รู้สึกตัวตื่นขึ้นอีกครั้งเมื่อใกล้สว่างพบว่าตัวเองนอนอยู่ภายใต้อ้อมกอดของปกป้องเจนเนตรลุกพรวดขึ้นมาสำรวจเรือนร่างของตัวเองทันที พบว่าเสื้อผ้ายังอยู่ครบจึงโล่งอกก่อนจะค่อยๆย่องออกจากเต็นท์เพราะดารินกับสายฟ้าตื่นขึ้นมาก่อไฟแล้ว
เดินไปเข้าห้องน้ำล้างหน้าล้างตาก่อนจะกลับมานั่งผิงไฟกับเพื่อนรักเห็นดารินมองเจนเนตรแล้วอมยิ้มน้อยๆเธอรู้สึกสงสัยว่ามีอะไรติดที่หน้าหรือเปล่าจึงเอ่ยถามขึ้น
“แกยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ทำไม”
ทันทีที่สายฟ้าลุกขึ้นไปตักน้ำเพื่อเอามาทำอาหารเช้าดารินได้โอกาสจึงเอ่ยในสิ่งที่ตัวเองได้ยินเมื่อคืนขึ้นมา
“แฟนแกเนี่ยร้อนแรงจริงๆ”
“หืม…ยังไงอ่ะ”
“เฮ่อ…ฉันก็อยากมีโมเมนต์แบบแก แต่ดูสิ ขนาดมากางเต็นท์นอนพี่สายฟ้ายังนอนแยกกับฉัน พี่เขาบอกว่าอยากดื่มด่ำกับบรรยากาศแบบนี้มากกว่านอนด้วยกันน่าเศร้าจัง”
แทนที่จะเอ่ยถึงว่าปกป้องว่าร้อนแรงยังไงดารินเปลี่ยนมาคุยเื่สายฟ้าแทน เจนเนตรหน้านิ่วคิ้วขมวดด้วยความสงสัย
สมัยก่อนตอนมาแคมป์ปิ้งสายฟ้าก็แยกเต็นท์นอนแบบนี้ประจำไม่เห็นมีอะไรแปลก
“แกอยากนอนด้วยกันก็บอกพี่สายฟ้าไปตรงๆดิ บ่นทำไม”
“นั่นสิแต่ฉันอยากนอนคนเดียวมากกว่า นอนกับพี่สายฟ้าทุกคืนจนเบื่อละ”
“เอ้าแล้วจะพูดเพื่อ?”
“ก็ฉันไม่เคยมีโมเมนต์แฟนแบบที่แกมีนี่นาแค่อยากมีบ้างอ่ะ”
“แบบไหนเหรอ”
“ก็แบบแอบย่องมานอนด้วยกันในยามดึกไงล่ะแกทำเป็อินโนเซนต์ไปได้”
เจนเนตรเพิ่งนึกขึ้นมาได้ว่าปกป้องนอนอยู่ในเต็นท์ของตัวเองจึงแก้เขินด้วยการจับลำคอระหงแทนแล้วยิ้มแห้งๆ ออกมา
“เมื่อคืนแกตื่นอยู่เหรอทำไมไม่ส่งเสียงอ่ะ”
“จะบ้าเหรอถ้าฉันส่งเสียงพวกแกก็อดทำเื่อย่างว่าน่ะสิ”
“คิดไปถึงไหนเนี่ยแกเมื่อคืนฉันกะจะเรียกแกให้ช่วยด้วยซ้ำ”
“ช่วย…ช่วยอะไร” ดารินสีหน้าฉงนด้วยความแปลกใจ
“อ่า…เปล๊า ไม่มีอะไร”
เจนเนตรรีบกลบเกลื่อนทันทีดันเผลอเอ่ยตามความรู้สึกจนลืมไปว่ากำลังแสดงละครเป็แฟนกับปกป้องอยู่ในเมื่อสามารถผ่านเื่ราวอันน่าหวาดเสียวต่อการเสียตัวมาได้ก็แสดงต่อจนกว่าจะกลับกรุงเทพฯก็แล้วกัน
เพราะเธอตั้งใจจะหนีกลับกรุงเทพฯใน่เย็นของวันนี้โดยไม่บอกให้ปกป้องรับรู้กลัวว่าอีกฝ่ายจะขึ้นเครื่องกลับพร้อมเธอ ไม่ได้อยากเจอกันขนาดนั้นแค่นอนด้วยกันทั้งคืนก็เพียงพอแล้ว พอที่จะไม่ต้องมาเจอกันอีก
“แกอย่าบอกนะว่าเดี๋ยวนี้แกนิยมเซ็กซ์แบบมีคนที่สามนั่งดูอยู่ข้างๆ”
ดารินใเอามือนาบอกหากเป็แบบที่พูดจริง เจนเนตรก็มีรสนิยมเปลี่ยนไปจนน่าอนาถใจเพื่อนอย่างเธอแทบรับไม่ได้
“จะบ้าเหรอใครชอบแบบนั้นกัน”
“แล้วแกจะเรียกให้ฉันเข้าไปในเต็นท์ทำไม”
“ก็ทีแรกฉันก็นึกว่าโจรบุกเข้ามาปล้ำน่ะสิ”
เจนเนตรคิดแบบนั้นจริงๆทว่าที่จะเรียกเพื่อนไม่ใช่ประเด็นนี้ หากแต่เป็ประเด็นอื่นมากกว่า
“อ้อดีนะที่ไม่ใช่โจร”
“ดีบ้าอะไร”
นอนกับชายหนุ่มวัยทองขี้แยทั้งคืนมันดีตรงไหนกันนี่ไม่ใช่สิ่งที่เจนเนตรปรารถนา มันค่อนข้างเลวร้ายเสียด้วยซ้ำแม้ว่าหลังจากนั้นจะไม่อะไรเกิดขึ้นก็ตาม
คนอื่นคงไม่เชื่อหรอกว่าเมื่อคืนแค่นอนเฉยๆไม่ได้ทำเื่อย่างว่า ด้วยวัยนี้พูดไปก็เหมือนแก้ตัวเท่านั้น ร้อยทั้งร้อยผู้คนก็ต้องนึกว่าได้กันแล้วแน่นอน
เสียงรูดซิปเต็นท์ดังขึ้นทำให้สายตาทั้งสองคู่เหลือบไปมองพร้อมเพรียงกันพบว่านลินกำลังเปิดผ้าเต็นท์มานั่งด้วยความงัวเงีย
ดารินอ้าปากค้างเมื่อเห็นเรือนร่างล่อนจ้อนของหล่อนอีกทั้งนลินยังมานอนในเต็นท์ของปกป้องยิ่งสร้างความสงสัยให้เธอเข้าไปใหญ่
ผิดจากเจนเนตรที่มีสีหน้าเรียบนิ่งเพราะเธอรู้อยู่ก่อนแล้วว่าจะเจออะไร แต่คาดไม่ถึงว่านลินจะไม่สติถึงขั้นไม่สวมใส่เสื้อผ้าก่อนเปิดเต็นท์
เมื่อถูกหญิงสาวทั้งสองจ้องแน่นิ่งทำให้คนที่กำลังงัวเงียปรือตามองท่อนล่างพอเห็นว่าตัวเองอยู่ในสภาพที่ดูไม่ได้ถึงกับมุดกลับเข้าพร้อมเสียงกรีดร้องโหยหวน
“กรี๊ด!! คุณปกป้อง ทั้งหมดนี้คือคุณปกป้อง”
“อะไรครับ”
ปกป้องลุกพรวดขึ้นมานั่งเมื่อได้ยินคนร้องเรียกชื่อของตัวเองก่อนจะรูดซิปแล้วลุกออกจากเต็นท์ของเจนเนตรด้วยความงัวเงีย
“ใครเรียกผม”
สายฟ้าที่กำลังถือขวดน้ำเดินมาถึงที่กองไฟถึงกับทำขวดน้ำหล่นลงพื้นเสียงดังปลั่กก่อนจะยืนนิ่งตกตะลึงกับภาพเบื้องหน้า ภาพที่เห็นคือนลินกำลังออกจากเต็นท์ของปกป้องด้วยเสื้อผ้าหลุดลุ่ยส่วนเ้าตัวดันเดินออกจากเต็นท์ของเจนเนตรแทน นี่มันเื่อะไรกัน!!
“ทะ…ทำไมคุณถึงไปอยู่ตรงนั้นคะ แล้ว…แล้วเมื่อคืนเรา…เรา ฮือ”
นลินแสร้งบีบน้ำตากระซิกๆทำราวกับว่าถูกปกป้องล่วงเกินไปแล้วทั้งที่เมื่อคืนนอนรออีกฝ่ายจนเผลอหลับไปตอนไหนไม่รู้แต่ไม่รู้แหละ ยังไงเขาต้องรับผิดชอบในตัวเธอ เพราะเธอตื่นขึ้นมาในเต็นท์ของเขาแอบคิดอย่างได้ใจ
“เราทำไมครับ”
ปกป้องมองออกว่าอีกฝ่ายกำลังใช้มารยาเรียกร้องคะแนนสงสารที่จริงเขาไม่ได้อยากทำลายเกียรติและศักดิ์ศรีของนลินแต่เขามีพยานตัวเก่งอยู่หนึ่งคนที่ยืนยันได้ว่า เขาไม่ได้ทำอะไรนลินอย่างที่เธอเข้าใจ
“พวกเรานอนด้วยกันไงคะ”
“เฮ้ย! เื่มันเป็ยังไงครับคุณปกป้อง คุณแอบกิ๊กกับคุณนลินจริงๆ เหรอ”
สายฟ้าที่ยืนฟังอยู่แทบทนรอไม่ไหวเดินเข้าไปหาชายหนุ่มพร้อมกับกระชากแขนถามให้รู้เื่
“ผมเปล่านะเมื่อคืนผมนอนกับเจน คุณก็เห็นแล้วนี่”
ปกป้องเอ่ยตามจริงหันไปทางเจนเนตรส่งสายตาให้หญิงสาวช่วยพูดอีกแรงทว่าดูท่าทางไม่รู้ร้อนรู้หนาวของเธอชวนให้เสียวสันหลังอย่างไรชอบกล
อย่าบอกนะว่าเธอคิดจะแทงข้างหลังเขา!
“จริงรึเปล่าเจน”สายฟ้าหันไปถามคนตัวเล็กที่นั่งข้างๆ ภรรยา
“ไม่รู้สิคะ”
เจนเนตรยักไหล่เล็กน้อยอย่างไม่เดือดร้อนไม่ใช่ปัญหาของเธอ เื่อะไรจะเป็พยานปากเอกให้ปกป้องเขาเข้ามาก่อกวนเธอยังไม่ได้เอาคืนเลย นี่ถือว่าเธอเอาคืนในส่วนของเมื่อวานก็แล้วกัน
“เอ้าคุณทำไมพูดแบบนี้ เมื่อคืนตอนที่พวกเรากำลังเข้าได้เข้าเข็มกัน คุณก็เห็นนี่ว่า คุณนลินเข้ามาในเต็นท์ของผม”
ปกป้องเอ่ยตามจริงเขาไม่มีเจตนาทำให้นลินอับอายต่อหน้าผู้คน ทว่าเขาจำเป็ต้องปกป้องตัวเองเช่นกัน
สิ่งที่เขาไม่ได้ทำอย่ามาหวังให้เขารับผิดชอบ ไม่มีทาง!
“จะบ้าเหรอใครได้กับคุณ”
เจนเนตรหน้าแดงเล็กน้อยไม่ใช่กระดากอาย เธอกำลังโกรธที่ชายหนุ่มเพ้อเจ้อไปไกลทั้งที่เมื่อคืนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“ตกลงเื่มันเป็ยังไงกันแน่ เจนพูดมาตามจริง”
สายฟ้าเอ่ยเสียงเข้มเขาเห็นแววตาของเจนเนตรก็รับรู้ได้ว่าคนตัวเล็กกำลังกลั่นแกล้งปกป้องไม่เข้าใจจริงๆ ว่าเธอ้าทำแบบนั้นเพื่ออะไร
“ฉันก็หลับทั้งคืนนี่คะก็เลยไม่รู้ว่าคุณปกป้องออกไปนอกเต็นท์รึเปล่า แต่ว่า…เมื่อคืนฉันเห็นคุณนลินเข้าเต็นท์ผิดจริงๆ ค่ะ”
เจนเนตรเหลือบมองนลินที่กำลังมีสีหน้าซีดเซียวราวกับไข่ต้มสุกอยากรู้ว่าเธอจะแก้ตัวยังไงต่อ
“เอ่อ…คือ เมื่อคืนฉันละเมอค่ะ ปกติฉันชอบนอนละเมอแบบนี้ตลอด แต่ว่า…คิดไม่ถึงว่าจะแก้ผ้าด้วยค่ะ”
นลินแก้ตัวน้ำขุ่นๆรู้สึกอับอายที่ไม่สามารถหลอกทุกคนได้ ปกติเธอใจเย็นเสมอทว่าพอเห็นปกป้องเอาแต่เมินเธอเขาสนใจเพียงแค่เจนเนตรเท่านั้นจึงทำให้เธอสติหลุดคิดอะไรบ้าๆ ออกมาโดยไม่คำนึงถึงความเป็ไปได้
“บ้าไปกันใหญ่ละ”ดารินที่นั่งฟังอยู่แทบทนไม่ได้กับความตอแหลของนลินจึงเอ่ยขึ้น “คราวหลังคุณนลินหัดมีสติหน่อยนะคะอย่าเที่ยวไปนอนละเมอแก้ผ้าซี้ซั้ว เพราะไม่แน่อาจได้ใครที่ไหนไม่รู้มาเป็ผัวนี่ฉันเตือนเพราะห่วงคุณนะ”
1K
