ซินซินแห่งคำทำนาย
“ลองลิฝรา”
เสียงของเด็กหนุ่มคนหนึ่งดังขึ้น ภายในห้องที่มีหนังสือมากมายอยู่ตามชั้นวาง แต่ถึงแม้ว่าภายในห้องนั้นจะมีหนังสือมากมายแต่กลับไม่มีโต๊ะสำหรับอ่านหนังสืออยู่เลย สิ่งตกแต่งเดียวภายในห้องคือรูปภาพใบหน้าของชายที่มีหนวดเคราดกดำคนหนึ่งที่พาดอยู่บนผนัง
เด็กหนุ่มเ้าของเสียงพูดค่อยๆ โค้งศีรษะของตัวเองลงจนถึงพื้นในขณะที่นั้งคุกเข่าอยู่ให้กับภาพตรงหน้าของเขาเพื่อทำความเคารพให้แก่รูปภาพนั้น แล้วเด็กหนุ่มถึงค่อยๆ เงยหน้าขึ้นและลุกไปเลือกหยิบหนังสือเล่มใหญ่จากชั้นวางที่อยู่ภายในห้อง จนได้หนังสือที่้าแล้วเขาถึงนั้งลงไปที่พื้นพร้อมกับเปิดหนังสือเล่มนั้นอ่านอย่างตั้งใจและใช้เวลาในการซึมซับเื่ราวที่ถูกเขียนอยู่ในหนังสือนั้น
วันประกาศชัย เป็ชื่อของาครั้งล่าสุดที่เกิดขึ้นบนแผ่นดินดีอาดูแอล าที่ผู้คนจดจำว่าเป็าที่สามารถหยุดยั้งการรุกรานของพวกไรท์เดนไว้ได้ ผู้คนมากมายต่างจำแต่ความสุขของชัยชนะในครั้งนั้น โดยไม่ได้คิดไปถึงเื่ราวที่เกิดขึ้นเลย
“อ๊ากกก” “ช่วยด้วย” “ปึงๆ”
เสียงร้องโหยหวนด้วยความเ็ปและความสิ้นหวังของเหล่าทหารหนุ่มดังไปทั่วพร้อมกับเสียงปืนที่ยิงพลังงานวิเศษออกมา เพราะการเข่นฆ่าที่เกิดจากกองทัพของพวกไรท์เดนที่นำโดยฮิวมอนสิงโต “เลออนแห่งความสิ้นหวัง” เหลือผู้กล้าหาญเพียงไม่กี่คนเท่านั้น ที่ยังยืนหยัดต่อสู้อยู่
กับพวกมันและรอการมาช่วยเหลือของ ”แม่ทัพแดง” วีรบุรุษแห่งาชายแดน
“ทนหน่อยยยย ท่านแม่ทัพแดงกำลังจะมาแล้ว ท่านกำลังนำทหารเป็หมื่นมาช่วยเรา”
ทุกนาทีที่ผ่านพ้นไป มีแต่จะทำให้ศพของทหารเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ แต่ต้องขอบคุณการให้กำลังใจกันของพวกเขา เสียงร้องโหยหวนในานั้นเริ่มน้อยลง และถูกแทนที่ด้วย เสียงสรรเสริญที่แสดงความจงรักภักดีต่อกษัตริย์อันเป็ที่รักของตน
“ลองลีฟรา ลองลีฟรา ลองลีฟรา”
กำลังใจของพวกเขาเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อนึกถึงกษัตริย์ อันเป็ที่รักของพวกเขา ภาพความดีต่างๆ ของอดุล ที่พวกเขาเคยััพบเจอ ทำให้พวกเขามีแรงสู้ต่อเพื่อไม่ให้ดินแดนของท่านถูกขโมยไปโดยศัตรู
จนกระทั่งการมาถึงของแม่ทัพแดง วีรบุรุษที่พวกเขาเฝ้ารอ
กำลังใจที่พึงรวมกันสร้างมาได้ก็หายไปในพริบตา เมื่อศีรษะของแม่ทัพแดงที่เขาควรจะมากับกองหนุนนับหมื่น กลับไปอยู่ในมือของชายที่มีขนสีทองอยู่ตามตัว พร้อมกับผมและเคราที่ดกชี้ไปข้างหลัง ซึ่งเป็ลักษณะเด่นของ “ฮิวมอนสิงโต” มันคือ “เลออนแห่งความสิ้นหวัง”
การตายของแม่ทัพแดงนั้นไม่ใช่ความสิ้นหวังเดียวที่เลออนจะมอบให้พวกเขาทันทีที่เลออนเดินทางมาถึงก็ได้สั่งให้ทหารของตนเองบุกเข่นฆ่าประชาชนทั่วไปที่อยู่ภายในเมืองทันที จนเกือบจะเป็การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ ทำให้เหล่าทหารของดีอาดูแอล ที่ปกป้องประชาชนมาตลอด เมื่อเห็นภาพตรงหน้าก็สิ้นหวังจนทิ้งอาวุธของตัวเองเพื่อนอนรอความตายให้พ้นจากเื่เลวร้ายที่พบเจอ…ถ้าไม่มีแสงวิเศษมาช่วยไว้ก่อน
แสงสีขาวถูกสาดส่องมาดังพระอาทิตย์ แต่ด้วยความจ้าของมันทำให้ไม่มีใครรู้เลยว่ามันมาจากไหน รู้ก็เพียงแต่ว่ามันได้สร้างความเ็ปทรมาณ แผดเผาิัและอาวุธเฉพาะของเหล่ากองทัพไรท์เดนเท่านั้น
แสงที่สร้างความเ็ปเฉพาะแค่เหล่าไรท์เดนได้ ชังเป็แสงที่มหัศจรรย์อย่างมากในสายตาของพวกเขา พวกเขาต่างยืนดูแสงที่สาดส่องขับไล่กองทัพของเลออนออกไป พร้อมกับเสียงโห่ร้องยินดีกับชัยชนะของพวกตน โดยที่ไม่รู้เลยว่า ”อดุล” กษัตริย์ที่ได้รับเลือกจากพระเ้า กษัตริย์ผู้ไม่เคยทอดทิ้งประชาชนได้ใช้พลังพิเศษของตนเอง สาดส่องแสงแห่งพระเ้าเพื่อขับไล่กองทัพของเลออนให้ถอยกลับออกไป
“ท่านอดุลครับการโจมตีของท่านได้ผลพวกมันล่าถอยไปแล้ว”
นายทหารคนหนึ่งวิ่งฝ่าป่าลึก เพื่อมารายงานผลของาให้แก่ท่านอดุลที่เดินทางมาให้ความช่วยเหลือ ชนเผ่าที่อาศัยอยู่ในป่า
“อย่างนั้นเหรอ..ดีจริงๆ”
ท่านอดุลที่ได้ยินข่าวจากทหารก็เผยรอยยิ้มของตัวเองออกมาและมองไปที่ทหารหนุ่มที่กำลังดีใจกับชัยชนะ ก่อนที่จะหันไปให้ความช่วยเหลือในการอพยพชนเผ่าต่อ เพื่อให้พวกเขาได้มีชีวิตรอดจากา จนทำให้นายทหารหนุ่มคนนั้นรู้สึกประหลาดใจกับท่าทีที่ท่านอดุลแสดงออก
“ท่านอดุลครับเื่ช่วยเหลือ คนของชนเผ่าปล่อยให้เป็หน้าที่ของพวกเราเถอะครับ ท่านควรจะไปร่วมเฉลิมฉลองกับตพวกทหารและอธิบายถึงการช่วยเหลือที่ท่านได้ทำลงไปนะครับ”
“ไม่ต้องหรอกไม่จำเป็ ให้พวกเขาได้ดีใจกับการที่ปกป้องเมืองได้สำเร็จเถอะอย่าเอาความดีเล็กๆ น้อยๆ ของฉัน ไปบดบังความดีของพวกเขาที่ปกป้องดินแดนไว้ได้เลย….”
เด็กหนุ่มที่อ่านหนังสือจนเวลาล่วงเลยไปกว่าครึ่งชั่วโมง เมื่อครบกำหนดเวลาที่เขาตั้งใจไว้ เด็กหนุ่มก็ปิดหนังสือลงและนำหนังสือไปเก็บไว้ที่ตู้หนังสือที่มันอยู่ก่อนหน้านั้นอย่างระมัดระวังไม่ให้เกิดเสียงดังขึ้น เสมือนให้ความสำคัญกับห้องที่ตัวเองอยู่อย่างมาก ก่อนที่เด็กหนุ่มจะใช้นิ้วของเขาเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมาจากดวงตาเพราะเื่ราวที่ได้อ่านในหนังสือ ก่อนที่จะเดินออกมาจากห้อง และพบกับปู่ของเขาที่ยืนเฝ้าอยู่ด้านหน้า
เมื่อปู่ของเด็กหนุ่มเห็นว่าหลานของตัวเองออกมาจะห้องแล้ว จึงเดินไปยังห้องนั่งเล่นภายในบ้าน โดยที่เด็กหนุ่มคนนั้นได้เดินตามปู่ของเขาไปอย่างสำรวม
เมื่อทั้งคู่เดินมาถึงห้องห้องหนึ่ง ปู่ของเด็กหนุ่มคนนั้นก็ย่อตัวนั่งลงไปยังเบาะรองนั่งที่อยู่บนพื้น พร้อมกับเด็กหนุ่มที่นั่งลงตรงข้ามเขา
“วันนี้หลานอ่านหนังสืออะไร ไหนบอกให้ปู่ฟังหน่อยสิ”
“หนังสือความดีที่ไม่ถูกเปิดเผย ขอท่านอดุลครับ”
เมื่อเด็กหนุ่มพูดชื่อของหนังสือขึ้นมาเขาก็เริ่มเล่ารายละเอียดของหนังสือที่เขาได้อ่านให้กับปู่ของเขาที่นั่งตั้งใจฟังอยู่ และคอยพยักหน้าอย่างพึงพอใจที่ได้ฟังเนื้อความในหนังสือนั้นจากหลานของตัวเอง
“วันนี้อ่านถึงเท่านี้ครับคุณปู่”
“ดีมากๆ ดีมากๆ หลานจงอย่าลืม คุณงามความดีของอดุลท่านละ ถึงแม้ตอนนี้แผ่นดินของเรา จะถูกพวกตัวประหลาดป่าเถื่อนที่ข้ามน้ำข้ามทะเลมายืดดินแดนบ้านเกิดเราไว้ แต่เราก็ยังเป็พสกนิกรของอดุลท่าน เราจะลืมข้อนี้ไปไม่ได้นะ”
“ครับคุณปู่”
“ปูดีใจจริงๆ ที่มีเ้าเป็หลานของปู่ เมื่อมองไปยังเด็กสมัยนี้แล้วปู่ก็ได้แต่รู้สึกเศร้าใจ พวกมันต่างโดนวัฒนธรรมของพวกตัวประหลาดนั้นครอบงำ จนลืมวัฒนธรรมที่ดีงามของเรา…คงจะมีแต่หลานของปู่ ที่ไม่หลงกลไปเชื่อข่าวลวงและวัฒนธรรมจากพวกมัน”
“ไม่ต้องห่วงครับคุณปู่ ผมสัญญาว่าผมจะทำตามคำสอนของคุณปู่ตลอดไป ผมไม่มีทางไปเชื่อเื่หลอกลวงของพวกมันแน่นอนครับ”
“สักวันเถอะๆ หลานรัก ดินแดนแห่งนี้จะต้องกลับไปอยู่ใต้ร่มพระบารมีของท่าน“
“ครับปู่ ผมจะพยายามฝึกฝนตัวเอง และสักวันหนึ่งผมสัญญา ว่าผมจะนำพื้นแผ่นดินนี้ไปอยู่กับเ้าของตัวจริงของมัน”
เด็กหนุ่มพูดคำพูดเ่าั้ออกมาด้วยความมุ่งมั่นที่อยู่ในแววตาของเขา ทำให้ปู่ของเขาที่เห็นภาพหลานของตัวเองต้องหลั่งน้ำตาออกมาด้วยความยินดีพร้อมกับรอยยิ้มของตน
“ขอบใจมากนะ ขอบใจมากจริงๆ หลานรักของปู่ ซินซิน”
เมื่อสิ้นเสียงพูดของปู่ประตูของห้องนั่งเล่นก็ถูกเลื่อนออกพอดี พร้อมกับหญิงสาววัยกลางคนที่ดูอ่อนโยน
“ได้เวลาเข้านอนแล้วนะซินซิน พรุ่งนี้ลูกต้องไปโรงเรียนแล้วนะ”
1K
