เครดิตภาพจาก https://wall.alphacoders.com
หลังจากเหมยลี่พูดจบ เด็กหนุ่มหัวเขียวก็ขมวดคิ้วนิ่วหน้าเป็นเชิงไม่พอใจแต่ไม่กล้ามีปากเสียง เพราะเข็ดขยาดเพลงเท้าที่หนักหน่วง ส่วนโจจี้ได้แต่ส่ายหัวไปมาด้วยความเบื่อหน่อย จากนั้นหนุ่มผมทองก็ขยับกายไปยังพื้นที่ว่าง ซึ่งอยู่ห่างจากแคมป์ประมาณ 10 เมตร
“ เอ๊ะ หมอนั่นจะทำอะไร ” มาวินหรี่ตามองด้วยความสงสัย
โจจี้เดินมาถึงพื้นที่ว่าง เขาก็เหลือบมองไปรอบๆเพื่อพิจารณาบางอย่างอยู่อึดใจ จากนั้นก็เอาเสาเหล็กที่ยาวประมาณฝ่ามือปักลงไปบนพื้นดิน
“ เอ๋.....มันทำอะไร หรือโลกนี้จะมีพิธีการปักเหล็กกันฝน ดูคล้ายการปักตะไคร้ที่บ้านเราเลย ” มาวินมองโจจี้ ท่าทางเหม่อลอย ในใจนึกเพ้อละเมอ
พอโจจี้ปักเสาเหล็กอันแรกเสร็จ ก็เดินไปอีกมุมเพื่อทำการปักเสาเหล็กต้นที่สอง จากนั้นก็ไปฝั่งตรงกันข้ามเพื่อปักต้นที่สามและต้นที่สี่ตามลำดับ ถ้าสังเกตให้ดี จะพบว่าเขาได้ปักเสาเหล็กในระยะห่างที่ใกล้เคียงกันเพื่อสร้างอาณาเขตเป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสที่มีพื้นที่ประมาณ 30 ตารางเมตร
“ เอ…..ดูท่าทางจะไม่ใช่พิธีปักตะไคร้แล้วล่ะมั้ง หรือจะเป็นมอญซ่อนผ้า เดี๋ยวก่อน โลกนี้จะมีการละเล่นแบบนั้นได้ยังไง ” มาวินมองตาม พร้อมเดาส่งเรื่อยเปื่อย
โจจี้ไม่ได้อธิบายอะไร เขาเอาแต่ก้มหน้าก้มตาปรับแต่งบางอย่างที่โคนเสาเหล็ก จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นมองมาวินแวบหนึ่ง แล้วหลิ่วตาให้
“ เดี๋ยวนายคอยดูอานุภาพของเสาคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าให้ดี ”
หลังพูดจบ หนุ่มผมทองก็กดปุ่มเล็กๆที่กลางลำต้น ทันใดนั้นเอง ได้บังเกิดออร่าสีฟ้าอ่อนแผ่กระจายออกมาจากเสาเหล็กทั้ง 4 มันลอยสูงขึ้นมาบรรจบตรงกลางอาณาเขต อันดูคล้ายโดมขนาดใหญ่
“ โว้…นะ….นี่มัน……มีคลื่นน้ำทะเลกระจายออกมาจากเสาเหล็กประหลาด ถะ…แถมมันยังลอยขึ้นไปอยู่กลางอากาศอีก พวกเราหลบเร็วมันกำลังล้อมแคมป์ไฟแล้ว ” มาวินแหกปากตะโกนพร้อมเตรียมเผ่นหนี ทว่าเหมยลี่ก็รู้แกว จึงรีบรุดเข้ามาล็อกคอ
“ ปล่อย……ปล่อยชั้น น้ำทะเลกำลังจะท่วมลงมาแล้ว เดี๋ยวพวกเราก็ตายกันพอดี ” มาวินโวยวายเสียงดัง พร้อมเหลือกตามองออร่าจางๆที่คล้ายเกลียวคลื่นของน้ำทะเล
“ หุบปากแล้วดูให้ดี มันใช่น้ำทะเลซะที่ไหนเล่า ไอ้ลิงปัญญาอ่อน ” เหมยลี่ออกแรงล็อกคอให้แน่นยิ่งขึ้น พร้อมตะคอกใส่หูจนสุดเสียง
มาวินรู้สึกสับสน ในเวลานี้ เขาไม่รู้ว่าควรจะกลัวเหมยลี่หรือกลัวออร่าประหลาด ถึงยังไง เด็กหนุ่มก็หนีไปไหนไม่พ้น เพราะถูกล็อคคอด้วยวงแขนที่แข็งแกร่ง จึงได้แต่หลับตาและนึกภาวนาอยู่ในใจ
“ ไม่นะ ชั้นไม่อยากจมน้ำตาย ”
มาวินหลับตาและเตรียมรับความทรมาน แต่จนแล้วจนรอดเด็กหนุ่มก็ยังไม่พบกับความรู้สึกดังกล่าว จึงนึกสงสัยและหรี่ตามอง
“ เอ๋…..ทำไมถึงไม่รู้สึกอึดอัด เราน่าจะจมน้ำอยู่ ”
ทันทีที่มาวินหรี่ตามอง สิ่งแรกที่ได้เห็นก็คือ…….แคมป์ไฟ มันดูปกติจนทำให้เด็กหนุ่มอุทานดัง
“ เฮ้ย…..เมื่อกี้มันเหมือนว่า……คลื่นน้ำทะเลกำลังร่วงหล่นลงมาแบบสโลโมชั่นนี่นา ทำไมบริเวณแคมป์ไฟยังดูปกติ ”
ทั้งโจจี้และเหมยลี่ไม่ได้กล่าวคำใด พวกเขาเพียงอมยิ้มเล็กน้อยเด็กหนุ่มหัวเขียวจึงเป็นฝ่ายเหลียวมองไปรอบตัว เพื่อหาคำตอบซะเอง สิ่งที่ได้เห็น แทบทำให้ลืมหายใจ นั่นก็คือ……..ปรากฏกำแพงออร่าสีเกลียวคลื่นที่ล้อมรอบแคมป์ไฟทุกทิศทาง
“ เฮ้ย เกลียวคลื่นกลายเป็นกำแพงล้อมเราไว้ทุกด้านมันคลุมยาวไปจนถึงด้านบนจนดูคล้ายโดม นี่มันเกิดอะไรขึ้น ชั้นฝันอยู่รึเปล่า ” มาวินโวยดัง พร้อมทึ้งหัวตัวเอง ท่าทางคล้ายคนสติแตก
“ ฮะๆ นายไม่ได้ฝันทุกสิ่งคือเรื่องจริง ออร่าดังกล่าวคือคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าที่ทำหน้าที่คุ้มครองพวกเราจากทุกสิ่งที่พยายามล่วงล้ำเข้ามา ” โจจี้หัวเราะดัง พร้อมอธิบายยืดยาว โดยมีเหมยลี่ยืนมองอยู่ด้านหลัง
“ คุ้มครองพวกเรา ” มาวินทวนคำ สีหน้างุนงง เขามองโจจี้และเหมยลี่สลับไปมา
“ ใช่แล้ว แต่นี้ต่อไปจะไม่มีสสารใดผ่านม่านคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้านี้เข้ามา ” โจจี้ยักคิ้วให้
“ จริงอะ ” มาวินถามซ้ำ เพื่อตอกย้ำให้แน่ใจ
“ ถ้าไม่เชื่อ นายก็ลองแตะมันดูสิ ” คราวนี้เป็นฝ่ายเหมยลี่ที่เอ่ยปากบ้าง
“ อืม…… ”
ด้วยความที่มาวินเป็นคนที่ไม่เชื่ออะไรง่ายๆ เขาจึงก้าวเข้าหากำแพงแม่เหล็กไฟฟ้าท่าทางหวาดระแวงเล็กน้อย
เมื่อเข้าไปใกล้ เด็กหนุ่มก็พบว่ากำแพงออร่านั้นดูคล้ายเกลียวคลื่นของน้ำทะเลอย่างไม่มีผิดเพี้ยนจนทำให้คนบ๊องๆอย่างเขาอดคิดไม่ได้ว่า….เจ้ากำแพงอันนี้จะเค็มมั้ยนะ
มาวินหยุดยืนอยู่หน้ากำแพงคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า พอพิจารณาอยู่อึดใจ เขาก็ได้ยินเสียงโจจี้ตะโกนหยอกเย้า
“ เอ้า นายลองยื่นมือไปแตะมันดูสิ ฮ่าๆ ”
“ เฮื้อก…… ” มาวินกลืนน้ำลายลงคอหลายเฮือกใหญ่ จากนั้นก็ค่อยๆยื่นมือขวาไปแตะกำแพงออร่าจังหวะที่สัมผัสถูก ก็ปรากฏไฟฟ้าแล่บแปล๊บออกมา พร้อมแรงดีดที่รุนแรง
“ โอ๊ย อะ…..จึ้ย ” มาวินรีบชักมือกลับอย่างรวดเร็ว
“ ไง เห็นมั้ยเล่า ที่นี้เชื่อรึยัง เมื่อกำแพงคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้ากางออก มันจะขวางกั้นไม่ให้สสารใดๆผ่านมาได้ ” โจจี้กล่าวเบาๆ สีหน้าพอใจที่ได้เห็นมาวินเรียนรู้ด้วยตัวเอง
“ เหอๆ…… ถึงตอนนี้ ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อแล้วล่ะ นี่ชั้นหลุดมาอยู่ที่ไหนเนี่ย มีแต่เรื่องมหัศจรรย์พันลึกทั้งนั้น ” มาวินบ่นพึมพำ
“ เฮ้ เดี๋ยวนะ ที่พูดว่า……หลุดมาอยู่ที่ไหน ฟังดูแปลกๆ มันเหมือนกับว่านายไม่ได้อยู่ในโลกนี้มาตั้งแต่แรก ” ความขี้สงสัยของโจจี้เริ่มกลับมาทำงาน คราวนี้ชายหนุ่มถามได้ถูกจุด เพราะยิงตรงไปที่ความลับของมาวินเข้าอย่างจัง
“ เอ่อ……อ่า…..อืม…… ” มาวินเริ่มติดอ่างอีกครั้งเพราะเขาไม่รู้จะบ่ายเบี่ยงยังไง แน่นอนว่าเหมยลี่ที่ยืนอยู่ไม่ห่างก็ตั้งใจฟังอย่างเต็มที่ แม้ภายนอก เธอจะดูเฉยเมยอยู่ก็ตาม
ขณะที่มาวินกำลังจนแต้ม เด็กหนุ่มก็รู้สึกแปลกๆ เขาจึงเริ่มไถ่ถาม
“ เอ๋.....ชั้นรู้สึกว่าอากาศกลับมาเป็นปกติ ไม่หนาวเหมือนตอนแรก ”
“ อ้อ….. ชั้นลืมบอกนาย นอกจากกำแพงคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าจะกั้นอาณาเขตให้ปลอดภัยจากอะไรที่ย่องเข้ามา มันยังปรับอุณหภูมิที่อยู่ภายในให้พอดีกับร่างกายมนุษย์ พวกเราจึงหายหนาว เยี่ยมมั้ยล่ะ ” บางครั้ง การเลี่ยงบาลีได้ผล เพราะโจจี้เริ่มหันไปอธิบายสรรพคุณของวิเศษที่ตนเองภาคภูมิอีกครั้ง
“ โห….. สุดยอดไปเลย นอกจากนี้ มันยังทำอะไรได้อีก นายช่วยอธิบายหน่อย ” มาวินแอบโล่งอก เขาดีใจที่สามารถเลี่ยงคำถามที่ไม่อยากตอบได้สำเร็จ
“ ฮะๆ มันยังทำโน่น นี่ นั่น โน้น…….. ” โจจี้อธิบายสรรพคุณไปเรื่อยตามแนวทางของคนชอบอวด แน่นอนว่ามาวินแทบไม่ได้รับฟังในสิ่งที่หนุ่มผมทองพูดเลย
แม้โจจี้จะหลงกลอย่างง่ายดายด้วยความขี้อวดของตนเอง (ซึ่งก็น่าอวด เพราะของมันเจ๋งจริงๆ) ทว่าเด็กสาวร่างสูงกลับไม่หลงประเด็น แต่ด้วยคุณลักษณะเฉพาะตัว เธอจึงกระทำเพียงแค่ยืนกอดอก แล้วจ้องมาที่มาวินดวงตาฉายแววเคลือบแคลงอย่างชัดเจน ซึ่งพอเด็กหนุ่มหัวเขียวเงยหน้าขึ้นสบตา เขาก็ผวาเฮือกใหญ่ด้วยความหวาดกลัว
“ เอ๊ะ หรือยัยโย่งจะล่วงรู้ความจริงว่า…..เราไม่ได้มาจากบ้านนอกอย่างที่พวกนั้นเข้าใจ ”
สามารถติดตามงานเขียน ณ.ปัจจุบันและในอนาคตของผมได้ที่เพจ Jalando นักเขียนดาร์คไซด์ได้ที่ลิงค์ด้านล่างครับ
https://www.facebook.com/Jalando.darksidewriter
106K
![พลิกฟ้าคืนชีวาชายาอนุ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1673880780_61221625.webp)
![มังกรพิชิตฟ้าออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1727670317_62269292.webp)