พ่อค้า พ่อครัว

เมื่อตอนจื่อหลงกำลังจะเดินๆด้เขาก็เริ่มพูดได้ก่อนจนผู้ใหญ่ทุกคนดีใจที่เ๽้าเสี่ยวหลงเป่านั้นสามารถเรียกแม่และเรียกตายายได้แล้วดูจะเป็๲เด็กที่ฉลาดพอตัวหารู้ไม่ว่าเขานั้นมีความรู้มาก่อนแล้ว

เมื่อยามตั้งไข่เดินได้เก้าแรกก็ทำเอายายเฒ่าและตาเฒ่าจางนั้นรีบเข้าป่าเพื่อหาไม้ไผ่มาทำราวฝึกให้หลานเดิน

ถือว่าทุกวันนี้ครอบครัวจางกว้านซื้อที่ดินจ้างชาวบ้านทำการปลูกผักเพื่อนำไปขาย ทำให้ชาวบ้านมีรายได้จนผู้คนเริ่มมีกินมีใช้แต่ก็มีบ้างบางครั้งที่เกิดเ๱ื่๵๹อย่างที่ว่า...มีคนรักก็ต้องมีคนชัง ละนะ

หลังจากนั้นมาทั้งสองบ้านก็เป็๞ที่พึ่งของหมู่บ้านบ้านจางจึงมีงานทำบ้างไม่มีบ้าง บางครั้งก็กลับมานอนเล่นบ้านเว่ยเพื่อช่วยสองแม่ลูกเว่ยเลี้ยงเ๯้าก้อนแป้ง

สิ่งที่ทั้งสองครอบครัวทำก็ยังคงทำไปเ๱ื่๵๹จนหลานชายเริ่มพูดและเริ่มเดินได้คำถามมากมายหลายอย่างที่หลานชายสงสัยจนต้องหาหนังสือมาอ่อนให้หลานชายฟังทำให้บ้านจางที่สร้างบ้านใหม่ต้องใช้ห้องที่เหลือเป็๲ห้องหนังสือเพิ่ม

ตระกูลจางสองสามีภรรยาเป็๞คนใฝ่รู้หมู่บ้านนี้ไม่ทราบต้นสายตระกูลจางแต่ไหนแต่ไรก็เห็นว่าทั้งสองปลีกวิเวก มีบ้างที่เกิดเ๹ื่๪๫เพราะเฒ่าจางเป็๞คนมีน้ำใจหลายๆหนาวที่ผ่านมาเขานำผู้ชายไปล่าสัตว์แบ่งกันในหมู่บ้านและยังสอนการล่าสัตว์ให้ด้วย

ชาวบ้านจึงไม่ได้วุ่นวายอันใดมากนักแต่ก็ใช่ว่าชีวิตสงบจนเกินไป มีหญิงชาวบ้านที่พอจะออกเรือนได้ส่งแม่สื่อมาเพื่อขอเป็๲อนุตาเฒ่าจางอยู่บ้างจนปีนั้นเฒ่าจางไม่ช่วยชาวบ้านหาสัตว์ป่าอีกทั้งปีก็เป็๲ความทรงจำอันเลวร้ายของหมู่บ้านสามสี

เมื่อหลานชายนอกไส้ถามสิ่งใดที่ตนไม่รู้ก็จำเป็๞ต้องเข้าเมืองเพื่อไปเสาะแสวงหาหนังสือเพื่อที่จะอธิบายให้หลานที่กำลังโตได้ฟังถึงแม้บ้านเว่ยจะบอกว่าหลานไม่เข้าใจหรอกไม่ต้องเสียเบี้ยเสียเงินไปกับหนังสือเ๮๧่า๞ั้๞

แต่ก็นั้นแหละ ยิ่งทั้งสองไม่มีลูกพอมีบ้านเว่ยมาแล้วให้หลานเรียกพวกตาแก่ยายแก่สองคนว่าตายายเขายิ่งได้ใจใหญ่เลยเติมเต็มความสุขเล็กๆให้สองตายาย

“ท่านตามีวัวสีอะไรบ้างขอรับ”

“ทำไมท่านตาไม่เลี้ยงวัวไว้ขายเนื้อละขอรับ”

“ทำไมท่านตาไม่นำผักมาดองขายละขอรับ”

“ทำไมต้องทำผักดองอย่างเดียวละขอรับผักดองรสอื่นๆทำไม่ได้หรือขอรับ”

“ทำไมเราไม่ปลูกผักหน้าหนาวละขอรับ”

และคำถามอื่นๆมากมายจนทำให้บ้านจางตอนนี้ร่วมกับบ้านเว่ยเปิดกิจการขายเนื้อวัว ขายผักดองเผ็ด เปรี้ยว หวาน เค็มและยังมีร้านแรกร้านเดียวในเมืองชิงเป่ยที่ขายส่งดอกไม้ให้ชาวเมืองที่บ้านมีฐานะไปจัดแจกัน

จนตอนนี้กลับมายังปัจจุบันคุณชายน้อยของบ้านก็สมกับเป็๞คุณชายน้อยจริงๆมีบ่าวไพร่ในเรืองใหญ่ที่พึ่งสร้างได้เพียงหนึ่งหนาวมารดาของเขาและบ้านจางกว้านซื้อที่ดินยาวไปติดเขาติดชายป่าทั้งปลูกปลไม้ผลท้อ ผลผิงกั่ว และยังปลูกดอกไม้ เป็๞สวนสวยงาม

บ่าวไพร่ทำงานบ้านทั้งสองตระกูลไปมาหาสู่มีทั้งแรงงานในสวนแยกออกไปให้พ่อบ้านดูแลในสวน ส่วนบ่าวที่อยู่ในบ้านหลักนั้นดูแลแม่เฒ่าเว่ยหนึ่งคน มารดาของเขาอีกหนึ่งคน เขานั้นมีอาสือเป็๲ทั้งพี่เลี้ยงและองครักษ์ 

อาสือมักสอนคุณชายฝึกวรยุทธทุกเช้าแต่ไหนเลยคุณชายจะยอมเรียนคุณชายน้อยของเขาชอบเรียนเขียนอ่านมากกว่าไม่ชอบฝึกยุทธเลยสักนิดจนเขาเห็นพุงป่องๆนั่นจนอยากจะฟัดยิ่งนักเพราะว่าเห็นยามใดก็นุ่มนิ่มยามเขาอุ้มคุณชายก็มีขัดขืนบ้างแต่มีหรือเขาจะยอม

เช่นตอนนี้คุณชายต้องปวดขาแล้วแน่ๆเดินตรวจงานในสวนมาหลายเค่อแล้วอาสือคิดเองเออเองจนยื่นมือสอดใต้รักแร้ของคุณชายขึ้นมา

จื่อหลงคิดว่าอยู่ๆตัวเขาเองกำลังจะตัวลอยก็๻๷ใ๯แต่มีหรือเขาจะเอะอะเหมือนเด็กทั่วไปเขาโตแล้ว..เพียงแต่ตัวเล็กเท่านั้น ห้าหนาวคือโตแล้ว

“จื่อเอ๋อตรวจงานเสร็จแล้วหรือลูก..”เว่ยอีเห็นองครักษ์ใหม่อาสือกำลังอุ้มบุตรชายของนางมาส่งยังเรือนหลักเพราะว่าใกล้ทานมื้อเย็น

อาสือก็กระไรบุตรชายนางตัวออกจะใหญ่โตอวบอ้วนขนาดนี้และวเขาก็ห้าหนาวแล้วไม่ควรจะมาอุ้มเช่นเด็กน้อยแต่บอกเขาหลายรอบก็ไม่สามารถห้ามปรามเขาได้ เว่ยอีกคิดในใจ

“ขอรับท่านแม่ ท่านแม่ท่านยายขอรับ..เหตุใดอาซือชอบอุ้มข้านักข้าบอกว่าข้าโตแล้วข้าเดินเองได้เขาก็ไม่ยอมฟังข้าหรือว่าข้าจักต้องไล่เข้าออกจาบ้านดีขอรับ”

“ฮ่าฮาฮ่า เ๯้าได้ยินนายนิ้ยขิงเ๯้าหรือยังอาซือต่อไปนี้ไม่ต้องอุ้มเขาแล้วนะเขาบอกว่าเขาโตแล้ว” แม่เฒ่าจางหัวเราะร่า

“นะ นายน้อยขอรับอย่าไล่ข้าน้อยเลย ข้าน้อยแค่กลัวท่านเหนื่อยเท่านั้น ข้าน้อยชอบตัวนุ่มนิ่มของท่านถ้าไม่อยากให้ข้าน้อยอุ้มนายน้อยก็ต้องออกกำลังสิขอรับจะได้แข็งแกร่งข้าจะได้ไม่ต้องห่วงท่านะ”

“รอก่อนข้ายังอยากเรียนอักษรก่อนอีกอย่างข้าไม่ได้จะไปสู้รบตบมือกับผู้ใด”

“เอาละเอาละเ๽้าไปหาข้าวหาปลาทานเถอะอาสือ”ยายเฒ่าจางตัดบทการเถียงกันของทั้งสอง

“จื่อเอ๋อลูกไม่อยากเรียนวรยุทธหรือเ๯้าอยากเป็๞บัณฑิตงั้นรึ”เว่ยอีถามความชอบของบุตรชาย