ดันเจี้ยน x ดันเจี้ยน

          สิ่งที่ทำให้ฮิราตะหวาดหวั่นสุดคือสถานการณ์ทั้งหมดอยู่เหนือการควบคุมของตนเองเขาไม่คิดว่าการต่อสู้ที่เฝ้าตระเตรียมมาเนิ่นนานจะถูกทำลายลงด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว

          ร่างกายสั่นสะท้านจนปิดไม่มิด

          ไม่มีแม้เศษเสี้ยวความหวัง รังแต่ถูกไล่ต้อนให้ต้องล่าถอย

          “ใครคิดถอยหลังผมจะเปลี่ยนให้เป็นส่วนหนึ่งของพวกผีดิบซะเดี๋ยวนี้!”

          เมื่อคนบางส่วนเริ่มหันหลังวิ่งหนีฮิราตะจึงเอ่ยเสียงเหี้ยม เพราะเผยใบหน้าแท้จริงออกไปครั้งหนึ่งแล้วก็เลยละความพยายามที่จะระงับความสุภาพไว้

          “คุณฮิราตะถอยก่อนเถอะครับ! เราก็เห็นกับตาแล้วนี่นาว่าไม่มีอะไรต่อกรกับเจ้าตัวพรรค์นี้ได้”

          ลูกน้องที่แก้มกระตุกคนหนึ่งพูดใบหน้าแฝงไว้ซึ่งความสิ้นหวัง

          เมื่อภาพกองทัพผีดิบจำนวนมหาศาลถูกคลื่นดาบขยี้สังหารอย่างง่ายดายความตายครั้งที่สองอันน่าสังเวชในสนามรบที่ไม่มีอะไรให้ยกย่องเชิดชู

          ปัง!

          และความเลวทรามต่ำช้าของมนุษย์ยามเมื่อถูกไล่ต้อนจนมุม

          “ผมไม่ได้ถามความเห็นจากคุณ”

          ถึงจะเห็นคนคัดค้านถูกยิงตายไปต่อหน้าแต่ส่วนใหญ่ก็ยังเลือกที่จะวิ่งหนีอยู่ดี

          “ไอ้พวกขี้ขลาด!”

          “นี่ไม่ใช่เวลามัวแต่มาฆ่ากันเองแบบนี้จะต่ำช้าขนาดไหนก็ควรมีขอบเขตซะบ้างนะคะ!”

          โยซึรุเริ่มทนไม่ไหวกับพฤติกรรมของอีกฝ่ายแค่สถานการณ์ตอนนี้ก็แย่มากพออยู่แล้ว

          “คิดว่าเป็นการกระทำที่ต่ำช้าเหรอใช่... มันอาจจะเป็นแบบนั้น แล้วตัวเธอล่ะ ยอมใช้วิธีไหนก็ได้ขอแค่ให้ตัวเองมีชีวิตรอด พร้อมหักหลังทุกคนได้หน้าตาเฉยแม้ตัวเองจะต้องแปดเบื้อนเธอมันก็ไม่ต่างจากฉันนักหรอก”

          โยซึรุยืนอึ้งกับน้ำเสียงตะคอกที่แฝงไปด้วยอารมณ์เกรี้ยวกราดของอีกฝ่ายนับเป็นครั้งแรกที่เธอเห็นฮิราตะสูญเสียความเยือกเย็นเช่นนี้

          นี่เป็นสิ่งที่คาดไม่ถึงเลยเพราะสำหรับฮิราตะแล้วเรื่องมันดำเนินมาไกลเกินกว่าที่เขาจะยอมให้เกิดเรื่องประหลาดใจการตั้งตัวไม่ติดทำให้เขาโมโห มันทำให้รู้สึกว่าตัวเองไม่ใช่ผู้คุมเกมอีกต่อไป

          “—เธอคิดจะไปไหนคิดจะทิ้งฉันไปเหมือนกับเจ้าพวกนั้นงั้นเรอะ”

          โยซึรุหันขวับเมื่อถูกคว้าแขนขณะกำลังก้าวถอยหนี

          “ฉันเป็นคนคุมเกมฉันรับมือกับทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในนี้ได้หมด นี่เกมของฉัน ฉันเป็นคนตั้งกติกาและฉันจะทำภารกิจให้สำเร็จ จะไม่ยอมให้ใครมาขัดขวางได้!”

          “เวลาแบบนี้คุณยังจะ—!?”

          โยซึรุกัดฟันกรอดเธอเลือกที่จะกลืนคำพูดในตอนท้ายแล้วคิดว่าช่างมัน

          “…ถ้าคุณอยากตายขนาดนั้นก็เชิญตายไปคนเดียวเถอะ ฉันไม่เอาด้วยแล้ว!”

          เธอสะบัดแขนจากการกอบกุมใครจะยอมตายไปพร้อมกับผู้ชายกระจ้อยร่อยที่จมจ่อมกับความฟันเฟืองอันเว้าแหว่งพรรค์นี้กัน

          เพียะ!!

          หญิงสาวโดนตบจนหน้าหัน

          เธอเอามือกุมแก้มซึ่งเป็นรอยแดง เข่นเขี้ยวจ้องมองอีกฝ่ายก่อนตะคอกสวนกลับไป

          “เชิญคุณถูกบดขยี้ให้หนำใจเถอะความฝันแสนหวานที่วาดหวัง ขอให้มันพินาศลงต่อหน้าความเป็นจริง”

          เธอไม่ใช่หุ่นเชิดน่าเวทนาที่ถูกบังคับให้ทำตาม

          ก่อนที่ฮิราตะจะทันได้ลงมือทำอะไรกับโยซึรุคลื่นดาบสว่างวาบตัดผ่านไปไม่ไกลจากจุดที่ทั้งคู่ยืนนัก กวาดล้างพวกที่กำลังหันหลังวิ่งหนีไปที่ประตูจนเหี้ยน

          คลื่นกระแทกจากร่องดินงัดเอาเศษหินระเบิดออกกระจัดกระจายส่งผลทำให้ทั้งสองถูกแรงอัดผลักปลิวกระเด็นกันไปคนละทิศคนละทาง

          หลังเศษฝุ่นฟุ้งในอากาศเริ่มเบาบางฮิราตะพยายามพยุงตัวขึ้นและทำท่าจะลากขาที่บาดเจ็บนั่นคลานหนี ความรู้สึกเจ็บใจหดหู่ หวาดกลัวและโกรธแค้นผสมปนเปกันขึ้นมา

          “มันต้องไม่จบแบบนี้…ไม่ใช่ตอนนี้ ฉันจะ—”

          สุดท้ายทุกอย่างพลันหายไปเมื่อความตายมาเยือนเร็วกว่าที่คาด

          ดาบเล่มยาวฟันลงมาจากด้านหลัง

          ร่างของชายผู้ทะนงตนถูกผ่าออกเป็นสองซีกเครื่องในไหลออกมารวมกันอย่างสยดสยอง

          ‘ตอนนี้แหละต้องรีบหนี!’

          ทางฝั่งของโยซึรุก็สภาพลำบากไม่แพ้กัน

          ‘อึก...ความบอบช้ำเมื่อกี้ทำให้ขา—’

          จิตใจร้อนรนเพราะความกลัวตายทว่าร่างกายกลับแข็งทื่อไม่ยอมขยับขาของโยซึรุยังคงหยุดนิ่งแม้ลองฝืนพยายามเคลื่อนไหวแต่ส้นเท้าลากไปสะดุดรอยต่อเล็ก ๆ บนพื้นจนล้มหงายหลังอย่างแรง

          โยซึรุเจ็บไปหมดทั้งตัวอยากอาเจียนเพราะทั่วร่างปวดร้าวไปหมด เธอเจ็บคอและท้อง ข้อมือขวาซ้นหัวเข่าทั้งสองข้างเหมือนจะบวม แต่ร่างซีกขวาเจ็บเสียดที่สุดกระดูกซี่โครงอาจจะร้าวหรือหัก

          เธอยันตัวขึ้น ต้องรีบหนีไปจากที่นี่ทว่ามันเจ็บเหลือเกิน ความรู้สึกเจ็บแปลบในท้องเหมือนกับมีมีดกรีดแทงเครื่องในเมื่อเธอก้มมองลงไปจึงได้เห็นว่ามีเศษไม้ขนาดเท่าฝ่ามือเสียบคาอยู่ที่ท้องอย่างน่ากลัว

          เธอเดิน...หรืออย่างน้อยเธอก็คิดว่าตนเองเดิน สักพักหนึ่งก็ล้มลง เธอหายใจไม่ออก ขาไม่ขยับกระทั่งศีรษะก็เต็มไปด้วยความสับสนมึนงงที่มีอยู่ชัดเจนคือความเจ็บอย่างรุนแรงที่ท้อง โยซึรุคิดว่าตนเองกำลังจะตายแผลมันเจ็บมาก มากขนาดตายไปยังดีเสียกว่า

          “…แค่ก”

          เด็กสาวนอนคว่ำลงกับพื้นเธอไอออกมาเป็นเลือด ดวงตาของเธอมองเห็นแต่สีแดงราวกับว่าทุกสิ่งกำลังมอดไหม้

          หนามแหลม ๆ บนไม้นั่นทิ่มแทงเนื้อเจ็บเหลือเกิน ต้องหาใครสักคน—

          “ไม่นะ...ฉันยัง... ไม่อยากตาย”

          โยซึรุเหยียดแขนออกไปในเมื่อขาไม่ยอมขยับก็ต้องใช้แขนดึงตัวไปข้างหน้าแทน

          เด็กสาวเคลื่อนที่ไปได้ทีละนิ้ว...ทีละนิ้ว แต่ถ้าเธอไม่ทำเช่นนี้เธอก็ต้องตายความเจ็บปวดที่มากเกินกว่าจะทนเล่นงานอยู่ทุกวินาที

          เจ็บ... เจ็บ... มันเจ็บจังเลย

          มีเพียงคำนี้ที่ดังอยู่ในหัว

          เจ็บเหลือเกิน...

          เธอไม่อยากตาย เธอไม่อยากตายเธอไม่อยากตาย โยซึรุไม่อยากหายไป เพราะในชีวิตนั้นไม่เคยได้รับอะไรไม่เคยได้ทำอะไร ไม่เคยที่จะเหลืออะไรทิ้งไว้

          มันว่างเปล่าเสียจนน่าเศร้า

          ความเจ็บปวดยังคงรุมเร้าขนาดที่เธอคิดว่าตายเสียยังดีกว่าทว่าแขนของเด็กสาวก็ยังคงดึงตัวไปข้างหน้าเพื่อหนีจากมัน ปากของเธอไอไม่หยุดไอเป็นเลือด

          ‘อยากมีชีวิตอยากจะทำตามความฝันให้มากกว่านี้ อยากจะอยู่ต่อไปบนโลกใบนี้’

          ไม่มีอะไรที่ขยับอีกแล้วเหลือเพียงแค่ความเจ็บปวดที่ทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆนี่คือสิ่งที่เธอเฝ้ายินดีเมื่อได้ทำให้คนอื่นเป็น ความเป็นจริงที่ตอกย้ำ ‘นาคาจิม่า โยซึรุ’ ในครั้งนี้รุนแรงยิ่งกว่าครั้งไหนๆ

          เธอทรายแล้วว่าความเจ็บปวดของคนที่เธอหักหลังเป็นเช่นไรเธอทราบแล้วว่าบาปที่เธอได้ทำไปมันสาหัสเพียงไหนเธอทราบแล้วว่าสิ่งนี้ไม่อาจที่จะลบเลือนไปได้ด้วยคำขอโทษหรือสิ่งใด

          ในใจของเด็กสาวนึกย้อนไปถึงรอยยิ้มอันอ่อนโยนของคนๆ นั้น

          เขาจะยกโทษให้ฉันได้ไหม?จะกอดฉันได้อีกหรือเปล่า?

          “คุณสามารถหลอกทุกคนได้เพียงชั่วคราวคุณสามารถหลอกแม้กระทั่งคนส่วนใหญ่ได้ตลอดเวลาแต่คุณไม่สามารถหลอกทุกคนได้ตลอดเวลา”

          เสียงของใครคนหนึ่งดังขึ้น

          โยซึรุพยายามเอื้อมมือขึ้นไปหาคนตรงหน้าเขาเคยช่วยชีวิตเธอไว้หลายครั้ง ส่วนเธอนั้นเอาแต่โกหกหลอกลวงทั้งที่เขาเสียสละตัวเองขนาดนั้น

          ภาพจำตอนที่เขาเคยกระโดดเอาตัวบังเธอไว้มันได้เกิดอะไรขึ้นบางอย่างในใจและเธอก็ไม่รู้จะเปลี่ยนมันกลับเป็นเหมือนเดิมได้อย่างไรที่แย่กว่านั้นคือเธอไม่ต้องการจะเปลี่ยนเหมือนกับมีอารมณ์ความรู้สึกแปลกใหม่เกิดขึ้นในตัว

          ตลอดชีวิตของเธอมีแต่ความเห็นแก่ตัวอัตตา ความโลภ เหยียบย่ำคนอื่นเพื่อให้มีชีวิตรอด ไม่ช่วยเหลือ ไม่เหลียวแลไม่เอื้อมมือไปหา ไม่แยแสคนที่กำลังจะตาย รวมถึงคนที่ยังมีชีวิตอยู่

          เพิกเฉยต่อความตายของคนอื่นแล้วมีชีวิตรอดโดยเหยียบย่ำบนกองเลือดและซากศพของคนเหล่านั้นเป็นสิ่งที่คนโกหกหลอกลวงคนอื่นมาทั้งชีวิตอย่างเธอให้คำจำกัดความไม่ได้มาเติมเต็มบางอย่าง

          ปากอยากบอกว่า ฉันผิดไปแล้วฉันเห็นแก่ตัว พลาดพลั้งไป ทว่าตอนนี้ทุกอย่างมันสาย ไม่ว่าเธอจะพูดอะไรมันคงไม่มีความอะไรสำหรับเขาอีกแล้ว ดังนั้นเธอจึงไม่อาจเอื้อนเอ่ยสิ่งใดออกไปได้

          แต่กระนั้น เธอกลับหยุดตัวเองไม่ได้ สายตาพร่ามัวหวาดกลัวคำที่ตัวเองกำลังจะเอ่ย

          เลือดพลุ่งพล่านขึ้นในลำคอพร้อมกับความเจ็บปวดอันรุนแรงที่สุดบ่งบอกถึงวาระสุดท้ายที่กำลังจะมา ดวงตาของโยซึรุมืดบอด เธอไม่เห็นอะไรอีกแล้วกระทั่งภาพในความทรงจำก็เริ่มเลือนหายไปความโดดเดี่ยวที่กำลังจะหายไปจากโลกนี้ทำให้เด็กสาวหวาดกลัว กระทั่งเผลอปลดปล่อยสิ่งที่เก็บกดออกมา

          “—อย่าทิ้งฉันไป”

          นี่คือสิ่งที่เธออยากบอกแก่ผู้อื่นถ้าเธอสามารถทำสิ่งนี้ได้ตั้งแต่เมื่อก่อน บางทีเธออาจจะไม่ต้องเป็นเช่นนี้บางทีอาจจะสามารถมีความสุขได้เหมือนคนอื่น ๆ

          ความเจ็บปวดไม่ใช่สิ่งที่เราต้องทนแบกรับแต่เป็นสิ่งที่สมควรจะบอกกล่าวออกมาดัง ๆ ต่างหาก

          ความจริงมันเป็นเพียงความคิดในช่วงเวลาก่อนตายซึ่งหลงเหลืออยู่เธออยากจดจำภาพชายคนแรกที่เธอมอบความรู้สึกบางอย่างให้ไว้เป็นครั้งสุดท้าย—