“ฝ…ฝนตกหรอ?”
เสียงหอบกระเส่าของสาวใหญ่พึมพำ เธอแบมือไปบนอากาศและััได้ถึงละอองฝนเย็นๆ การช่วยตัวเองมาตลอดครึ่งชั่วโมงไม่สำเร็จเป็ผล แตงกวาลูกยาวไม่สามารถทำให้สุขสมได้อีกแล้ว รูสวาทมันชินชา เพราะัักับผลเย็นๆเหล่านี้มาตลอดหลายปี
ใบหน้างดงามของสาวบ้านหน้าตัดพ้อ เธอโยนผลแตงกวาลงพื้นและห่อผ้าถุงคลุมร่างอีกครั้ง เม็ดฝนค่อยๆตกกระหน่ำแต่ไม่แรงมาก แต่ก่อนที่ร่างอวบอั๋นจะเดินออกจากสวนแตง เธอก็รู้สึกเหมือนมีใครบางคนยืนอยู่ทางด้านหลัง เมื่อสุณีหันไปมองนั้น เธอก็เห็นเงาสูงใหญ่ของชายกลัดมันจ้องมองมายังเรือนร่างปานจะกลืนกิน
หญิงวัยกลางคนตั้งท่าจะกรีดร้อง แต่ความว่องไวของชายปริศนาก็วิ่งเข้ามาอุดปากของเธอเอาไว้!
“อื้ออ อื้ออออ!”
“นี่ผมเองครับแม่ ไผ่”
“….ไผ่?”
“ใช่ครับ”
เมื่อตั้งสติได้ว่าชายคนนั้นไม่ใช่คนอื่นคนใกล้ สุณีกลับไม่รู้สึกโล่งใจเลยสักนิด เธอขอให้ผู้ชายที่กอดร่างไว้ตอนนี้เป็ชายโรคจิตเสียยังจะดีกว่า เพราะสิ่งที่สาวใหญ่พร่ำเพ้อพรรณนาระหว่างใช้แตงยัดหว่างขาเมื่อสกัครู่มันล้วนแต่เป็ชื่อของลูกเขยทั้งสิ้น ฝนค่อยๆตกหนักยิ่งกว่าเดิม แต่ร่างลูกเขยยังคงกอดแม่ยายเอาไว้ไม่ปล่อย
“ผ…ไผ่มาทำอะไรที่นี่”
สุณีถามเสียงสั่น เธอหวั่งเหลือเกินว่าลูกเขยจะไม่ได้ยินสิ่งที่เธอพึ่งจะครวญครางออกไปก่อนหน้า
“ผมต้องถามแม่มากกว่า”
“ม…แม่แค่จะมาเก็บแตง…ไว้ทำอาหารเช้าพรุ่งนี้”
“หรอครับ แล้วทำไมต้องครางชื่อผมด้วยล่ะ หรืออยากให้ผมเข้ามาช่วยเก็บแตงกลางดึกอีกคน”
หัวใจสาวใหญ่หล่นวูบ เธอแทบจะยืนทรงตัวไม่ได้ ความกลัวกัดกินร่างกาย แต่ร่างสูงใหญ่ของลูกเขยก็กอดตัวเธอไว้ให้ยืนนิ่งๆ
“ผ…ไผ่ มันไม่ใช่อย่างนั้นนะลูก”
“คิดอย่างนั้นจริงๆหรอครับ”
“ไผ่ ปล่อยแม่ก่อน อื้อออ”
“ปล่อยไม่ได้หรอก” ชายหนุ่มพูดเสียงหนักแน่น “เพราะแม่ยายของผมยังไม่เสร็จน่ะสิ”
สุณีหน้าซีดเผือด สิ่งที่ลูกเขยพูดมาหมายถึงเขารับรู้เื่ราวทุกอย่างั้แ่ต้น สุณีไม่ได้ครางแค่ชื่อลูกเขยเท่านั้น แต่เธอยังตัดพ้อถึงสามีเฒ่าที่ไม่แตะต้องร่างกายั้แ่คลอดลูก ร่างอวบอั๋นต้องทนทุกข์ด้วยการช่วยตัวเองแบบฝืดๆมานับสิบปี และตอนนี้เธอก็ไม่อาจต้านทานราคะที่สะสมมานานได้อีกต่อไป
สาวใหญ่พยายามดิ้นรน แต่เรี่ยวแรงของเธอก็ไม่อาจสู้ชายกลัดมันร่างกำยำได้ เนื้อหนังของทั้งสองเสียดสีกันไปมา และบั้นท้ายของสุณีก็พบว่ามีอะไรแข็งๆลำโตนาบไปกับส่วนหลังของเธอ
“ไผ่ แม่ขอโทษ แม่ผิดเอง อย่าบอกเื่นี้กับใครเลยนะ”
สุณีวิงวอน ถ้าเกิดลูกสาวและสามีรู้เื่บัดสีที่เกิดขึ้น ชีวิตของเธอคงจบเห่ไม่มีชิ้นดี
“แม่จะขอโทษทำไมครับ”
“….?”
“เพราะผมก็เคยครางชื่อแม่ทุกครั้งตอนช่วยตัวเองเหมือนกัน”
“….!?”
เมื่อลูกเขยสารภาพความจริง ร่างอวบอิ่มที่เคยดีดดิ้นก็นิ่งงัน ใบหน้าสาวใหญ่บ้านนาค่อยๆหันมามองด้านหลัง แม้ความมืดจะปิดบังใบหน้าของร่างสูง แต่สุณีก็เห็นรอยยิ้มกว้างของลูกเขยส่งมาให้ แววตาเ้าเล่ห์หื่นกระหายนั้นเธอก็ไม่เคยเห็นมันมาก่อน นี่เป็ครั้งแรกที่สาวใหญ่ได้เห็นลูกเขยจ้องมองเธอเหมือนไม่ใช่แม่ของภรรยา!
“ผ…ไผ่”
“ผมเอง…ก็ทนไม่ไหวแล้วครับ!”
“อื้มม!!!”
ม๊วฟฟฟ
3K
