[จบ] ระบบเปลี่ยนแปลงพรสวรรค์

    ตอนที่ 28 ภารกิจแรกของ The Protector (3)

    “ทำไมพวกมันถึงหยุดรถกัน??”ภูมิหันไปมองยังกระจกหลังก่อนจะถามออกมา

    “เป็๞ลูกทีมของผมที่ทำครับ แต่ตอนนี้คุณภูมิควรจะอยู่อย่างสงบ”คิวเอ่ย

    “ได้ๆ….อีกนานไหมกว่าพวกตำรวจจะมา”

    “อย่างต่ำครึ่งชั่วโมง มากสุด 3 ชั่วโมงในกรณีที่คู่แข่งทางการค้าของคุณเล่นตุกติก”

    “พวกเราจะเป็๲อะไรกันไหม”

    “ไม่ต้องห่วงครับ แต่ก่อนอื่นช่วยใส่นี่ทีครับ”คิวหยิบเกราะออกมาจากหลังเบาะ

    มันคือเกราะพลังงานรูปทรงคล้ายเกราะในยุคปัจจุบันมาก เผื่อไว้ใช้ในกรณีที่เป้าหมายป้องกันมีความเสี่ยง

    “สีเกราะนี่แล้วรู้สึกอุ่นใจขึ้นเยอะเลยเห๊ะ”ภูมิรับเกราะมาก่อนจะใส่ทับเสื้อลงไป

    รถตู้หุ้มเกราะสองคนได้ขับทิ้งระยะห่างจากการไล่ล่าของศัตรูแล้วเข้าไปในป่าลึกเพื่อหาจุดที่เหมาะสมในการตอบโต้

    “จริงสิ!! ฉันพึ่งนึกได้ว่าบริเวณกลางป่าเข้าไปลึกๆอีกหน่อยจะมีโกดังร้างขนาดใหญ่”ภูมิหลังจากที่กลับมามีสติแล้วก็กล่าวขึ้นมา

    “ขอบคุณครับ งั้นเราจะไปตั้งด่านป้องกันที่นั่นเพื่อรอตำรวจมา”คิวเอ่ยก่อนจะยกวิทยุสื่อสารขึ้นมาแล้วแจ้งข่าวแก่ลูกทีม

    หลังจากขับเข้าไปในป่าอีกประมาณ 10 นาที พวกเขาก็ได้พบกับโกดังร้างขนาดใหญ่ และเมื่อเปิดเข้าไปก็พบว่ามันยังมีสภาพที่พอใช้งานได้จึงเข้าไปและไม่ลืมติดตั้งกับดักเอาไว้

    คิวได้พาภูมิและเลขาของเขามาซ่อนตัวอยู่ที่ห้องหนึ่งมันมีสภาพดีกว่าห้องอื่นๆมาก ก่อนจะออกไปรับมือกับพวกที่ไล่ล่าพวกเขา

    “รายงานสถานการณ์ปัจจุบัน”คิวเดินลงไปยังโกดังก่อนจะเอ่ยขึ้น

    “จากกล้องที่เราติดไว้คาดว่าอีกประมาณ 5 นาทีพวกมันน่าจะมาถึงแล้วครับ”

    “ดีมาก ปืนปลดอาวุธพร้อมรึยัง”คิวเงยหน้าขึ้นไปบนระเบียงชั้นสอง

    “พร้อมยิงทุกเมื่อครับ”

    “โกดังนี้มีทางเข้าทางเดียว ดังนั้นพวกเราจะล่อมันไปกระจุกยังที่หนึ่งก่อนจะจัด๹ะเ๢ิ๨คันให้พวกมันได้ลอง ส่วนคนสั่งการเราต้องล่อไว้ที่ทางเข้า”

    “เข้าใจแล้วครับ!”ลูกทีมทุกคนพยักหน้ารับคำสั่งก่อนจะแยกย้ายกันไป

    ส่วนคิวก็เปิดกระเป๋าอลูมิเนียมที่ยกมาจากรถลงก่อนจะเปิดมันออกมาและพบกับเหล็กรูปร่างต่างๆ เขาได้ทำการประกอบมันขึ้นโดยใช้เวลาเพียงไม่นานก็เสร็จ

    มันคือสไนเปอร์ L96 AWP ที่มีรูปร่างเล็กกว่าปกติ ๠๱ะ๼ุ๲ที่ใช้ยิงคือ๠๱ะ๼ุ๲ยาสลบโดนเข้าไปนัดเดียวแม้แต่ช้างก็ยังล้ม

    บรื้นนนนน!….

    เสียงรถดังขึ้นมาหลายคันหน้าโกดังก่อนที่จะมีคนประมาณ 50 คนออกมาจากรถพร้อมอาวุธครบมือ

    “ลูกพี่พวกมันน่าจะอยู่ในนี้แหละ”

    “ข้ารู้น่า เตรียมตัวให้พร้อมเราจะบุกเข้าไปกันเดี๋ยวนี้ พงกมันมีแค่ไม่กี่คนอย่าไปกลัว”

    “ครับ!!!”

    กลุ่มคนติดอาวุธเริ่มเคลื่อนตัวเข้ามาบริเวณหน้าโกดังก่อนที่มองเข้าไปผ่านกระจกเพื่อเช็คดู

    เมื่อไม่เห็นว่ามีใครอยู่จึงถีบประตูขนาดเล็กบริเวณข้างๆก่อนจะกรูกันเข้าไปนับสิบคนเพื่อเป็๞แนวหน้าในการยิง

    “ไม่พบอะไรครับ!”ทว่าหลังจากบุกเข้ามาแล้วกลับไม่พบอะไรสักอย่าง

    “เป็๞ไปได้ยังไงกัน? เข้าไปตรวจสอบให้หมด”

    “ครับ!!”

    คนกลุ่มนี้เริ่มกระจายตัวกันออกไปเพื่อตรวจสอบโกดังแห่งนี้ แต่ก็ไม่พบอะไรเหมือนเดิมส่วนหนึ่งก็มาจากความมืดที่แม้จะเป็๞ตอนเช้าก็ดูยากอยู่ดี

    “ไม่พบอะไรอยู่ดีครับลูกพี่”หนึ่งในลูกน้องได้ออกมารายงานเขา

    “เป็๞ไปได้ยังไงกัน…..พวกนายเข้าไปกันให้หมดฉันจะรอฟังรายงานอยู่ข้างนอก”

    “ได้ครับ”

    จากนั้นคนทั้งหมดก็ได้เข้าไปในโกดังเพื่อสำรวจดูโดยปล่อยลูกพี่ของพวกตนไว้ข้างนอก

    ฉึก!

    “อึก!!..นี่มันอะไรกัน…รึว่าจะมีศัต-”แต่ยังไม่ทันได้พูดจบเขาก็สลบไปโดยมีลูกดอกปักอยู่ที่คอ

    เหล่าลูกน้องที่อยู่ข้างในก็ไม่ได้รับรู้เ๱ื่๵๹นี้และยังคงสำรวจต่อไป และหนึ่งในนั้นก็พบกับกลุ่มของคิวในที่สุด

    “หยุด!! อย่าขยับแล้วบอกที่อยู่ของภูมิมา”ลูกน้องคนนี้เล็งปืนกลเบาไปทางชายที่ใส่ชุดรัดรูปปกปิดทั่วทั้งร่าง

    “ผมยอมแล้วครับ!!….อย่ายิงผมเลยผมจะบอกทุกอย่าง”

    “ทำตัวว่านอนสอนง่านดีหนิ ไอ้ภูมิมันอยู่ที่ไหน”

    “นะ..ในห้องนั้นครับ”เขาชี้ไปทางห้องหนึ่งที่อยู่ลึกเข้าไปในโกดัง

    “ดี อยู่เฉยๆล่ะเพราะฉันก็ไม่ได้อยากฆ่าคน…..เฮ้!! ฉันเจอที่ซ่อนของมันแล้วตามฉันมา”ลูกน้องคนนี้ได้เรียกพวกของตนเพื่อจะเข้าไปดูโดยส่งคนไปรายงานลูกพี่ด้วย

    ฉึก!

    แต่ออกมาได้ไม่กี่ก้าวชายที่มารายงานก็สลบไปอีกคนโดยครั้งนี้ถูกปักที่กลางหลัง

    คนนับ 50 ได้เกาะกลุ่มกันเดินเข้าไปยังห้องนั้นอย่างระมัดระวัง เพราะถ้าเป้าหมายของพวกตนอยู่ในนั้นจริงมันจะต้องมีคนคอยคุ้มกันแน่

    “อ๊ากกกกก!!”เกิดเสียงคนร้องออกมาข้างในห้องนั้นเมื่อพวกตนเข้าไปใกล้

    ทำให้คนที่มาบุกนั้นรู้สึกร้อนรนใจเป็๲อย่างยิ่งก่อนจะทนไม่ไหวแล้วรีบบุกเข้าไปโดยไม่สนใจอะไร

    ปั้งง!!

    ประตูถูกเตะออกก่อนจะกรูกันเข้าไปในห้องด้วยความรวดเร็ว

    เนื่องจากห้องนี้เป็๞ห้องปิดทำให้มันมืดมากจึงต้องใช้เวลาในการปรับสายตาสักพัก ทว่าประตูที่พวกเขาใช้เข้ามามันกำลังค่อยๆปิดไปพร้อมกับมีอะไรบางอย่างถูกโยนเข้ามา

    “เวรแล้ว!!! นี่เป็๲กับดัก”

    ตึกก!! ตึก!!

    ฟู่วววววว!!

    ควันสีแดงฟุ้งกระจายไปทั่วทั้งห้อง

    ในตอนแรกพวกเขายังไม่รู้สึกอะไรทั้งสิ้น ทว่าหลังจากอยู่ไปได้สักพักก็เกิดอาการคันขึ้นมาอย่างรุนแรงจนต้องทิ้งปืนไปเกา

    “เกิดอะไรขึ้นวะทำไมมันคันอย่างนี้”

    “อ๊ากก!! ฉันหยุดเกาไม่ได้”

    “บ้าเอ้ยย!! คันฉิบหาย”

    ปืนที่พกมาทั้งหมดได้ถูกโยนลงไปที่พื้นก่อนจะเกาไปทั่วร่างกายด้วยความเมามันส์

    เวลาผ่านไป 30 นาที

    กลุ่มคนที่บุกเข้ามาได้ลงไปกองที่พื้นและยังเกาไม่หยุดแต่ควันสีแดงได้หายไปแล้วทำให้แต่ละคนสามารถเห็นเพื่อนของตนในสภาพน่าอนาถ

    แอ๊ดดด!!

    ประตูทางเข้าถูกเปิดขึ้นมาก่อนจะพบกับกลุ่มคนในชุดดำสวมชุดปกคลุมทั้งตัวเดินเข้ามา

    “มัดพวกมันเอาไว้ทั้งหมด ส่วนปืนก็ปล่อยไว้ที่เดิม”คิวเดินเข้ามามองสถานการณ์ก่อนจะเริ่มออกคำสั่ง

    “ครับ!!”

    คน 14 คนใช้เวลาเพียงไม่นานก็มัดคนทั้งหมดได้ และยังลากลูกพี่รวมถึงคนที่ไปแจ้งกลับมามัดยังห้องนี้ด้วยก่อนที่คนทั้งหมดจะมานั่งรอตำรวจ

    1 ชั่วโมงผ่านไป

    เสียงไซเรนของรถตำรวจก็ดังขึ้นมาพร้อมกับตำรวจหลายสิบคนลงมาจากรถ

    ภูมิที่เห็นภาพนี้ก็รู้สึกโมโหเล็กน้อย เพราะพวกเขามาช้ามากแถมยังมีจำนวนแค่นี้อีก หากมาตอนที่ปะทะกันอาจจะโดนยิงตายกันหมด

    คิวที่ได้ถูกอบรมเ๹ื่๪๫นี้มาเป็๞อย่างดีก็เข้าไปคุยกับตำรวจก่อนจะส่งภาพและวิดีโอหลักฐานการกระทำของคนพวกนี้ทั้งหมดทำให้ตำรวจไม่สามารถหาเ๹ื่๪๫เอาผิดอะไรกลุ่ม Andromeda ได้

    รถตู้สองคันเริ่มออกเดินทางอีกครั้งโดยเป้าหมายในครั้งนี้ก็คือไป สน. เพื่อให้ปากคำก่อนที่จะเริ่มเดินทางไปยังที่พักที่ถูกจองไว้ล่วงหน้า

    …………….

    16.20 น. โรงเรียนของดนัย

    “วันนี้มาแปลกว่ะปกตินายต้องกลับบ้านไปแล้วหนิ”ดิวกล่าวขึ้นมาเมื่อยังเห็นดนัยนั่งอยู่ห้องเรียน

    “มันดูหนังมา๻ั้๹แ๻่บ่ายแล้วแม่งยังไม่จบด้วย”วินเอ่ย

    “ตอนนี้จบลงแล้ว และฉันก็กำลังจะกลับพอดี”ดนัยพับโน้ตบุ๊คเก็บใส่กระเป๋านักเรียนก่อนจะเดินออกไป

    “แล้วตอนจบเป็๲ไงวะ?”วินถาม

    “พวกที่ไล่ล่าตัวเอกโดนจับหมด แต่ตำรวจแม่งกว่าจะมาก็จบเ๹ื่๪๫พอดี”

    “หนังก็เป็๲แบบนี้แหละ ไม่งั้นพวกตัวเอกมันจะได้โชว์หรอวะ”กันต์กล่าว

    “ก็คงงั้น”ดนัยยักไหล่ก่อนจะเดินออกจากห้องและไปหน้าโรงเรียนโดยวันนี้มีซินหรานมารับ

    “ปฏิบัติการวันนี้เป็๲ยังไงบ้างคะ??”

    “ก็ดี ใช้ทรัพยากรน้อย แถมไม่มีใครตาย”

    “สามารถป้องกันเป้าหมายที่มีคนตามล่า 50 กว่าคนได้โดยไม่ตายทั้งสองฝ่ายถือเป็๲ผลงานที่น่าชื่นชม”ซินหรานกล่าว

    “ช่วยเอาไฟล์ในแฟลชไดร์ฟนี้ส่งไปให้นักข่าวช่องไหนก็ได้ทีสิ”

    “ได้ค่ะ”ซินหรานรับมันมาด้วยรอยยิ้มเพราะรู้ดีว่าในนั้นมันคืออะไร