" หนูไปได้จริงๆนะคะคุณพ่อ คุณพ่อไม่ต้องเป็ห่วงเลย อีกอย่างน้ำหวานก็ไปด้วย ลดาจะดูแลตัวเองดีๆค่ะ " ฉันเอ่ยบอกคุณพ่อ
ตอนนี้ฉันรู้สึกดีขึ้นมาก หลังจากที่ผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก คุณพ่อไม่บ่น ไม่ว่าอะไรเลย ฉันเล่าเื่ราวที่ไปแอบรักผู้ชายคนหนึ่งให้ท่านฟัง ท่านเองเป็นักฟังที่ดี คุณพ่อบอกว่าความรักเป็สิ่งสวยงาม หากเรารู้จักที่จะรัก รู้จักให้ รู้จักยอมรับ เราจะมีความสุขกับความรัก
ฉันไม่อยากให้คุณแม่และคุณป้ารับรู้เื่ราวนี้ หากยังอยู่ที่บ้านคงปิดบังความทุกข์ที่เกิดขึ้นนี้ไม่ได้ ดังนั้นหลังจากคุยกับคุณพ่อเสร็จฉันจึงขออนุญาตท่านไปพักผ่อนที่ต่างจังหวัดสักวันสองวัน
' โดยบอกท่านไปว่า..น้ำหวานจะไปเป็เพื่อนกับฉันด้วย ซึ่งความจริงแล้ว...ไม่ใช่เลย..ฉันจะไปคนเดียว '
" ยังไงถึงแล้วบอกพ่อด้วยนะ "
" โอเคค่ะ รักคุณพ่อที่สุดในโลกเลย " ฉันว่าพลางเข้าไปสวมกอดท่าน
:
" ไปนะคะ " ฉันเอ่ยขณะเลื่อนกระจกลงพร้อมโบกมือลาคุณพ่อ ซึ่งท่านเองก็โบกมือกลับมาให้ฉันเช่นกัน
ฉันขับรถมาตามถนนเรื่อยๆ โดยจุดมุ่งหมายของฉันเป็โรงแรมสักแห่งที่ติดกับชายทะเล ฉันชอบทะเล ชอบเสียงคลื่นเวลาที่มันซัดสาดกระทบกับชายฝั่ง
:
:
21.45 น.
ปึก..." เอาเหมือนเดิมอีกแก้วนึงค่ะ " ฉันวางแก้วลงบนโต๊ะพร้อมกับเอ่ยบอกพนักงานเสิร์ฟเหล้าหน้าบาร์ที่ผับแห่งหนึ่ง
" ได้แล้วครับ " เขาวางแก้วลงหลังจากรินเหล้าใส่แก้ว
' อึกๆๆ' ฉันยกแก้วขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมด ความเสียใจ ทุกข์ระทมในอกทำให้ฉันไม่รู้สึกแสบร้อนเวลาที่เหล้าไหลผ่านลงคอ หากเป็ก่อนหน้าคงไม่ได้ ฉันเคยลองดื่มเหล้าชนิดนี้แล้ว เพียงแค่กลืนลงไปได้นิดเดียวฉันก็ต้องวางไว้แล้วรีบดื่มน้ำเปล่าตามลงไปทันที เพราะมันแสบร้อนที่คอมาก
" เอามาอีก " ฉันเอ่ยบอกพนักงานเสิร์ฟเหล้าคนนั้นอีกครั้ง
" เอ่อ...ผมว่าคุณเมาแล้วนะครับ พอก่อนดีมั้ยครับ "
" เอาเหล้ามาอีก " ฉันยังคงยืนยันคำเดิม
" แต่ว่า "
" นายมีหน้าที่เสิร์ฟเหล้า "
" ครับ " เขารับคำพร้อมกับวางแก้วเหล้าที่ฉันสั่งลงบนโต๊ะ เขาคงจะเป็ห่วงเพราะเห็นฉันนั่งดื่มอยู่คนเดียวั้แ่หัวค่ำแล้ว
" ขอบใจที่เป็ห่วง..แต่วันนี้ฉันอยากเมา " ฉันเอ่ยบอกคนตรงหน้าไป
" ครับ..ถ้ายังไงผมจะบอกหัวหน้าให้เปิดห้องให้คุณค้างที่นี่ ถ้าคุณขับรถกลับไม่ไหว รึถ้าคุณมีคนมารับ ฝากเบอร์ไว้ เดี๋ยวผมโทรให้เขามารับคุณก็ได้นะครับ "
" ขอบใจนะ ขอโทษที่เมื่อกี้พูดไม่ดี "
" ไม่เป็ไรครับ "
" นายชื่ออะไรอ่ะ "
" เอ่อกรครับ ผมชื่อกร "
ฉันนั่งดื่มและคุยกับกรจนกระทั่งเวลาผ่านไปเกือบจะเที่ยงคืน กรเป็ผู้ชายที่ดีมากคนหนึ่ง คุยสนุก เล่าเื่นั่นนี่ให้ฟัง จนฉันลืมความทุกข์ที่มีก่อนหน้า
" ลดาไหวมั้ยครับ ให้ผมช่วยพยุงมั้ย " กรพูดขณะที่ฉันกำลังยันตัวเองให้ลุกขึ้นยืน
ฉันตกลงที่จะพักค้างคืนที่ผับแห่งนี้เพราะรู้สึกเวียนหัว หากจะขับรถกลับคงไม่ไหว ขณะที่ขากำลังจะก้าวออกจากเก้าอี้ แรงกระชากแขนทำให้ฉันเซถลาเข้าไปชนกับแผงอกใครคนหนึ่ง
" อ่ะ..นะ นาย " ฉันร้องขึ้นด้วยความใที่ได้เห็นใบหน้าของบุคคลผู้มาใหม่
" เธอนี่นะ...เป็ผู้หญิง มานั่งกินเหล้าคนเดียวแบบนี้ได้ยังไง "
" ปล่อย อย่ามายุ่ง " ฉันสะบัดมือออกจากการเกาะกุมของเขา
" เอ่อ...ลดา...มีอะไรมั้ยครับ " กรเดินออกจากเคาน์เตอร์มาทันทีที่เห็นปลาวาฬเข้ามากระชากแขนของฉัน
" ไม่มีอะไรกร ไปกันเถอะ " ฉันหันไปหากรและเตรียมพร้อมที่จะเดินออกไป
" เธอจะไปไหน " ปลาวาฬเอ่ยพร้อมกับจับข้อมือของฉันไว้
" มันเื่ของชั้น ...ปล่อย!!!!!! "
" เธอต้องไปกับชั้น " เขาเอ่ยพร้อมกับลากจูงข้อมือฉันให้เดินตามเขาไป
" หยุดนะ ...ชั้นไม่ไปกับนาย กร.....กร ช่วยด้วย " ฉันร้องเมื่อรู้ว่าสู้แรงของปลาวาฬไม่ไหว เมื่อเห็นฉันร้องกรจึงปรี่เขามาดึงมืออีกข้างของฉันไว้ ด้วยเพราะกรยังอยู่ในชุดพนักงานเสิร์ฟเขาจึงไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่าม
" เธอต้องไปกับชั้น ไม่งั้นชั้นจะโทรหาป้าจิตตาให้บอกคุณป้าของเธอ " ปลาวาฬว่า
" ไอ้คนใจร้าย " ฉันเอ่ยพร้อมกับสะบัดใบหน้าหนีเขา
" บอกให้มันปล่อยมือ " เขาเอ่ย ขณะที่ฉันก็หันไปหากรและพยักหน้าเป็เชิงบอกให้เขาทำตามคำพูดของปลาวาฬ
:
:
:
" ยัยนั่น...มาอยู่ที่นี่ได้ไงวะ " ผมพูดออกมาเบาๆ เมื่อสายตาของผมมองเห็นหญิงสาวคนหนึ่งที่คุ้นตา
หลังจากเสร็จสิ้นพิธีหมั้นของพิชชาและกวิน ผมก็ปลีกตัวออกจากเพื่อนๆ ขับรถมาตามทางเรื่อยๆ โดยไม่มีจุดหมาย กะว่าค่ำที่ไหนก็จะพักที่นั่น ผมขับรถมาเรื่อยๆ รู้สึกเหนื่อย...ไม่อยากขับรถต่อไปอีก จึงเปลี่ยนทิศทางเลี้ยวรถไปยังบ้านพักที่อยู่ติดชายทะเลที่คุณพ่อซื้อใน่ที่คุณแม่ท้องผมอยู่
หลังจากเข้าบ้านพักเก็บของแล้ว ผมจึงออกมานั่งดื่มที่ผับไม่ไกลจากบ้านพักเท่าไหร่ ผมชอบมานั่งดื่มคนเดียวเวลาที่มีเื่ในใจ.....ขณะที่กำลังจะพาหัวใจที่บอบช้ำและร่างกายที่เหนื่อยล้ากลับไปพักที่บ้าน พลันสายตาก็เห็นหญิงสาวร่างเพรียวคุ้นตานั่งดื่มอยู่หน้าเคาน์เตอร์บาร์เหล้า ผมเปลี่ยนใจนั่งมองเธอดื่มเพราะเห็นว่าเธอนั่งอยู่คนเดียว เธออาจจะกำลังรอเพื่อนอยู่ แต่รอแล้วรอเล่า....ก็ยังไม่เห็น
" มาคนเดียวเหรอวะ " ผมพูดออกไปเบาๆ
ผมกำลังชั่งใจระหว่างกลับบ้านไปนอนตอนนี้โดยไม่สนใจร่างบางที่นั่งดื่มอยู่หรือจะนั่งดูเธอต่อไปอีกสักระยะ ผมยกข้อมือมองดูเวลาบนหน้าปัดนาฬิกา แต่พอเงยหน้าขึ้นมองก็เห็นร่างบางกำลังจะลุกขึ้นยืนพร้อมกับพนักงานเสิร์ฟเหล้าหน้าบาร์กำลังเดินอ้อมมาหาเธอ
" แม่งเอ้ยยย ...วุ่นวายจริงๆ " ผมสบถออกมาพลางก้าวยาวๆเข้าไปกระชากแขนของลดาไว้ก่อนที่พนักงานเสิร์ฟคนนั้นจะถึงตัวเธอ
:
:
" ปล่อย ปล่อยได้แล้ว " ลดาพยายามแกะมือของชายหนุ่มอีกครั้งเพื่อหวังให้เขาปล่อยเธอให้เป็อิสระ
" ถ้าเธอไม่ใช่หลานสาวเพื่อนของคุณป้าจิตตา ชั้นจะไม่ยุ่งกับเธอเลย " เขาเอ่ยขณะที่มือก็ลากร่างบางให้เดินตามเขาไป
" นายจะพาชั้นไปไหน "
" เธอพักที่ไหน " ปลาวาฬหยุดเดินแล้วหันกลับมาถามเธอ
" ชั้นยังไม่อยากกลับ ชั้นไม่อยากอยู่คนเดียว " ลดาพูดพลางก้มหน้าลงต่ำเพื่อไม่ให้คนตรงหน้าเห็นความอ่อนแอของเธอ
" มันอันตราย...เธอไม่รู้รึยังไง " เขาพูดเสียงดังขึ้น
" ชั้นอยากเมา เมาแล้วจะได้ลืมความเ็ป นายรู้มั้ย...มันเจ็บตรงนี้ ชั้นเจ็บตรงนี้ " เธอพูดพลางเอามือตีที่หน้าอกด้านซ้ายของตัวเอง น้ำใสๆไหลลงอาบแก้มนวล
" เมาแล้วมันลืมได้จริงๆเหรอ " เขาเอ่ยเบาๆคล้ายคนละเมอ เขาเองก็อยากลืมความเ็ปนี้เหมือนกัน
หลังจากพาลดาขึ้นรถได้ ปลาวาฬก็ขับพาเธอมาจอดยังหน้าร้านสะดวกซื้อแห่งหนึ่ง เขาลงรถเดินเข้าไปยังร้านค้าแล้วกลับออกมาโดยสองมือของเขาเต็มไปด้วยถุงที่มีเบียร์กระป๋องหลายสิบกระป๋อง
แกร๊ก..." อ่ะ...เอาให้พอใจ อยากเมาแค่ไหน ก็ตามสบายเลย " ชายหนุ่มเอ่ยพลางยื่นเบียร์กระป๋องให้เธอ เขาขับมาจอดที่ลานหน้าบ้านพักของตัวเอง โดยเบื้องหน้าของทั้งสองเป็ทะเล
" วันนี้นายใจดีเป็พิเศษ " ลดาหันไปพูดกับอีกคนที่นั่งอยู่ฝั่งคนขับ
อึกๆๆ เขาไม่สนใจคำพูดของเธอ ใบหน้านิ่งมองตรงไปยังทะเลกว้าง เบียร์หลายกระป๋องถูกเปิดฝาและดื่มจนเกลี้ยงกระป๋อง เมื่อร่างบางเห็นคนที่ิอยู่ด้วยไม่สนใจคำพูดของเธอ เธอจึงไม่สนใจเขาเช่นกัน ลดาดื่มเบียร์ที่เขายื่นให้จนหมดกระป๋อง เมื่อหมดเธอก็จัดการเปิดฝาด้วยตัวเองและดื่มเข้าไปอีก
ทั้งที่ดื่มจากผับมาก็มากแล้ว นี่ยังมาดื่มเบียร์อีก ลดาและปลาวาฬที่ต่างก็ไม่มีใครยอมแพ้ใคร ทั้งคู่ดื่มจนกระทั่งเบียร์กระป๋องที่ซื้อมาเหลืออยู่เพียงกระป๋องเดียว
" หมด ..แล้ว..อ่ะ นายยยย " เสียงหวานเอ่ยขึ้น
" เธอดื่มเยอะแล้ว งั้นกระป๋องนี้เป็ของชั้นละกัน " เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นพลางมือหนาก็ฉวยหยิบกระป๋องเบียร์ไปถือครองไว้
" ได้ยังไง นายเป็ผู้ชาย นายต้องเสียสละเซ่....เอามาให้ชั้นเดี๋ยวนี้เลย " หญิงสาวเอ่ยพลางโถมตัวไปยังฝั่งคนขับเพื่ิอแย่งของที่ิอยู่ในมืออีกฝ่าย
" ไม่ได้เธอเมาแล้ว " เขาว่าพลางยกเบียร์กระป๋องชูขึ้นเหนือศีรษะ
" ก็บอกว่าเอามาให้ชั้นไง " ลดาเอ่ยพร้อมกับคว้าและพยายามดึงแขนของคนตัวสูงให้ปล่อยสิ่งที่อยู่ในมือของเขามาเป็ของเธอ
" ไม่ให้ " ยิ่งเธอแย่ง เขายิ่งสนุกที่ได้แกล้งเธอ
" ไม่ให้ใช่มั้ย " ไม่รู้เธอเอาความกล้ามาจากไหน ร่างบางย้ายตัวเองจากเบาะที่นั่งในตอนแรกข้ามมานั่งคร่อมชายหนุ่มที่อยู่ฝั่งคนขับ
แกร๊ก..." นี่แหนะ...ชั้นบอกแล้วมันต้องเป็ของชั้น " เมื่อคว้ามาได้หญิงสาวก็จัดการเปิดกระป๋องและยกมันขึ้นดื่ม
"......." ชายหนุ่มนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ เขาไม่คิดว่าหญิงสาวจะกล้ามานั่งทับบนตักเขาเช่นนี้ ปลาวาฬลอบกลืนน้ำลายลงคอ
หญิงสาวที่ใส่ชุดเดรสสีดำเกาะอกกำลังยกเบียร์กระป๋องขึ้นดื่ม ความรีบร้อนเพราะกลัวชายหนุ่มจะแย่งทำให้เธอไม่ระวัง น้ำสีขุ่นไหลออกจากปากบางลงมาตามลำคอถึงร่องอก ภาพตรงหน้าทำให้ความเป็ชายของเขาที่อยู่เบื้องล่างพองขยายใหญ่ขึ้น
ความเมาทำให้ภาพหญิงสาวตรงหน้าแปรเปลี่ยนไปเป็อีกคน มือหนาจับเข้าที่สะโพกมน เขาค่อยๆโน้มใบหน้าเข้าหาลำคอยาวระหงของเธอ ลิ้นหนาตวัดเลียแอลกอฮอล์ที่ไหลราดอยู่ สติสัมปชัญญะขาดหายไป ....
ป.ล. นิยายเื่นี้แต่งจบและมีอีบุ๊คที่ meb นะคะ ลงขายในราคา 39 บาทจ้า
836
