หมอดูสาวพลิกชะตา

 ข้ากลับถึงห้องในยามค่ำ ร่างกายอ่อนล้าเพราะกิจธุระที่ตลาดยังคงหลงเหลืออยู่ในอก หยิบบัญชีการค้าของตระกูลขึ้นมา ตั้งใจจะตรวจสอบให้เรียบร้อย

 「มิได้แตะต้องมาหลายวันแล้ว หากปล่อยไว้นานกว่านี้คงไม่สมควร」

 ข้าสูดลมหายใจช้า ๆ แต่แล้วอาการไอก็แล่นขึ้นมาอย่างไม่ทันตั้งตัว

 "แค่ก...แค่ก..."

 เลือดซึมที่ริมฝีปาก ข้าก้มมองนิ่ง

 「อาการนี้อีกแล้วหรือ ตั้งแต่พบเจ้าเสี่ยวเหมย ข้าแทบมิได้ไอเช่นนี้เลย เหตุใดจึงกลับมาในยามนี้」

 ข้าข่มใจลุกขึ้นนั่งตรง พยายามตั้งสติ

 เสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังขึ้น ผีเด็กในชุดเอี้ยมแดงปรากฏตัวอีกครั้ง เขายืนมองข้า ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความซุกซน ข้าเพียงยิ้มบางเบา

 "วันนี้ข้ายุ่งนัก ไม่มีเวลาจะเล่นกับเจ้า"

 ผีเด็กไม่ตอบ เพียงยิ้มแล้วคว้าบัญชีการค้าของข้าวิ่งหนีออกไป

 「เจ้าจะเล่นอะไรอีกแล้ว」

 ข้าพยายามลุกขึ้นไล่ตาม แต่ร่างกายอ่อนแรง ไอจนหอบแทบขาดใจ

 "คืนบัญชีมาเถิด เจ้าอย่าได้ดื้อดึง"

 ผีเด็กหัวเราะคิกคัก วิ่งวนไปมาอย่างรวดเร็ว ข้าเหนื่อยล้าเกินกว่าจะตามทัน

 สายตาข้าเหลือบไปเห็นผ้ายันต์มังกรที่เสี่ยวเหมยเคยมอบให้ ข้าคว้ามันขึ้นมา

 "เจ้าหยุดเดี๋ยวนี้"

 ข้าปาผ้ายันต์ใส่ผีเด็ก หวังเพียงให้เขาหยุดและคืนบัญชีมา ทว่าทันทีที่ผ้ายันต์สัมผัสร่างวิญญาณ เด็กน้อยกลับชะงักนิ่ง ดวงตาเบิกกว้าง ร่างกายแข็งทื่อ

 「ข้าทำสิ่งใดลงไป...」

 ข้ารีบเข้าไปใกล้

 "หนู ๆ เจ้าเป็นอะไร"

 เขาไม่ขยับ ไม่ตอบสนองใด ๆ ข้ารู้สึกใจหายวาบ

 「ข้าควรทำอย่างไรดี」

 ข้าตัดสินใจออกจากห้อง เดินไปตามทางในสวน มุ่งหน้าสู่บ้านเล็กที่เสี่ยวเหมยพักอยู่ เคาะประตูเบา ๆ

 "เสี่ยวเหมย เจ้ามีเวลาสักครู่หรือไม่"

 นางเปิดประตูออกมา สีหน้าตกใจเล็กน้อย

 "ท่านมีสิ่งใดหรือ"

 "ข้ามีปัญหา...ผ้ายันต์ที่เจ้ามอบให้ ข้าเผลอใช้กับผีเด็ก เขานิ่งไป ไม่ขยับเลย ข้ากลัวจะเกิดเรื่องร้าย ขอให้เจ้าช่วยดูที"

 เสี่ยวเหมยรีบตามข้ากลับมาที่ห้อง นางมองไปรอบ ๆ

 "ข้ามองไม่เห็นวิญญาณเด็กเลย ท่านชี้ให้ข้าดูได้หรือไม่"

 ข้าชี้ไปยังมุมห้อง

 "เขานอนนิ่งอยู่ตรงนั้น"

 เสี่ยวเหมยหยิบพู่กันขึ้น เขียนยันต์ปลดปล่อยในอากาศแล้วขว้างไป

 ทันใดนั้น ผีเด็กขยับตัวได้อีกครั้ง เขาลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว ก่อนจะคว้าบัญชีของข้าแล้วขว้างเข้าไปใต้เตียง จากนั้นชี้ไปที่ใต้เตียงแล้วหายวับไป

 "บัญชีของข้า!"

 ข้าโวยวายอย่างจนใจ

 「เหตุใดเจ้าต้องเล่นซนถึงเพียงนี้」

 ข้าก้มลงมองใต้เตียง แต่ด้วยร่างกายสูงใหญ่ มุดเข้าไปไม่ได้

 เสี่ยวเหมยยิ้มบางเบา

 "ท่านรอข้าสักครู่"

 นางมุดเข้าไปใต้เตียงอย่างคล่องแคล่ว ไม่นานก็หยิบบัญชีออกมาได้

 "ขอบใจเจ้ามาก"

 ข้ารับบัญชีมาอย่างโล่งใจ แต่เสี่ยวเหมยยังไม่ออกมา

 "ใต้เตียงมีสิ่งแปลกประหลาด ข้าขอหยิบออกมาด้วย"

 เสี่ยวเหมยพูดเสียงแผ่ว ขณะคลานลึกเข้าไปใต้เตียง เงาร่างนางแทบกลืนหายไปในความมืด ข้ารออย่างใจจดจ่อ หัวใจเต้นแรงโดยไม่รู้สาเหตุ

 ไม่นานนัก เสี่ยวเหมยค่อย ๆ คลานออกมา มือขาวเรียวกำบางสิ่งแน่น ข้าก้มลงมอง เห็นแผ่นฮู้สีดำสนิท ลวดลายแดงเข้มราวกับเลือดสด

 เสี่ยวเหมยขมวดคิ้วทันทีที่สัมผัส

 "นี่คือฮู้ฝ่ายมาร พลังรุนแรงนัก"

 นางเอ่ยเสียงเบา ดวงตาสั่นไหว

 "ข้าทำลายไม่ได้"

 นางลองฉีกฮู้อย่างระมัดระวัง แต่แผ่นกระดาษกลับแข็งราวเหล็กกล้า ไม่ขาดแม้แต่น้อย

 ข้ารู้สึกเย็นวาบไปทั้งร่าง

 「เหตุใดของเช่นนี้จึงอยู่ใต้เตียงข้า」

 เสี่ยวเหมยเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะหยิบไฟแช็กขึ้นมาจุดเปลวไฟเล็ก ๆ

 "ข้าจะลองใช้ไฟดู"

 เปลวไฟแตะต้องปลายฮู้ เสียงแผดเบา ๆ ดังขึ้น กลิ่นไหม้ฉุนลอยฟุ้ง ฮู้สีดำบิดตัวราวกับมีชีวิต ก่อนจะค่อย ๆ สลายไปในเปลวไฟ ทิ้งไว้เพียงเถ้าถ่านสีเทาดำในมือของนาง

 ข้าจ้องมองเศษเถ้าถ่านนั้น

 「มีผู้ใดจ้องจะทำร้ายข้าอยู่ในบ้านนี้หรือ」

 หัวใจข้าเต้นแรงไม่เป็นส่ำ ความหวาดระแวงแผ่ซ่านไปทั่วอก

 เสี่ยวเหมยเงยหน้าขึ้นมองข้า แววตานางเต็มไปด้วยความห่วงใยและกังวล

 "ท่านควรระวังตัวให้มากกว่านี้"

 ข้าพยักหน้า

 "ข้าจะไม่ประมาทอีก"

 「ข้าไม่อาจปล่อยวางได้จริง ๆ 」

 ข้ายิ้มบางเบาให้นาง แม้ในใจยังคงหนักอึ้ง