Age of war

***นักรบสมองกล้าม [เอรีส]

“เป็นยังไงบ้าง? ”

“ไม่มีสัญญาณตอบกลับมาสักรายเลยครับคุณทอม”

ฉันกำลังแอบฟังบทสนทนาของแม่ทัพทอมอยู่

พวกมนุษย์มดมันทิ้งปราสาทที่ว่างเปล่าเอาไว้ให้พวกเรา แล้วพากันมุดดินหนีหายไปอย่างไร้ร่องรอย

พวกเราพยายามสำรวจปราสาทของศัตรูอย่างหนัก แต่กระนั้นก็ไม่พบสิ่งใดที่น่าสงสัยเลย

สุดท้ายจึงมาจบลงที่หลุมอันน่าสงสัยบนพื้นขนาดห้าเมตรตรงหน้าที่ปรากฏอยู่ในชั้นแรก ณ ส่วนลึกสุดของปราสาทศัตรู

“ผ่านมาสี่ชั่วโมงแล้ว… กองทัพจอมยุทธจากกลุ่มชาวจีน กับกองทัพเอเชียคงไม่น่ารอดแล้วละ”

คุณทอมพูดพร้อมกับถอนหายใจออกมาจากภายในเต็นท์บัญชาการ

และดูเหมือนว่าเผ่าอื่นที่ส่งกองทัพลงไปนั้น ก็คงมีชะตากรรมที่ไม่ต่างกัน

“ในใต้ดินที่คับแคบ จะให้ส่งกองทัพปืนคงไม่ค่อยเหมาะเท่าไหรนัก”

ทอมพูดพร้อมกับมองไปที่หน่วยปืนไฟแห่งนโปเลียน

กองกำลังนี้ใช้ปืนคาบศิลาที่ติดมีดปลายปืนเป็นอาวุธหลัก และนำทัพโดยหนึ่งในแม่ทัพจากยุคของนโปเลียน

ชุดรบ เครื่องแบบ รวมไปถึงวินัยทหารล้วนแต่คัดลอกมาจากกองทัพของนโปเลียนทุกกระเบียดนิ้ว

พลังอำนาจในการยิงคงไม่ต้องพูดถึง แต่ในพื้นที่คับแคบอย่างเส้นทางวงกตใต้ดินที่มืดมิด ปืนคาบศิลาคงเป็นได้แค่ท่อนไม้ธรรมดา

แต่นี่คือโอกาสของฉันละ

“คุณทอมค่ะ รบกวนส่งหน่วยของแอร์บาส์รออกไปเถอะค่ะ! ”

“เฮ้ย!? ”

ฉันเสนอความเห็นออกไปโดยไม่สนใบหน้าที่ดูตกใจของแอร์บาส์ร

หากรอนานไปมากกว่านี้คงจะไม่ดีเท่าไหรนัก

เพราะมันน่าจะใกล้ครบรอบเวลาของเหล่าคนตายที่จะคืนชีพกลับมากันแล้ว

“... ได้ หน่วยแอร์บาส์รจงบุกลงไปเดียวนี้ หากพบว่าสถานการณ์ไม่ดี อนุญาตให้ถอนทัพกลับมาได้”

“ดีละ งั้นลุยโลด”

“เอาจริงดิ!? ”

แอร์บาส์รที่ตามสถานการณ์ไม่ทันได้แสดงสีหน้ามึนงงออกมาให้เห็น

แต่ฉันไม่สนแล้วเริ่มเดินหน้าเตรียมพร้อมลงไปในรังของศัตรู

หน่วยของแอร์บาส์รที่ฉันประจำการนั้น คือหน่วยทหารม้าจำนวนสองหมื่นห้าพันคน

และเนื่องจากต้องเดินลงไปในถ้ำ พวกเราจึงเคลื่อนพลด้วยการเดินเท้ากันแทน

“จริงสิ พวกเราต้องการแสงสว่างสว่างด้วยนี่”

ข้างในถ้ำนั้นมืดสนิท

ตะเกียงและคบเพลิงคือแสงสว่างเพียงแห่งเดียวที่มี แต่ถ้าต้องมาระวังไฟดับ เดียวจะพลาดท่าเอาได้

เพราะฉะนั้นฉันต้องหาแสงสว่างที่มั่นคงกว่านี้---

ซึ่งก็มีเพียงแค่เจ้านี่เท่านั้นที่ทำได้

“คุณภูติแสงมาด้วยกันซะดี ๆ ”

“ดอง~!? ”

นั่นคือคุณภูติแสงตัวน้อยที่น่ารักนั่นเอง

ฉันจัดการคว้าร่างภูติแสนคนหนึ่งที่บังเอิญบินผ่านมาตรงหน้าอย่างไม่สนใจความยินยอมของเจ้าตัว

“ทำอะไรของเธอนะเจ้ามนุษย์ดอง~ ปล่อยฉันนะดอง~”

“เอาน่า มาช่วยเป็นแสงนำทางให้พวกเราเสียดี ๆ ”

ปีกของพวกภูติแสงจะเปล่งประกายแสงสว่างออกมาตลอดเวลาราวกับหิงห้อย

และยังเป็นโชคดีอีกอย่างของพวกเราที่เผ่าภูติแสงสามารถพูดได้ทุกภาษา เลยไม่มีปัญหาด้านการสื่อสาร

ถ้ามีพวกเธอนำทาง พวกเราก็จะไม่ต้องกังวลปัญหาเรื่องแสงอีกต่อไป

“เอาละ บุกเข้าไปกันเลย! ”

ฉันพูดเช่นนั้นพร้อมกับกอดร่างอันน่ารักของชาวภูติแสงเอาไว้ในอ้อมอกของตัวเอง

นี่คือสงคราม ดังนั้นจงให้ความร่วมมือกับพวกเราเสียดี ๆ นะคะคุณภูติแสง~

***ปราชญ์แห่งพงไพร [เอสเทอ]

ฉันกำลังถูกมนุษย์คนหนึ่งลักพาตัวอยู่

ให้ตายสิ กำลังบินเล่นอย่างสบายอารมณ์ ดันโดนคนประหลาดลากตัวมาเสียได้

“เอรีส นั่นเธอทำอะไรอยู่เนี่ย? ”

“ก็จะให้คุณภูติที่ร้อง [ดอง] [ดอง] คนนี้ช่วยเป็นแสงนำทางให้พวกเราไง”

“แบบนั้นเรียกว่าลักพาตัวแล้ว! ”

มนุษย์ผิวดำหน้าตาดีคนหนึ่งพูดประท้วงการกระทำของยัยสมองกล้ามที่หิ้วฉันมา

ชื่อเอรีสสินะดอง…

“ชื่อเอรีสสินะดอง~ รีบปล่อยตัวเราเหมือนที่เจ้าหนุ่มนั้นพูดซะ ฉันต้องรีบกลับไปดูแลกอง---”

“นั่นหัวหน้าเอสเทอนี่ออง~”

“เอสเทอจะลงไปช่วยพรรคพวกหรือครับ! สมกับเป็นท่านเอสเทอ ผู้บัญชาการของพวกเราจริง ๆ ดิก~”

ในตอนนั้นเองที่โรสกับดีลอนิกบินผ่านมาเห็นพอดี

นี่เป็นสี่ชั่วโมงแล้วที่ฉันส่งเจ้าเอพีเซียร์กับกองทัพของเขาจำนวนแปดหมื่นลงไปในเส้นทางใต้ดิน

แต่ยังไม่มีการสื่อสารกลับมาเลยแม้แต่ครั้งเดียว

ดูเหมือนว่าพวกเขาจะลงไปลึกมากจนสัญญาณวิทยุไม่สามารถส่งออกมาถึงข้างนอกได้

“เออ ฉันไม่ได้----”

“หน่วยภูติอัคคี พวกเราจะเป็นกำลังให้กับท่านเอสเทอเองดิก~! ”

“หน่วยภูติอัศนี จะเป็นกำลังให้เช่นกันค่ะ ออง~”

“ก็บอกว่า…”

“ดีละ พวกเราบุกลงไปพร้อมกับมนุษย์เพื่อช่วยหน่วยรบปฐพีกันเถอะดิก~”

“โอ้วววว! ”

ไม่มีใครคิดจะฟังฉันเลยดอง...

และแล้วกองทัพชุดที่สองของภูติก็เคลื่อนไหวด้วยเหตุผลบ้าบอเช่นนี้

“... จะทำอะไรก็ทำดอง~”

ดังนั้นฉันจึงพูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ในสภาพที่ถูกยัยมนุษย์กอดเอาไว้อย่างที่เห็น

“ก้อนเนื้อ… มันดัน… ดอง~”

พร้อมกับความรู้สึกอิจฉาริษยากับหน้าอกอันอวบอิ่มของมนุษย์ไปพร้อมกัน

***ยักษาแห่งปฐพี [บานา]

“ขุนนางบานา ขุนนางแครอท จงนำทัพของพวกเจ้าตามลงไปได้”

“รับทราบครับขุนนางแอปเปิ้ล”

“รับทราบค่ะ”

กองทัพแรกจำนวนหนึ่งสองแสนของขุนนางอเมริคานากับแมงโกยังไม่มีการตอบกลับมา

แต่พวกเรามั่นใจว่าระดับขุนนางแมงโกนั้น คงไม่มีทางพ่ายแพ้อยู่ที่ข้างล่างนั้นได้

ดังนั้นขุนนางแอปเปิ้ลจึงตัดสินใจส่งกองกำลังเสริมลงไป

กองทัพที่นำลงไปก่อน จะสร้างเครื่องหมายทิ้งเอาไว้ให้กับกองทัพที่ตามลงไปทีหลัง

ความจริงพวกเราไม่จำเป็นต้องเล่นตามเกมส์ แต่จะรมควันไฟจากปากถ้ำก็ได้

แต่แผนการเช่นนั้นจะได้ผลก็ต่อเมื่อมั่นใจว่าเส้นทางใต้ดินนี้ ไม่มีช่องระบายอากาศออกในจุดอื่นแล้วจริง ๆ

และพวกเราไม่มีวิธีตรวจสอบช่องระบายที่ว่านั้น

จะให้ใช้แผนน้ำท่วมก็ทำไม่ได้อีก

เลยเหลือแค่ตัวเลือกเดียวคือการบุกลงไปตรง ๆ เช่นนี้

“ข้าจะนำทัพลงไปตามรับสั่งครับ”

กองทัพทหารราบ กับกองทัพอสูรของแครอท ปัจจุบันมีกำลังพลรวมกันเหลือเพียงแค่หนึ่งแสนห้าหมื่นนาย

ส่วนกองทัพสัตว์อสูรนั้น ตอนนี้กลายเป็นปุ๋ยไปพร้อมกับน้ำท่วมเมื่อวานไปแล้ว

จะเหลือก็มีแค่อสูรปีกจำนวนห้าพันตัว

แต่อสูรปีกไม่เหมาะกับถ้ำ แล้วพวกมันยังเกลียดพื้นที่คับแคบอีกด้วย

งานนี้เลยมีแค่พลทหารราบ กับหน่วยรบผู้คุมอสูรของแครอท ที่จะบุกลงไปเท่านั้น

“พวกเผ่ายักษาน้อย กับพวกตัวปีกแสงเองก็คิดจะเคลื่อนทัพเหมือนกันสินะ? ”

จากตรงนี้ ข้าเห็นได้อย่างชัดเจนถึงกองทัพของเผ่าอื่นที่กำลังเคลื่อนพลลงไปในรูกว้าง

“นั่น… เอรีส นางฟ้าของข้านี่! ”

ท่ามกลางกองทัพสวมเกราะเหล็กของเผ่ายักษาน้อย มีสตรีที่สวมชุดเกราะโซ่ถักคนหนึ่งที่ดูโดดเด่นขึ้นมาในสายตาของข้า

หน้าท้องที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อพอสวยงาม และรูปร่างของหน้าอกหน้าใจที่เรียวได้รูปน่าจับต้อง อีกทั้งยังมีใบหน้าที่ดูเยาว์วัยเมื่อเทียบกับสตรีในเผ่าของพวกเราชาวยักษา

นางคือหนึ่งในนางฟ้าผู้งดงามของข้า

เป็นนางฟ้าของข้าเหมือนกับสาวจากเผ่ามีปีกที่ชื่อว่าเปอร์ไซด์คนนั้น

“ทหารทุกหน่วย รีบตามกองทัพของยักษาน้อยลงไปเดียวนี้เลย พวกเราจะไปสนับสนุนพวกเขากัน”

รอข้าก่อนเอรีส บานาผู้นี้จะรีบไปต่อสู้เคียงข้างเจ้าเดียวนี้เลย! …

ในตอนนั้นเองที่ข้ารู้สึกได้ถึงสายตาอันเย็นเฉียบที่ส่งมาจากยัยแครอท

พอข้าหันไปมอง ก็พบว่านัยตาของนางนั้นไร้ซึ่งแสงสว่างไปแล้ว

เออ… ข้าคงคิดไปเองละมั้ง?

***เทพสงคราม [เฉินซิง]

“ระวังข้างหลัง! ”

“อ๊าก! ”

“ชิ”

ทหารของเรากำลังโดนเล่นงานจากความมืด

กองทัพจอมยุทธจำนวนห้าหมื่นนายของเราที่ลงมาตามเส้นทางใต้ดินกำลังถูกลอบโจมตีจากความมืดมิด

กองทัพชาวจีนที่เกรียงไกร ได้ถูกความมืดมิดของเส้นทาง และการดักซุ่มโจมตีเล่นงานจนเสียกำลังพลไปเป็นจำนวนมาก

เส้นทางที่คับแคบไม่อาจทำให้พวกเราใช้กำลังพลได้เต็มประสิทธิภาพ อีกทั้งยังถูกจับแยกออกจนกระจายตัวไปทั่วเส้นทางเขาวงกตแห่งนี้

ไม่สามารถติดต่อสื่สารกันได้ ไม่สามารถรับรู้สถานการณ์ของลูกน้องตัวเองได้

มืดบอดแปดด้าน จนทำให้จิตใจของกองทัพเหนื่อยล้า

แสงจากคบเพลิงที่ให้ความสว่างเพียงห้าเมตรโดยรอบ ก็ยิ่งทำให้ทุกคนต่างรู้สึกประสาทเสียเพราะไม่อาจมองเห็นเส้นทางข้างหน้าได้

แม้แต่กองทัพเอเซียที่นำโดยนายแดง ก็ยังพลัดหลงหายไปในเส้นทางที่มืดมิดไม่ต่างกัน

นอกจากปัญหาเรื่องกำลังใจแล้ว ยังมีปัญหาด้านนิสัยอีกด้วย…

“พวกเรา ใช้เพลงยุทธกระบี่เหินนภา! ”

“โอ้ว! ”

… นั่นคือกองทัพของเราเป็นพวกบ้านิยายกำลังภายในเต็มขั้นอย่างที่เห็นนี่แหละ

“กระบี่เหินนภา! ”

แค่วิ่งไปตามพื้นไม่ใช่เรอะนั้น?

“หมัดทลายภูผา! ”

ก็แค่ชกไปตรง ๆ ใส่ร่างกายของศัตรูไม่ใช่เรอะ?

“อั๊ก! พลังยุทธของเจ้าช่างแกร่งยิ่งนัก! ”

ก็แค่โดนมนุษย์มดสวนกลับด้วยหอกเฉย ๆ เอง

ให้ตายสิไอพวกนี้

เรายกง้าวขึ้นสูง แล้ววาดเป็นวงกว้างไปที่ผิวดินด้านข้าง

คว้านเอากำแพงดินและร่างของมนุษย์มดที่สูงสามเมตรจนขาดครึ่งออกมาพร้อมกัน

“อ่อนหัด”

เขี้ยวของศัตรูที่ยาวกว่าหนึ่งเมตรได้พุ่งตรงมาหมายจะตัดคอของเรา

เราก้มตัวหลบ แล้ววาดง้าวจากล่างขึ้นบนด้วนพละกำลังของแขนขวา

ผ่าครึ่งร่างของมนุษย์มดไปพร้อมกับชุดเกราะของมันด้วยง้าวที่คมกริบเล่มนี้

“ขอบคุณท่านหัวหน้าพรรค… ขอฝากลูกเมียข้าด้วย… ”

ลูกน้องที่โดนโจมตีสวนเมื่อกี้ได้พูดกับเราเช่นนั้น ก่อนจะสิ้นลมหายใจไป

เลือดจำนวนมากกำลังไหลทะลักออกมาจากริมฝีปากของเขา ทั้งที่ถูกแทงไปที่ขั้วหัวใจแท้ ๆ

บ้าจนหยดสุดท้ายเลยแฮะ…

“ท่านหัวหน้าพรรค เส้นทางที่พวกเราเดินมานั้น ได้ถูกสับเปลี่ยนอีกแล้วครับ! ”

“ให้ตายสิ… โดนจับแยกอีกแล้วหรือหรือ? ”

เส้นทางวงกตใต้ดินแห่งนี้อาจเปรียบได้ดั่งทุ่งสังหารของเผ่ามนุษย์มด

นอกจากที่พวกมันสามารถมองเห็นได้ดีในที่มืดนี้แล้ว มันยังสามารถปรับเปลี่ยนเส้นทางได้ตามใจนึกอีกด้วย

พวกมันเดินทางในดิน ปรับเส้นทางในดิน ทำทุกอย่างใต้ดินแห่งนี้ราวกับเป็นสระว่ายน้ำหลังบ้าน

บางทีเส้นทางไปสู่คริสตัลอาจไม่มีอยู่ตั้งแต่แรก

หรือบางทีตัวคริสตัลอาจจะถูกพาไปไว้ที่อื่นแล้วก็เป็นไปได้เช่นกัน

“แต่กรณีอย่างหลังคงไม่น่าเป็นห่วงเท่าไหรมั้ง? ”

เพราะว่ามีเผ่ามนุษย์นกรับทำหน้าที่บินสังเกตุการณ์ให้แล้ว

เนื่องจากการบุกรอบนี้ต้องมุดลงใต้ดิน พวกเราเลยให้กองทัพของเผ่ามนุษย์นกบินสังเกตุการณ์อยู่ที่ท้องฟ้าแทน

ถ้าหากว่าพวกศัตรูมุดดินหนีไปปรากฏตัวที่อื่น พวกเราก็จะรู้ตัวได้ในทันที

“เอาละเคลื่อนพลกันต่อเถอะ”

“รับทราบครับท่านหัวหน้าพรรค! ”

ลูกน้องที่เหลือเพียงสิบคนตอบรับด้วยน้ำเสียงที่ขึงขัง

ส่วนคนอื่นนั้น คงกำลังมีชีวิตและต่อสู้อยู่ที่ไหนสักแห่งในเส้นทางเขาวงกต

ที่เรามั่นใจขนาดนี้ เป็นเพราะยังได้เสียงการต่อสู้ที่ดังสะท้อนไปทั่วเส้นทางอยู่นั่นเอง

“ข้างหน้า… มีการต่อสู้อยู่ ทหารทุกนายระวังตัวด้วยนะ”

พวกเรารีบวิ่งไปตามต้นเสียงนั้น

หลังจากวิ่งมาได้ราวห้านาที พวกเราก็พบกับทางแยก

ทางซ้ายนั้นมืดมิดไร้ผู้คน แต่ทางขวากลับมีแสงสว่างส่องอยู่ที่ปลายทาง

และเสียงต่อสู้ก็ดังมาจากเส้นทางนี้

“ท่านแม่ทัพแดงระวังข้างหลังด้วยครับ! ”

“หน่อยแน่ ไอมดพวกนี้! ”

ชื่อที่ดังสะท้อนมากระทบหูนั้น ทำให้เรารู้ว่าใครอยู่ที่ปลายเส้นทางแห่งนี้

“รีบไปช่วยพวกเขาเร็ว! ”

เราสั่งลูกน้องแล้ววิ่งนำออกไปเป็นคนแรก

พื้นดินตรงหน้าเกิดการยุบตัวอย่างรวดเร็วพร้อมกับการปรากฏตัวของมดทหารคนหนึ่ง

แต่ก่อนที่มันจะได้ทันยิงธนู ก็โดนคมง้าวของเราฟันหัวหลุดไปแล้ว

“ตาย! ”

ง้าวได้ถูกวาดเป็นจันทร์เสี้ยวลงไปที่ร่างกายของมันอีกรอบหนึ่ง

พวกมนุษย์มดมีพลังชีวิตสูงมาก ดังนั้นจะวางใจเพียงเพราะแค่ตัดหัวออกมาไม่ได้

“แม่ทัพแดง เราแม่ทัพเฉินซิง มาช่วยเจ้าแล้ว! ”

เสียงคำรามก้องของเราได้ดังไปทั่วห้อง

หลังจากผ่านเส้นทางตรงมา ก็จะพบกับพื้นที่เปิดโล่งขนาดใหญ่ปรากฏอยู่

มันเป็นห้องที่มีพื้นที่กว้างกว่าสี่ร้อยเมตร มีเพดานทรงโดมสูงกว่าสี่เมตร

ตามผนังมีรอยเปื้อนเลือดติดอยู่เป็นจำนวนมาก

พื้นที่ข้างในนั้นเต็มไปด้วยกองทัพเอเชียกับกองทัพจอมยุทธของเราอยู่ประมาณหนึ่งร้อยคน

และยังมีกองทัพของเผ่าภูติแสงจำนวนยี่สิบคน กับเผ่ายักษ์อีกห้าคน

หนึ่งในเผ่ายักษ์นั้นเป็นชายผิวสีเขียวเข้ม ดวงตาสีทอง และมีผมสีส้มที่ตัดเกรียน

ชายเผ่ายักษ์กำลังใช้ดาบควายคู่เข้าปะทะกับมนุษย์มดสูงสามเมตรที่กำลังรุมเขาอยู่

ส่วนแผ่นหลังของเขากำลังได้รับการปกป้องด้วยกองทัพมนุษย์ที่นำโดยแม่ทัพแดง

ส่วนเผ่าภูติกำลังยิงกระสุนหินที่มีหนามแหลมเข้าใส่พวกศัตรูจากศูนย์กลางของห้อง โดยมีภูติแสงที่สูงหนึ่งเมตร สวมชุดวันพีชสีน้ำตาล และมีผมสีน้ำตาลไร้ทรงเป็นผู้นำการโจมตีเหล่านั้น

กองทัพพันธมิตรกำลังถูกศัตรูล้อมเอาไว้จากทุกทิศทางด้วยจำนวนที่มากกว่าถึงเท่าตัว

“ทุกหน่วย รีบไปช่วยพวกเขาเร็ว! ”

เราวิ่งตรงไปพร้อมกับง้าวในมือ

แหวกกองทัพตรงหน้าด้วยกำลังพลเพียงแค่สิบนายอย่างสุดความสามารถ

“@! #! %? ”

ด้วยกองกำลังที่ปรากฏตัวอย่างคาดไม่ถึงของเรา ทำให้ขบวนทัพของพวกศัตรูเริ่มรวนเร

“นั่นแม่ทัพเฉินซิงนี่? พวกเราส่งเสียงโห่ร้องหน่อย! ”

แม่ทัพแดงสั่งให้ทุกคนส่งเสียงคำรามศึก

กำลังใจและเสียงคำรามนั้น ทำให้พวกศัตรูตื่นตกใจขึ้นมาชั่วขณะ แล้วเริ่มสับสนว่าเหตุอันใดถึงได้มีกำลังใจเพิ่มขึ้นมาได้?

แล้วพวกมันก็พบกับคำตอบที่ว่านั้น

“ย๊าก! ”

ง้าวที่ฟันลงมาด้วยพละกำลังทั้งหมด ทำให้มดทหารขนาดกลางปลิวกระเด็นราวกับเศษกระดาษ

“ตามท่านหัวหน้าพรรคไป! ”

“โอ้ว! ”

ลูกน้องฝีมือดีทั้งสิบต่างใช้กระบี่สังหารศัตรูที่หลุดรอดมาจากคมง้าวของเราอยู่ที่ด้านหลัง

“@#%^”

ในตอนนั้นเองที่เสียงบางอย่างดังขึ้นมา

ที่มุมของห้องโถงนั้น มีมนุษย์มดสวมเกราะสีดำตัวหนึ่งที่สูงเมตรห้าสิบพูดบางอย่างออกมา

“!! ”

กำลังใจที่ถูกลดทอนได้กลับมาเพินพูนในทันที

เจ้านั่นต้องเป็นระดับแม่ทัพของศัตรูอย่างแน่นอน

“เตรียมปืนสั้น ยิงไปที่เจ้านั่น! ”

“รับทราบครับ! ”

“@%#^”

แต่ทันทีที่ลูกน้องของเรายกปืนคาบศิลาขนาดเล็กสำหรับพกพาขึ้นมาเล็ง เจ้านั่นก็มุดลงดินหนีไปในทันที

ราวกับรับรู้ถึงอันตรายและอำนาจของอาวุธชิ้นนี้ได้

ไม่เพียงแค่เจ้าแม่ทัพตัวนั้น แม้แต่บรรดาลูกน้องทั้งหมดยังมุดดินหนีไปพร้อมกันอีกด้วย

“ปลอดภัยแล้วหรือ? ”

แม่ทัพแดงพูดด้วยสีหน้าตึงเครียด

“ยังหรอก…”

ใต้พื้นที่พวกเรายืนอยู่ยังคงสั่นสะเทือนไม่หยุด

พวกมันกำลังวิ่งอยู่ที่ใต้เท้าพวกเราตรงนี้

“@#% พรม~”

ภูติแสงพูดบางอย่างออกมาพร้อมกับคำลงท้ายที่แปลกประหลาด

แสงสว่างได้เจิดจ้าขึ้นจากปีกของพวกเธออีกครั้ง

“ถึงขนาดที่สามารถยกแผ่นดินขึ้นมาได้เลยเรอะ? ”

ด้วยอำนาจเวทมนต์ของเผ่าภูติแสง ทำให้ผืนดินใต้เท้าพวกเรานูนสูงขึ้นมาอย่างผิดปกติ

กองทัพมนุษย์มดที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่ใต้นั้น ถูกมวลดินมหาศาลเหล่านั้นพาขึ้นมาข้างบนนี้ด้วย

พวกเราต่างลงคมดาบไปที่ร่างของศัตรูโดยไม่จำเป็นต้องให้ใครมาออกคำสั่ง

ดาบควายคู่ที่ทรงพลังได้ถูกฟันลงในแนวราบด้วยพละกำลังของเผ่ายักษ์

ร่างของศัตรูจำนวนห้านายได้ถูกฟันขาดลงภายในดาบเดียว

ง้าวของเรากับแม่ทัพแดงถูกวาดลงมาในแนวตั้งเพื่อเก็บกวาดพวกที่เหลือรอดจากการโจมตีเมื่อกี้

หลังจากเก็บกวาดศัตรูตรงหน้าไปจนหมด พื้นที่เคยสั่นสะเทือนเมื่อก็ได้หยุดลง

“ไม่มีเจ้านั่นอยู่…”

ในบรรดาซากศพศัตรูที่ปราบลงไป ไม่มีศพของเจ้าตัวสีดำเมื่อกี้รวมอยู่ด้วย

“แม่ทัพเฉินซิง ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือ สถานการณ์ทางนั้นเป็นยังไงบ้าง? ”

หลังจากที่เห็นว่าทุกอย่างจบลงแล้ว แม่ทัพแดงก็เข้ามาถามสถานการณ์กับเรา

“พลัดหลงกับลูกน้อง เหลือแค่สิบคนตรงนี้ แล้วเจ้าละ”

“พลัดหลงกับลูกน้องเหมือนกัน แต่คิดว่ายังมีชีวิตอยู่ เพราะก่อนจะมาถึงห้องโถงตรงนี้ มีไปเจอกับกองทัพจอมยุทธประมาณหนึ่งหมื่นคนโดยบังเอิญด้วย”

“แล้วตอนนี้? ”

“พอรวมพลเดินมาได้อีกสักพัก พวกเราก็ถูกโจมตี แล้วถูกจับแยกอีกครั้ง หลังจากเดินวนในความมืดมาเกือบสามชั่วโมง ก็มาโผล่ที่ห้องโถงนะ”

“แล้วพวกยักษ์กับภูติตรงนั้น? ”

“ดูเหมือนว่าจะมาถึงห้องโถงนี้ก่อนพวกเรา คิดว่าคงโดนจับแยกด้วยเส้นทางเขาวงกตเหมือนที่พวกเราโดนเนี่ยแหละ”

“ให้ตายสิ เป็นการรบที่แย่ที่สุด”

ไม่บุกเข้ามาในเส้นทางนี้ ก็ไม่อาจมีวันเข้าถึงคริสตัลศัตรูได้ แต่ถ้าหากตั้งทัพรออยู่ข้างนอก ศัตรูก็อาจใช้ช่วงเวลานั้นหนีไปไกลแล้ว

สรุปคือไม่ว่ายังไงก็ต้องทำใจบุกลงมาอยู่ดี

“หลงทางโดยสมบูรณแบบเลยแฮะ”

“บางทีพวกเราอาจถูกปล่อยให้หิวตายในนี้ก็ได้นะ ฮะ ฮะ ฮะ”

แม่ทัพแดงเล่นมุขตลกออกมา แต่เราไม่รู้สึกขำด้วยเลยแม้แต่น้อย

ในตอนนั้นเองที่เราจับจิตสังหารอันรุนแรงขึ้นมาได้

“ศัตรู!? ”

สิ่งนั้นเดินตรงมาจากเส้นทางตรงข้ามกับที่พวกเราเข้ามาในห้องโถงนี้

เผ่ายักษ์กับเผ่าภูติแสงเองก็ดูเหมือนจะรู้ตัวแล้วเช่นกัน

พลธนูต่างพร้อมใจกันง้างลูกธนูขึ้นมาเพื่อเตรียมรับศึกที่กำลังจะเกิดขึ้น

เสียงฝีเท้าที่เดินตรงมานั้น ไม่ใช่เสียงของกองทัพ

หากแต่เป็นเสียงของบุคคลคนเดียวเท่านั้น

เรารู้สึกได้ถึงแรงกดดันที่อันตราย

ใครกำลังมาที่นี่กันนะ?

***ขุนพลไร้พ่าย [ฮอร์เนส]

[ห้องโถงสังหาร] นั่นคือชื่อชั่วคราวที่ราชินีแฟตได้ตั้งขึ้นมา

เส้นทางใต้ดินแห่งนี้เปรียบได้ดั่งสวนหลังบ้านของพวกเรา

พวกเราสามารถขุดเส้นทางใหม่ หรือปรากฏตัว ณ จุดใด ๆ ของเส้นทางก็ทำได้

เรียกได้ว่าเป็นเวทีที่ได้เปรียบสำหรับพวกเรา

และ [ห้องโถงสังหาร] คือพื้นที่ขนาดใหญ่ที่จะล่อศัตรูเข้ามาเพื่อทำการสังหารทิ้งเสีย

จับแยกเป็นกลุ่มย่อย แล้วล่อให้เข้ามาติดกับอย่างไร้ซึ่งทางหนี

แน่นอนว่าแผนนี้มีจุดอ่อนที่ต้องรอให้ศัตรูบุกเข้ามาหาเองเท่านั้น ถึงจะทำได้

แต่ถ้าหากศัตรูไม่ลงมาโจมตี พวกเราก็จะไม่บุกออกไปเช่นกัน แล้วพวกเราก็จะใช้ช่วงเวลานั้นสร้างเส้นทางใหม่ในการนำคริสตัลแห่งชีวิตหนีออกไปที่อื่น

สรุปคือหากศัตรูต้องการทำลายคริสตัลของพวกเรา พวกมันจะต้องยอมบุกลงมาที่เวทีของพวกเรา

แต่กระนั้นจำนวนพลก็ยังเสียเปรียบอยู่

กองทัพที่ถูกส่งเข้ามาชุดแรกมีราวสี่แสน หลังจากจับแยกและสังหารไป เลยทำให้พวกศัตรูเหลือราวสองแสนได้

แต่ในขณะเดียวกัน หน่วยสอดแนมก็ได้แจ้งมาว่ามีชุดที่สองอีกสองแสนพึ่งส่งบุกเข้ามาเมื่อกี้

ในขณะที่กองทัพของเราเหลือเพียงแค่สามแสนนายแล้ว

พวกมันไม่คิดที่จะรอเวลาให้ครบยี่สิบสี่ชั่วโมงในการถือกำเนิดใหม่เลย

“แต่เพราะแบบนี้ ข้าจึงมีเวทีอันสนุกสนานให้ลงเล่นได้”

ศัตรูที่ถูกล่อให้เข้ามาในห้องโถงสังหารรอบนี้ เป็นพวกที่มีฝีมือร้ายกาจพอตัว

เป็นศัตรูที่สเลบไม่สามารถจัดการได้จนถึงขนาดต้องเรียกให้ข้าคนนี้ลงมาจัดการด้วยตนเอง

เอาละ ขอดูหน่อยสิว่ามีศัตรูแบบใดรอข้าอยู่กันแน่นะ?