ตำนานจอมกระบี่สะท้านหมื่นภพ

บทที่ 155: ความกลัว

"ท่านผู้อาวุโสเหล็กไหล! ท่านผู้อาวุโส!"

ศิษย์นิกายกระบี่ครามหน่วยทะลวงฟันวิ่งกระหืดกระหอบกลับมายังค่ายบัญชาการย่อยเพื่อขอกำลังเสริม แต่สิ่งที่พวกเขาพบกลับมีเพียงความว่างเปล่าและความเงียบงันที่ผิดปกติ

หน้าเต็นท์บัญชาการ ศพของผู้อาวุโสเหล็กไหลนอนคว่ำหน้าจมกองเลือด ศีรษะถูกเจาะทะลุ ร่างกายเย็นชืดบ่งบอกว่าสิ้นใจมาพักใหญ่แล้ว

"ท่านผู้อาวุโสตายแล้ว!?" ศิษย์คนหนึ่งกรีดร้องเสียงหลง "ใครกัน? ใครเป็นคนทำ!"

ไม่ใช่แค่ทิศใต้ แต่เหตุการณ์ทำนองนี้เกิดขึ้นทั่วทั้งสนามรบรอบวังหลวง

หน่วยธนูที่หอคอยทิศตะวันตกรอคำสั่งยิง แต่ธงสัญญาณกลับไม่เคยถูกโบกสะบัด เมื่อขึ้นไปดูก็พบเพียงร่างไร้หัวของผู้อาวุโสเนตรอินทรี

หน่วยพยาบาลและหน่วยสนับสนุนที่ค่ายเสบียงพบแต่เถ้าถ่านและซากศพของผู้อาวุโสปรุงยาที่ถูกผ่าครึ่งซีก

ข่าวลือเริ่มแพร่สะพัดไปในหมู่ศิษย์นิกายกระบี่ครามรวดเร็วยิ่งกว่าไฟลามทุ่ง

"มียมทูต... ยมทูตสีดำกำลังไล่ล่าพวกเรา!"

"ผู้อาวุโสระดับแก่นทองคำตายหมดแล้ว! ไม่มีใครรอดเลย!"

"มันมองไม่เห็นตัว... มันมากับความมืด แล้วก็จากไปพร้อมกับชีวิต!"

ความหวาดกลัวเริ่มกัดกินจิตใจของเหล่าศิษย์นิกาย จากความฮึกเหิมที่คิดว่าจะเป็นผู้ชนะ บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความหวาดระแวง พวกเขาเริ่มไม่กล้าบุกโจมตีกำแพงวังหลวง แต่กลับจับกลุ่มกันแน่น หันหลังชนกัน จ้องมองไปยังความมืดรอบตัวด้วยความสั่นกลัว

ทุกครั้งที่ลมพัดใบไม้ไหว หรือมีเงาตะคุ่มเคลื่อนผ่าน จะมีเสียงร้องตกใจดังขึ้นเสมอ

"อย่าเข้ามานะ!" ศิษย์คนหนึ่งสติแตก ฟันดาบใส่อากาศที่ว่างเปล่า

การโจมตีวังหลวงหยุดชะงักลงโดยสิ้นเชิง กองทัพนับหมื่นกลายเป็นอัมพาตเพราะขาดหัวหน้าสั่งการ และถูกครอบงำด้วยความกลัวต่อสิ่งที่มองไม่เห็น

บนยอดหลังคาพระตำหนักสูงภายในวังหลวง หลิงเซียวยืนกอดอกมองดูผลงานของตนเองด้วยสายตาเรียบเฉย

"ความกลัวคืออาวุธที่ร้ายกาจที่สุด" เขาพึมพำ

เขาสังหารผู้อาวุโสระดับสูงไปเกือบสิบคนในเวลาเพียงไม่กี่ชั่วยาม ตอนนี้เสาหลักของนิกายกระบี่ครามถูกทำลายจนเกือบหมดแล้ว เหลือเพียงเสาต้นสุดท้ายที่ใหญ่ที่สุดและอันตรายที่สุด

"กู่เทียนฉิง... ทีนี้เจ้าจะทำอย่างไร?"

หลิงเซียวรู้ดีว่าเจ้าสำนักเฒ่าผู้นั้นย่อมสัมผัสได้ถึงความผิดปกตินี้แล้ว และด้วยนิสัยของมัน มันจะไม่มีทางยอมให้กองทัพแตกพ่ายแบบนี้แน่

"รวมพล..." หลิงเซียวคาดเดา "มันจะต้องเรียกรวมพลทั้งหมดไปที่จุดเดียว เพื่อป้องกันการถูกลอบสังหารแยกส่วน และเพื่อทุ่มกำลังครั้งสุดท้าย"

และนั่น... ก็คือสิ่งที่หลิงเซียวรอคอย

การกวาดล้างครั้งใหญ่ในคราวเดียว!