ตอนที่ 23 ให้เงินคุณไปซื้อเสื้อผ้า
เซิ่งอันหนิงมองตาโจวสือซวินด้วยความสงสัย “มีอะไรหรือเปล่า? หรือเพราะว่ารู้สึกไม่สบายตัวเลยเดินกลับห้องไม่ได้?”
โจวสือซวินเงียบไปพักหนึ่งก่อนที่จะเอ่ยขึ้น “อีกสักครู่กินข้าวด้วยกันนะ”
มันเป็ประโยคที่แสนธรรมดา แต่กลับทำให้ผู้ที่เอ่ยออกมาต้องใช้ความอุตสาหะเป็พิเศษ
เซิ่งอันหนิงเกิดความเข้าใจขึ้นมาในทันที โจวสือซวินต้องรู้เื่แล้วว่าสองวันที่ผ่านมาเธอกินหมั่นโถวแป้งผสม หญิงสาวจึงกลอกตาแล้วเอ่ยขึ้น “ได้สิ จะให้ฉันพาคุณกลับหรือเปล่า?”
จู่ ๆ ในใจก็รู้สึกราวกับว่ามีน้ำผึ้งแทรกซึมเข้ามาอย่างไรอย่างงั้น ความหวานซาบซ่านไปทั่วร่างกาย รสชาติของความรู้สึกเมื่อถูกเอาใจใส่นั้นช่างดีจริง ๆ
โจวสือซวินส่ายหน้าและหันหลังกลับไปยังแผนกผู้ป่วยใน แม้ว่าแต่ละย่างก้าวจะเชื่องช้าแต่มีความมั่นคงมาก ท่าทางดูไม่เหมือนคนที่เพิ่งจะผ่าตัดเสร็จเลย
เซิ่งอันหนิงหรี่ตาลงมองดูโจวสือซวินเดินจากไป จากนั้นจึงถือถุงผ้าเข้าไปหาพ่อครัวเพื่อขอหม้อ ก่อนจะจัดการฆ่าและทำความสะอาดปลา
พ่อครัวหวังที่กำลังทำอาหารอยู่รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยที่เห็นปลาซิวปลาสร้อยตัวเล็ก ๆ ะโไปะโมาอยู่มากกว่าครึ่ง “คุณไปจับปลาที่สระมาหรือ? ผมเองก็ได้ยินคนเขาพูดถึงกันว่าคนแห่แหนกันไปมากมายจนแทบจะเบียดเข้าไปไม่ได้”
เซิ่งอันหนิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “อาจจะเป็เพราะฉันดวงดี เลยจับมาได้เยอะเลยน่ะค่ะ”
พ่อครัวหวังที่ว่างจากภาระงานจึงได้มาช่วยเซิ่งอันหนิงจัดการปลาเล็กปลาน้อยเ่าั้ และยังคอยสอนเธออีกด้วย “ปลาเยอะมากมายเช่นนี้ถ้าเอามาต้มทำน้ำแกงทั้งหมดจะสิ้นเปลืองมาก ๆ แบ่งออกครึ่งหนึ่งและเอาไว้ในอ่างน้ำก่อน เอาเก็บไว้ในคลังของครัวเดี๋ยวผมจะดูให้คุณเอง ไม่มีใครกล้าหยิบไปหรอก พรุ่งนี้จะได้ทำน้ำแกงปลาให้โจวสือซวินได้อีก”
เซิ่งอันหนิงรู้สึกว่าวิธีการนี้ดีมาก ๆ แต่ในขณะเดียวกันเธอก็ถอนหายใจออกมา ท้ายที่สุดแล้วโจวสือซวินนี่มีเสน่ห์แบบไหนกันนะ รู้สึกว่าคนที่รู้จักมักจี่กับชายหนุ่มต่างก็ปฏิบัติต่อโจวสือซวินดีมาก ๆ เว้นเสียแต่คนในครอบครัวของชายหนุ่มเอง
่นี้น้ำมันถือเป็ของมีค่ามาก ๆ เซิ่งอันหนิงรู้สึกเขินอายที่ต้องใช้น้ำมันของโรงพยาบาล เธอจึงนำปลาลงไปเคี่ยวในหม้อโดยตรง
เมื่อมองดูโคลนตามร่างกายของเธอ และเสื้อผ้าที่ไม่ได้นำเปลี่ยน จึงทำได้แค่ไปห้องน้ำด้านหลังห้องครัวและล้างคราบสกปรกออกด้วยน้ำ
เมื่อออกมาจากห้องน้ำก็พบกับร่างที่คุ้นเคย นั่นก็คือหลี่เค่อต๋าแพทย์จากโรงพยาบาลในเมืองที่วินิจฉัยอาการของโจวสือซวินพลาด
เซิ่งอันหนิงประหลาดใจเล็กน้อย คนผู้นี้มาที่โรงพยาบาลทหารทำไมกัน? และไม่ว่าเขาจะจงใจหรือไม่จงใจที่จะวินิจฉัยผิด การสอบสวนก็น่าจะยังไม่ชัดเจนสิ?
เมื่อมองดูฝ่ายตรงข้ามเดินอย่างร้อนรน เซิ่งอันหนิงจึงแอบตามไปโดยที่ไม่คิดอะไร
และในตอนที่เธอตามไปถึงห้องดับจิตบริเวณด้านหลัง อีกฝ่ายก็ได้หายตัวไปแล้ว
เซิ่งอันหนิงไม่กล้าที่จะตามเข้าไป หญิงสาวแนบหูเข้ากับกำแพงอย่างระมัดระวัง ก่อนจะได้ยินการสนทนาเบา ๆ
“ใครใช้ให้คุณมาหาผม?”
“ผมเองก็ไม่ได้อยากจะมา ตอนนี้ผมอยู่ในระหว่างการสอบสวน คุณว่ามันจะเป็ปัญหาไหม?”
“ตราบใดที่คุณยืนยันว่านี่เป็การวินิจฉัยที่ผิดพลาด ก็จะไม่เกิดเื่อะไร”
ต่อมาเสียงของทั้งคู่ก็เบาลง เซิ่งอันหนิงพยายามแนบหูเข้ากับกำแพงมากเท่าใดก็ได้ยินไม่ชัดเจน เธอกลัวว่าถ้าถูกพบเข้าแล้วตนจะถูกขู่เอาชีวิต จึงรีบถอยกลับอย่างระมัดระวัง
เธอยังคงใไม่หาย นี่มันเจตนาฆ่าชัด ๆ!
เพียงแต่เป้าหมายคือเื่อะไร?
เซิ่งอันหนิงครุ่นคิด เื่นี้จำเป็ต้องให้โจวสือซวินรับรู้ เพราะเธอไม่มีความสามารถมากพอที่จะไปตรวจสอบ และเธอก็จะได้กลับไปใช้ชีวิตของตนเองได้
เธอวิ่งมาถึงโรงอาหารและดูน้ำแกงปลาสักครู่ จากนั้นจึงวิ่งกลับไปยังห้องพักผู้ป่วย
โจวสือซวินเห็นเซิ่งอันหนิงวิ่งเหยาะ ๆ กลับมาและปิดประตูห้องพักอย่างระมัดระวัง ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความตื่นตระหนกก่อนค่อย ๆ นั่งลง จึงเอ่ยถามขึ้น “เป็อะไรไป?”
เซิ่งอันหนิงมองไปที่ประตูห้องอย่างระมัดระวัง เมื่อมั่นใจแล้วไม่มีผู้ใดตามมาจึงเอ่ยขึ้นเบา ๆ “ฉันเพิ่งเจอหมอที่วินิจฉัยคุณผิดมา เขามีนัดกับคนที่ห้องดับจิต จากที่ฟังทั้งสองคนคุยกันแล้ว หมอคนนั้นน่าจะได้รับสินบนเพื่อที่จะให้วินิจฉัยผิดพลาด”
โจวสือซวินค่อย ๆ ขมวดคิ้ว ดูเหมือนว่าเขากำลังพิจารณาความเป็ไปได้ในคำพูดของเซิ่งอันหนิง
เซิ่งอันหนิงรีบยืนยัน “ฉันได้ยินอย่างนั้นจริง ๆ นะคะ หมอคนนั้นบอกว่ากำลังอยู่ระหว่างสอบสวน เขาเลยกลัวมาก ต่อมาพวกเขาคุยอะไรกันฉันเองก็ได้ยินไม่ชัด”
โจวสือซวินมองดูเซิ่งอันหนิงพักหนึ่ง จากนั้นจึงเอ่ยปากขึ้น “ถ้าหมอคนนี้สมรู้ร่วมคิดกับคนคนนั้นจริง ทำไมจึงเลือกที่จะพบกันที่ห้องดับจิตของโรงพยาบาลทหารล่ะ มันเสี่ยงมาก ๆ เลยนะ โดยเฉพาะการที่ให้คุณได้ยินเข้าง่าย ๆ?”
เซิ่งอันหนิงตกตะลึงไปพักหนึ่ง จริงอยู่ว่าถ้าเป็ความลับจริง ๆ จะถูกพบเข้าง่าย ๆ แบบนี้หรือ?
“อย่างนั้นทำไมพวกเขาถึงพูดแบบนี้ล่ะ? หรือว่าตั้งใจให้ฉันรู้?”
โจวสือซวินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “เป้าหมายของฝ่ายตรงข้ามคือให้ผมพบเข้า หลังจากนั้นจึงสามารถสอบสวนได้”
ในส่วนของเป้าหมายการสอบสวนนั้น ชายหนุ่มเองก็ยังไม่แน่ใจ เพราะเขาไม่ได้เข้ามาในเมืองบ่อย ๆ สามปีก่อนที่จะถูกย้ายมาที่หน่วยนี้ก็ไม่เคยไปเข้าร่วมหน่วยอื่นเลย
ดังนั้นจึงไม่สามารถเป็ศัตรูของใครได้
วินาทีนั้นเอง ในสมองของเซิ่งอันหนิงก็คิดถึงการโจรกรรมในรูปแบบต่าง ๆ อย่างไรเสียหน่วยที่โจวสือซวินทำงานอยู่ตอนนี้ล้วนเกี่ยวข้องกับการวิจัยนิวเคลียร์ หรือว่ามันจะเกี่ยวข้องกับเหตุผลนี้?
เซิ่งอันหนิงมองดูโจวสือซวินอย่างระมัดระวัง “มันอันตรายหรือเปล่าคะ? เหมือนกับลอบสังหารตอนกลางดึกอะไรแบบนั้น? ”
โจวสือซวินกลืนไม่เข้าคายไม่ออก “ไม่หรอก หากคนพวกนั้น้าฆ่าผม ผมก็คงไม่สามารถย้ายมาที่นี่ได้”
เซิ่งอันหนิงลองคิดดูก็ถูกตามที่โจวสือซวินเอ่ย จิตใจของเธอจึงสงบลงมาบ้าง “อย่างนั้นคุณก็ระมัดระวังตัวหน่อยนะ ฉันไปดูน้ำแกงปลาก่อน”
ไม่นานหลังจากที่เซิ่งอันหนิงออกไป ซ่งซิวเหยียนก็อุ้มข้าวของเข้ามา เมื่อพบว่ามีโจวสือซวินผู้เดียวที่อยู่ในห้อง ชายหนุ่มจึงมองดูรอบ ๆ “เมียแกล่ะ?”
“ไปโรงอาหารแล้ว”
ซ่งซิวเหยียนวางข้าวของไว้บนตู้ “เอาของมาบำรุงแกนิดหน่อย มีนมมอลต์กับนมผง เมื่อวานตอนบ่ายมีเวลาว่างเลยถือโอกาสไปเอาของในหน่วยที่แกอยู่ เหล่าจงให้ฉันเอาเงินเดือนกับคูปองข้าวมาให้แก สองวันนี้เขาเองก็ไม่ค่อยว่างมา”
โจวสือซวินรับเงินและคูปองมา “แกจะอยู่ในเมืองอีกกี่วันล่ะ?”
“ฉันยังมีวันหยุดอีกตั้งครึ่งเดือน แกมีเื่อะไรหรือเปล่า?”
“ช่วยฉันตรวจสอบหน่อยสิว่าใครสนิทสนมกับหลี่เค่อต๋าหมอของโรงพยาบาลในเมือง และ่นี้มีอะไรน่าสงสัยไหม”
ซ่งซิวเหยียนใ “ทำไม การวินิจฉัยที่ผิดพลาดเกิดขึ้นโดยเจตนาจริง ๆ หรือ? ถ้าอย่างนั้นหลี่เค่อต๋าก็กล้าหาญมาก”
โจวสือซวินส่ายหน้า “ตอนนี้ยังไม่ชัดเจน แกช่วยฉันตรวจสอบที”
ซ่งซิวเหยียนพยักหน้าอย่างไม่อ้อมค้อม “ไม่มีปัญหา ฉันเองก็ว่างพอดี”
ทั้งคู่สนทนากันไปสักพักเซิ่งอันหนิงก็ยังไม่กลับมา ซ่งซิวเหยียนถึงเอ่ยขึ้น “เมียแกนี่ไม่เลวเลย แกต้องกุมโอกาสเอาไว้ดี ๆ นะ ฉันดูแล้วหล่อนเป็แบบอย่างที่ดีเลยล่ะ”
โจวสือซวินคร้านเกินกว่าที่จะสนใจสหายหนุ่ม “ในเมื่อแกว่างก็รีบไปตรวจสอบซะสิ”
ซ่งซิวเหยียนส่งเสียงจิ๊จ๊ะ “แกนี่ช่างไม่มีความเกรงใจกันเลย ฟังคำเกลี้ยกล่อมของฉันไม่กี่คำและใช้ชีวิตให้มันดี ๆ ซะ”
ชายหนุ่มหยุดไปพักหนึ่ง “ถึงปีหน้าแล้วก็มีลูกซะสิ”
โจวสือซวินไม่สนใจสหายของเขา เพียงแค่รอให้ซ่งซิวเหยียนรู้สึกเบื่อและจากไปเอง
เซิ่งอันหนิงเห็นว่าน้ำแกงปลาถูกเคี่ยวจนเป็สีขาวแล้ว เธอจึงได้ถามพ่อครัวหวังอีกครั้งว่าต้องหั่นหัวไชเท้าใส่ลงไปหรือไม่ หลังซื้อหมั่นโถวธรรมดาไม่กี่ชิ้นก็ยกไปที่ห้องพักผู้ป่วย
ในเมื่อโจวสือซวินเอ่ยชวนกินข้าวด้วยกัน เช่นนั้นก็กินข้าวด้วยกัน
อย่างไรก็ตามน้ำแกงปลานี้ทำง่ายมาก ๆ ไม่มีอะไรต้องเสียดาย
ในขณะที่เซิ่งอันหนิงกำลังกินอาหารอยู่นั้น โจวสือซวินก็ได้วางเงินและคูปองอาหารที่ได้รับจากซ่งซิวเหยียนไว้บนโต๊ะข้างเตียงและดันไปให้เธอ “เมื่อครู่ซ่งซิวเหยียนมาหา เอาเงินเดือนของผมกับคูปองข้าวมาให้ คุณเอาไปซื้อเสื้อผ้าสักตัวสิ”
ว่าพลางชายหนุ่มก็หน้าแดงขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว และได้หันออกไปมองข้างนอกหน้าต่าง
เซิ่งอันหนิงมองดูเงินกับคูปองข้าวและหันกลับมามองโจวสือซวินอีกครั้ง มองเห็นใบหน้าที่มีแสงแดดกระทบได้อย่างชัดเจน ส่วนปลายใบหูของชายหนุ่มก็แดงขึ้นเล็กน้อย
เซิ่งอันหนิงสงสัยอยู่พักหนึ่ง จู่ ๆ เธอก็หัวเราะขึ้นมา คาดไม่ถึงว่าชายหนุ่มจะไร้เดียงสาได้ขนาดนี้ เพียงแค่ซื้อเสื้อผ้าให้ผู้หญิงก็หน้าแดงขึ้นมาแล้ว
……………………………………………………………………………………………………………………….
สารจากผู้แปล
คิดจะให้พี่โจวเป็แพะหรือเปล่านะถึงได้วางแผนพยายามฆ่า เื่นี้มีเงื่อนงำ /ลูบคาง/
ผู้ชายที่เป็ท่อนไม้แล้วต้องมาเอาใจเมียนี่มันก็น่ารักนะคะ
ไหหม่า(海馬)
5K
