อ้อนรักท่านประธานหล่อ

<อิงฟ้า>

"น้องอิงฟ้าบทต่อไปพี่ขอแบบหนูเดินออกจากประตูตรงนั้นแล้วเกิดชนเข้ากับน้องมีน ขอแบบฉากฟินๆสบตากันเจอกันครั้งแรก เอาแบบเผลอปากแตะปากกันก็ได้"

"ไม่ได้!!!"

ทุกอย่างตกในความเงียบทุกคนอ้าปากค้างมองไปทางพี่ธีมตาเดียว เหมือนเขาจะรู้ตัวว่าเขาเผลอพูดอะไรออกไป เขากระแอมเบาๆก่อนจะเอ่ยขึ้น

"คือผมว่าแค่ใบหน้าใกล้กันก็พอครับ มันจะดูฟินๆกว่า เพราะเพิ่งจะเปิดตอนมาแรกๆ ไม่ต้องถึงขนาดนั้นก็ได้ให้คนจิ้นกันไปก่อน เอ่อ ผมคิดว่านะ -.-"

ทุกคนเงียบฟังพี่ธีมพูดก่อนที่ผู้กำกับจะยิ้มออกมา

"ตามนั้นเลยๆ เอาแบบที่ป๋าธีมพูดเลยโอเคมากเลยแบบนั้น"

ทุกคนก็ถอนหายใจออกมาก่อนจะจัดการตามที่พี่ธีมสั่ง ส่วนฉันรู้อยู่แก่ใจดีว่าที่เขาพูดแบบนั้นเพราะอะไร ถ้ายังเป็๞แบบนี้ฉันคงเป็๞นักแสดงไม่ได้หรอก แค่จับมือกับใครยังไม่ได้เลยเห้อออออ

"น้องอิงฟ้า น้องมีน พร้อมยัง?"

"พร้อมค่ะ / พร้อมครับ"

ฉันเดินเข้าไปอยู่ตรงประตูอีกฝั่ง ก็แค่เปิดออกไปแล้วแกล้งล้มลงไป มีนมารับฉันเอาไว้แล้วเอาหน้ามาใกล้กัน สบตากัน บทก็ประมาณนี้ ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกๆก่อนจะรอฟังเสียงผู้กำกับ

"รักร้าย เทค4 ตอนที่1 เริ่ม!!"

ฉันรอเสียงสัญญาณให้มีนเดินเข้ามาใกล้ตรงประตูก่อน จากนั้นฉันก็ค่อยๆเปิดประตูเดินออกไป ฉันแสร้งทำเป็๞ว่าสะดุดรองเท้าล้มแล้วไปซบลงกับหน้าอกของเขา เราสองคนมองสบตากันนิ่งฉันกระพริบตาปริบๆมองเขาตาแป๋ว โอ๊ยยย เมื่อไร่จะสั่งคัตสักทีป่านนี้พี่ธีมไม่หน้าแดงเพราะความโมโหหมดแล้วเหรอ TT

"คัต!!!"

.

.

<ป๋าธีม>

ผมกำหมัดแน่นมองเมียผมที่อยู่ในอ้อมกอดของผู้ชายคนอื่น ทำไมต้องใกล้ขนาดนั้นด้วยวะ แล้วเมื่อกี้อีกนะจะให้ปากแตะปาก แม่งบ้าป่ะ นั้นเมียผมนะเห้ยจะให้ไปแตะปากกับใคร !! 

"ใกล้อีกนิดครับ... นั้นแหละ"

ผมรอว่าเมื่อไหร่แม่งจะสั่งคัตสักที ภาพบาดตาแบบนี้ผมจะทนดูไม่ไหวเอาได้

"ผมบอกแล้วครับป๋าว่าอย่ามา"

ผมหันขวับไปมองหน้าไอ้เจมส์ที่ยิ้มมุมปากให้ผมอย่างเคืองๆ

"พูดมาก!!"

"ถ้ามาแล้วป๋าทนดูไม่ได้ ผมว่าป๋าอย่ามาเลยครับนายหญิงเธอจะอึดอัดกับการทำงานร่วมกับคนอื่น ถ่ายละครเธอยังต้องมาเกรงใจกลัวไม่ถูกใจป๋า งานจะเสียเอานะครับ"

ผมมองหน้าไอ้ดรีมที่คราวนี้มันพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังสุดๆ ผมเงียบไปคิดอะไรกับตัวเองหันหน้ากลับไปดูอิงฟ้าที่กำลังถ่ายละครอยู่ด้วยท่าทีเกร็งๆ

"คัต!!! น้องอิงฟ้าพี่ขออีกรอบนะ หนูเกร็งเกินไปรึเปล่า เอาใหม่ๆ"

ผมถอนหายใจออกมาเบาๆก่อนจะขยังตัวลุกขึ้นแล้วเดินออกไปจากตรงนั้น เจมส์กับดรีมรีบวิ่งตามผมมาอย่างงงๆ อยู่ๆผมก็เดินออกมา

"ไปไหนครับป๋า ไม่ดูนายหญิงแล้วเหรอครับ?"

ผมหันไปมองหน้าพวกมันก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างเซ็งๆ

"อยู่ตรงนั้นอิงฟ้าเกร็งไปหมด เหมือนเธอจะแสดงไม่ออก ผมไปนั่งร้านกาแฟรอดีกว่า อยู่ดูก็ทำให้อิงฟ้าไม่มีสมาธิ"

ผมเริ่มจะเข้าใจแล้วว่าคนที่มีแฟนเป็๞ดาราแล้วต้องมาทนเห็นแฟนตัวเองกอดจูบกับคนอื่นความรู้สึกมันเป็๞ยังไง ผมเพิ่งจะรู้ซึ้งตอนนี้แหละ 

.

.

<อิงฟ้า>

"คัต!!! ดีมากครับ สุดยอดๆ"

ฉันถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก คือเอาจริงๆเมื่อกี้เล่นเกร็งตัวมาก เพราะอยู่ต่อหน้าสามีฉันเกรงใจเขาแม้กระทั่งแค่จับมือกันเฉยๆฉันก็เกรงใจเขา TT พอเสียงผู้กำกับสั่งคัตเรียบร้อยฉันรีบเด้งตัวออกจากเขาทันที มีนมองฉันอย่างงงๆว่าเป็๲อะไรฉันยิ้มแห้งๆก่อนจะโบกมือให้เขา

"อ๊ะ!! ไปก่อนนะมีน"

ฉันรีบวิ่งกลับไปห้องแต่งตัวทันที คิวต่อไปเป็๞ของนางเอกส่วนของฉันวันนี้จบแค่นี้แล้ว ฉันเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยก็กดโทรศัพท์หาพี่ธีม

ตู๊ดดดดดดดดดดด

(อิงฟ้าเสร็จแล้วเหรอ?)

"ค่ะ มารับหน่อยค่ะ"

(รอที่เดิมครับ 10นาทีถึง)

ฉันกดวางสายก่อนจะเก็บของที่เหลือให้เรียบร้อย เดินมาเจอพี่แน็ตตี้ที่เดินเข้ามาพอดี

"อ่าว อิงฟ้า จะกลับแล้วเหรอ?"

ฉันพยักหน้ายิ้มๆก่อนจะยกมือไหว้ลาพี่เขา

"กลับแล้วค่ะ ไปก่อนนะคะสวัสดีดีค่ะพี่แน็ตตี้ "

"จ้าๆ เดินทางปลอดภัยนะ "

ฉันยิ้มกว้างแล้วรีบวิ่งออกไปไม่อยากจะให้พี่ธีมรอนาน ฉันแวะไปลาผู้กำกับแล้วก็ทีมงานด้านนอกก่อนจะวิ่งไปยังรถตู้ที่จอดรถอยู่ก่อนแล้ว

แอ๊ดดดดด ปัง!!

"ป๋าาาาาาาา "

ฉันวางกระเป๋าแล้วสวมกอดเอวเขาแน่น จะว่าฉันห่วงความรู้สึกนั้นมันก็ใช่แหละ ฉันไม่อยากให้เขามาเห็นตอนฉันแสดงฉันรู้ว่ามันคืองานแต่คนที่สามารถดูแลฉันได้แบบเขา คงจะมาคิดว่าทำไมฉันต้องลงทุนมาเปลืองตัวทำงานแบบนี้ด้วยทั้งๆที่เขาสามารถให้ฉันอยู่สบายๆโดยไม่เหนื่อย กลับกันถ้าเป็๞ฉันก็คงไม่ชอบใจเท่าไหร่ที่พี่ธีมจะต้องไปกอดหรือจูบกับคนอื่น

"อ้อนอะไรหืมมม มีความผิดเหรอ?"

พี่ธีมสวมกอดฉันกลับเช่นกัน ฉันเงยหน้ามองเขาแล้วซุกหน้าลงกับอกแกร่ง

"ไม่ได้ทำอะไรผิดค่ะ แค่รู้สึกผิด แหะๆ"

พี่ธีมก้มหน้ามองฉันแล้วยิ้มออกมา เขาลูบผมฉันอย่างแ๵่๭เบาก่อนจะส่งแก้วกาแฟมาให้ แสดงว่าที่หายออกไปไปนั่งร้านกาแฟมาสินะ

"ดื่มนี่ก่อน คาปูชิโน่หวานน้อยของชอบหนู"

"ขอบคุณค่ะป๋า "

ฉันรับมาแล้วดื่มอย่างเอร็ดอร่อย อยู่ในกองถ่ายทานอะไรมากไม่ค่อยได้ กลัวอ้วนก็ส่วนหนึ่ง กลัวกินอะไรผิดสำแดงแล้วก็ท้องเสียจนถ่ายงานไม่ได้อันนี้หนักกว่า

"พี่แค่รู้สึกหวงหนูอ่ะ ถึงจะคิดว่ามันเป็๲งานแต่มันก็อดไม่ได้ หนูเข้าใจพี่ใช่มะ?"

เขามองหน้าฉันด้วยสีหน้าลำบากใจ ฉันรู้ว่ามันยากคนเราจะต้องใจกว้างขนาดไหนกันถึงจะทนเห็นแฟนของตัวเองเข้าฉากถึงเนื้อถึงตัวกับผู้ชายคนอื่น เขาคนนั้นคงเป็๞คนที่ใจกว้างมากๆเลยทีเดียว

"หนูจะพยายามเลี่ยงการถูกตัวพวกเขาถ้าไม่จำเป็๞ จะคุยแต่จะไม่ทำสนิทสนมเกินงาม เวลาเข้าฉากจะถ้าเลี่ยงไม่ได้ก็จะพยายามไม่ให้มันดูน่าเกลียด แค่นี้ป๋าโอเคขึ้นมั้ยคะ?"

ฉันเอ่ยถามยิ้มๆ มือยังถือแก้วกาแฟแล้วยกขึ้นดื่ม เขายื่นมือมาลูบผมฉันแล้วยิ้มกว้าง

"แค่นี้ก็โอเคมากแล้วครับ ขอบคุณนะที่แคร์ความรู้สึกพี่บ้าง "

"ไม่ใช่แค่แคร์บ้างค่ะ แต่แคร์มาก ถ้าป๋าบอกว่าไม่อยากให้หนูทำแล้วหนูพร้อมจะหยุด ชีวิตหนูตอนนี้มีแค่ป๋าแล้วก็ครอบครัวเท่านั้นที่สำคัญที่สุด หนูแลกได้ทุกอย่างเพื่อได้อยู่กับป๋าคนนี้ "

เขาหยีหัวฉันแรงๆจนฉันหลบแทนไม่ทัน

"ปากหวานแบบนี้ใครจะไปสั่งให้หยุดลงละ ทำไปเถอะความฝันหนูนี่นา พี่จะเลี่ยงไม่ไปดูแล้วกันนะจะได้ไม่ของขึ้น "

"ฮ่าๆๆ คนขี้หวง ป๋าคนขี้หวงงง "

"ก็รักนี่นา :)"