สุดยอดผู้อัญเชิญวิญญาณกับกองทัพโครงกระดูกสุดแกร่ง

บทที่ 44 มิตรสหายจากแดนไกล

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว หนึ่งเดือนเต็มผ่านไปนับตั้งแต่สอบเข้ามหาวิทยาลัยเสร็จสิ้น ครอบครัวของเว่ยเสี่ยวซูก็ย้ายจากหมู่บ้าน      เป่าสือมาอยู่ที่อพาร์ทเมนต์ใหม่เมื่อครึ่งเดือนก่อน

นอกจากนี้เว่ยเสี่ยวอวี๋น้องสาวของเขาก็สอบเข้าโรงเรียนมัธยมชิงหยางได้สำเร็จ อีกไม่นานก็จะถึงวันเปิดเทอม

วันนี้เว่ยเสี่ยวอวี๋ถูกพี่ชายบังคับให้อ่านหนังสือเรียนมัธยมปลายที่สวนหย่อมด้านล่าง

"เว่ยเสี่ยวซู ฉันอยากเล่นคอมพิวเตอร์"

"ไม่ได้"

"นายมันใจร้าย! หน้าด้าน! พูดไม่รักษาคำพูด!"

"ฉันพูดไม่รักษาคำพูดตรงไหน? ฉันก็ซื้อคอมพิวเตอร์ให้เธอแล้วนี่?" 

"หึหึ ซื้อมาให้จริง แต่ครึ่งเดือนมานี้ ฉันได้เล่นไม่ถึงสองชั่วโมงด้วยซ้ำ"

เว่ยเสี่ยวอวี๋ไม่พอใจอย่างมาก เธอทำแก้มป่อง หน้ากลมๆ ดูน่ารัก

อย่างไรก็ตาม ในฐานะพี่ชาย เว่ยเสี่ยวซูกลับไม่สะทกสะท้านกับความน่ารักของน้องสาวเลย 

"ตั้งใจเรียนไป ตอนที่พี่ชายคนนี้ตอนอายุเท่าเธอ เรียนไปถึงเนื้อหามัธยมปลายปีสองแล้ว เธอยังห่างไกลนัก"

"ฮึ่ม!"

เว่ยเสี่ยวอวี๋ทำเสียงฮึดฮัดในลำคอ แล้วก้มหน้าก้มตาทำแบบฝึกหัดต่อ

ทันใดนั้น ก็มีชายชราผมหงอกเดินมาจากที่ไกลๆ ในมือถือกระติกน้ำร้อนแบบฝ้า เขาทักทายมาแต่ไกล "โอ้ เสี่ยวอวี๋นี่เอง วันนี้ขยันจัง ยังทำแบบฝึกหัดอยู่อีกเหรอ?"

คนที่เข้ามาหาไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นสวีซานจากตระกูลสวี 

เว่ยเสี่ยวซูได้รู้เรื่องเกี่ยวกับสวีซานจากสวีเสี่ยวฉิงเมื่อครึ่งเดือนก่อน ว่าเขาจะมาช่วยดูแลครอบครัว ดังนั้นเขาจึงให้ความเคารพสวีซานเป็นอย่างมาก

แน่นอนว่า ตอนนี้ท่าทีของเขาที่มีต่อสวีเสี่ยวฉิงก็เปลี่ยนไปมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากที่เขารู้จากสวีซานว่า ที่ครอบครัวเขาปลอดภัยตอนย้ายไปอยู่ที่ชุมชนกั๋วเคอ ก็เป็นเพราะสวีเสี่ยวฉิง

"เสี่ยวอวี๋"

เห็นน้องสาวยังคงก้มหน้าก้มตาทำแบบฝึกหัดโดยไม่สนใจสวีซาน เว่ยเสี่ยวซูจึงพูดเสียงเข้ม "มีมิตรสหายมาจากแดนไกล เธอควรทำอย่างไร?"

เว่ยเสี่ยวอวี๋เงยหน้าขึ้นมามองเล็กน้อย แล้วเบะปาก "แม้จะมาจากแดนไกลก็ต้องฆ่า!"

สวีซาน "???"

เว่ยเสี่ยวซูถึงกับหน้ากระตุก น้องสาวคนนี้ช่างแค้นเคืองจริงๆ แม้ปกติเธอจะพูดจาขวานผ่าซาก แต่กับผู้ใหญ่เธอก็ยังสุภาพอยู่บ้าง

"เสี่ยวอวี๋ เป็นอะไรไป? พี่ชายรังแกเธอเหรอ?"

แม้จะรู้สึกงงๆ แต่สวีซานก็ไม่ได้โกรธ เพราะเธอยังเป็นเด็กสาวอายุเพียง 14 ปี

"ค่ะ"

เว่ยเสี่ยวอวี๋ย้ำด้วยการพยักหน้าแรงๆ "ฉันอยากเล่นคอมพิวเตอร์ แต่เว่ยเสี่ยวซูไม่ให้เล่น เขาเป็นคนโกหก"

เว่ยเสี่ยวซูปิดหน้าอย่างจนใจ ในที่สุดก็ยอมโบกมือ "ไปเล่นเถอะๆ"

"ห๊ะ?"

เว่ยเสี่ยวอวี๋ที่กำลังบ่นอยู่ถึงกับงง "พี่ชาย พูดจริงเหรอ?"

"จริง ไปเล่นได้เลย"

สิ้นคำ เว่ยเสี่ยวอวี๋ก็อุ้มหนังสือวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว ก่อนไปเธอยังไม่ลืมตอบคำถามของสวีซาน 

"คุณปู่สวี หนูไม่ได้ทำแบบฝึกหัดแล้ว หนูไปเล่นคอมพิวเตอร์ก่อนนะคะ"

สวีซาน: "..." เด็กคนนี้ช่างรู้จักเอาตัวรอดจริงๆ เรียกพี่ชายคนหนึ่ง ปู่คนหนึ่ง ทำให้ทั้งสองคนถึงกับพูดไม่ออก

เมื่อเว่ยเสี่ยวอวี๋วิ่งไปไกลแล้ว เว่ยเสี่ยวซูจึงถามว่า "คุณปู่สวี มีอะไรหรือเปล่าครับ?"

"ไม่มีอะไร ฉันจะมีอะไรได้"

สวีซานเปิดกระติกน้ำร้อน เทน้ำสีดำอมน้ำตาลที่ผสมน้ำแข็งลงในฝา กระติก

เว่ยเสี่ยวซูมองสวีซานจิบเครื่องดื่มนั้นอย่างเอร็ดอร่อย พลางเตือนว่า 

"คุณปู่สวี ดื่มน้ำอัดลมมากไม่ดีนะครับ ไม่ดีต่อสุขภาพ"

"กลัวอะไร"

สวีซานไม่สนใจ จิบอีกอึกหนึ่ง แล้วพูดว่า "ฉันน่ะระดับ 6 แล้วนะ ดื่มน้ำอัดลมแค่นี้จะตายรึไง?"

เว่ยเสี่ยวซู "..."

"ไหนๆ ก็มาแล้ว ขอพูดอีกหน่อยละกัน"

สวีซานปิดฝากระติกน้ำ แล้วพูดด้วยสีหน้าจริงจังขึ้น "คุณหนูไปมหาวิทยาลัยแล้ว"

"ห๊ะ? เร็วจัง!" เว่ยเสี่ยวซูตกใจ เพราะยังเหลือเวลาอีกตั้งหนึ่งเดือนกว่าจะถึงวันรายงานตัวเข้าเรียน

สวีซานถอนหายใจ แล้วมองเว่ยเสี่ยวซูอย่างไม่พอใจ "ก็เพราะนายนี่แหละ ตอนทดสอบไม่รู้จักยอมๆ บ้างรึไง?"

เว่ยเสี่ยวซู "..."

"เห็นหน้าเจ้านี่แล้วมันหงุดหงิดชะมัด ไปละ!"

สวีซานเปลี่ยนสีหน้าเร็วมาก ทำให้เว่ยเสี่ยวซูถึงกับหน้ากระตุก

เดือนสิงหาคมผ่านไปอย่างเรียบง่าย ท่ามกลางการทะเลาะเบาะแว้งกันระหว่างเว่ยเสี่ยวซูกับเว่ยเสี่ยวอวี๋ ปลายเดือนสิงหาคม เว่ยเสี่ยวซูก็เตรียมตัวเดินทางไปรายงานตัวที่มหาวิทยาลัย

สถานีรถไฟ... วันที่ออกเดินทาง เว่ยเสี่ยวอวี๋ร้องไห้หนักที่สุด ใบหน้ากลมๆ เต็มไปด้วยคราบน้ำตา

ถึงแม้ปกติเธอจะเรียกเว่ยเสี่ยวซูตรงๆ แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าทั้งคู่ไม่ได้รักใคร่กัน แต่เป็นการแสดงความสนิทสนมต่างหาก

มหาวิทยาลัยอยู่ไกลมาก ไกลจนอาจไม่ได้กลับบ้านเป็นเวลาครึ่งปี พี่น้องทั้งสองไม่เคยแยกจากกันเกินครึ่งเดือน ดังนั้นจึงรู้สึกเศร้าเสียใจเป็นธรรมดา

"เสี่ยวอวี๋ อย่าร้องไห้ ฉันไม่ได้ไปแล้วไม่กลับมาซะหน่อย คราวหน้ากลับมา ฉันจะซื้อของฝากมาให้"

เว่ยเสี่ยวซูลูบหัวน้องสาวอย่างเอ็นดูเพื่อปลอบใจเธอ

"งั้น... ของฝากไม่ใช่หนังสือเตรียมสอบได้ไหม?"

เว่ยเสี่ยวซู "..."

"พี่ชาย พี่ต้องโทรหาฉันบ่อยๆ นะ ถึงพี่จะชอบหลอกเอาเงินฉัน แอบกินขนมของฉัน ให้ฉันล้างจาน ไม่ให้ฉันดูทีวี เล่นคอมพิวเตอร์ แต่พี่ก็มีข้อดีเหมือนกันนะ"

เว่ยเสี่ยวซู "???"

"ฮือออ~" พูดไปพูดมา เว่ยเสี่ยวอวี๋ก็ร้องไห้อีก ตั้งแต่เด็ก ทั้งคู่ก็ตัวติดกันตลอด ครั้งนี้ต้องแยกจากกันอย่างน้อยก็หลายเดือน แค่คิดเธอก็รู้สึกแย่

เมื่อไปส่งเว่ยเสี่ยวซูขึ้นรถไฟ ตาของเว่ยเสี่ยวอวี๋ก็บวมเป่ง ตอนจะจากกันเธอก็ยังคงจับชายเสื้อของเว่ยเสี่ยวซูอย่างไม่ยอมปล่อย

"..." เว่ยเสี่ยวซูรู้สึกตื้นตันใจเล็กน้อย เขาก้มตัวลง บีบแก้มน้องสาวเบาๆ พลางพูดว่า "คราวหน้ากลับมา คงเป็นหน้าเรียวแล้ว สัมผัสคงไม่ดีเท่าตอนนี้"

"ฉันไปแล้วนะ เสี่ยวอวี๋ อยู่บ้านต้องเชื่อฟังพ่อแม่ ตั้งใจเรียนที่โรงเรียนด้วย ถ้ามีปัญหาอะไรก็ไปหาคุณปู่สวีข้างบ้าน รู้ไหม?" 

พูดจบ เว่ยเสี่ยวซูก็ก้าวขึ้นรถไฟ เขานั่งที่ริมหน้าต่าง โบกมือให้พ่อแม่และน้องสาว "พ่อ แม่ เสี่ยวอวี๋ ผมไปแล้วนะครับ"

"เว่ยเสี่ยวซู! ดูแลตัวเองด้วย ถ้ามีปัญหาอะไร ก็ไปหาสวีเสี่ยวฉิง เธอรวย!" เสี่ยวอวี๋ตะโกน

เว่ยเสี่ยวซู "..." 

เดิมทีก็รู้สึกเศร้าอยู่แล้ว แต่คำพูดของเว่ยเสี่ยวอวี๋กลับทำให้เขาเกือบกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่