เทพสงครามหวนจุติ

ตอนที่ 67

ทะยานขึ้นฟ้า

“ พี่ใหญ่สู้ๆ!!!...”

เสียงป่าวร้องตะโกนขึ้นจากที่นั่งคนดูด้านหนึ่ง ผู้กล่าวย่อมต้องเป็นซวงเอ๋อร์ นางที่ยามนี้แย้มยิ้มยินดี ส่งเสียงป่าวร้องตะโกนเชียร์อย่างสนุกสนาน ต่างกันโดยสิ้นเชิงกับจิ่วโม่ที่สองคิ้วขมวดมุ่น เป็นมันที่คิดไม่ตก ว่าหานเฟิงมีหนทางใดที่ใช้รับมือต่อราชวงศ์

“ นี่มันถึงกลับคิดสู้จริงๆ ให้ตายเถอะ หวังเพียงเจ้าจะมีหนทางรับมือเอาไว้อยู่ก่อนแล้ว...”

นี่จึงเป็นคำกล่าวของจิ่วโม่ มันเพราะห่วงกังวลในความปลอดภัยของหานเฟิง หากที่ห่วงกังวลไม่แพ้กัน ก็เห็นจะเป็นสหายร่วมประลองที่ยังคงยืนรวมตัวกันอยู่ที่ด้านล่างของเวที

“ มันกลับมีฝีมือถึงเพียงนี้...”

คนผู้หนึ่งกล่าวขึ้น หากถูกแย้งไว้โดยสหายอีกผู้

“ นั่นไม่ใช่เรื่องที่ต้องกล่าว ปัญหาคือมันที่คิดต่อสู้ นี่จึงเป็นการตบหน้าราชวงศ์เข้าอย่างจัง แล้วทีนี้ พวกเราที่อยู่กลุ่มเดียวกันกับมัน ก็เท่ากับว่าต้องโดนร่างแหไปด้วย”

คำกล่าวนี้พาให้หลายคนต้องหน้าซีดเผือด แน่นอนว่า ความกังวลที่กล่าวถึง มิใช่ความกังวลที่มีต่อความปลอดภัยของหานเฟิง หากแต่เป็นความกังวลที่มีต่อความปลอดภัยของตนเอง

บนเวทีประลอง หานเฟิงที่คล้ายจะมิได้กังวลต่อความปลอดภัยของตัวเอง ยังคงยืนนิ่งอยู่กับที่ มันที่หลังจากส่งคู่ประลองผู้หนึ่งออกไปจากเวที ก็มิได้กระทำสิ่งใดต่อ มันเพียงยืนนิ่งอยู่เช่นนั้น กระทั่งที่เสียงกล่าวจากองค์ชายสี่มู่หวังจงดังขึ้น

“ จ จับมัน ใช้ทุกอย่างที่มี จับมันให้แก่ข้า...”

จึงทำให้หานเฟิงที่หยุดนิ่งต้องขยับไหวไปอีกครา เป็นเพราะบรรดาสมาชิกกลุ่มราชวงศ์ พวกมันที่พอได้ยินคำสั่ง ก็พากันเรียกเอาเม็ดยาขึ้นมากุมกระชับไว้ในมือ ก่อนจะขว้างปาออกมาจนบังเกิดเป็นภาพของพิรุณโอสถที่แน่นขนัด ซึ่งหานเฟิงก็แวบหาย ยังคงเป็นดาราวาบวับหลบหนีจากไปอย่างรวดเร็ว

“ ตูมมม…”

“ ตูมมม…”

“ ตูมมม…”

เสียงระเบิดกึกก้อง กระแสปราณทะลักทะลาย มองเห็นเป็นมวลสรรพธาตุที่หลากหลายกลืนกินไปทั่วอณา หากทว่า เป้าหมายไม่อยู่แล้ว เป็นมันแวบหายไปต่อหน้าต่อตา พอเหลียวหน้ามองหา กลับได้ยินเสียงระเบิดขึ้น “ ตูมมมม…”

จากนั้น ก็เป็นภาพของมนุษย์อัคคีดาวตกที่พุ่งทะยานออกนอกเวทีไป

“ บัดซบ!! เคล็ดวิชานั้นอีกแล้ว...”

มู่หวังจงสบถคำ มันที่พอเห็นว่าคนของตนถูกเล่นงานไปอีกคน ก็เลือดขึ้นหน้า คว้าเอาเม็ดยาขึ้นมากอบกำไว้ในมือ ก่อนจะโยนเม็ดยาเข้าใส่หานเฟิงจนเรียกเป็นเสียงระเบิดตูมตาม

หานเฟิงยังคงร่ายใช้ดาราวาบวับหลบรอดออกไปได้ มู่หวังจงที่เห็นเช่นนั้นก็ถีบเท้าทะยานถอยหลัง ก่อนจะหยั่งเท้ายืนมั่นอยู่ที่ริมขอบเวที สายตาของมันจับจ้องมองหานเฟิงที่แวบหายไปครั้งแล้วครั้งเล่า ก่อนที่ปากของมันจะเปิดขึ้น ตะโกนออกมาเป็นถ้อยคำที่ดังกังวาน

“ ค่ายกล โอสถดารา!!!...”

สิ้นคำ เม็ดยาจำนวนหนึ่งก็ถูกโยนขึ้นไปบนฟ้า หากแปลกที่มันไม่ตกลงมา มันลอยค้างอยู่กลางอากาศ ลอยนิ่งไม่ไหวติง กระทั่งยังเปล่งเป็นแสงสีขาวพร่างพราว ชมดูราวกับดวงดารายามค่ำคืน ซึ่งฝูงชนที่พอเห็นเช่นนั้น ก็พลันให้เกิดเป็นเสียงกล่าวเซ็งแซ่อื้ออึง

“ นั่นมันเคล็ดโอสถนวดารา ของราชวงศ์...”

“ องค์ชายสี่ช่างมากความสามารถนัก ถึงกับใช้ออกคราเดียวได้ถึงห้าเม็ด”

ก่อนที่ฝูงชนจะเห็นต่อว่า สมาชิกอีกเจ็ดคนที่เหลือของกลุ่มราชวงศ์ต่างก็กระจายตัวกันไปยืนประชิดขอบเวที การกระทำของพวกมันเรียกเป็นความสงสัยให้กับผู้ชม กระทั่งที่พวกมันต่างก็เรียกเอาเม็ดยาดุดเดียวกันออกมา จึงได้ทราบรู้ ว่าแท้จริงพวกมันคิดกระทำอันใด

“ โอ้วว!!! กระทั่งผู้อื่นก็ใช้ออกมาแล้ว…”

“ ถึงกับถ่ายทอดเคล็ดวิชาประจำราชวงศ์ให้กับคนเหล่านี้ เห็นทีราชวงศ์ร่มพฤกษาจะตั้งความหวังกับการแข่งขันที่วังมังกรไว้ไม่น้อย”

“ แต่การที่องค์ชายสี่ถึงกับต้องงัดเอาไม้เด็ดออกมาเช่นนี้ ใช่เป็นคู่ต่อสู้ตรึงมือยิ่งแล้วกระมัง...”

“ คู่ต่อสู้ก็เพียงแค่ปราณปฐพีขั้นสิบ ถึงกับต้องลงทุนกันขนาดนี้เชียว”

เกิดเป็นคำถามมากมายขึ้นมาในหมู่ผู้ชม เช่นกันกับรัชทายาทที่กล่าวขึ้น

“ น้องสี่เรียกใช้ค่ายกลโอสถดาราเช่นนี้ ใช่ทำเกินกว่าเหตุหรือไม่...”

คำกล่าวนี้มิคล้ายจะถามต่อผู้ใด หากองค์จักรพรรดิที่ได้ฟังยังคงตอบกลับมา

“ ล้วนเป็นเพราะเจ้าสี่ใจร้อนวู่วาม หาไม่แล้ว ยังมีวิธีอีกมาก ที่จะใช้จัดการกับมัน”

“ หากเช่นนี้ผลก็คงเป็นที่ประจักษ์แล้ว”

องค์จักรพรรดิที่ได้ฟังก็พยักหน้ารับโดยไม่กล่าวคำ

บนเวที หานเฟิงที่ใจกลางวงล้อม เหลียวหน้ามองดูคนทั้งแปด ที่ต่างก็ร่ายใช้เคล็ดนวโอสถดาราออกมา พรางครุ่นคิดว่า ในชีวิตก่อน ตนก็คล้ายจะเคยเห็นเคล็ดวิชาประดานี้มาแล้ว หากยามนั้นเป็นเพียงคนดู แต่วันนี้ต้องรับมือด้วยตัวเอง ซึ่งเคล็ดวิชานี้ก็นับว่าไม่อาจดูเบาได้ แต่ถ้าถามว่ามันกลัวหรือไม่นั้น มันย่อมตอบว่า ไม่กลัว อย่างแน่นอน

ลำแสงกระพริบวาบ หานเฟิงแวบหาย เป็นจังหวะเดียวกันกับเม็ดโอสถทั้งสิบกว่าที่พุ่งทะยานมา เม็ดยาจึงคว้าไว้เพียงอากาศธาตุ หากพริบตาต่อมาก็วกเลี้ยวกลับไป เป็นเม็ดยาทั้งหมดเคลื่อนที่เปลี่ยนทิศทางอีกครั้ง เป้าหมายยังคงเป็นหานเฟิงที่พึ่งจะปรากฏออกมา

เสียงเม็ดยาพุ่งแหวกอากาศ รวดเร็วยิ่ง หากหานเฟิงยังคล้ายว่าจะเร็วยิ่งกว่า เม็ดยาจึงยังคงคว้าไว้ได้เพียงอากาศธาตุ จำต้องวกเลี้ยวเปลี่ยนทิศทางกันไปอีกครั้ง มู่หวังจงที่เห็นเช่นนั้นก็เข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันอย่างไม่ยินยอม มันจึงตะโกนขึ้นต่อว่า

“ ระดับสอง!!!...”

คล้ายดั่งเป็นรหัสลับ หากสมาชิกกลุ่มราชวงศ์ทั้งหมดล้วนรู้กัน ทันใดนั้น เม็ดยาที่เคลื่อนไหวก็รวดเร็วขึ้นอย่างถนัดตา ที่แท้ คำระดับสอง กลับเป็นคำสั่งการเพิ่มระดับความเร็ว

เม็ดยาพุ่งทะยานแหวกอากาศจนบังเกิดเป็นเสียงที่ดังราวกับฝูงผึ้ง หากความเร็วนั้นกลับเหนือล้ำ กระทั่งมองเห็นเป็นเพียงแค่เส้นสายฉวัดเฉวียนลายตา ทว่า ความเร็วเพิ่มขึ้นมาแล้ว หากยังคงไม่อาจต้องสัมผัสแม้แต่ชายเสื้อของหานเฟิง

ทั้งเวทีจึงบังเกิดเป็นภาพของลำแสงที่กระพริบวาบ กับเส้นสายที่ฉวัดเฉวียน แต่ครั้งแล้วครั้งเล่า ยังคงเป็นหานเฟิงที่ใช้เร้นประกายดาราเลี่ยงหลบได้อย่างสะดวกดาย กระทั่งที่เวลาผ่าน ก็ยังไม่มีทีท่าว่าเม็ดยาจะแตะสัมผัสหานเฟิงได้แต่อย่างใด

จนยิ่งมา คนดูก็เริ่มพากันนั่งไม่ติด ทั้งหมดต่างก็ไม่คิดว่า ชายหนุ่มที่เสียเปรียบในทุกด้าน จะยังคงรั้งอยู่บนเวทีได้นานถึงเพียงนี้

“ เป็นท่าร่างที่รวดเร็วนัก ข้ากลับมิเคยเห็นมาก่อน…”

“ เจ้าหนุ่มนั่นมีเคล็ดวิชาท่าร่างที่ดี ทว่า เลี่ยงหลบอยู่เช่นนี้แล้วจะมีชัยได้อย่างไร…”

ฝูงชนขบคิดพูดคุยกันไปต่างๆนานา ทุกสายตาล้วนจับจ้องมองไปยังเวทีอย่างไม่กระพริบ ไม่ว่าผู้ใดก็มิกล้าละสายตาออก เป็นพวกมันกลัวที่จะพลาดชมช่วงฉากเหตุการณ์สำคัญ กระทั่งที่ต่อมา ความเปลี่ยนแปลงก็บังเกิดขึ้น เมื่อองค์ชายสี่ตะโกนคำขึ้นมาอีกครั้ง

“ ข่ายอัคคี!!!...”

สั้นๆเพียงประโยคเดียว หากฉับพลันนั้น เส้นสายที่ไหววูบในอากาศก็บังเกิดเป็นริ้วเปลวเพลิงแดงชาด กลับเป็นเม็ดยาทั้งหมดที่ปะทุขึ้นมาด้วยเปลวอัคคี เม็ดยาทั้งสิบกว่า ที่เคลื่อนขยับอย่างรวดเร็ว จึงบังเกิดเป็นเส้นสายอัคคีที่กลางอากาศ เส้นอัคคีตัดไขว้กันราวกับตาข่ายผืนใหญ่ กลายเป็นตาข่ายอัคคีผืนหนึ่งปิดคลุมเวที

“ น นั่นอะไร!!!...”

“ มิน่าเชื่อว่ายังสามารถใช้ออกมาเช่นนี้ได้อีก...”

“ เคล็ดวิชาของราชวงศ์ช่างไม่ธรรมดานัก เช่นนี้เจ้าหนุ่มนั้นคงได้พ่ายอย่างแท้จริง...”

ฝูงชนพากันแตกตื่นฮือฮากับสิ่งที่เกิดขึ้น หากยังไม่ใช่กับเหล่าราชวงศ์ด้วยกัน

“ น้องสี่ถึงกับต้องเสริมด้วยค่ายกล ข่ายอัคคีภูผา คู่ประลองในครานี้นับว่าฝีมือไม่ธรรมดายิ่งแล้ว...”

ผู้กล่าวเป็นรัชทายาท ซึ่งองค์จักรพรรดิที่ได้ยินก็พลันต้องกล่าวขึ้นอย่างดูแคลน

“ เหอะ มันก็ดีแต่หลบหนี ล้วนเป็นเคล็ดวิชาของมันแปลกพิศดาล คนของเราต่างก็ไม่ทราบ ก่อนนี้จึงได้มีสองคนที่ถูกมันเล่นงานจนหมดสภาพไป หาไม่แล้ว มันหรือจะสามารถทุบทำร้ายคนของเรา”

“ เสด็จพ่อว่าครานี้น้องสี่จะสามารถกำราบมันลงได้แล้วหรือไม่?”

“ ย่อมแน่นอน”

องค์จักรพรรดิกล่าวด้วยความมั่นใจที่เต็มเปี่ยม

กระทั่งที่ต่อมา เสียงตวาดกร้าวของมู่หวังจงก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“ ภูผา!!!...”

ที่ตอบรับต่อคำกล่าว คือสมาชิกกลุ่มราชวงศ์ที่ต่างก็กระทืบเท้าลงไปบนพื้น ฉับพลั้นนั้น พื้นเวทีประลองก็บังเกิดมีหลาวศิลานับร้อยผุดแทงขึ้นมา หลาวศิลาคมกริบ ผุดแทงขึ้นตามช่องตาข่ายอัคคี ไร้ที่ว่างให้หลบหนี ภาพเช่นนี้ผู้ชมเห็นยังต้องพากันตกตะลึง

“ ร ร้ายกาจ…”

“ สมกับเป็นกลุ่มคนที่ราชวงศ์วางตัว…”

“ โดนเช่นนี้เจ้าหนุ่มไม่รอดแน่…”

“ ว่าแต่ เจ้าหนุ่มนั่นไปอยู่ที่ใด?…”

ฝูงชนพากันกล่าวคำอย่างแตกตื่น หากไม่ลืมมองหาเป้าหมายของการจู่โจมที่บนเวที ทว่า มองอยู่ครู่ก็หาไม่พบ กระทั่งที่เสียงกล่าวอันแตกตื่นจากหลายต่อหลายคนดังขึ้น

“ บ บนนั้น!!!...”

หลายคนกล่าวพร้อมกับชี้นิ้วขึ้นไปบนฟากฟ้า เมื่อฝูงชนที่เหลือแหงนหน้าชมมอง ก็เห็นเป็นเงาร่างหนึ่งลอยค้างอยู่กลางอากาศ เงาร่าง ที่แผ่นหลังปรากฏมีปีกอัคคีสีชาด เป็นเงาร่างของหานเฟิง

“ ล ลอยได้!!!...”

“ ป ปีก!!!...”

“ นั่นมันเคล็ดวิชาอันใด?...”

“ ไฉนผู้ฝึกตนปราณปฐพีจึงบินได้?...”

ผู้ชมต่างพากันแตกตื่น เมื่อเห็นว่า ชายหนุ่มที่บนฟากฟ้าสยายปีกลอยล่อง ชายหนุ่มที่เพียงแค่ความสำเร็จระดับปราณปฐพี หากกลับสามารถเหินบินเชกเช่นชนชั้นปราณนภา จึงเป็นที่แน่นอนว่า ที่แตกตื่นตกใจ ย่อมมิได้มีเพียงแค่ผู้ชม

“ นั่นมันเคล็ดวิชาอันใด?”

องค์จักพรรดิกล่าวขึ้น คิ้วของมันขมวดมุ่น เป็นมันไม่คิดว่าชายหนุ่มตรงหน้าจะยังมีสิ่งใดซุกซ่อนอยู่อีก แต่ถึงจะแปลกใจ หากแววตายังคงเต็มเปี่ยมไปด้วยประกายความเชื่อมั่น ว่าบุตรชายของตน อย่างไรก็ต้องเป็นฝ่ายมีชัย

บทเวทีประลอง เหล่าสมาชิกกลุ่มราชวงศ์ย่อมต้องมองเห็นหานเฟิงที่ลอยอยู่กลางอากาศ หากแต่สีหน้าของพวกมันแต่ละคนล้วนปั้นยาก เป็นเพราะต่างก็ไม่คิดไม่ฝัน ว่าจะมีผู้ใดหลบรอดจากกระบวนชุดค่ายกลของตนไปได้ กระทั่งยังหลบไปได้อย่างไร้ริ้วรอย จนพาให้พวกมันรู้สึกหมดกำลัง ทว่า เสียงกล่าวที่ตามมากลับสามารถปลุกเรียกขวัญกำลังของพวกมันให้กลับคืนมาได้อย่างรวดเร็ว

“ ชัยชนะยังคงเป็นของพวกเรา…”

เสียงกล่าวนี้ย่อมต้องเป็นองค์ชายสี่มู่หวังจง มันที่แม้จะแตกตื่นเพราะเห็นว่าเป้าหมายสามารถเหินบินได้ หากยังมิถึงขั้นกับเสียขวัญ มันยังมีสติ มันรู้ว่าสิ่งใดที่ตนต้องกระทำ

“ มันบินได้ ไหนเลยที่พวกเราจะบินไม่ได้ พวกเราล้วนมีความสำเร็จในขอบเขตปราณนภา ส่วนมันมีความสำเร็จเพียงแค่ขอบเขตปราณปฐพี ซึ่งมันที่บินได้ก็เพราะเคล็ดวิชา แต่ไหนเลยจะเทียบได้กับความสามารถในการเหินบินที่แท้จริงเช่นพวกเรา...”

แววตาของมู่หวังจงสาดประกายเชื่อมั่น จากนั้นจึงกล่าวคำเสียงดังกังวาน

“ ค่ายกลโอสถดาราสิบทิศ”

สิ้นคำก็เหินทะยานขึ้นไปบนฟากฟ้า ก่อนที่อีกเจ็ดคนที่เหลือจะพุ่งทะยานตามขึ้นไปสมทบอย่างรวดเร็ว ด้วยความสำเร็จในขอบเขตปราณนภา การเหินบินจึงเป็นอีกหนึ่งคุณสมบัติที่พวกมันสามารถกระทำ

เมื่อพากันทะยานขึ้นไปแล้วก็มิได้เร่งรีบจู่โจม พวกมันต่างก็กระจายตัวออก ห้อมล้อมหานเฟิงไว้ใจกลาง ตำแหน่งการลอยตัวมิได้เป็นระนาบ หากล้อมปิดทั่วทิศทางคล้ายดั่งเป็นการตั้งค่ายกล

แน่นอนว่าย่อมเป็นค่ายกล เป็นค่ายกลโอสถดาราสิบทิศ ตามคำกล่าวของมู่หวังจง