อสูรโลกันต์เป็ที่เล่าลือกันมาว่า เป็อสูรกายร้ายจากขุมนรกที่มืดสนิดและลึกสุดของนรกภูมิผู้คนต่างเรียกขุมนรกนี้ว่า “โลกันตนรก”
ขุมนรกที่มืดมิดไม่มีแสงใดจะส่องถึงขุมนรกที่เต็มไปด้วยหุบผาและหุบเหวสูงชันด้านล่างของหุบเหวมีสายน้ำกรดที่เชี่ยวกราดไหลเวียนอยู่ตลอดเวลา และโลกันตนรกนี้ยังมีอสูรร้ายที่ทำบาปหนาสาหัสมาเมื่อครั้งยังเป็มนุษย์จะต้องมารับโทษทันต์ในนรกขุมนี้
โดยร่างกายของเหล่าอสูรจะสูงยาวผอมแห้ง เพราะความอดยากและหิวโหย มีกรงเล็บที่แหลมคมด้วยต้องเกาะหน้าผาของเชิงเขาของหุบเหวแห่งโลกันตนรกนี้อยู่ตลอดเวลาเพื่อไม่ให้ตกลงสู่สายน้ำกรดเบื้องล่าง
เมื่อใดที่เหล่าอสูรร้ายเหล่านี้ขยับตัวหรือตะเกียดตะกายขึ้นจากหน้าผาพวกมันก็จะไปชนกับอสูรตัวอื่น ด้วยความมืดมิดของโลกันตนรกทำให้พวกมันคิดว่าพวกมันเองคือเหยื่อ คืออาหารอันโอชะด้วยความหิวโหยพวกมันก็จะตะครุบ กัดกินซึ่งกันและกันและเมื่อนั้นพวกมันก็จะตกหล่นลงสู่สายน้ำกรดเบื้องล่างถูกน้ำกรดกรัดกร่อนร่ายกายจนพวกมันต้องเ็ปอย่างแสนสาหัส
เมื่อพวกมันถูกน้ำกรดย่อยสลายจนหมดพวกมันก็จะคืนกลับสู่ร่างเดิมแล้วตะเกียดตะกายหนีจากน้ำกรดนี้ขึ้นไปบนหน้าผาดังเดิมและไปชนกันเองจนเกิดการห้ำหันและตกลงมาอีก เป็แบบนี้ไปตลอดเวลาจนชั่วกัปชั่วกัลป์
บัดนี้เหล่าอสูรร้ายเ่าั้กลับหลุดรอดออกมาจากโลกันตนรกและบุกเข้าสู่นครพันตาที่เหล่านักเรียนของมัจจุราชวิทยาลัยได้รวมตัวกันอยู่ ณตอนนี้
เหล่ารุ่นพี่ที่กำลังลำเลียงเหล่ารุ่นน้องออกจาธนาคารต่างหยุดชะงักเมื่อมีเหล่าอสูรโลกันต์ ตกลงมาขวางทางพวกเขา
เหล่ารุ่นพี่ทีกำลังถอนกำลังออกจากสนามกีฬาก็ถูกเหล่าอสูตรโลกันต์เข้าจู่โจม
เหล่ารุ่นพี่ที่อยู่ในห้างสรรพสินค้าก็ถูกเหล่าอสูรโลกันต์ล้อมไว้จนออกมาไม่ได้
เหล่ารุ่นพี่ที่กำลังดูการต่อสู้ของเด็กปีหนึ่งในโรงพยาบาลก็ต้องใเมื่อเล่าอสูรโลกันต์บุกเข้ามาถึงด้านหน้าโรงพยาบาล
เหล่ารุ่นพี่ที่สนามมวยต่างก็เข้าต่อกรกับเหล่าอสูรโลกันต์พันลวัน
ทางด้านหน้าหอธรรมเหล่ารุ่นพี่ต่างขมักเม้นลำเลียงรุ่นน้องเข้าไปหลบในหอธรรมบางส่วนก็กำลังรักษาเหล่ารุ่นน้องที่าเ็
“มาร์คไอ้มาร์ค มีรุ่นน้องได้รับาเ็จากค่ายมวยมาสองคน” เสียงรุ่นพี่คนหนึ่งะโลั่นมาร์คและชัยที่ยืนคุยกับอ๊อฟ รองประธานที่รับหน้าที่เป็หัวหน้าชุดประจำที่หอธรรมได้ยินเสียงะโก็รีบวิ่งมาดูรุ่นน้องที่ถูกหามเข้ามาพจมานและเอกคือรุ่นน้องสองคนที่ถูกหามเข้ามา มาร์ครีบเข้ามาตรวจเช็คอาการของพจมาณและเอกทันที
“ไอ้มาร์คกูบอกแล้วกูจะไปค่ายมวยเอง มึงก็ไม่ให้กูไป เห็นไหมมีรุ่นน้องาเ็มาเลยจนได้”ชัยที่ยืนดูอยู่เริ่มโวยวายและทำท่าเหมือนจะวิ่งออกไป แต่ก็โดนมาร์คจับแขนดึงไว้
“ใจเย็นๆไอ้ชัย น้องแค่สลบไปเท่านั้น ไม่ได้รับาเ็อะไรเลย อย่าพึ่งตีโพยตีพายไปส่วนพวกนายพาน้องๆ ไปหาพี่พยาบาลก่อน” มาร์คเอ็ดใส่ชัยไปทีหนึ่งก่อนจะบอกให้รุ่นพี่ที่หามพจมาณและเอกพาทั้งสองเข้าไปในหอธรรม
“ไม่ยงไม่เย็นแล้วโว้ยยังไงก็จะไป ถ้ามึงเป็ห่วงกู มึงก็ไปกับกูสิ”
ชัยจับมือของมาร์คออกจากแขนของตนมาร์คที่ได้ยินชัยพูดแบบนั้นใส่หน้าก็เหมือนพูดอะไรไม่ออก ได้แต่ยืนนิ่งๆจ้องหน้าชัยเท่านั้น
“มึงนี่อ่อนนะเจอกูอ้อนหน่อยก็ไปไม่ถูกละ”ชัยใช้นิ้วดีดหน้าผากมาร์คหนึ่งทีก่อนจะรีบวิ่งออกไปทันทีโดยที่มาร์คยังยืนกุมหน้าผากที่โดนดีดนิ่งก่อนจะรู้ตัวว่าโดนชัยตะล่อมจนเผลอปล่อยชัยไป
“ไอ้ชัยไอ้เชี่ยมึงมามุกนี้กับกูอีกแล้วนะ” มาร์คตั้งสติได้ก็รีบวิ่งตามเพื่อจะหยุดชัยไว้
แต่ชัยเร็วกว่าออกพ้นประตูรั้วหอธรรมไปได้ก็ทำท่าจะใช้อาคมเพื่อให้ตนเองไปถึงค่ายมวยให้เร็วที่สุดแต่ทันใดนั้นก็มีอสูรโลกันต์ตัวหนึ่งะโมาขวางหน้าชัยแบบไม่ทันตั้งตัวพร้อมกับตะปบชับด้วยฝ่ามืออันใหญ่โตจนกระแทกดินแตกกระจาย
“ไอ้ชัย” เสียงของมาร์คะโดังสุดเสียงทำเอาเหล่ารุ่นพี่ที่อยู่รอบๆหันมามอง และเหล่ารุ่นพี่ต่างก็ต้องตกตะลึงเมื่อด้านนอกประตูรั้วหอธรรมมีอสูรโลกันต์ะโลงมารายล้อมหอธรรมอยู่จำนวนมาก
แต่ด้วยอาคมของรุ่นพี่ที่กางเขตอาคมป้องกันโดยรอบหอธรรมไว้ทำให้เหล่าอสูรโลกันต์ได้แต่ทุบบาเรีย ไม่สามารถเข้ามาได้
“ไอ้อ๊อฟไปบอกพวกนั้นกางเขตอาคมคลุมใต้ดินด้วย ส่วนกูจะไปดูไอ้ชัยก่อน ทุกคนเตรียมพร้อมรบ”มาร์คะโสั่งการก่อนจะรีบวิ่งเข้าหาอสูรโลกันต์ตัวที่ตะปบชัยอยู่
มาร์ควิ่งออกไปอย่างรวดเร็วระว่างวิ่งไปนั้นมาร์คได้ล้วงลงในในกระเป๋ากางเกงและหยิบตะปูขึ้นมาสามเล่มตะปูทั้งสามถูกหนีบอยู่ระหว่านิ้วมือของมาร์ค มาร์คซัดตะปูขึ้นไปเหนือหัวตนตะปูที่ถูกซัดไปก็เลือนหายไปกลางอากาศ ตะปูเล่มเล็กที่เลือนหายไปกลับมาปรากฎเป็ตะปูขนาดใหญ่เหนือหัวอสูรโลกันต์ตัวที่ตะปบชัยตะปูพุ่งเข้าเสียบแขนข้างที่ตะปบชัยอยู่แขนของอสูรโลกันต์ก็แตกกระจายออกเป็เสี่ยงๆ
อสูรโลกันต์กรีดร้องและหันมาทางมาร์คแต่บัดนี้มาร์คได้หายไปจากด้านหน้าของอสูรโลกันต์แล้ว มาร์คปรากฏตัวยืนอยู่ตรงหัวไหล่ด้านขวาของอสูรโลกันต์พร้อมกับแบกตะปูเล่มโตแทงเข้าไปที่หน้าของอสูรโลกันต์ ร่างของอสูรโลกันต์แตกกระจายออกเป็เสี่ยงๆ
มาร์ดะโลงมาที่พื้นดินที่ชัยถูกตะปบแต่ก็ไม่พบร่างของชัยที่อยู่บริเวณนั้น ระหว่างที่มาร์คกำลังหันไปมามองหาชัยอยู่นั้น ก็มีอสูรโลกันต์อีกตัวปรากฏด้านหลังมาร์คพร้อมกับใช้สองมือฝาดลงมาใส่มาร์คแต่ทันไดนั้นเอง ร่างของอสูรโลกันต์ตนนั้นก็ะเิแตกกระจายออกมาพร้อมกับร่างของชัย ที่สวมถุงมือหนังสีดำมีหนามแหลมอยูที่หมัดทั้งสองข้างชูหมัดข้างหนึ่งอยู่เหนือหัว
“ไม่ระวังเลยนะมึงถ้าไม่มีกูมึงจะอยู่รอดปลอดภัยไหมเนี้ย”
“ใครบอกกูไม่ระวังกูแค่รู้ว่ามึงต้องออกมาปกป้องกูต่างหากละ”มาร์คยิ้มออกมาเมื่อเห็นว่าชัยยังปลอดภัยดี ทั้งๆที่ในมือก็ยังหนีบตะปูไว้ตลอด
“โกหกเหอะ มึงนะเหลี่ยมจัดจะตายของแค่นี้ไม่มีทางเผลอโดนเล่นงานหรอก”ชัยพูดแก้เขินที่ได้ยินมาร์คพูดแบบนั้นออกมา
ไม่ทันที่ทั้งสองจะพูดอะไรกันต่ออสูรโลกันต์อีกสองตัวก็พุ่งเข้ามาโจมตีพวกเขามาร์คะโขึ้นซัดตะปูใส่ดวงตาของอสูรโลกันต์ตัวหนึ่ง ตาข้างหนึ่งมีแสงสีขาวสว่างวาบก่อนที่ร่างของอสูรโลกันต์จะแตกกระจายชัยก็ะโซัดหมัดฮุกเข้าที่อกด้านขวาของอสูรโลกันต์อีกตัวพลันก็มีแสงสว่างสีขาวสว่างขึ้นบริเวณที่โดนชก แล้วก็แตกกระจายไป มาร์คและชัยะโลงมาตั้งหลักโดยที่หลังของทั้งสองชนกันตั้งท่าพร้อมเตรียมต่อสู้อีกครั้ง
ทางด้านของตะวันและวุธที่วิ่งตามไปช่วยเหลือพวกของพลายก็ต้องหยุดชะงักเมื่อถูกอสูรโลกันต์สามตัวล้อมพวกเขาเอาไว้
“พวกโซลเลี่ยนขยายร่างเรียกมัจจุเรนโอเลยไหมเรด”
“รอก่อนบลูพวกเรามีสามคนเรียกมัจจุเรนโอมาก็ใช้งานได้ไม่เต็มที่สู้พวกมันไม่ได้แน่”
ในระหว่านที่เรดกับบลูปรึกษากันอสูรโลกันต์ตนหนึ่งก็เตะพวกเขาจนกระเด็นไปโดยไม่ทันได้ตั้งตัวบลูและเรดกระเด็นไปทางตะวันและวุธแต่แล้วร่างของพวกเขาถูกออร่าสีเขียวหยุดพวกเขาไว้กลางอากาศและพาพวกเขาลงถึงพื้นอย่างปลอดภัย
“ขอบใจมากนะตะวันโทษทีนะพวกเราประมาทพวกมันไปหน่อย เอาละบลูพิ้งค์ เตรียมพร้อม”
“โรเจอร์”
สิ้นเสียงเรดพิ้งค์และบลูก็เข้ามาตั้งท่าพร้อมสู้ ทั้งห้าหันหลังเข้าหากันเพื่อระวังหลังให้แก่กัน
“ไหวไหมน้องวุธ”ตะวันหันมาถามเมื่อเห็นวุธกลืนน้ำลายอึกใหญ่
“ไหวพี่แค่รู้สึกเสียวสันหลังนิดหน่อย เคยได้ยินแต่เื่เล่าไม่นึกว่าจะมาเจอตัวจริงแบบเป็ๆแบบนี้”
“ตัวจริงแบบเป็ๆงั้นเหรอ อย่าพึ่งคาดหวังมากนัก นิ่งไว้แล้วดูพี่นะ”
พูดจบตะวันก็ะโขึ้นไปเหนือหัวพวกเขาทั้งสี่ร่างของตะวันที่ลอยกลางอากาศนั้นมีออร่าสีเขียวหลั่งไหลออกมาจากตัวตะวันใช้เท้ายันอากาศแล้วพุ่งเข้าใส่อสูรโลกันต์ออร่าสีเขียวที่ออกมาจากตัวของตะวันค่อยๆเปลี่ยนร่างเป็ปากขนาดใหญ่พร้อมกับเขี้ยวแหลมคมอันโตยาวเฟี้ยว เข้าตะครุบกัดเข้าครึ่งตัวของอสูรโลกันต์ตัวของอสูรโลกันต์ก็มีแสงสีขาวเล็กๆ ปรากฏขึ้นบริเวณหัวไหล่ด้ายซ้ายออร่าสีเขียวของตะวันก็กระฉากกัดเหวี่ยงไปทางซ้ายร่างของอสูรโลกันต์ก็แตกสลายพร้อมกับแสงสีขาวก็แตกกระจายดับไปตะวันค่อยลอยลงมายืนในตำแหน่งเดิมที่ะโออกไป
อีกฝั่งหนึ่งทิวากรและผีนายป่าช้าก็พากันพุ่งเข้าใส่เหล่าอสูรโลกันต์ทิวากรที่ฟันอสูรโลกันต์จนแตกกระจาย อสูรโลกันต์ก็กลับมารวมตัวเป็ร่างใหม่เข้าฟาดฟันกับทิวากรอีกครั้ง
ผีนายป่าช้าก็ซัดหมัดเข้าใส่อสูรโลกันอย่างหนักหน่วงจนอสูรโลกันต์แตกกระจาย พอคืนร่างเดิมก็โดนหมัดแตกกระจายอีก จนแทบจะไม่ทันรวมตัวเสร็จก็แตกกระจายเรื่อยๆ
ส่วนทางด้านพลายที่พุ่งเข้าใส่อสูรโลกันต์นั้น ได้หลบการโจมตีของอสูรโลกัตน์ อ้อมไปด้านหลังพร้อมกับปักมีดสั้นลงไปบริเวณหลังคอของอสรูโลกันต์ บริเวณที่มีดสั้นแทงไปปรากฏเป็แสงสีขาวเล็กๆแล้วก็ร่างของอสูรโลกันต์ก็แตกสลายไปพร้อมกับแสงสีขาว อสรูโลกันต์ที่พลายแทงจนแตกกระจายก็สลายเป็ฝุ่นไปพลายะโลงมายืนบนพื้น พร้อมกับสายตาที่ดูงุนงง และประหลาดใจของทิวากรและผีนายป่าช้า
“มันก็แค่หุ่นพยนต์ที่ผสานแก่นอาคมคืนร่างเท่านั้น แค่ทำลายแก่นอาคมทิ้งซะ ก็หมดพิษสงแล้ว”
พลาย ตะวัน ชัยและมาร์คแม้ทั้งสี่คนจะสู้กันคนละทิศ อยู่กันคนละทางกัน แต่พวกเขากลับพูดประโยคเดียวกันราวกับนัดกันพูด หลักจากที่กำจัดอสูรโลกันต์จนสลายไป
3K
