ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

   กลุ่มพวกเขาถอยร่นออกไปไกล ก่อนจะหยุดที่มุมๆหนึ่งของต้นไม้โลก

ผลต้นไม้โลกที่พวกเขากินเข้าไปเริ่มแสดงผลออกมา
กายาพวกเขาเริ่มขับเคลื่อนอย่างรวดเร็ว เสียงท่องคัมภีร์ดังอึกทึกในกายา ฐานพลังค่อยๆ ขยับขยายอย่างรวดเร็ว

    จุดตันเถียนในกายาถูกเปิดทั้งหมดของเหลวล้ำค่าภายในผลต้นไม้โลกค่อยหลั่งไหลเข้าไปเสริมสร้างรากฐานของพวกเขาช้าๆ

เลือดในกายาสูบฉีดอย่างรุนแรง รอบตัวเต็มไปด้วยปราณพลังแพร่กระจายออกมา ปราณพลังที่แพร่กระจายออกมานั่น

เป็นส่วนที่มากเกินไปของผลต้นไม้โลกที่ปลดปล่อยออกมา

    ยิ่งฐานรากของพวกเขาแข็งแกร่งมากเท่าไหร่ภายภาคหน้าจะเดินไปได้อีกไกล

พวกเขาใช้เวลาดูดซึมไปถึง1ชั่วยามก่อนผลต้นไม้โลกจะหมดประสิทธิภาพ



   ทันทีที่อี้เฉินลืมตา ตัวเขารู้สึกว่ารากฐานของเขาแข็งแกร่งขึ้นมาอีกระดับ เพียงวาดกวาดมือออกไป อากาศถึงกับแหวกอย่างรวดเร็ว
พวกซีเผิงเองก็เช่นกัน พวกเขาต่างรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลง ตามปกติรากฐานของพวกเขาไม่ได้แข็งแกร่งอะไร

เนื่องจากดินแดนที่พวกเขาเกิดไม่มีของล้ำค่ามากพอ แต่ตอนนี้มันกลับถูกเติมเต็มจนรากฐานของพวกเขาแข็งแกร่งขึ้นมาอีกระดับ



อี้เฉินเอ่ยเสียงเรียบ "พวกเจ้าระวังตัวด้วย ต่อไปเป็นทางใครทางมันข้าไม่อาจช่วยพวกเจ้าชิงป้ายทองมาได้"



"พวกข้าเข้าใจแล้ว เจ้าเองก็ระวังตัวด้วย" อี้เฉินช่วยพวกเขามามากพอแล้ว หากยังให้เขาไปแย่งชิงป้ายทองมาให้อีกพวกเขาคง

ไม่ใช่มิตรสหายที่ดีต่อกันเป็นแน่



    อี้เฉินเหยียบเท้าพุ่งทะยานออกไปทันที ตัวเขาตรงดิ่งไปทิศที่มีการแย่งชิงป้ายทอง
เขากวาดตามองไปรอบๆ ตอนนี้ป้ายทองหายไปถึง 3ป้ายแล้ว นายน้อยจ้าวอี้เทียน นายน้อยซีเอ๋อร์

ศิษย์พี่อวิ่นซานซีได้ป้ายทองไปแล้วคนละอัน ก่อนที่พวกเขาจะผ่านประตูไม้ขึ้นไปยังชั้นบนสุด



อี้เฉินที่เห็น หาญกวางต่อสู้กับคนตระกูลเซียนอย่างบ้าคลั่ง เขาไม่คิดเข้าไปแย่งชิงป้ายทองกับพวกหาญกวาง
ทันทีที่อี้เฉินเห็น จางอี้หนานถูกไล่ต้อนจนบาดเจ็บหนัก ตัวเขาเองก็ไม่ได้ชอบตัวนางสักเท่าไหร่

แต่นางก็ไม่ได้มีเจตนาร้ายกับเขาถึงขั้นคิดจะฆ่าจะแกง คู่ต่อสู้ของนางค่อนข้างอำมหิตหมายคิดจะฆ่านางให้ตาย

ชื่อเสียงคนผู้นี้ไม่ธรรมดาแม้แต่อี้เฉินยังเคยได้ยินชื่อเสียงเรียงนามของเขาเซียนอี้เทียน

ว่ากันว่าตระกูลเซียนชุบเลี้ยงเขาเหมือนนายน้อยคนหนึ่ง เป็นจอมยุทธ์ผู้สูงส่งแต่กำเนิด สายเลือดบริสุทธิ์

ปราณพลังที่เซียนอี้เทียนปลดปล่อยออกมาน่าจะอยู่ขั้นวีรชนระดับปลาย ขนาดอี้เฉินอยู่ห่างยังรู้สึกกดดัน เขาน่าจะอันตรายที่สุดในกลุ่มคนในนี้



อี้เฉินไม่รั้งรออีกต่อไปพุ่งออกไป ดั่งสายศรก่อนจะจับข้อมือของจางอี้หนานที่มีป้ายทองไว้

ก่อนเขาจะบีบมือของนางอย่างแรงจนป้ายทองร่วงลงมา



"เจ้า เจ้า" ตัวนางตกใจเป็นอย่างมากอยู่ๆ ก็ถูกแย่งป้ายทองไป แต่ที่นางตกใจก็คือคนที่แย่งดันเป็นอี้เฉิน

นางเม้มปากอย่างไม่พอใจ ถึงนางจะบาดเจ็บหนักก็ยังพอสู้ได้



อี้เฉินเอ่ยเสียงเรียบ"ให้ป้ายทองข้าเถอะ เจ้าไปพักรักษาตัวซะ"



"เจ้า ๆ กล้าดูถูกข้าหรือ" จางอี้หนานพูดด้วยท่าทีไม่พอใจอี้เฉินเป็นอย่างมาก ตัวนางยังสามารถสู้ต่อได้นางเม้มปากแน่นอย่างไม่พอใจ



ไม่ทันสิ้นเสียงอี้เฉินเหวี่ยงแขนนางออกไปอย่างแรง ตัวนางรอยกระเด่นออกไปไกล



"เจ้า เจ้า กล้าทำกับข้าอย่างนี้หรือ"จางอี้หนานรอยออกไปไกลก่อนจะตกลงพื้น



เซียนอี้เทียน เห็นอี้เฉินมาแย่งป้ายทองไปถึงกับหน้ามืดทะมึน

"เจ้ากล้าแย่งป้ายทอง ของข้างั้นหรือ ส่งป้ายทองมาซะถ้ายังไม่อยากตาย" เซียนอี้เทียนปล่อยจิตสังหารออกมารอบบริเวณ

บางคนที่ต่อสู้อยู่ถึงกับขนลุกชันด้วยความหวาดกลัว



อี้เฉินเอ่ยเสียงเรียบ"มันอยู่ในมือข้าก็ต้องเป็นของข้า เจ้าไม่คิดเช่นนั้นหรือ" ก่อนเขาจะทำหน้ายียวนออกไป



"เจ้ารนหาที่ตายเสียแล้ว" ก่อนที่เซียนอี้เทียนจะระเบิดปราณพลังขั้นวีรชนระดับปลาย แพร่กระจายทั่ว ยกมือวาดกลางอากาศ

ปราณพลังหลั่งไหลก่อรูปเป็นดาบปราณพลัง พุ่งเข้าใส่อี้เฉินอย่างบ้าคลั่ง เสียง"ฟึบๆ"ดังไม่ขาดสาย



อี้เฉินเพียงเอี้ยวตัวหลบ เท่านั้นดาบปราณพลังนั้นช้าเกินไปไม่อาจทำอะไรอี้เฉินได้



   เซียนอี้เทียน เริ่มเดือดดาลเหมือนอี้เฉินดูถูกเขาอย่างไรอย่างนั้น

เขาไม่เก็บออมปราณพลังอีกต่อไปปลดปล่อย"วิชาพายุดาบ"ทันทีที่เซียนอี้เทียนตะโกนออกมา

รอบตัวเขาเต็มไปด้วยดาบนับ10เล่มบินล้อมกายาเขาเหมือนมีพายุดาบอย่างไรอย่างนั้น เสียงอากาศรอบๆถูกเชือดเฉือนจนแหวกออกเป็นทาง


    อี้เฉินที่เห็นถึงกับหน้ามืดทะมึนเขาไม่อาจพุ่งเข้าโจมตีตรงๆ ได้หากฝืนเข้าใกล้ได้บาดเจ็บหนักแน่

ก่อนที่เขาวาดมือกลางอากาศปลดปล่อยปราณพลังสีเลือดออกมาหลั่งไหลสร้างดาบปราณพลังเล่มใหญ่ขึ้นมา

เซียนอี้เทียนกวักมือเรียกอี้เฉินเข้ามาโจมตี ตัวเขามั่นใจวิชานี้เป็นอย่างมากสิ่งใดเข้าใกล้จะถูกเชือดเฉือนจนแหลกสลาย

อี้เฉินเหยียบเท้าอย่างแรงพุ่งดั่งสายแสงหมุนควงดาบใหญ่ในมือเข้าฟาดฟัน เสียง"ตูม"ดังก้อง

ดาบใหญ่อี้เฉินที่สร้างจากปราณพลังแตกสลายในทันที



เสียง"อ๊าก"ดังออกมา



เซียนอี้เทียนถึงกับถอยร่นไปหลายก้าวก่อนจะยันร่างขึ้นมา เขาคำรามออกมาด้วยความบ้าคลั่ง "เป็นไปได้อย่างไรเหตุใดเจ้ามีพลังมากขนาดนี้ หรือจะเป็นเพราะผลต้นไม้โลกงั้นหรือ" ตัวเขาไม่คิดแย่งชิงคิดว่าตัวเองนั้นมีฐานพลังที่แข็งแกร่งไม่จำเป็นต้องแย่งชิงผลต้นไม้โลก ไม่คิดว่าผลต้นไม้โลกจะช่วยเพิ่มพลังได้มากขนาดนี้



อี้เฉินส่ายหัว ถึงผลต้นไม้โลกจะช่วยตัวเขาได้มาก แต่มันก็มีอีกหลายอย่างตัวเขาได้พัฒนาขึ้นไปเมื่อผ่านการต่อสู้แบบเฉียดตายมาหลายครั้ง



เซียนอี้เทียนที่เห็นอี้เฉินส่ายหัว ตัวเขาเริ่มบ้าคลั่งดวงตาแดงก่ำ ไม่คิดจะยอมแพ้อี้เฉิน ตัวเขามองเย้ยหยันอนุชนคนรุ่นเดียวกันมาตลอด

ตัวเขาเป็นผู้ยืนบนหัวเต่ามังกรไม่เคยพ่ายแพ้จอมยุทธคนใดมาก่อน ตัวเขาเป็นถึงจอมยุทธผู้ไร้เทียบทาน

แต่วันนี้กลับต้องมาแพ้ให้ใครก็ไม่รู้ ตัวเขารับไม่ได้ เขาระเบิดปราณพลังทั้งหมด ที่มีหมายฆ่าอี้เฉินให้ตายในการโจมตีครั้งนี้



ดาบนับสิบก่อรูปอย่างรวดเร็วอีกครั้ง ความรุนแรงของมัน ถึงกับทำให้อากาศรอบๆ แตกระเบิดมันหมุนรอบ

กายาเซียนอี้เทียนอย่างรวดเร็ว เหมือนเขตแดนดาบ ก่อนเซียนอี้เทียนจะชี้นิ้วไปที่อี้เฉิน "ตายซะ"

เขตแดนดาบ พุ่งเข้าใส่อี้เฉินอย่างบ้าคลั่ง ผมสีขาวของอี้เฉินปลิวไสวอย่างรุนแรง รอบๆ เต็มไปด้วยพายุดาบ หมายบดอี้เฉินให้เป็นเศษเนื้อ



     อี้เฉินมองด้วยดวงตาคมกล้าก่อนจะ สำแดงวิชาโซ่สวรรค์พันธนาการปราณพลังสีเลือดหลั่งไหลออกไปก่อรูปเป็นโซ่สีเลือดขนาดเท่าตัวคนพุ่งดิ่งดั่งสายศร เข้าโจมตี เสียง"ตูม"ดังก้อง ปราณพลังทั้งสองเสียดสีกันอย่างรุนแรง รอบๆ เกิดรอยแตกร้าวอย่างรุนแรงโซ่สีเลือดที่อี้เฉินสร้างถูกทำลายไปหลายสิบเส้น

ดาบของเซียนอี้เทียนที่สำแดงออกมาเองก็มีอาการแตกร้าว



ก่อนที่อี้เฉินจะชี้นิ้วลงไปอีกครั้ง โซ่สีเลือดที่เหลือหลายสิบเส้นสายสั่นไหวอย่างรุนแรง ก่อนจะพุ่งดิ่งโจมตี



    ทันทีที่เซียนอี้เทียนเห็นโซ่เลือดอีกหลายสิบเส้นพุ่งเข้ามา ดวงตาเขาเบิกกว้างด้วยความกังวล วิชาที่เขาสำแดงออกมาเริ่มจะพังทลาย

เสียงแตกร้าวดังออกไปไกล ก่อนค่อยๆ จะพังทลายลง ในไม่กี่10ลมหายใจ
"เป็นไปไม่ได้วิชาของข้าถูกทำลายงั้นหรือ" โซ่สีเลือดพุ่งเข้าแทงร่างเซียนอี้เทียนอย่างรวดเร็ว

เซียนอี้เทียนระเบิดปราณพลังสร้างเกาะป้องกันกายาทันที



เสียง"ตูม"ดังก้อง



เซียนอี้เทียนรอยกระเด็นออกไปไกลกระอักเลือดออกมากองใหญ่ ก่อนจะยันร่างขึ้นยืน



แม้แต่จอมยุทธที่อยู่รอบๆ ยังตกตะลึงกับภาพที่เห็น "เซียนอี้เทียนแพ้งั้นหรือเป็นไปได้อย่างไรมันเป็นใครข้าไม่เคยได้ยินชื่อเสียงเรียงนามมันมาก่อน" พวกเขาต่างพากันพูดคุย



เซียนอี้เทียนเริ่มหวาดหวั่นในตัวอี้เฉิน ก่อนเขาจะคิดไปแย่งชิงป้ายทองจากคนอื่นๆ แทน
"เจ้าฝากไว้ก่อนคราวหน้าข้าจะไม่แพ้เจ้าแน่ วันนี้ถือว่าข้าแพ้"



อี้เฉินที่ได้ป้ายทอง เขาไม่รอช้าหมายอยากขึ้นไปด้านบนให้ไวที่สุด ตัวเขาอยากรู้ด้านบนสุดของต้นไม้โลกตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง

สิ่งที่เขากังวลอาจจะไม่เกิดขึ้นก็เป็นได้



เขาไม่รอช้าก่อนสูดลมหายใจเข้าลึกแล้วเปิดประตูบานสุดท้ายออกทันที ป้ายสีทองส่งตัวอี้เฉินขึ้นไปด้านบนสุดทันที



..........................................
ทันทีที่อี้เฉินถูกเคลื่อนย้ายป้ายทองที่พวกเขาแย่งชิงกลับสลายหายไปในทันที

หลายๆ คนต่างตกตะลึง "เป็นไปได้อย่างไร หรือว่าด้านบนจะขึ้นไปได้แค่4คนเท่านั้นหรือ"



พวกเขาต่างพากันพูดคุย บางคนถึงกับเสียดาย พวกเขาอุตส่าห์มีป้ายทองอยู่ในมือ แต่ไปช้ากว่าอี้เฉินแค่ก้าวเดียว พวกเขาต่างเลิกต่อสู้

ปิดขั้นพลังรอคอย สุสานเทพเคลื่อนย้ายพวกเขาออกไป
......................................