หลังจากราชันย์กลับไปแล้ว ลลันตา ก็ไปทำธุระส่วนตัวของหล่อน จนกระทั่งเวลา 21.00 น. เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น ลลันตา หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู “นินิว”เพื่อนสาวคนสนิทของหล่อนอายุ 23 ปี มีอาชีพเป็ Blogger ที่ค่อนข้างมีชื่อเสียงเป็กูรู ด้านเครื่องสำอาง และรับรีวิวงาน
“ลัน..ทำอะไรอยู่” นินิวเสียงสดใส ลลันตายิ้มนิดนึง “ว่าไงนิว..โทรมามีอะไรจ๊ะ...่นี้หายไปนานเลยนะ ไม่โทรหาเราเลย...”
“่นี้เรายุ่งอ่ะ ลูกค้าจ้างรีวิวงานแบรนด์เครื่องสำอางมีหลายแบรนด์มากเลย กำลังขาขึ้นจ้า...” ลลันตายิ้ม “ยินดีด้วยนะเธอ..ขอให้เฮงๆ ปังๆ นะ”
นินิว: ว่าจะถาม ลันได้งาน แล้วใช่ไหม เห็นเพื่อน ๆบอกได้งานเป็เลขา
ลลันตา: ใช่จ้า เป็บริษัท เกี่ยวกับอสังหาฯ เราทำตำแหน่ง เลขาอ่ะ
นินิว: อื๋อ..ดีจังเลย...ว่าแต่เลขา “ท่านประธาน” ไหม เหมือนในซีรี่ย์เกาหลีอ่ะ
ลลันตา: (ลลันตานิ่งไปนิด) ก็ประมาณ นั้นแระ...
นินิว:ว่าแต่...ท่านประธาน หล่อไหมอ่ะ...555
ลลันตา: (ลลันตาเผลอยิ้มออกมา) ก็ดีนะ...
นินิว:แหมอิจฉาจัง...อุ้ย...เด๋วว่างๆ ฉันโทรหานะ สายลูกค้าโทรเข้ามา...
ลลันตา: OK.จ้า
หลังวางสายเพื่อนสาวคนสนิทไปลลันตาก็เริ่มคุ้นคิด...พรุ่งนี้ต้องเดินทาง ไปกับเ้านาย(คนพิเศษ) แค่คิดก็วาบหวิวกับคำพูดและการกระทำของเขา จะเรียกว่า “รัก” ได้ไหม ทำไมใจเต้น ทำไมรู้สึกคิดถึงแต่...มันคงไม่ดี ถ้าจะมารู้สึกอะไรแบบนี้ กับคนที่เพิ่งจะรู้จักกัน ถึงแม้ว่าเื่คืนนั้น...จะเป็เื่ที่ มากกว่าคนแค่รู้จักกัน....“ไม่คิดดีกว่า อาบน้ำแล้วเข้านอน....พรุ่งนี้ค่อยว่ากัน”
ลลันตาเดินลงมาจากคอนโด หญิงสาวสวมรองเท้าผ้าใบใส่กระโปรงยีนส์สั้น แมทซ์เชิ้ตสีขาว สวยใส สบายตา จูงกระเป๋าเดินทางออกจากหน้าคอนโด หญิงสาวเห็นชายหนุ่ม แต่งกายด้วยเสื้อเชิ้ตสีอ่อนตัวนอกกับเสื้อยืดสีขาวทับในและกางเกงยีนส์ แต่งกายชุดลำลอง แบบสบายตา เขายืนพิง รถเบนซ์สีดำทรงสูง
ชายหนุ่มยิ้มออกมาทันที เมื่อเห็นหญิงสาวเดินจูงกระเป๋าลงมาเขาเปิดกระโปรงรถออกเพื่อเก็บกระเป๋าเดินทาง “ขอบคุณค่ะ”ลลันตากล่าวคำขอบคุณกับชายหนุ่ม
ราชันย์: หิวไหม..
ลลันตา:ไม่ค่ะ เช้าเกินไป ปกติ ตอนเช้า ลันจะทานแค่กาแฟแก้วเดียวกับขนมปังก็อยู่ท้องแล้วค่ะ
ราชันย์: OK.งั้นไปถึงภูเก็ต แล้วผมจะพาลัน ไปหาร้านที่อร่อยนะครับ
ลลันตา:ขอบคุณค่ะ
ไม่รู้ใครเป็เ้านายหรือลูกน้องกันแน่แต่ที่รู้คือเ้านายคนนี้ ดูแลลูกน้องดีมาก 555 ลลันตานึกขำ... หญิงสาวนั่งรถไปกับราชันย์วันนี้เขาดูดี หล่อสะอาด กลิ่นน้ำหอมผู้ชายอ่อน ๆ ทำให้เขาดูมีเสน่ห์มาก ทรงผม ไม่ได้เซ็ทเหมือนที่เจอกันที่บริษัท เพราะเขาปล่อยผมหนานุ่มสวย ปกหน้าผาก แต่ก็ดูดีไปอีกแบบ
ระหว่างทางที่เขาพา ลลันตาขับรถไปเลื่อย ๆ ชายหนุ่ม ก็แวะจอดที่ร้าน CoffeeShop เขาซื้อกาแฟร้อน กับขนมปังให้ลลันตา “ลองท้องก่อนนะครับ...”ชายหนุ่มยื่นส่งให้ ลลันตารู้สึกประทับใจกับสิ่งที่เขาทำให้แม้ว่า มันจะเป็เพียงเื่เล็กน้อย แต่ก็ทำให้เธอรู้สึกดีกับความใส่ใจที่เขามอบให้
“ลันครับ...หลังจาก ลงเครื่องที่ภูเก็ตแล้วผมจะพาลันไปทานข้าว...แล้วก็พาไปพักผ่อน..พรุ่งนี้เวลา 10.00 น. เราจะไปพบกับลูกค้า คนสำคัญของบริษัทลันได้เตรียมเอกสารมาไหม ??” ชายหนุ่มถามด้วยน้ำเสียง ที่นุ่มนวล
“เตรียมมาค่ะเมื่อวาน ก่อนออกจากบริษัท หัวหน้าฝ่ายธุรการ ได้แจ้งลันแล้วค่ะ...ว่าตอนเดินทางมากับคุณลันต้องเตรียมเอกสารอะไรบ้าง..” ลลันตาตอบรับ
“น่ารักจังเลย...ที่รักของผม”พูดพลางหอมแก้ม หญิงสาวฟอดใหญ่ “คุณราชันย์อย่าทำแบบนี้ซิค่ะ....” ลลันตาใ “ลันไม่ชอบเหรอ...แต่ผมชอบนะ เพราะมันเป็การแสดงความรัก...ของแฟน..เอ..ไม่ใช่ซิ..ของสามีที่มีต่อภรรยา..”
ลลันตาหน้าแดง “เรามาทำงานไม่ใช่เหรอคะ ...สถานะตอนนี้ระหว่างคุณกับลันก็เป็เ้านายกับลูกน้อง.. เราควรเว้นระยะห่างกันนะคะ..” ราชันย์เงียบไปนิด...
“ลันอึดอันหรือครับ...โอเค...ระหว่างเวลางาน เราจะเป็เ้านายกับลูกน้อง...แต่ตอนนี้ ผมอยู่กับลัน แค่สองคน...เราเป็ผัวเมีย กันนะครับ...หรือลันอยากให้ผมทบทวน เื่คืนนั้นกับคุณอีกสักครั้ง...”
ลลันตาหน้าแดงก่ำฟังเขาพูดออกมาแต่ละคำ หล่อนไม่โกรธแต่ทำไมรู้สึกเขินอาย...โอ้พระเ้า..ลืมตาตื่นขึ้นมาก็มีสามีเลย...ยายลันนะยายลัน...เพราะไวน์แก้วเดียว...
บรรยากาศบนเครื่องบินชั้น เฟิร์สคลาส ที่ลลันตา นั่งอยู่ข้างๆ ชายหนุ่ม ดูสะดวกสบาย และกว้างขวางลลันตา คาดเข็มขัดนั่งเครื่องบิน หล่อนไม่ได้พูดอะไร หล่อนรู้สึก อบอุ่นใจบอกไม่ถูก อดไม่ได้ที่ จะแอบมองผู้ชายที่อยู่ด้านข้างเขาดูดีขนาดนี้เป็ไปได้เหรอที่เขาจะไม่มีแฟน หรืออาจจะมีภรรยาอยู่ที่บ้านแล้วก็ได้... แน่นอนหญิงสาวแทบจะไม่รู้อะไรเกี่ยวกับชายหนุ่มเลย...
ลลันตา บอกตัวเองว่า อย่าถลำลึกไปเกินกว่านั้นหล่อนกลัวความเ็ป..เพราะเคยเห็นเพื่อนสาวที่เวลาผิดหวังเสียใจกับเื่ความรัก อาการมันเป็อย่างไร โลกทั้งโลกมันช่างดูมืดมนและสิ้นหวัง ยิ่งความรัก ระหว่างเ้านายกับลูกน้องที่ต้องเจอหน้ากันทุกวัน...วันนี้รักกัน ถ้าเลิกกัน..หล่อนก็คงจะทำงานอยู่ที่นี้ไม่ได้ สิ่งที่ควรจะทำ คือเว้น ระยะห่างกับเขาก่อน และไม่ควรถลำลึก แม้ว่าหล่อน จะรู้สึกดีมากๆกับเขาก็ตาม
“หลับเหรอ...” เสียงนุ่มพึมพำเบาๆเมื่อลลันตาเผลอหลับ ศรีษะเอียงไปซบชายหนุ่ม “น่ารักจัง”
ชายหนุ่มยิ้มอย่างมีความสุข เอามือลูบเส้นผมนุ่มสลวย เบาๆ “ลันคุณคงไม่รู้ซินะ...ว่าผมตามหาคุณ มานานแล้ว...ผมไม่ได้พึ่งแค่มารักคุณ...แต่คุณอยู่ในใจ ผมมานานแล้วนะ...ที่รัก”
ภาพในความทรงจำของราชันย์ หญิงสาวในชุดมัธยมปลายมือเปื้อนเื พยุงร่างของเขาที่ประสบอุบัติเหตุรถคว่ำ...ราชันย์จำได้ดี ทั้งใบหน้าดวงตารวมทั้งจิตใจที่แสนอ่อนโยนของเธอ แต่ลลันตาคงจำไม่ได้เพราะมันเป็เื่ราวที่ผ่านมาแล้ว 6 ปีแต่คนที่จำได้ มันจำไม่เคยลืม…..
1K
