ใบไผ่กับรถมอเตอร์ไซค์วิบากพลิกเงยตกลงจากหน้าผาแต่แปลกมากมันตกไม่ถึงพื้นเสียทีเหมือนตกลงมาไม่มีที่สิ้นสุด
ใบไผ่คิดหน้าผามันสูงขนาดนี้เลยหรือว่ะนี่ก็ตกลงมาตั้งนานแล้วทำไมมันไม่ตกลงพื้นเสียทีว่ะเหมือนลอยอยู่ในอากาศแต่มันจะเป็ไปได้อย่างไงๆ ที่นี่ก็มีแต่หมอกขาวไปหมดแล้วนี่เราก็นั่งอยู่บนรถมอเตอร์ไซค์วิบาก แปลกรถมันน่าจะตกลงไปก่อนทำไมเรายังนั่งอยู่บนรถ
"นี่นังหนูเ้าลงมายืนข้างๆรถได้แล้วไม่ต้องนั่งอยู่บนรถแบบนั้น"
ใบไผ่ใครเรียกเราว่านังหนูว่ะ ตกลงมาจากหน้าผาหมูหมากาไก่ที่ไหนมาทักกูว่ะ
"ข้าเป็ยมทูตหน้าขาวไม่ใช่หมูหมากาไก่ที่ไหนและข้าก็มารับิญญาของเ้ากลับไปส่งที่มิติตัวตนแท้จริงของเ้ามันเป็ความผิดของข้าที่ส่งเ้าไปผิดที่ผิดทางพอมารู้เ้าก็คลอดออกมาเสียแล้วข้าเลยต้องิญญาสำรองสวมไปก่อนเพื่อรอเวลาการกลับมาของเ้าแต่เ้าไม่ต้องกลัวข้าจะชดเชยการเสียเวลาและที่ๆเ้าจะไปก็ลำบากมาก พ่อพิการมีน้องชายสองคนแม่ของเ้าหนีตามผู้ชายไปข้าบอกเ้าได้ไม่มากแต่เพราะข้าผิดจึงชดเชยมิติให้เ้าของในนั้นใช้ได้ทั้งหมด"
ใบไผ่ งง กับเื่ที่ยมทูตหน้าขาวเล่าให้ฟัง ฉันมีพ่อพิการมีน้องชายสองคนแม่หนีตามผู้ชายไปมันคุ้นๆเหมือนเคยเห็นสถานการณ์แบบนี้ในฝันมันเป็ฝันบอกเหตุนี่เอง
ยมทูตหน้าขาว"ข้าไปล่ะ"
"เดี๋ยวก่อนอย่าเพิ่งไปที่ๆฉันจะไปทำไมมันเหมือนบ้านนอกนักล่ะ"
ยมทูตหน้าขาว"อ้อ!!!มันเป็ยุคยากจนเ้าจะต้องอดทนสู้ชีวิตใครดีมาดีตอบใครร้ายมาร้ายตอบจำเอาไว้"
ใบไผ่"แหมมีมาสอนคนอื่นไม่ต้องห่วงหรอกคนอย่างนังใบไผ่ไม่ยอมใครอยู่แล้ว"
ยมทูตหน้าขาว"รีบเข้าร่างก่อนที่ร่างจะใช้การไม่ได้และพวกมันจะทำร้ายเ้ามากไปกว่านี้ "
แล้วยมทูตหน้าขาวก็หายตัวไป
ใบไผ่แล้วร่างอยู่ที่ไหนนี่เห็นแต่หมอกแล้วกูจะไปทางไหนว่ะนี่ แหมไอ้ยมทูตหน้าขาวทำผิดตลอดเวลา เอากูไปส่งผิดบ้างล่ะนี่ก็เอากูมาปล่อยอยู่ตรงนี้แล้วก็ไม่บอกว่ากูต้องเดินไปทางไหนเซ็งชีวิตจริงๆ
นังหนูเองเลิกด่าข้าได้แล้วข้าก็เดินมาหาทางออกให้เ้าอยู่แต่ตอนนี้ร่างกายของเ้าถูกทำร้ายจนหมดลมหายใจและตอนนี้ถูกผู้ชายมันกำลังจะข่มขืนเ้าอยู่ ขนาดตายแล้วมันยังจะข่มขืนอีก
เ้ารีบไปเข้าร่างก่อนเพราะถ้าช้ากว่านี้อาจไม่ทันการ
ใบไผ่ฟื้นขึ้นมาในร่างของไป่จืออิงที่พวกนักเลงเอาไม้ตีที่หัวหวังให้สลบไม่ถึงตายแต่ไป่จืออิงต่อสู้พวกนักเลงจึงเผลอลงมือหนักทำให้ไป่จืออิงตายนักเลงที่โดนจ้างมาใไม่คิดทำร้ายถึงตายแค่ให้กลัวตอนนี้เืไหลจากหัวนองพื้น ตามคำว่าจ้างคือให้ไปข่มขืนมันและประจานทั่วหมู่บ้าน
เพราะต่อสู้ไม่ยอมพวกนักเลงจึงเอาไม้ตีโดนหัวเข้าจุดสำคัญเืไหลไม่หยุดไป่จืออิงหมดลมหายใจตาย
นังผู้หญิงคนนี้ตายแล้วก็แค่ถอดเสื้อให้ดูเหมือนโดนข่มขืนตายแล้วไม่รู้ว่าใครทำ พวกเราต้องรีบหนีเพราะนังคุณนายนั้นมันให้คนไปแจ้งผู้นำหมู่บ้านแล้วเดี๋ยวก็มีชาวบ้านแห่กันมา เรารีบถอดเสื้อผ้าเร็วๆ ถ้าโดนจับได้ข่มขืนแล้วฆ่าพวกเราต้องโดนทหารแดงจับตัวไปยิงเป้าให้ตายตามเลยนะ
ขนาดที่พวกนักเลงกำลังถอดเสื้อผ้ามือพวกมันก็สั่นกลัวไปหมดพวกมันรับค่าจ้างมาแล้วจึงจำเป็ต้องทำ
นักเลงคนที่รู้จักไป่จืออิง
"ไป่จืออิงฉันไม่ได้ตั้งใจจะฆ่าเธอแต่เพราะเธอไปหาเื่ใส่ตัวเองจนคนพวกนั้นมาจ้างพวกเราลากเธอมาข่มขืนแต่พวกเราไม่ได้เจตนาจะฆ่าเธอนะไป่จืออิง"
"ไอ้ต้าหวังมึงจะมานั่งขอโทษมันทำไมตอนนี้มันตายไปแล้วถอดเสื้อผ้าให้เสร็จไวๆมึงอย่ามานั่งขอโทษคนที่ตายไปแล้วอยู่ได้ "
"ไอ้หานซานไม่ต้องถอดเสื้อผ้าไม่ได้หรือว่ะ นังไป่จืออิงมันก็ตายไปแล้วข้าสงสารมันว่ะ"
"ไอ้ต้าหวังถ้ามึงไม่ถอดก็ลุกออกไปกูจะรีบถอดแล้วรีบหนีมึงจะมานั่งสงสารให้พ่อมึงมาจับพวกเราไปยิงเป้าหรือไง"
ใบไผ่สวมิญญาเข้าร่างไป่จืออิงทันทีแล้วลืมตาขึ้น
หานซานที่กำลังจะถอดเสื้อผ้าก็ใร้องเสียงหลง ผีๆๆๆๆ
ใบไผ่หรือไป่จืออิงลุกขึ้นได้ก็กระชากคอชกหน้าไม่ยั้งแล้วยกตัวมันทุ่มเข้าป่ารกข้างทางแล้วเข้าหาต้าหวัง
ต้าหวังใจนเข่าอ่อนยกมือไหว้ "ไป่จืออิงอย่าทำฉันเลย ฉันจำเป็จริงๆต้องใช้เงินรักษาแม่จึงต้องรับจ้าง"
"ใครเป็คนจ้างแกบอกมา!!!
ต้าหวัง"เสียงสั่นๆๆคุณนายเ้าของโรงงานที่พ่อของเธอเคยทำงานอยู่เขาให้คนมาจ้างพวกเรา อ้อ!!! ไป่จืออิงรีบหนีไปจากตรงนี้ก่อนเพราะตอนนี้นังคุณนายนั้นมันจ้างให้แม่ของหานซานไปแจ้งผู้นำหมู่บ้านมาที่นี่"
ใบไผ่หรือไป่จืออิง"งั้นต่างคนต่างไป "
ต้าหวังวิ่งไปอีกทางใบไผ่ก็เดินไปอีกทางเืยังไหลไม่หยุดแต่ไหลไม่มากแล้วทำให้หน้ามืดหมดสติ
ผู้นำผู้บ้านเหมากับไป่จือซ่งและพวกชาวบ้านต่างวิ่งมาบ้างคน้ามาช่วยแต่ก็มีบ้างคนวิ่งมาดูเพื่อสมน้ำหน้า นังหานวิ่งนำมาตรงจุดที่ลูกชายบอกว่าแถวไหนแต่ก็ไม่พบใครอยู่ตรงนั้นมีแต่กองเื ไป่จือซ่งตอนนี้หัวใจปวดร้าวจนไม่รู้ว่ามันเจ็บไปถึงไหนได้แต่ร้องไห้ในใจจืออิงลูกพ่อลูกอยู่ที่ไหน ไป่จือซ่งกับผู้นำหมู่บ้านเหมาเดินตามรอยเืก็เจอไป่จืออิงนอนหมดสติแต่เท่าที่ดูไป่จืออิงถูกทำร้ายโดนตีที่หัวไม่ได้โดนข่มขืน
ผู้นำหมู่บ้านเหมาให้ลูกชายเหมาเจ๋อเอารถเครื่องของคอมมูนที่รับส่งคนไปตลาดมาพาตัวไป่จืออิงไปโรงพยาบาลในอำเภอเพราะาแสาหัสเืยังไหลไม่หยุดถ้าช้าอาจจะตายเพราะเสียเืแต่นังหานกับชาวบ้านอีกสองคนกับเป่าประกาศไปทั่วว่าไป่จืออิงโดนข่มขืนจนเข้าโรงพยาบาลอาการหนักเพราะรับเงินค่าจ้างมาแล้วว่าให้ปล่อยข่าวแบบนี้
ผู้นำหมู่บ้านเหมาเดินทางไปโรงพยาบาลพร้อมไป่จือซ่งและลูกชายอีกสองคนไป่จือคุนกับไป่จือฟง หลายครอบครัวในหมู่บ้านต่างสงสารไป่จือซ่งที่ทำงานหนักทุกอย่างเพื่อให้ครอบครัวมีความสุขสบายแต่ชีวิตต้องมาพังั้แ่เกิดอุบัติเหตุทำงานโดนเครื่องจักรตัดข้อมือขาดทำให้เป็คนพิการ โรงงานจ่ายค่าชดเชยให้ก็จริงก็ต้องแบ่งให้ครอบครัวใหญ่ไป่ไปครึ่งตามคำเรียกร้องทำให้ภรรยาที่ทำงานอยู่ที่โรงงานด้วยไม่พอใจเก็บเงินค่าชดเชยไปหมดแล้วหนีตามผู้ชายต่างเมืองไปพร้อมกับเงินเก็บของครอบครัว
แค่นั้นยังไม่พอบ้านใหญ่ไป่พอรู้ว่าไอ้ลูกกาฝากที่มือขาดพิการโดนนังเมียเอาเงินเก็บไปหมดก็ไม่ให้กลับมาอยู่บ้านใหญ่ไป่อีก นังแม่เลี้ยงให้พ่อของไป่จือซ่ง ทำหนังสือตัดขาด แยกบ้านและไม่จ่ายเงินชดเชยเมื่อแยกบ้านและตัดขาดไม่ยุ่งและเกี่ยวข้องกันอีกแต่จะใช้แซ่ไป่ก็ได้แต่เงินที่เคยส่งเสียให้กับบ้านใหญ่ไป่ทั้งหมดก็ถือเป็ค่าชดเชยที่คอยเลี้ยงดูมาั้แ่เด็กๆที่แม่ของไป่จือซ่งตายไปแล้ว แต่พ่อไป่ก็ยกที่ดินของแม่ไป่จือซ่งกับกระท่อมเก่าๆบ้านร้างท้ายหมู่บ้านให้ไป่จือซ่งไปอยู่อาศัยอย่างน้อยก็มีที่นอนให้พวกหลานๆ
แล้วนี่ก็มาเกิดเหตุกับลูกสาวอีกหัวใจคนเป็พ่อแทบแตกสลายแต่ก็ต้องเข้มแข็งเมื่อลูกสาวตื่นมาต้องไม่ร้องไห้ ไป่จือคุนกับไป่จือฟงต่างสงสารพ่อและพี่สาวเหตุการณ์มันเกิดขึ้นรวดเร็วเหลือเกิน มันสูญเสียพร้อมกันหลายๆอย่าง ยังทำใจไม่ทนก็มีเหตุการณ์เพิ่มขึ้นมาตลอด
ไป่จือฟง"คุณพ่อครับพี่ใหญ่จะเป็อะไรหรือเปล่า"
ไป่จือคุน"น้องเล็กพี่ใหญ่จะต้องไม่เป็อะไร คุณพ่อต้องเข้มแข็งนะครับ"
ทั้งสามคนพ่อลูกกอดกันนั่งร้องไห้ ผู้นำหมู่บ้านเหมากับลูกชายเห็นแล้วก็สงสาร
ไป่จือซ่งเป็คนดีรักครอบครัวเคยมีชีวิตที่ดีมาก่อนลูกๆทุกคนก็ได้เรียนหนังสือแต่ต่อจากนี้นี่ซิจะทำอย่างไงต่อไป เด็กๆคงไม่เรียนหนังสือแล้ว เงินที่จะรักษาไป่จืออิงจะมีหรือเปล่า
-----------------------------------------
ใบไผ่หรือไป่จืออิงมาแล้ว!!!
ไม่ต้องกลัว มึงไอ้อีคนไหนที่ทำกูไว้เตรียมตัวเลย
534
