ร่างผอมสูงของชายผู้นั้นยืนเงียบอยู่ใกล้ร่างที่ถูกมัด
รอยยิ้มบางเฉียบปรากฏบนใบหน้า
เสียงเขาแหบ เยือกเย็น ทว่าเรียบง่าย
“ติดกับแล้วสินะ… แกเองสินะ ริน แอชเวล”
น้ำเสียงราวกับกระซิบผ่านเงามืด
แต่ชัดเจนถึงความเยือกเย็นที่ไม่จำเป็ต้องย้ำ
“แกนี่… ใช่คนจัดการ Lost Soul รอบ ๆ บริเวณนี้จริง ๆ หรือเปล่า?”
เขาหยุดยิ้มชั่วครู่
สายตาประเมินร่างสูงเพรียวที่ยืนเงียบอยู่ไม่ไกล
“พวกสาวกลัทธิของเราก็… มีประโยชน์อยู่บ้างนะ
อย่างน้อยก็รู้ว่าต้องปล่อยข่าวแบบไหน
ถึงจะลากแกมาที่นี่ได้”
รินไม่ตอบ
เขามองทุกการเคลื่อนไหว
กล้ามเนื้อเกร็งเพียงเล็กน้อย
ลมหายใจช้าลง
สายตาเยือกเย็นคงที่—ประเมินทุกความเสี่ยงอย่างเงียบงัน
“ฉันคือ… ลูเชี่ยน มาร์ลิค”
เขาเอียงศีรษะเล็กน้อย
“ลูกรักของพระบิดาผู้เป็เ้า”
รอยยิ้มของเขาแผ่แรงกดดันออกไปทั่วบรรยากาศ
ไม่ต้องขึ้นเสียง
ไม่ต้องแสดงท่าที
เหมือนประกาศว่า เกมนี้เริ่มขึ้นแล้ว
“โอ้… เป็พวกไม่ชอบพูดคุยงั้นสินะ?”
เขาก้าวเข้ามาอีกเล็กน้อย
“เหมือนที่เคยได้ยินมาเลย…
แต่ไม่เป็ไร ไม่เป็ไรเลย ริน แอชเวล”
สายตาของลูเชี่ยนเลื่อนไปยังชายหนุ่มที่ถูกมัด
เืแห้งกรังตามรอยแผลยังเห็นชัด
“มาเข้าร่วมลัทธิของฉันซะ”
เขาหยุดครู่หนึ่ง คล้ายครุ่นคิด
“อืม… แต่ถ้าแกยอมเลียรองเท้าของฉัน
ฉันจะให้อำนาจกับแก—รองจากฉันเลย”
คิ้วยกขึ้นเล็กน้อย
“แต่… แกต้องพิสูจน์ก่อน”
เสียงกระซิบเยือกเย็น
ราวกับมีมีดบางเฉียบเฉือนผ่านอากาศ
“ปาดคอของไอ้หนุ่มนี่ซะ”
รินขยับเพียงนิด
มือแตะแนวกำแพงเย็นเฉียบ
แรงสั่นะเืเล็กน้อยถูกส่งผ่านปลายนิ้ว
“…แกคิดว่า ฉันจะทำตามคำสั่งแกอย่างนั้นเหรอ?”
น้ำเสียงเรียบ
แต่หนักแน่น
ลูเชี่ยนหัวเราะเบา ๆ
ก้าวถอยไปเล็กน้อย มุมปากกระตุก
“โอ้… ไม่ต้องรีบร้อนหรอก ริน แอชเวล
ฉันอยากเห็นว่าผู้ที่มีตราบาปเหมือนฉัน
จะสามารถเอาตัวรอดได้แค่ไหน”
เขาหันไปมองร่างที่ถูกมัดอีกครั้ง
“แต่ถ้าแกไม่กล้า… ก็ไม่เป็ไร
จะมีใครบางคนรอรับบทบาทแทนแกเอง”
รินก้าวเข้ามาอีกนิด
มือจับแนวกำแพงแน่นขึ้น
“ฉันไม่สนใจเกมของแก”
เสียงยังคงนิ่ง
“ปล่อยชายหนุ่มคนนั้น… ออกไปจากที่นี่ซะ”
ลูเชี่ยนเงียบไปครู่หนึ่ง
ก่อนเอียงศีรษะ
สายตาเลื่อนลงที่มือของริน
“โอ้… เป็ห่วงพ่อหนุ่มคนนี้… งั้นสินะ?”
ปลายนิ้วของเขาขยับไล่ผ่านอากาศ
เหมือนวัดจังหวะ
เหมือนกำลังชั่งน้ำหนักความมั่นใจของอีกฝ่าย
“ชอบจังเลยนะ… รับบทฮีโร่แบบนี้
ถ้านายไม่ตายเร็วเกินไปก็คงดี…”
ความเงียบค้างอยู่ชั่วอึดใจ
เหมือนอากาศทั้งห้องกลั้นลมหายใจ
รินไม่ตอบ
ไม่ใช่เพราะลังเล
แต่เพราะคำตอบของเขา… ไม่จำเป็ต้องเป็คำพูด
ปลายนิ้วที่แตะแนวผนังขยับเพียงเล็กน้อย
แรงสั่นะเืแ่เบาถูกส่งผ่านพื้นคอนกรีต
เบาจนแทบไม่ควรมีใครรับรู้
ยกเว้นคนที่กำลังจับจังหวะอยู่พอดี
ลูเชี่ยนหยุดยิ้ม
ไม่ถึงกับหายไป
แค่แข็งค้างชั่วขณะ
ลูเชี่ยนถอนหายใจแ่ ๆ
เหมือนหมดความอดทนกับการยืนนิ่ง
แรงกดดันในอากาศเปลี่ยนไปในทันที
ตราบาปของเขาถูกปลดปล่อยออกมาอย่างไม่ปิดบัง
จากใต้แขนเสื้อยาวสีคล้ำ
โซ่สีดำเจ็ดเส้นค่อย ๆ เลื้อยออกมา
ผิวโลหะเงางาม แต่เย็นเฉียบ
ทุกข้อโซ่บิดงอราวกับมีชีวิต
แผ่อำนาจกดทับพื้นที่รอบตัวอย่างชัดเจน
ไม่ใช่การข่มขู่
แต่เป็การประกาศว่า
เขาพร้อมจะใช้พลังอย่างเต็มกำลังแล้ว
โซ่สีดำใต้ท่อนแขนของเขาขยับผิดจังหวะ
เหมือนถูกดึงน้ำหนักลงอย่างแ่เบา
ไม่แรงพอจะรั้ง
แต่… ไม่ควรเกิดขึ้น
“หืม…?”
เงามืดบางเฉียบเลื้อยออกจากเส้นร่างของริน
แนบพื้นอย่างเงียบงัน
ไม่พุ่ง ไม่แผ่
เพียงวางตัวอยู่ในตำแหน่งที่ควรจะเป็
รินก้าวหนึ่งก้าว
ช้า
มั่นคง
เหมือนคนที่เลือกตำแหน่งยืนมานานแล้ว
สายตาเยือกเย็นกวาดผ่านชายหนุ่มที่ถูกมัด
รอยกรีดจากของมีคมหลายจุดยังสด
เืยังซึม
ชีพจรยังมี—พอเวลา
ตราบาปใต้โค้ทยาวบริเวณหลังหัวไหล่
กระพริบแสงจาง ๆ
เส้นสายเงามืดไหลตามแนวกระดูก
ไม่แสดงตัว
แต่พร้อมตอบสนอง
“ฉันไม่สนใจเกมของแก”
เขาพูดซ้ำ
ไม่ใช่เพื่อย้ำ
แต่เพื่อ ปิดบทสนทนา
“ปล่อยเขา
แล้วเราค่อยคุยกันต่อ”
ลูเชี่ยนหัวเราะเบา ๆ อีกครั้ง
คราวนี้ไม่ใช่เสียงเพลิดเพลิน
แต่เป็เสียงของคนที่เพิ่งรู้ว่า
ตัวเอง… ยังไม่ได้คุมกระดานทั้งหมด
“น่าสนใจนะ ริน แอชเวล”
โซ่สีดำทั้งเจ็ดเส้นค่อย ๆ เคลื่อนตัว
ไม่ได้พุ่งเข้าใส่
แต่เริ่มวาดระยะ
เริ่มทดสอบ
“แกเลือกจะเดินหมากก่อน
ทั้งที่ยังไม่รู้กติกาทั้งหมด”
รินไม่ตอบ
เพียงขยับปลายเท้า
เงามืดใต้ฝ่าเท้ากระจายน้ำหนักออก
ปรับสมดุลร่างกายอย่างแเี
โซ่เส้นหนึ่งเคลื่อนเข้ามา
ช้า
กดดัน
เหมือนการทดสอบมากกว่าการจู่โจม
รินเบี่ยงตัวเพียงเล็กน้อย
ไม่หวือหวา
แต่พอให้วิถีพลาดตำแหน่งสำคัญไปเสี้ยววินาที
เขาแตะพื้น
ประเมิน
ถอยครึ่งก้าว
ไม่ใช่การหนี
แต่เป็การเลือกพื้นที่
สายตาเยือกเย็นสแกนทั่วบริเวณอีกครั้ง
ตำแหน่งเสา
ระยะโซ่
ทางเคลื่อนไหวของตัวประกัน
ทุกอย่างถูกเก็บไว้
อย่างเป็ระบบ
นี่ไม่ใช่การต่อสู้ด้วยอารมณ์
แต่เป็เกมของผู้มีฝีมือ
ที่วิเคราะห์ทุกแรงต้าน
และเตรียมวิธีรับมือในทุกสถานการณ์
และในเกมนี้—
ริน แอชเวล
เป็ฝ่ายเริ่มเดินก่อนแล้ว
1K
![[จบ] ท่านแม่ทัพ ท่านต้องการภรรยาอย่างข้าถึงจะรุ่งเรือง](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1761102066_36763703.webp)