ย้อนกลับมาเป็นสตรีมเมอร์ในยุค 70

คุยกันสักนิด

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

บทที่ 45

ทันทีที่ม่านซุ่นซีได้ฟังเมิ่งเหวินฮั่นพูดออกมา เขาก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกที่อีกฝ่ายไม่ได้หลงใหลไปกับใบหน้าอันงดงามของเลี่ยงเหมยหรูและจางเพ่ยอิน

แต่ก่อนที่พวกเขาจะได้ทานอาหารกันนั้น เสียงอะไรบางอย่างเดินมายังทิศทางที่พวกเขากำลังจะนั่งอยู่ ทำให้ชายทั้งสามคนต่างก็ระมัดระวังตัวเองเป็นอย่างดี ส่วนเลี่ยงเหมยหรูและจางเพ่ยอินต่างก็รีบลุกขึ้นจากที่นั่งของตัวเอง แล้วรีบมาอยู่ด้านหลังของชายทั้งสามคนอย่างรวดเร็ว

“อย่าบอกนะว่ามีสัตว์ร้ายมาที่นี่”

จางเพ่ยอินพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่ตื่นตระหนกและหวาดกลัวเป็นอย่างมาก ถึงแม้ว่าเธออยากอยู่กับชายหนุ่มที่เธอชื่นชอบ แต่เธอก็ยังไม่ต้องการที่จะทิ้งชีวิตของตัวเองเอาไว้ภายในป่าแห่งนี้

“พวกเขาคงไม่ปล่อยให้พวกเราเป็นอะไรไปแน่นอน”

เลี่ยงเหมยหรูยังเคยเชื่อใจว่าชายทั้งสามคนนั้นจะไม่ปล่อยให้เธอและเพื่อนต้องถูกสัตว์ป่าทำร้ายอย่างแน่นอน แต่ถึงอย่างนั้นก็ใช่ว่าใจของเธอจะสงบลง เพราะว่าเลี่ยงเหมยหรูไม่ต้องเคยพบเจอกับเหตุการณ์เสี่ยงชีวิตเหมือนอย่างในครั้งนี้ แต่ถึงแม้ว่าเธอจะย้อนเวลากลับไปได้ เลี่ยงเหมยหรูก็ยังคงจะติดตามเมิ่งเหวินฮั่นเข้ามาภายในป่าแห่งนี้อยู่เหมือนเดิม

เสิ่นเจ๋อหยวนหันไปจ้องมองเมิ่งเหวินฮั่นและม่านซุ่นซีเล็กน้อย หลังจากที่เห็นคนทั้งคู่เตรียมพร้อมที่จะรับมือกับเหตุการณ์ที่คาดไม่ถึงแล้ว เขาก็หันไปมองยังทิศทางที่เกิดเสียงเมื่อสักครู่อีกครั้ง พร้อมกับกำชับธนูไม้ในมือให้พร้อมเพื่อรับมือ หากว่าเสียที่เกิดขึ้นนั่นเป็นเสียงของสัตว์ป่า

แต่ทันทีที่เสิ่นเจ๋อหยวนได้เห็นร่างของชาวบ้านกลุ่มหนึ่งเดินตรงมายังทิศทางของเขา เสิ่นเจ๋อหยวนก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก ถึงแม้ว่าเขาจะมั่นใจในฝีมือของตัวเอง รวมไปถึงฝีมือของเมิ่งเหวินฮั่นและม่านซุ่นซี แต่สิ่งที่เขาไม่ไว้ใจก็คือความตื่นตระหนกและหวาดกลัวของผู้หญิงทั้งสองคนที่ติดตามเขามาตลอดทาง

“ซุ่นซีเองเหรอ แล้วนี่กำลังทำอะไรกัน”

ชาวบ้านคนหนึ่งทักทายม่านซุ่นซีอย่างสนิทสนม ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้รู้จักสนิทอะไรกับม่านซุ่นซีสักเท่าไหร่ก็ตาม แต่เพราะว่าเขาเป็นคนในหมู่บ้านดังนั้นจึงได้เห็นอีกฝ่ายอยู่บ่อยครั้ง ก่อนที่เขาจะหันไปมองหญิงสาวสองคนที่อยู่ด้านหลังของเมิ่งเหวินหรูและม่านซุ่นซีด้วยดวงตาเป็นประกาย

เนื่องจากเขาก็เป็นคนหนึ่งที่เคยได้ลิ้มลองเรือนร่างของจางเพ่ยอินมาก่อน เพราะอีกฝ่ายต้องการให้เขาล่าสัตว์มาให้กับครอบครัวของเธอนั่นเอง ซึ่งแน่นอนว่าเขาก็ยินดีที่จะแบ่งปันสัตว์ป่าที่เขาล่าได้ และเขาก็ได้รับผลประโยชน์กลับมาเช่นเดียวกัน

“นั่นไม่ใช่เลี่ยงเหมยหรูกับจางเพ่ยอินหรอกเหรอ ว่าแต่นายนัดกับเธอมาเที่ยวในป่านี้เหรอ แบบนี้นายไม่กลัวว่าภรรยาที่บ้านของนายรู้เขาจะโกรธเคืองนายหรือไง”

อี้หย่งแซวม่านซุ่นซีอย่างเป็นกันเอง เนื่องจากเขาคิดว่าอีกฝ่ายก็เป็นชายคนหนึ่งที่เคยได้ลิ้มลองเรือนร่างของจางเพ่ยอินนั่นเอง และที่อีกฝ่ายอยู่กับเลี่ยงเหมยหรูและจางเพ่ยอินในตอนนี้ ก็อาจจะเป็นเพราะว่าอีกฝ่ายกำลังต้องการเล่นสนุกกับหญิงสาวทั้งคู่นั่นเอง

“ฉันรักครอบครัวของตัวเองมาโดยตลอดและไม่เคยออกนอกลู่นอกทาง ส่วนผู้หญิงสองคนนี้ฉันพบเจอกับเธอพร้อมกับเหวินฮั่นและเพื่อนของเขา”

ม่านซุ่นซีรู้ดีว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไรอยู่ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ได้ชื่นชอบเลี่ยงเหมยหรูและจางเพ่ยอิน ถึงแม้ว่าหญิงสาวทั้งคู่จะมีใบหน้าที่สวยงามมากกว่าภรรยาของเขาก็ตาม แต่สำหรับม่านซุ่นซีแล้วนั่น เขาคิดว่าภรรยาของเขาดีที่สุดแล้ว เพราะไม่ว่าจะดูแลครอบครัว ดูแลลูกหรือแม้กระทั่งทำงานต่างๆ ภรรยาของเขาก็ไม่เคยมีสิ่งใดบกพร่องแม้แต่นิดเดียว ดังนั้นต่อให้มีผู้หญิงมายืนแก้ผ้าต่อหน้าเขา ม่านซุ่นซีก็คิดว่าเขาจะไม่ว่อกแว่กอย่างแน่นอน

“ใครจะไปเชื่อละ ผู้ชายสามคนกับผู้หญิงสองคนอยู่ในป่าที่เงียบสงัดแบบนี้ ถ้าหากไม่ได้ชื่นชอบกันแล้วจะติดตามกันมาทำไมใช่ไหม”

เถียนจิ้งหวงเห็นด้วยกับคำพูดของอี้หย่ง และเขาก็รู้สึกอิจฉาคนเหล่านี้อีกด้วยที่ได้พบเจอกับหญิงงามประจำหมู่บ้านเฟิงหยวน เพราะนอกจากเมิ่งจือหลันที่เป็นหญิงสาวที่ชาวบ้านอย่างพวกเขาต้องการเกี่ยวดองที่สุดแล้วนั่น อันดับสองและสามก็ต้องเป็นเลี่ยงเหมยหรูและจางเพ่ยอินนั่นเอง เพราะนอกจากใบหน้าที่สวยงามแล้วนั้น อีกฝ่ายจะมีการศึกษาในระดับมัธยมอีกด้วย ซึ่งเป็นระดับที่สูงมากสำหรับชาวบ้านธรรมดาอย่างพวกเขา ดังนั้นถ้าหากครอบครัวไหนได้แต่งงานกับผู้หญิงทั้งสามคนนี้ ครอบครัวของพวกเขาย่อมต้องมีหน้ามีตาในหมู่บ้านอย่างแน่นอน

“ปากของพวกนายนี่มันไม่สร้างสรรค์เลยเกิน แค่เห็นพวกเขาอยู่ด้วยกันก็คิดกันไปต่างๆ นานา”

หานสือฉินรู้สึกไม่ชอบใจกับคำพูดของอี้หย่งและเถียนจิ้งหวง ถึงแม้ว่าครอบครัวของเขาจะไม่ได้สนิทสนมบ้านเลี่ยงและบ้านจาง แต่ถึงอย่างนั้นหานสือฉินก็รู้สึกไม่ชอบใจที่คนในหมู่บ้านของเขาพูดจาไม่ให้เกียรติผู้หญิงแบบนั้นออกมา ดังนั้นหานสือฉินจึงอดไม่ได้ที่จะต่อว่าคนทั้งคู่ออกมา

“แหมลุงสือฉิน พวกฉันก็แค่หยอกเล่นเท่านั้นเอง"

ถึงแม้อี้หย่งอยากจะเอ่ยแซวชายทั้งสามคนอีกครั้งก็ตาม แต่เมื่อได้เห็นสายตาขุ่นมัวของหานสือฉิน อี้หย่งจึงได้หยุดปากของตัวเองเอาไว้และก้มหน้าลงอย่างสำนึกผิด แต่ภายในใจของอี้หย่งนั้นกำลังเยอะเย้ยคนทั้งสามอยู่

“ลุงสือฉินทานข้าวหรือยังครับ พอดีเมื่อครู่นี้พวกเรากำลังจะทานข้าวกันอยู่พอดีเลย ถ้าหากลุงสือฉินยังไม่ได้ทานก็มาร่วมวงกับพวกเราดีไหมครับ”

เมื่อมีคนมากมายเช่นนี้ เมิ่งเหวินฮั่นก็ไม่รีรอที่จะรั้งคนเหล่านี้เอาไว้ในทันที นอกจากนี้เขาก็อยากจะรู้เช่นเดียวกันว่าอาหารและน้ำดื่มที่ผู้หญิงทั้งสองคนนั้นเตรียมมาด้วยนั่นได้ผสมอะไรเอาไว้หรือเปล่า

เมื่อสือฉินหันไปมองอาหารที่วางอยู่ไม่ไกลสักเท่าไหร่ ท้องของเขาก็รู้สึกร้องขึ้นมาในทันที เนื่องจากว่าเขาได้พากันเข้าป่ากันตั้งแต่เช้าและพกอาหารมาด้วยเพียงแค่ไม่กี่อย่างเท่านั้น และเมื่อครู่นี้เขาก็พึ่งจะทานอาหารที่นำมาหมดไปอีกด้วย ดังนั้นเมื่อได้เห็นอาหารตรงหน้า หานสือฉินจึงรู้สึกถึงความอยากอาหารขึ้นมาอีกครั้ง แต่ถึงอย่างนั้นด้วยความที่เขาเป็นถึงหัวหน้ากลุ่มการผลิต ดังนั้นเขาจึงจำเป็นที่จะต้องรักษาท่าทางของตัวเองสักเล็กน้อย

“ฉันไม่อยากรบกวนพวกนายนะ เดี๋ยวพวกเราก็จะออกจากป่ากันแล้ว เอาไว้พวกฉันค่อยกลับไปกินที่บ้านใครบ้านมันดีกว่า”

เมิ่งเหวินฮั่นโบกมือไปมาเล็กน้อย

“ไม่ได้รบกวนอะไรเลยครับ พอดีพี่สาวของผมทำอาหารมาให้ผมกับเจ๋อหยวนมากอยู่เหมือนกัน พอจะแบ่งให้กับลุงสือฉินและคนอื่นๆ ได้อยู่ครับ อีกอย่างพวกผมก็ได้กระต่ายป่ากับไก่ป่าแถวนี้มาหลายตัวด้วย ถ้าหากลุงสือฉินทานเสร็จแล้ว ก็ลองเดินรอบๆ บริเวณนี้ดูก่อนจะออกจากป่าก็ได้นะครับ เพื่อว่าจะดวงดีได้เนื้อกลับบ้านไปเพิ่มอีก”

ทันทีที่ได้ยินเมิ่งเหวินฮั่นพูดถึงสัตว์ป่า แววตาของหานสือฉินก็เป็นประกายขึ้นมา ถ้าหากเขาได้สัตว์ป่ามากขึ้นกว่านี้อีก ส่วนแบ่งของแต่ละบ้านก็คงจะเพิ่มขึ้นและไม่แน่ว่าบ้านของเขาอาจจะสามารถเก็บเนื้อเหล่านี้เอาไว้ทานได้ แทนที่จะต้องลักลอบเข้าไปขายเนื้อในตลาดมืดทั้งหมดก็ได้

“ถ้าอย่างนั้นลุงคงต้องรบกวนพวกเราแล้วละ”

ซึ่งแน่นอนว่าหลังจากที่หานสือฉินตอบตกลงที่จะทานอาหารร่วมกันกับเมิ่งเหวินฮั่นแล้วนั้น ทั้งอี้หย่ง เถียนจิ้งหวงและชาวบ้านอีกสองคนก็รู้สึกพอใจเป็นอย่างมาก เพราะถึงแม้ว่าในตอนนี้พวกเขาจะมีอาหารอยู่กับตัวบ้างเล็กน้อย แต่คงจะดีถ้าหากพวกเขาได้ทานอาหารน่าอร่อยของบ้านลู่ เพราะพวกเขาต่างก็รับรู้กันว่าบ้านลู่มักจะทานอาหารจานเนื้ออยู่บ่อยครั้ง และเขาคิดว่าในครั้งนี้อีกฝ่ายจะต้องมีอาหารจานเนื้อมาด้วยอย่างแน่นอน

“เชิญทุกคนด้วยนะครับ ไหนๆ พวกคุณก็มากับลุงสือฉิน"

เมิ่งเหวินฮั่นเชื้อเชิญชาวบ้านทั้งสี่คนอย่างเป็นกันเอง ถึงแม้ว่าเขาจะไม่พอใจชายที่ชื่อว่าอี้หย่งและเถียนจิ้งหวงก็ตาม แต่เพราะว่าตอนนี้เขาต้องการจะตรวจสอบอะไรบางอย่าง ดังนั้นเขาจึงจำเป็นที่จะต้องเชื้อเชิญอีกฝ่ายเข้ามาร่วมวงด้วย

เมื่อเห็นชาวบ้านต่างก็เดินมานั่งยังจุดที่พวกเธอเคยนั่ง เลี่ยงเหมยหรูและจางเพ่ยอินต่างก็หันมามองหน้ากันด้วยความเป็นกังวล เนื่องจากในตอนนี้อาหารของพวกเธอทั้งคู่ก็ถูกนำไปวางรวมกับของชายทั้งสามคนนั่นเอง ดังนั้นถ้าหากพวกเธอจะเก็บอาหารของตัวเองมาตอนนี้ ก็คงจะไม่ทันเสียแล้ว

ถึงแม้ว่าเลี่ยงเหมยหรูและจางเพ่ยอินจะเก็บหยิบอาหารบางส่วนมาถือเอาไว้ในมือของตัวเอง แต่ก็มีบางส่วนที่ตอนนี้ไปอยู่ในมือของชาวบ้านบางคนแล้ว ซึ่งแน่นอนว่าเลี่ยงเหมยหรูและจางเพ่ยอินรู้สึกไม่พอใจกับการกระทำของคนเหล่านั้นเป็นอย่างมาก เพราะการมาถึงของพวกเขาทำให้แผนการที่พวกเธอเตรียมการเอาไว้ล่มจมในทันที

และถ้าหากพวกเธอไม่รีบหนีไปในตอนนี้ มีหวังว่าเรื่องราวที่กำลังจะเกิดขึ้นในอนาคตนี้ พวกเธอคงจะถูกหัวหน้ากลุ่มการผลิตอย่างหานสือฉินลงโทษอย่างแน่นอน

“น่ากินมากเลย ถ้าอย่างนั้นฉันไม่เกรงใจแล้วนะ” อี้หย่งหันไปบอกเมิ่งเหวินฮั่นเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะลงมือทานอาหารอย่างรวดเร็ว

ซึ่งแน่นอนว่าเมื่อเถียนจิ้งหวงได้เห็นเพื่อนสนิทของตัวเองลงมือทานอาหารแล้วนั่น เขาก็ไม่คิดที่จะรอช้าเช่นเดียวกัน เพราะว่าไม่เคยได้ทานอาหารที่ดีเช่นนี้มาก่อนในชีวิต ดังนั้นเขาจึงคิดที่จะรีบกินให้ได้มากที่สุด

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

พบกันใหม่ในตอนต่อไปนะคะ

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++