เมื่อที่รักของผมเป็นซีอีโอเจ้าเสน่ห์

        หลังจากที่ผ่านการกรำศึกมาอย่างยาวนานเฉียงเวยก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมานั่งบนเตียง เธอหาวหวอดใหญ่ออกมาก่อนจะมองหาหยางเฉินที่เดินไปนั่งดูโทรทัศน์อยู่บนโซฟาซึ่งอยู่อีกด้านหนึ่งของห้อง เฉียงเวยกะพริบตาด้วยความสงสัย ก่อนจะถามเขาขึ้น

        “คุณสามี ไม่กลับบ้านเหรอคะ?”

        หยางเฉินไม่รู้ว่าควรจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี

        “ทำไมคุณถึงคิดว่าผมจะกลับบ้านล่ะครับ”

        “คุณจะไม่กลับบ้านเหรอคะ?” เฉียงเวยสะดุ้งเล็กน้อย“แต่... ตอนกลางวันคุณก็ไม่ได้กลับไปนี่คะ...”

        “จะกลับหรือไม่กลับก็ไม่แตกต่างกัน แค่ครึ่งปีภรรยาของผมก็คงยังเย็นชาเหมือนเดิม ไม่ช้าก็เร็วเราก็คงจะกลายเป็นคนแปลกหน้าของอีกฝ่ายอยู่ดี” หยางเฉินกล่าวขึ้นอย่างโหดร้ายเขาเปิดโทรศัพท์โทรกลับไปบอกป้าหวังว่าจะไม่กลับบ้าน โดยที่ไม่ได้ให้เหตุผลกับอีกฝ่ายไว้แม้แต่คำเดียว

        สีหน้าของเฉียงเวยดูซับซ้อนขึ้นเธอถอนหายใจออกมา

        “ความจริงแล้ว ฉันก็อยากให้คุณเลิกกับภรรยาของคุณจริงๆ นั่นแหละค่ะแต่ที่คุณกำลังทำอยู่นี่ ฉันเองก็ไม่คิดว่ามันเป็นเรื่องดีนักหรอกนะคะ”

        หยางเฉินเอื้อมมือไปหยิกแก้มของเฉียงเวยครั้งหนึ่ง

        “อย่าพูดอย่างนั้นสิ บางทีเรื่องนี้มันอาจผิดพลาดมาตั้งแต่จุดเริ่มต้นแล้วก็ได้”

        เฉียงเวยดูเศร้าใจเธอไม่พูดอะไรออกมา ไม่รู้ว่าเธอเศร้าเพราะสงสารหยางเฉินหรือหลินรั่วซีกันแน่

        “วันนี้คุณได้พบกับเธอในสถานการณ์ที่ค่อนข้างน่าอึดอัดบางทีมันก็อาจมีโอกาสที่ทำให้เธอไม่ชอบผมมากขึ้นก็ได้” หยางเฉินยิ้มอย่างขมขื่นออกมาเขาไม่ต้องการคิดเรื่องนี้ให้หนักหัวอีกต่อไป “ที่รัก ลุกขึ้นมากินข้าวเย็นให้เสร็จก่อนเถอะจากนั้นเราค่อยทำเรื่องของเราต่อ”

        “เรื่องของเรา?”

        เฉียงเวยงุนงงกับคำว่า 'เรื่องของเรา' แต่หลังจากนั้นใบหน้าของเธอก็เห่อร้อนขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ หยางเฉินจึงได้แต่มองเธอกินข้าว พลางส่ายหน้าเบาๆ เท่านั้น

        ค่ำคืนในฤดูหนาวนั้นย่างกรายเข้าปกคลุมจงไห่อย่างรวดเร็ว หลินรั่วซีขับรถกลับมาที่บ้านผิวของเธอขาวซีดลงเล็กน้อย เมื่อเห็นแสงไฟอบอุ่นส่องมาจากในบ้านใบหน้าของเธอก็ปรากฏความซับซ้อนขึ้น

        เขากลับมาหรือยัง? หลังจากที่ได้พบกับเขาตอนกลางวันเธอควรจะแสดงอาการยังไง? ดุด่าเขา? ต่อว่าเขา? แกล้งทำเป็นปกติอย่างที่เคยเป็น?

        ความรู้สึกซับซ้อนมากมายเอ่อล้นออกมาจนหลินรั่วซีเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงรู้สึกแบบนี้ออกมาได้

        เขาเป็นพวกขี้โกงอีกทั้งยังนอกใจเธอด้วย ทำไมเธอต้องรู้สึกกังวลเรื่องของเขามากมายถึงขนาดนี้ ไม่ใช่ว่าอนาคตความรู้สึกแปลกๆ นี่จะเพิ่มมากขึ้นหรอกนะ?!

        นอกจากนี้ยังเหลือเวลาอีกเพียงครึ่งปีเป็นไปได้เหรอที่เธอจะเปลี่ยนเป็นรักเขาอย่างสุดซึ้งเข้าสักวัน

        นอกจากนี้ผู้ชายคนนั้นยังสมควรโดนประณามคิดว่าตัวเองเป็นคุณชายมาจากตระกูลใหญ่หรือไงกัน?!

        หลินรั่วซีค่อนข้างสับสนเธอเดินขึ้นไปยังห้องนอนของเธอ ไม่นานนักกลิ่นอาหารก็ลอยเข้ามาแตะจมูก หลินรั่วซีหันไปมองที่ห้องครัวป้าหวังกำลังเตรียมอาหาร แต่เธอกลับไม่เห็นหยางเฉินอยู่ในบ้าน

        “คุณหนูคะ วันนี้คุณผู้ชายบอกว่าจะไม่กลับบ้าน เขาบอกว่าไม่ต้องทำอาหารเผื่อไว้ให้เราทานกันไปก่อนได้เลยน่ะค่ะ” ป้าหวังกล่าวพลางอมยิ้ม

        หลินรั่วซีจ้องมองอย่างเหม่อลอยไปครู่หนึ่ง

        “เขาไม่กลับบ้านเหรอคะ”

        “ใช่ค่ะ คุณชายเพิ่งโทรมาบอกป้าเมื่อครู่นี่เอง” ป้าหวังกล่าว

        “…”หลินรั่วซีรู้สึกปวดใจขึ้นมา เธอไม่ต้องการที่จะโทรศัพท์ไปต่อว่าหยางเฉิน ว่าเขากล้าไปนอนกับผู้หญิงคนอื่นโดยที่ไม่กลับบ้านได้อย่างไร?

        เพียงแค่หกเดือนเขากลับทนไม่ไหวเสียแล้ว?!

        ใบหน้าของหลินรั่วซีซีดลงอีกครั้งเธอนั่งลงทานอาหารกับป้าหวังอย่างเงียบๆ

        ภายใต้แสงไฟสีเหลืองจางๆหญิงสาวสองคนกำลังนั่งทานอาหารอยู่เพียงลำพัง ทำให้บรรยากาศดูเงียบเหงาดังเช่นในอดีต หลังจากที่ทานอาหารเสร็จในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ป้าหวังก็ลุกขึ้นเก็บจานอาหาร เมื่อเห็นว่าหลินรั่วซีต้องการจะช่วย เธอจึงกล่าวขึ้น

        “ช่วงนี้คุณหนูดูไม่ค่อยสบายนะคะ ให้ป้าเก็บจานเองเถอะค่ะ คุณหนูเองก็ขึ้นไปอาบน้ำพักผ่อนที่ห้องนอนเถอะนะคะที่เหลือป้าจัดการเอง”

        “ให้ฉันช่วยเถอะค่ะ” หลินรั่วซีส่ายหัว

        ในตอนนั้นเองเสียงกริ่งที่ประตูบ้านก็ดังขึ้น หลินรั่วซีวางจานลงบนโต๊ะทันทีสีหน้าแสดงถึงความสุขอย่างเห็นได้ชัดในขณะที่เธอรีบเดินไปเปิดประตู 

        ที่หน้าบ้านเป็นคนที่หลินรั่วซีไม่คาดคิดว่าจะมาหาเธอในตอนนี้คนตรงหน้าแต่งกายสบายๆ บ่งบอกอารมณ์ของอีกฝ่ายได้เป็นอย่างดี ไช่เอี๋ยนนั่นเอง หลินรั่วซีรู้สึกผิดหวังเล็กน้อยแต่เธอก็เอ่ยถามขึ้น

        “เอี๋ยนเอี๋ยน เธอมาที่นี่ได้ยังไง? เข้ามาข้างในก่อนสิ”

        ไช่เอี๋ยนสวมเสื้อเหลืองลายขนนกเข้ากับผมสีดำเป็นเงางามจิตวิญญาณห้าวหาญและทรงเสน่ห์ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ เมื่อเห็นว่าสีหน้าของหลินรั่วซีไม่สู้ดีนักไช่เอี๋ยนก็ถอนหายใจออกมา

        “ฉันได้ยินมาจากพี่ว่า เธอรู้เรื่องวุ่นวายที่เกิดขึ้นหลายเรื่องจริงมั้ย?”

        ในวันที่ไช่หนิงปรากฏตัวออกมาเพื่อจัดการกับปัญหาของพวกซูจื้อหงและเฉิงซินหลินไช่เอี๋ยนเองก็พอจะทราบข่าวมาบ้าง ทำให้หลินรั่วซีไม่จำเป็นจะต้องปิดบังไว้เป็นความลับอีกนอกจากนี้แล้วสองพี่น้องคู่นี้ยังคอยช่วยสนับสนุนหลินรั่วซีในหลายๆ ทางด้วย

        หลินรั่วซีพยักหน้าเธอยิ้มอย่างไม่เต็มใจ “ฉันสบายดี ไม่จำเป็นต้องกังวลไปหรอก”

        “จะเป็นอย่างนั้นไปได้ไง สีหน้าของเธอดูไม่ดีเลยนะรู้ตัวบ้างหรือเปล่า?” ไช่เอี๋ยนพูด“แล้วเจ้าคนเหลวแหลกคนนั้นล่ะ?”

        หลินรั่วซีรู้สึกเจ็บปวดที่หัวใจเธออีกครั้ง“คืนนี้เขามีนัดกับคนอื่น เขาคงยังไม่กลับมาหรอก”

        “อะไรนะ?!” ไช่เอี๋ยนมีโทสะขึ้นมาทันใด “หมอนั่นไปมีผู้หญิงคนอื่นได้อย่างไร?! หลินรั่วซีเห็นได้ชัดว่าเธอยอมอ่อนข้อให้เขามากเกินไปแล้ว สามีแบบไหนกันที่ไม่ยอมกลับบ้านกลับช่องมาดูแลภรรยาของตัวเอง?!”

        หลินรั่วซีดึงไช่เอี๋ยนลงมานั่งอีกครั้งเธอส่งน้ำชาให้ไช่เอี๋ยนก่อนจะพูดขึ้น “ไม่ต้องไปยุ่งชีวิตของคนคนนั้นหรอก อยากทำอะไรก็ให้เขาทำไปเขาไม่อยู่ บ้านนี้ก็เงียบลงเหมือนเดิม ดีจะตายไป”

        ไช่เอี๋ยนมองหน้าหลินรั่วซีถึงแม้ว่าปากของเธอจะบอกว่าไม่เป็นไร แต่สีหน้าของเธอกลับเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด เมื่อเห็นดังนั้นไช่เอี๋ยนจึงดึงมือของหลินรั่วซีให้เธอนั่งลงที่ด้านข้างตัวเองอีกครั้ง

        “รั่วซี บอกความจริงมาเถอะ เธอไม่ใช่คนแบบนี้ เธอไม่เคยแสดงอาการแบบนี้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นมาเกิดอะไรขึ้น? ท่าทางของเธอตอนนี้ทำให้ฉันกลัวขึ้นมาจริงๆ แล้วนะ!”ไช่เอี๋ยนเอ่ยถามอย่างจริงจัง

        เบ้าตาของหลินรั่วซีบวมแดงขึ้นมา“พวกเราสบายดี ไม่มีอะไรต้องเป็นห่วงหรอก...”

        ไช่เอี๋ยนรู้สึกเป็นห่วงเธอมากขึ้น

        “เนี่ยน่ะเหรอที่บอกว่าไม่เป็นไร?ฉันอยู่กับเธอมาตั้งแต่เด็กจนโต ทำไมฉันจะไม่รู้ตั้งแต่ที่คุณยายหลินเสียไป เธอก็ไม่เคยแสดงท่าทางเสียขวัญแบบนี้มาก่อน รั่วซีเธอรู้ตัวบ้างมั้ยว่าเธอกำลังแสดงท่าทางอย่างไรออกมา?! เมื่อกี้เธอดูผิดหวังสิ้นหวังจนฉันยังตกใจ เกิดอะไรขึ้น หรือเป็นเพราะหยางเฉินไม่กลับบ้าน?! เธอเสียใจเพราะเขาไม่กลับบ้าน!? แต่ทำไมเธอไม่พูดออกมา?! ทำไมเธอต้องอดทนต่อไป?! ถ้าเธอรักเขาเธอก็แค่บอกกับเขาไปตรงๆเท่านั้น!”

        “จะให้ฉันพูดเพื่อที่จะรั้งให้เขาอยู่ต่อเนี่ยนะ?!” หลินรั่วซีตะโกนออกมาอย่างไม่อาจอดกลั้นต่อไปได้ น้ำตาของเธอพรั่งพรูออกมาจากดวงตาทั้งสองข้าง 

        “เขาบอกว่าอีกครึ่งปี อีกครึ่งปีทุกอย่างจะจบลง หลังจากนี้ไม่ว่าเขาจะไปอยู่กับผู้หญิงคนไหนมันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับฉันแล้วนอกจากนี้ฉันยังเห็น เขาอยู่กับผู้หญิงคนอื่นๆ อย่างมีความสุข ในขณะที่เขาไม่คิดจะกลับมาบ้านด้วยซ้ำเขาบอกฉันเอง เขาบอกฉันว่าเขาไม่ต้องการคงความสัมพันธ์อะไรกับฉันทั้งนั้น” หลินรั่วซียิ้มอย่างขมขื่นออกมา“ฉันไม่อยากปกปิดเรื่องนี้กับเธอ ความจริงฉันคิดว่าจะบอกเธอในอีกหกเดือนหลังจากนี้”

        ไช่เอี๋ยนนั่งอึ้งอยู่กับที่“หมายความว่าอะไร... ครึ่งปี?”

        หลินรั่วซีเช็ดน้ำตา เธอเล่าเรื่องสัญญาการแต่งงานของทั้งสองแต่เธอก็ไม่ได้พูดถึงคืนนั้น หลินรั่วซีบอกเพียงแค่ว่าเธอไปพบกับหยางเฉินด้วยอุบัติเหตุเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น

        “นั่นหมายความว่า การแต่งงานของพวกเธอเป็นเรื่องหลอกลวงสินะ?” ไช่เอี๋ยนเอ่ยขึ้นด้วยความตกตะลึง

        “ใช่ แต่ไม่ว่ามันจะจริงหรือเท็จก็ไม่สำคัญ อีกแค่หกเดือนทุกอย่างก็จะจบสิ้นแล้ว”หลินรั่วซีกล่าวทั้งน้ำตา

        “เธอกำลังหลอกตัวเอง” ไช่เอี๋ยนมองหลินรั่วซีด้วยความสงสาร“ถ้าเธอไม่สนใจเขา ทำไมเธอต้องร้องไห้ด้วย? ทำไมเธอถึงไม่เต็มใจให้เรื่องราวระหว่างเธอกับเขาจบลงในอีกครึ่งปีล่ะ?”

        “ฉันแค่สับสนกับตัวเองไปชั่วขณะเท่านั้น” หลินรั่วซีกล่าว“เอี๋ยนเอี๋ยนรู้อะไรมั้ย วันนี้ฉันเจอเขา เขาสวมรองเท้าให้กับผู้หญิงคนอื่น โดยที่ฉันยังมองอยู่ ต่อให้ฉันตาย ฉันก็ไม่มีทางไปชอบผู้ชายคนนั้นได้หรอก เธอมั่นใจได้เลยขอแค่สองวันฉันก็กลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้ว”

        ใบหน้าของไช่เอี๋ยนเปลี่ยนสีไปเล็กน้อยหัวใจของเธอปรากฏความคับข้องใจออกมา หลินรั่วซีก็เหมือนกับแก่นเหล็กกล้า หากจะพูดอะไรอีกเธอก็คงไม่คิดจะฟัง

        หลังจากนั้นทั้งสองก็พูดคุยกันอีกเล็กน้อยไม่นานนักไช่เอี๋ยนก็นึกได้ว่ามีเรื่องต้องทำ เธอจึงบอกลาหลินรั่วซีและกำชับให้เธอกลับไปพักผ่อนให้เพียงพอ

        หลังจากที่บอกลาหลินรั่วซีและออกมาจากบ้านไช่เอี๋ยนเดินกลับไปขึ้นรถออดี้ของเธอ จากนั้นก็นิ่งเงียบเป็นเวลานาน

        ตราบใดที่หยางเฉินและหลินรั่วซียังแต่งงานกันไช่เอี๋ยนก็คิดว่ามันคงเป็นเรื่องไม่ดีที่เธอจะเข้าไปสอดแทรกความสัมพันธ์ระหว่างทั้งคู่ และทำลายมิตรภาพระหว่างเพื่อนลง

        แต่ตอนนี้สัญญาระหว่างหยางเฉินและหลินรั่วซีเป็นเพียงเรื่องที่กุขึ้นมาสำหรับไช่เอี๋ยนแล้วเธอไม่รู้สึกแปลกใจเท่าไหร่ ที่หยางเฉินจะไปมีผู้หญิงคนอื่นอีก บางทีมันอาจเป็นเพราะไช่เอี๋ยนเองก็ไม่อาจคาดเดาอารมณ์ของหยางเฉินได้แม่นยำนัก

        ถึงแม้ว่าเรื่องเหล่านี้จะดูไม่ยุติธรรมสำหรับหลินรั่วซีนักแต่มนุษย์ทุกคนล้วนแล้วแต่เห็นแก่ตัวด้วยกันทั้งนั้น ไม่จำเป็นจะต้องพูดถึงผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังยืนอยู่ต่อหน้าความรักของตัวเองด้วยซ้ำ...

        อย่างไรก็ตามไช่เอี๋ยนกลับนึกย้อนไปในวันที่หยางเฉินปฏิเสธนาฬิกาของเธอ ริมฝีปากบางก็โค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มอย่างมีเสน่ห์

        “รอก่อนเถอะ ฉันเอง... ก็ไม่คิดจะยอมแพ้เรื่องนายง่ายๆ หรอกนะ”ไช่เอี๋ยนพึมพำ จากนั้นจึงขับรถออกจากหมู่บ้านสวนหลงจิ่งไป