ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

“พรึบ”เสียงแผ่วเบาที่แทบจะไม่ยินดังขึ้น ในสายตาของถังฮวนกระแสแสงสีแดงพุ่งเข้าหาพวกเขาสองคนราวกับสายฟ้า
“บึ้ม”
ทันใดนั้นเสียงดั่งค้อนยักษ์กระทบกับกลองก็ดังก้อง ณ จุดลึกที่สุดของถ้ำนี้ แม้ว่าปฏิกิริยาของหูเซินจะว่องไว แต่แสงสีแดงยังพุ่งโดนหลังมันจนต้องส่งเสียงครางอู้อี้ออกมา จากนั้นร่างพลันล้มลงกับพื้น เลือดสีแดงเข้มไหลออกมาจากปาก แขนเสื้อของหูเซินเช็ดเลือดที่ริมฝีปากออกโดยไม่ได้ตั้งใจ สีหน้าเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว มันไม่สนใจถังฮวนที่อยู่ห่างออกไปไม่ถึงสองเมตรแล้ว สายตาพยายามมองไปรอบๆ ผู้ที่ตอนแรกนอนนิ่งอยู่บนพื้นลุกขึ้นยืนได้แล้ว ใบหน้าอันซีดขาวฉาบด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน ผ้าไหมสีแดงในมือคล้ายจะกลายเป็นมีชีวิต มันบิดและหมุนไปในอากาศเหมือนวิญญาณอสรพิษ ราวกับพร้อมจะปลดปล่อยการโจมตีที่รุนแรงได้ทุกเมื่อ “เจ้ายังขยับได้หรือ?”
สีหน้าหูเซินงงงวย เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ไม่เชื่อ
ฤทธิ์ของ ‘หญ้ามังกรเสน่ห์’ นั้นรุนแรงมาก ไม่ใช่สิ่งที่ผู้ฝึกยุทธระดับหกจะต้านทานได้ แต่มู่เหยียนกลับสามารถยืนหยัดได้ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น มันรู้ชัดแก่ใจว่ามู่เหยียนเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านยาพิษ และยาพิษที่มีฤทธิ์พิเศษนั้นหาได้ยากยิ่ง โดยพื้นฐานแล้วความหายากของยาพิษพวกนั้นไม่น้อยไปกว่าอัญมณีล้ำค่าเลย และในช่วงเวลาเร่งรีบคิดจะหามาใช้กลับยากกว่าอัญมณีระดังสูงเสียอีก เช่นเดียวกับ 'งูหลามไฟสีชาด' และ 'กลิ่นกลืนวิญญาณ’ ซึ่งไม่ใช่เรื่องง่ายหากคิดจะหามาแม้เพียงเล็กน้อย  แต่ยาพิษธรรมดาไม่อาจหลบซ่อนสายตาและจมูกของมู่เหยียนได้
หากไม่ระวังร่องรอยอาจถูกเปิดเผย มันจึงเลือก ‘หญ้ามังกรเสน่ห์’ ซึ่งหาได้ง่ายกว่า ยาพิษชนิดนี้ไม่อันตรายถึงแก่ชีวิต ระยะเวลาในการถูกยาสลบเพียงประมาณสิบห้านาที ไม่มีกลิ่นและไม่มีทางรักษา ดังนั้นเมื่อท่านถูกวางยาทำได้เพียงรอให้ฤทธิ์ของยาหมดไปเท่านั้น มู่เหยียนเยาะเย้ย
"หูเซิน ข้าลืมบอกเจ้าไปว่าข้าคนนี้มีภูมิคุ้มกันต่อพิษทุกชนิด แม้แต่พิษของ 'งูหลามไฟสีชาด' และ 'กลิ่นกลืนวิญญาณ’ ก็ไม่มีผลกับข้า”
“ว่าไงนะ?"ท่าทางของหูเซินเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว สีหน้าท่าทางเต็มไปด้วยความตกใจ
"มู่เหยียน หาว่าเจ้ามีภูมิคุ้มกันพิษ! ชายชราผู้นี้อยู่ในฐานะผู้ฝึกยุทธระดับหกมานานกว่ายี่สิบปีแล้วแต่เจ้าเพิ่งจะก้าวหน้าไปเมื่อไม่นาน นอกจากนี้ยังจัดการแขนข้างหนึ่งของเจ้าไปแล้ว คิดว่าจะรับมือชายแก่คนนี้ได้หรือ”  "ตาแก่ เจ้าลืมข้าไปหรือเปล่า?"
ขณะนั้นเสียงหัวเราะเบา ๆ ดังอยู่ข้างหูโดยไม่มีการเตือนใด ๆ หูเซินสะดุ้งเล็กน้อยและก่อนที่จะเข้าใจได้ว่าเกิดอะไรขึ้น มันก็รู้สึกได้ถึงความร้อนที่น่าสะพรึงกลัวจู่โจมมาจากด้านหลัง ทำให้ต้องหันกลับมาด้วยความเร็วดุจสายฟ้า
“อ๊าาาา”
หูเซินรู้สึกราวกับว่าถูกยัดไว้ในเตาเผาที่ลุกโชน ร่างกายของมันกำลังจะถูกความร้อนหลอมละลายไปหมด วินาทีต่อมามันส่งเสียงกรีดร้องเหมือนหมูถูกเชือดออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจ ร่างสั้น ๆ ปลิวกระเด็นไปข้างหน้า จากนั้นร่วงลงห่างออกไปหลายเมตร “ถังฮวน”
ผู้ที่อยู่ตรงหน้าห่างออกไปประมาณสิบเมตร เมื่อเห็นฉากดังกล่าวลูกตาของมู่เหยียนแทบจะถลนออกจากเบ้า บนใบหน้างามมีความตกใจที่ยากจะซุกซ่อนเผยออกมา
เป็นอีกครั้งที่นางเห็นเปลวไฟปรากฏขึ้นในฝ่ามือถังฮวน ก่อนหน้านี้จิตใจนางหวั่นไหวและไม่ได้รู้สึกว่ามันล้ำลึกมากนัก แต่ตอนนี้นางพบว่าเปลวไฟนี้กำลังเปล่งความร้อนที่น่าสะพรึงกลัวกระทั่งทำให้วิญญาณนางสั่นสะท้าน นางรู้ว่าถังฮวนเป็นนักหลอมอาวุธ แต่ไม่เคยคิดว่าอัคคีพิสุทธิ์ของถังฮวนจะน่ากลัวถึงเพียงนี้ เมื่อพิจารณาจากความร้อนของเปลวไฟแล้ว แม้แต่ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธยังไม่อาจเทียบกับถังฮวนในตอนนี้ได้ เจ้านี่ทำได้ยังไงกัน?!
“อ๊า ... ”
เสียงกรีดร้องที่น่าสังเวชปลุกมู่เหยียนให้ได้สติอีกครั้ง เมื่อมองไปยังต้นทางของเสียงจึงเห็นว่าหูเซินตัวสั่นเทิ้มขณะที่กำลังคลานขึ้นจากพื้น แผ่นหลังครึ่งหนึ่งกลายเป็นสีดำไหม้เกรียม ในขณะที่ทั้งมือ เท้า ใบหน้า ลำคอและส่วนใกล้เคียงอื่น ๆ มีสีแดงเหมือนกุ้งปรุงสุก เมื่อเห็นสภาพการณ์เช่นนี้ในใจมู่เหยียนยิ่งตื่นตระหนกมากขึ้นไปอีก ถังฮวนถูกวางยาพิษ 'งูหลามไฟสีชาด' และ 'กลิ่นกลืนวิญญาณ’ ไปแล้ว แต่เขายังสามารถใช้พลังอัคคีพิสุทธิ์ที่ทรงพลังเช่นนี้ได้? แม้แต่หูเซินซึ่งเป็นยอดฝีมือระดับหกยังได้รับบาดเจ็บสาหัสด้วยการลงมือเพียงครั้งเดียว? เมื่อคิดได้เช่นนี้ใบหน้าที่ซีดเผือดของมู่เหยียนยิ่งซีดหนักกว่าเดิม หากตนถูกฝ่ามือของถังฮวนฟาดคงไม่ต่างจากหูเซินมากนัก!
“ถังฮวน เจ้า เจ้า…” สีหน้าหูเซินดูน่าสยดสยอง มันอ้าปากค้างแล้วจ้องไปที่ถังฮวน ลมหายใจที่ออกจากจมูกกลายเป็นกระแสความร้อนที่แผดเผาสองสาย แม้ว่าการลงมือของมู่เหยียนจะทำให้อวัยวะภายในของมันได้รับบาดเจ็บ แต่ไม่ถือว่าร้ายแรงอะไรนัก ทว่ามันไม่คิดมาก่อนว่าจะถูกถังฮวนซุ่มลงมือจึงทำให้ไม่ระวังตัว ที่ยากที่จะยอมรับ คือการลอบโจมตีครั้งนี้เป็นโอกาสที่มันสร้างขึ้นด้วยตัวเอง! ระยะห่างระหว่างทั้งสองสั้นมากจนแทบจะสัมผัสตัวกันได้ มันจึงไม่มีเวลาหลบหลีก นับประสาอะไรกับการจะโต้กลับ สุดท้ายมันจึงแทบจะลุกไม่ขึ้น ตอนนี้แม้ว่าจะโกรธมากแต่ก็ยังหวาดหวั่นไม่น้อย
ผู้ฝึกยุทธผู้ขั้นสุดยอดระดับหกถูกผู้ฝึกยุทธระดับห้าผู้นี้ลงมือจนได้รับบาดเจ็บสาหัสงั้นหรือ? ความรุนแรงของพลังอัคคีพิสุทธิ์ของถังฮวนนั้นอยู่เหนือจินตนาการของตนอย่างสิ้นเชิง และได้พลิกความเข้าใจในอดีตของเขาไปอย่างสิ้นเชิงเช่นกัน
อย่างไรก็ตามถังฮวนไม่ได้ใส่ใจสายตาของหูเซิน เขาค่อยๆ เดินถอยหลังไปสองสามก้าว ใช้เท้าเตะดาบสายรุ้งขึ้นมาถือไว้ในมือ
"หึ่ง"
แสงสีแดงพราวพุ่งออกมา ความร้อนทำให้ดาบสายรุ้งดูเหมือนถูกห่อหุ้มด้วยเปลวไฟที่ลุกโชน พื้นดินโดยรอบเริ่มส่งเสียงเปรี๊ยะๆ อุณหภูมิภายในถ้ำสูงขึ้นอย่างกะทันหัน ทันใดนั้นมู่เหยียนก็ตระหนักถึงความเป็นจริง นางจ้องถังฮวนเขม็ง กัดฟันพูดขึ้นมา
"ถังฮวน เจ้าไม่ได้โดนพิษรึ?" ถังฮวน ณ ตอนนี้ ไม่มีร่องรอยของการถูกวางยาเลย
"ใช่"
ถังฮวนยิ้มอย่างร่าเริง "อันที่จริง ยาพิษพวกนั้นถูกข้าหลอมไปจนสิ้นแล้ว" "พิษกลิ่นกลืนวิญญาณสามารถทำลายจุดตันเถียนได้ หากเจ้าไม่ถูกพิษตัวนี้เจ้าอาจจะสามารถหลอมพิษของงูหลามไฟสีชาดออกไปได้ แต่เจ้าโดนพิษกลิ่นกลืนวิญญาณไปแล้วเป็นไปได้ยังไง…? หรือว่าร่างกายเจ้ามีภูมิคุ้มกันยาพิษเหมือนข้า?" มู่เหยียนถามออกมาอย่างตื่นตระหนก "เจ้าไม่รู้เหรอว่าข้าเป็นนักหลอมอาวุธ"
ถังฮวนถือดาบยาวก้าวไปข้างหน้าทีละก้าว “หากหากยาพิษแค่นี้ข้ายังหลอมไม่ได้ คงไม่ต้องเรียกว่านักหลอมแล้ว”
“อัคคีพิสุทธิ์...” มู่เหยียนรู้สึกมึนงง เมื่อความแข็งแกร่งของอัคคีพิสุทธิ์มาถึงจุดหนึ่งมันจะสามารถเผาไหม้และหลอมสิ่งที่เป็นพิษส่วนใหญ่ในโลกได้ แม้ว่าร่างกายจะไม่มีภูมิคุ้มกันยาพิษก็ตาม นี่ย่อมไม่ใช่เรื่องไกลเกินเอื้อม ด้วยความร้อนแรงของอัคคีพิสุทธิ์ที่ถังฮวนได้แสดงให้เห็นแล้วในตอนนี้ บางทีเขาอาจจะสามารถหลอมพิษของ 'งูหลามไฟสีชาด' และ 'กลิ่นกลืนวิญญาณ’ ได้ ถึงตอนนี้มู่เหยียนนึกย้อนไปถึงคำที่ถังฮวนพูดเมื่อนางเคลื่อนไหวพลาด เวลานั้นนางไม่เชื่อคำพูดของถังฮวนแม้แต่นิดเดียว แต่ตอนนี้ได้พบคำอธิบายที่สมเหตุสมผลสำหรับความผิดพลาดแล้ว
ตอนนี้นางรู้แล้วว่าคำอธิบายในตอนนั้นเป็นเรื่องที่น่าขันอย่างยิ่ง สันนิษฐานว่าตอนนี้ถังฮวนคงกำลังเย้ยหยันความคิดของนางในตอนนั้นแน่
“ถังฮวน นี่คงไม่ใช่อัคคีพิสุทธิ์ธรรมดาแน่นอนใช่ไหม…” หูเซินทนไม่ไหวอีกต่อไป ได้แต่ร้องครวญครางออกมา ดวงตาเต็มไปด้วยความกลัวและสิ้นหวัง เบื้องหน้าของหูเซินมีทะเลความร้อนแผ่ออกมาจากร่างกาย ภายใต้การโจมตีนี้หูเซินรู้สึกราวกับว่าตัวเองกลายเป็นซาลาเปาในหม้อนึ่ง มันเป็นชีวิตที่เลวร้ายยิ่งกว่าความตาย ทุกย่างก้าวที่ถังฮวนก้าวไป มันอดไม่ได้ที่จะถอยหนี หากว่ามันไม่ถูกซุ่มโจมตีก็ยังคงมีความมั่นใจที่จะสู้กับถังฮวน แต่ตอนนี้มันใช้พลังปราณแท้ในร่างไม่ได้ ไม่เพียงตอบโต้ไม่ได้ กระทั่งหนียังไม่มีโอกาสเลย  "นี่ไม่ใช่อัคคีพิสุทธ์ธรรมดาแต่มันคือ 'เพลิงสวรรค์ศักดิ์สิทธิ์' "
ถังฮวนยิ้มอย่างอย่างไม่แยแส มองไปที่หูเซินและมู่เหยียนอย่างน่าเวทนา "ตั๊กแตนตำข้าวสะกดรอยตามจักจั่นและนกขมิ้นตามหลัง... บางครั้งนกกระจอกสีเหลืองไม่จำเป็นต้องเป็นนกกระจอกสีเหลือง จั๊กจั่นเองก็กลายเป็นนกกระจอกสีเหลืองได้เช่นกัน หูเซิน เจ้าควรจะไปตามทางของเจ้า" “เพลิงสวรรค์ศักดิ์สิ…”หูเซินไม่อาจเข้าใจสิ่งที่ถังฮวนพูดหลังจากนั้นได้แล้ว เขาตกตะลึงกับคำสี่คำ 'เพลิงสวรรค์ศักดิ์สิทธิ์' ที่ถังฮวนพูด
ทันใดนั้นดวงตาของเขาพลันเบิกกว้างขึ้นพร้อมกับร้องออกมาด้วยความตกใจ แต่ก่อนที่เขาจะเอ่ยคำว่า "สิทธิ์" ออกมา ดาบสีแดงเพลิงตรงข้ามได้ตวัดเข้าหามันแล้ว หูเซินรู้สึกเจ็บแปลบที่คอ จากนั้นหัวของมันลอยขึ้นไปในอากาศ หมุนติ้วอยู่หลายรอบ แล้วสติของมันก็ดับไปอย่างสิ้นเชิง...

-โปรดติดตามบทต่อไป-

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 162 เจ้าควรไปตามทางของเจ้า

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 162 เจ้าควรไปตามทางของเจ้า

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้