พ่อบ้านลูกครึ่งต่างโลก กับการผจญภัยตามหารัก

        หญิงสาวโดนชี้ตัวว่าเป็นเงามืด

        แต่คนที่หน้าถอดสีที่สุดคือเกียเวอร์น

        “ที่ข้ารู้เพราะสตรีนางนี้ได้รับมอบหมายให้ชี้ตัวนางนักฆ่าที่ชื่อเงามืด  นางคือคนสังเกตการณ์ที่การาโทสส่งมาสังเกตการณ์และรายงานผล   ทว่านางได้รับคำสั่งใหม่  ให้การเป็นประโยชน์และชี้ตัวนักฆ่าที่ส่งมาข้าข้า แต่มีข้อแม้คือให้ละเว้นเงามืดส่งตัวคือให้การาโทส...หากเจ้ามีปัญหาไม่คาดคิดให้นางจัดการท่านได้เลย....แต่ท่านเป็นนักโทษแล้ว....ข้าคงปล่อยให้นางฆ่าท่านไม่ได้....เกียเวอร์นท่านโดนทอดทิ้งแล้ว!!”

        เอียนน์ยิ้มบอก  ผู้หญิงคลุมผ้าเมื่อสักครู่คือลิเลียเข้ามาชี้ตัวนางถูกเพราะข้อมูลของจูน  หรืออดีตนักฆ่ารหัสจันทรา

        “บ..บ้า..บ้าไปแล้ว...ข้าคือรัชทายาทนะ..แล้วไงล่ะ? จะทำไม?!....ข้าจะฆ่าใครก็ได้  ข้าเป็นว่าที่กษัตริย์แห่งเวอร์รากีอุสองค์ต่อไปแผ่นดินนี้นอกจากเสด็จพ่อแล้ว ใครยังใหญ่กว่าข้า พวกเจ้ามันมดปลวก ข้าจะฆ่าเมื่อไหร่ก้ได้ไม่ใช่เหรอ”....เกียเวอร์นชี้นิ้ววนรอบร่ายด่าทั้งขุนนางและผู้คนทั้งหมด

        เสียงฮือฮาดังลั่น

        “ไอ้องค์ชายโง่เขลา!! ข้าเป็นนักฆ่าที่รับคำสั่งตรงจากท่านการาโทส หากมีคำสั่งใหม่ข้าจะได้รับก่อนผู้สังเกตการณ์  เจ้าโดนมันหลอกลักไก่ให้สารภาพแล้ว  ข้าน่าจะเปลี่ยนจากฆ่าเอียนน์มาข้าเจ้าท่าจะดี  แต่คำสั่งที่ข้าได้รับยังอยู่”...เงามืด  นางกำลังจะลงมือ

        แต่ต้องชะงักด้วยแรงกดดัน

        อลันยืนอยู่ข้างเอียนน์ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่ทราบ

        “ดูท่าจบงานนี้ เจ้าต้องเปลี่ยนเป็นวีรบุรุษแห่งโยฮันตันแล้วล่ะมั้ง”...เอียนน์แซว

        “ไม่ล่ะข้าชอบฉายาเดิมมากกว่า”....อลันตอบ

        “อี๊....ใช่เซ่!......ซเปล....เมืองแห่งแอน”....เอียนน์ทำท่าอี๋แซวอลัน

        “จิ๊ส์..”...อลันเขินทันที

        เปลี่ยนอากับกิริยาทีเดียว  นิดเดียว  พริบตาเดียวเท่านั้น  สำหรับคนอื่นมินับว่าเป็นอย่างไรได้

        แต่ไม่ใช่กับเงามืด!!  ไม่ใช่กับนาง!!

        นางลงมือแล้ว!!

        อลันฟาดโซ่สวนเข้าไป   นั่นเพราะนางพุ่งมาได้ครึ่งระยะแล้ว!

        พุ่งมาด้วยความเร็วสูงยิ่ง

        โซ่พันกับแส้ของนาง  นางทุ่มเทแรงและออร่าทั้งหมดของนางกระชากโซ่อลันให้พ้นระยะที่ขวางการลงมือ

        นางถึงตรงหน้าเอียน์แล้วซัดมีดสั่นออกไป  แต่ขยับแขนได้ครึ่งท่าก็ต้องรีบดีดมีดออกทั้งสภาพนี้  เพราะใยด้ายของอลันดักระยะแขนของนางไว้แล้ว   หากยื่นแขนออกไปอีกรับรองขาด

        คนอื่นจนถึงตอนนี้ไม่มีคนเห็นใยด้ายของอลันยามลงมือฉับพลัน....

        แต่นางเห็น!

        มีดที่ซัดออกจากแรงดีดครึ่งท่า  ทำให้มีดมีพลังไม่มากแล้วโดนใยด้ายของอลันดักจนขาดเป็นชิ้นๆ

        ยามเมื่อลงมือพลาด   นางกระโดดกระโดขึ้นแตะขอบโถงทะยานไต่ขึ้นทะลุหนีออกนอกหน้าต่างกระจกด้วยความเร็วดุจเดียวกับตอนที่ลงมือเมื่อกี้

        เพล้ง!....

        รอจนกระจกแตก  ผู้คนถึงรู้ว่าคนร้ายลงมืด  ร้องกรี๊ดกร๊าดฮือฮากันระงมจนเจ้าหน้าที่ต้องเข้ามาบอกให้สงบ

        การลงมือเมื่อสักครู่  แทบไม่มีใครตามทันว่ามันเกิดอะไรขึ้นกว่านางจะกระโดดหนีขึ้นไปนั้น  ทหารในวิหารเพิ่งจะชักดาบเท่านั้น

        “ตามมั้ย?”...ลิเลียถาม

        “ไม่ต้อง”....อลันพูดจบ  เหล่าคนมีฝีมือในที่นี้ต้องตกใจ

        เนคไทของอลันขาด  ถุงมือข้างขวาที่ควบคุมโซ่ก็ขาดลุ่ย   นางสามารถชัดม้วนแส้กลับแล้วหนีไปได้ อลันประเมินแล้วว่าในที่นี้ไม่มีใครตามนางทัน   ตนเองยังไม่น่าว่าจะตามทันด้วยซ้ำ  ดังนั้นหากนางล่ออลันออกไปแล้วมีใครลอบโจมตีเอียนน์   ลำพังลิเลียกับอิเรเน่ซึ่งไม่มีมอร์ดัสช่วยรับรองต้านนักฆ่าอีก3 คนที่ยังไม่พบตัวไม่ได้แน่  อาจบางที  3  คนนั้นไม่แน่ว่าจะดักซุ่มรอลงมือหลังจากเงามืดพลาดก็เป็นได้เพราะเงามืดลงมือ   นางต้องเผื่อไว้อยู่แล้วว่าต้องเจอกับอลัน

        ซึ่งอลันคิดถูกวายุ  อัสนี  วารี ทำการซุ่มรออยู่รอบนอกจริงๆ  เมื่อเงามือพลาด  หากอลันตามไปก็จะลงมือ   แต่ถ้าไม่ตามนางไปพวกมันก็จะถอนตัว

        ทหารเข้าควบคุมตัวองค์ชายเกียเวอร์นและถอดเครื่องแบบออกใส่โซ่ตรวน

        “ปล่อยข้านะ  อย่ามาแตะต้องข้า  ไอ้พวกขี้ข้า”...เกียเวอร์นแผดด่าเจ้าหน้าที่ของวิหารอาร์คเน่

        “เกียเวอร์น  เจ้ามีความผิดชัดเจนข้อหาบงการนักฆ่าเข่นฆ่าขุนนางราชสำนัก  ตัวข้าและพ่อค้าพานิชย์  รวมไปถึงผู้บริสุทธิ์อีกมากมาย  ขัง 20 วันรอวันประหาร!!”....เอียนน์ทุบโต๊ะประกาศคำดัดสิน

        “ห๊ะ....ไม่นะ  ...เอียนน์เจ้าทำแบบนี้กับพี่ไม่ได้นะ   พี่เป็นพี่คนโตของเจ้านะ”...เกียเวอร์นโหยหวน

        “พี่คนโตที่ส่งพวกมันมาฆ่าน้องชายตัวเอง   ถ้าอลันไม่อยู่กับข้าระหว่างทางที่กลับจากซเปล  ข้าคงไปเยี่ยมเสด็จแม่ข้าอีกโลกหนึ่งไปแล้ว”

        “อิเรเน่   พี่ดีกับเจ้ามาตลอด  พี่ไม่เคยทำร้ายเจ้าเลยนะ  ช่วยพี่ด้วย”...เกียเวอร์นโหยหวน

         “ท่านไม่ทำข้า   แต่ท่านส่งคนมาฆ่าพี่ชายร่วมมารดาของข้า   ทั้งยังข่มเหงเมียของขุนนางและชาวบ้าน  ข้าช่วยท่านไม่ลงจริงๆ  ต่อให้อยากช่วยก็ข้าไม่มีอำนาจ”

        พออิเรเน่พูดถึงตรงนี้  เหล่าพยานและผู้คนที่ภรรยา พี่น้องบุตรีโดนรัชทายาทข่มเหงพากันร้องทุกข์กันอื้ออึงกับเจ้ากรมตุลาการคนนี้

        ก่อนหน้าไม่กี่ชั่วโมง  พวกเขาไม่กล้าเอาครอบครัวมาเสี่ยง  ตอนนี้เห็นแล้วว่ารัชทายาทโดนประหารแน่นอนแล้วจึงออกมาระบายทุกข์กัน

        เอียนน์สั่งไต่สวนอีกครั้ง  ผู้คนพูดในสิ่งที่รู้และเจ็บช้ำมาทั้งหมด

        คำสั่งตัดสินให้อยู่คุกหลวงใต้ดินที่ลึกที่สุดก่อนจะนำออกมาประหาร  และให้ภรรยาที่ได้มาจากการข่มเหงสิ้นสภาพถูกบังคับ    เป็นอิสระ   และยึดทรัพย์สินนำมาชดเชยให้ครอบครัวที่โดนข่มเหงรังแก

        ผู้คนขว้างปาสิ่งของใส่รัชทายาทที่ไร้เครื่องแบบองค์ชาย  เจ้าหน้าที่ควบคุมตัวเข้าที่กรงติดล้อเพื่อนำไปขังที่คุกหลวง

        “ข้าเป็นรัชทายาทนะ  แม่ข้าเป็นเชื้อพระวงศ์ไม่ใช่แม่ที่มาจากลูกขุนนางและสามัญชนแบบพวกเจ้า”

        เกียเวอร์นแผดด่าจากในกรงชี้ไปยังเอียนน์ที่ว่าความและชี้ไปยังเอรากอสที่มาร่วมฟังคดีแบบเงียบๆ

        “แหมๆเสด็จพี่   จะตายอยู่นี่นะ   เอาเถอะอยากด่าอะไรก็ด่า   เพราะมันคือการด่าช่วงสุดท้ายในชีวิตท่านแล้วนี่นะ...ลูกที่เกิดจากลูกสาวขุนนางอย่างข้าจะเก็บสุขภาพไว้ดูตอนท่านโดนเอียนน์ที่เกิดจากแม่ที่เป็นนักผจญภัยของเขาสั่งตัดหัวนะ”....เอรากอสยิ้มหัวเราะพร้อมหันไปคุยกับดยุคโอเอนที่เป็นน้องชายของแม่เขา

        “ฮึ่ย!!...พ..พวกเจ้า........หนอย!!...ข้าไม่ยอมไปคนเดียวหรอก .... ทัลลัสต์ไง...ทัลลัสต์บอกให้ข้าส่งคนมาข้าเจ้า  เอียนน์สั่งประหารมันด้วยสิ”....เกียเวอร์นสาดทุกอย่างที่สาดได้ใส่คนอื่น

        “ขอบคุณท่านใต้เท้าทัลลัสต์  ไม่ได้ท่านนี่ต้องรออีกนานเลยกว่าหางมันจะโผล่”...เอียนน์หันไปขอบคุณทัลลัสต์  ดยุคผู้ที่เคยสนับสนุนเกียเวอนร์นมาตลอด

        “มิได้มิได้ พวกท่านทำการรัดกุมหลายชั้นไม่ผิดพลาดต่างหาก”...ทัลลัสต์ยิ้มกลับ

        “น..น..นี่เจ้า...เจ้าหักหลังข้าสมคบพวกมัน!!!...เจ้ามันงูพิษ!!”...เกียเวอร์นแผดด่าทัลลัสต์

        “ถ้าข้าคืองูพิษ  เจ้าคงอสูรกายนรกส่งมาเกิด  การกระทำเจ้าสกปรกต่ำตมและอุบาทว์  ที่ผ่านๆ มาข้าและขุนนางคนอื่นๆก็แค่เอาตัวรอดไม่ให้เจ้าส่งนักฆ่ามากุดหัวพวกข้าเพราะไปขัดใจเจ้าก็เท่านั้น”

        ทุกคนได้ยินแต่เสียงห้องไห้ระงมโหยหวนหมดสภาพของเกียเวอร์น

        ...

        เงามืดล้มลงในป่า

        นางผละจากชุดหญิงชาวบ้านออก  แขนทั้ง 2 ข้างปวดและชา   โดยเฉพาะแขนข้างที่ใช้แส้พันโซ่ของอลันไว้   แส้ขาดกระจุย นางบาดเจ็บภายในด้วยแรงดันของออร่า

        [นี่หรืออลัน!?  ข้าเกือบเอาชีวิตไปทิ้งด้วยซ้ำ   ดีนะคำสั่งคือเอาตัวให้รอดหลังลงมือไม่ว่าจะสำเร็จรึไม่ก็ตาม]…เงามืดพักรักษาตัว   พรุ่งนี้นางค่อยไปหาพรรคพวกที่เหลือจัดนัดพบ

        กรณีที่ต้องถอนรัง  เพราะแผนเดิมที่พวกตนโดนหลอกคือ  องค์กรโดนเผยแล้วให้ป้ายสีเอรากอส   แต่ไม่ว่าจะสำเร็จหรือไม่   การาโทสเองก็ต้องเตรียมทิ้งฐานท่าเรือ   แต่ไมนึกว่าจะมีทหารกองปราบมาบุกเล่นงานก่อนที่การไต่สวนวันแรกจะจบลงเสียอีก

        เป็นการไต่สวนแต่ไม่กี่ชั่วโมงกลับโค่นทั้งองค์รัชทายาทและองค์กรหัตถ์อสูรแทบพินาศ

        [ดูท่าข้าจะต้องได้เจออลันกับเอียนน์อีกแน่นอน….แต่ข้าจะชนะเขาได้ยังไง?]....สิ่งที่นางนึกได้ตอนนี้คือ  หลบซ่อน รักษาตัว  สมทบพวก รอคำสั่ง หากไม่มีคำสั่งนางก็จะฝึกฝีมือเพิ่ม

        .......

        พระราชานั่งถอนหายใจบนลานระเบียงบัลลังก์เงียบๆ   แม้คดีจะคลี่คลาย   แต่นั่นหมายถึงชีวิตลูกชายคนโตของพระองค์

        แต่อีกใจก็โล่งอก ที่ลูกชายคนนี้ไม่ได้ปกครองแผ่นดิน....เขาไร้ความสามารถกระทั่งโดนต้อนง่ายๆในชั้นไต่สวนก็สติแตกหลุดสิ่งที่ซุกซ่อนออกมาตั้งมากมาย   ทั้งยังรังแกผู้คน

        ทั้งอลันและเอียนน์ต่างไม่เข้าเฝ้าตอนนี้แต่อย่างใด  ทั้งหมดล้วนต้องใช้เวลาสำหรับพระราชา

        ที่ปราสาทของเอียนน์มีการฉลองแบบไม่ออกหน้าออกตา   พวกเขาจัดลีเยงกันเรียบง่ายที่ลานฝึกของปราสาท  อาหารเครื่องดื่มมีพร้อม  ตักเติมดื่มกินกันเองและเออาพูดคุยกัน

        มารีเมอาร์ลูกสาวของเคาน์สเลนสวมกอดพ่อร้องไห้ดีใจที่พ้นจากนรกมาได้   และร่วมยินดีที่คนอย่างเกียเวอร์นกำลังจะโดนตัดหัวในอีกไม่ถึงเดือน

        “ข้าว่ามันน้อยไปที่ติดคุกแค่20 วันแล้วค่อยตายค่ะท่านพ่อ”....มารีเมอาร์บอกกับพ่อของนาง

        “พ่อก็คิดเช่นเจ้า   แต่ถ้านานกว่านั้นเกรงว่ามันจะรอดตาย  ไม่ว่าจะด้วยอะไรอาจมีบางอย่างมาช่วยมัน”...สเลนตอบลูกสาว

        มารีเมอาร์เดนมาน้อมกายย่อตัวคำนับเอียนน์และอิเรเน่

        “ขอบพระทัยองค์ชายและองค์หญิงมากเพคะ”

        “ท่านต้องขอบคุณพระเอกของเรานู่น”....เอียนน์ชี้ไปที่อลัน

        อลันกำลังป้อนของกินในงานให้แอน

        “ชิ...พระเอกของไวเคานเตสแอนคนเดียวกระมั้ง”....อิเรเน่เชิดปากพูด

        ฟังอิเรเน่งอนอลัน  เอียนน์ สเลน และมารีเมอาร์หัวเราะเบาๆ

        จากนั้นพ่อลูกเดินไปขอบคุณอลันจริงๆ

        อลันกับแอนลุกขึ้นด้วยความเกรงใจ

        “ทุกคนต่างช่วยกันครับไม่มีใครทำมากกว่ากัน ที่ข้าทำงานได้เต็มที่เพราะเลดี้แอนของข้ากับท่านมาร์ควิสอีเดี้ยนจัดแจงหลายๆอย่างให้พร้อม องค์รักษ์ลิเลียเตรียมอะไรต่างๆ มากมายทั้งยังเสี่ยงปลอมตัวไปเจอกับนักฆ่า  องค์หญิงองค์ชายที่เป็นหัวเรือครั้งนี้ไม่มีพวกเค้าแผนนี้คงไม่อุบัติขึ้น  ทั้งท่านดยุคทัลลัต์ที่เป็นคนทำให้มันเผยหาง  ท่านมาร์ควิสเซเลสที่ออกตัวชนกับรัชทายาทตรงๆจนมันลืมการเตรียมแก้ต่างในคดีหลัก คนที่ข้าฝึกหลังม่าน  และท่านเอง ...สเลน  ไม่ได้การสนับสนุนจากพวกท่านเรามาไม่ถึงจุดนี้”

        ทุกคนยิ้มรับฟัง  อลันไม่เอาความดีเข้าตัวแต่อย่างใด

        แต่เขาไม่พูดถึงจูน  เพราะเขารู้ว่าถ้านักฆ่าที่เหลือรู้เรื่องจูน  นางต้องโดนลอบฆ่าไม่วันใดก็วันหนึ่งแน่ๆ  จนกว่าจะฆ่าพวกมันจนสิ้นชื่อ 13นักฆ่าและการาโทส   หาไม่แล้วนางจะเผยตัวตนไม่ได้เลย

        ตกดึก  อลันส่งแอนเข้านอน

        เขาสวมชุดประจำตัวแต่เป็นสีดำล้วน   เนคไทชิ้นใหม่สีเหลืองเงาจนสะท้องแสงจันทร์  ถึงมือใหม่ที่เป็นถุงมือใช้สู้เต็มรูปแบบ

        “ได้เวลาออกล่าแล้ว”