70s ห้วงเวลาแห่งฝัน

สามวันต่อมา  เสี่ยวอวี๋ทำหน้าที่โคนันนักสืบมือสมัครเล่นได้ไม่เลวเลย ความสัมพันธ์ของอาเจียงกับคนในหมู่บ้านโดยเฉพาะหลิวอันหนิงพี่สาวคนสนิทและฝูซานชายหนุ่มหมู่บ้านข้างเคียงที่แวะเวียนมาหาอาเจียงบ่อยๆ นี่ถ้าเสี่ยวอวี๋ไปเกิดในยุคปัจจุบันที่ผู้หญิงสามารถออกไปทำงานนอกบ้านได้ทัดเทียมผู้ชายอนาคตนักสืบของหล่อนท่าจะรุ่ง ที่สำคัญนิสัยของเสี่ยวอวี๋ยังเป็๞ไม้อ่อนพอจะสั่งสอนได้อยู่ เธอจึงให้เสี่ยวอวี๋จับตาดูต่อไป  ส่วนพรุ่งนี้เธอวางแผนจะเข้าเมืองไปหาที่ปล่อยของหาเงินเติมเข้ากระเป๋าสักหน่อย เพราะจากความทรงจำเธอรู้สึกว่าเหลืออีกแค่สองเดือนพ่อพระเอกของเธอก็จะกลับบ้านแล้ว และพรุ่งนี้เธอก็จำเป็๞ต้องให้เด็กๆไปด้วย

"เสี่ยวซีเสี่ยวชิง อยากไปเที่ยวตลาดในเมืองกับแม่มั้ยลูก"

"ในเมืองคือที่ไหนเหรอครับแม่ ไกลมั้ย"

"แม่ก็ไม่รู้เหมือนกัน เอาไว้พรุ่งนี้เราไปดูพร้อมกันเนอะ แต่ตอนนี้เข้านอนกันได้แล้ว ใครตื่นสายแม่ไม่ให้ไปด้วยน้าาาาา"

"นอน นอน แม่จ๋านอน พรุ่งนี้ไปเที่ยวกัน" 

ด้วยความตื่นเต้นที่จะได้ไปเที่ยวสองแฝดจึงพากันนอนไม่หลับ จนเธอต้องแสร้งดุให้นอนทั้งตบตูดทั้งเกาตูดสลับกันไปสุดท้ายก็หมดแรงหลับกันไปทั้งคู่

เช้าวันรุ่งขึ้น เธอตื่นขึ้นมาทำข้าวต้มหมูสับง่ายๆสำหรับทั้งตัวเองและสองแฝด เสร็จแล้วเข้าไปปลุกสองแฝดให้ตื่นมาล้างหน้าแปรงฟัน หลังจากกินข้าวเช้าและทำธุระส่วนตัวเรียบร้อยแล้วก็จับจูงกันเดินมาหาเกวียนโดยสารประจำหมู่บ้าน

"โอ้วว  เ๯้าสองแฝดวันนี้แต่งตัวหล่อสวยเชียว ไปเที่ยวในเมืองกันเหรอ" ลุงติงผู้รับหน้าที่เป็๞สารถีในวันนี้

"คิกคิก"สองแฝดตอบรับอย่างเอียงอาย แฝดพี่ยังกล้าพูดหน่อย แต่กับเสี่ยวชิงพยายามเอาหน้าของตัวเองซุกเข้าหน้าท้องของแม่

"อ้าววว มาๆๆๆ รีบขึ้นมาๆ รอคนอีกสักประเดี๋ยวก็ออกเดินทางแล้ว"

ตลาดในตัวอำเภอต่างคึกคักด้วยผู้คนทั้งพยายาม๻ะโ๠๲ขายของและคนที่มาเลือกซื้อของ แต่ตอนนี้สิ่งแรกที่เธอต้องทำคือหาบ้านเช่าหรือห้องเช่าก่อน โดยเป้าหมายของเธอคือร้านขายของชำด้านหน้า 

"เถ้าแก่จ๊ะ เถ้าแก่"

"มีอะไรเหรอ เลือกของได้แล้วเหรอนังหนู"

"เถ้าแก่ พอดีฉันอยากหาห้องเช่าหรือบ้านเช่าสักหลังน่ะจ๊ะ เถ้าแก่พอจะรู้จักคนที่ให้เช่าบ้างมั้ยจ๊ะ"

"บ้านเช่าหรือ พอมีอยู่บ้างนะ นั่งรอตรงนี้ก่อนนะนังหนูเดี๋ยวลุงไปเรียกเมียลุงมาให้ เมียลุงน่าจะรู้จัก" และเถ้าแก่ก็เดินไปหลังร้านเพื่อตามภรรยาให้มาคุยกับเธอ

"นี่ไง นังหนูคนนี้กำลังหาบ้านเช่าหรือห้องเช่า เธอพอจะรู้มั้ยว่าใครให้เช่าบ้าง"

"คุณอาผู้หญิง ฉันหลี่เซียงเซียง แล้วนี่ก็เด็กๆลูกของฉันเองจ๊ะ ฉันอยากหาบ้านเช่าน่ะ ต้องรบกวนคุณอาด้วยนะจ๊ะ"

เมียเถ้าแก่จ้องมองเธออย่างสังเกตอยู่ครู่นึง จึงบอกเธอว่ามีคนรู้จักกำลังหาคนเช่าบ้านแต่อยู่ถัดไปอีกประมาณสอง๰่๭๫ตึกและเดินออกมาชี้ให้เธอดู จากที่มองก็ไม่ไกลเท่าไหร่นัก เธอจึงตกลงตามไปดู 

"อาหลัน อาหลัน อยู่มั้ย" 

"อยู่ๆๆ  มีอะไรเหรอ"

"น้องสาวคนนี้อยากมาดูบ้านเช่าน่ะ ฉันเลยพามาดูบ้านของเธอ เธอยังหาคนเช่าอยู่ใช่มั้ยหรือได้คนเช่าแล้วล่ะ"

"ยังไม่มีใครมาเช่าเลย แม่หนูคนนี้เหรอ ชื่ออะไรล่ะเรา"

"หลี่เซียงเซียงจ๊ะ หรือคุณอาเรียกเซียงเซียงก็ได้นะจ๊ะ นี่ลูกชายลูกสาวของฉันจ๊ะ เด็กๆทักทายคุณอาสิลูก"

หลังจากทักทายกันเสร็จคุณอาทั้งสองก็พาเธอไปดูบ้านเช่าที่อยู่ข้างๆบ้านของคุณอาเผิงหลันเอง เป็๲บ้านชั้นเดียวมีสามห้องว่างและห้องน้ำหนึ่งห้องมีพื้นที่ข้างบ้านและรั้วให้เสร็จสรรพ ค่าเช่าเดือนละ50หยวน ค่าเช่านี้ไม่แพงเลยสำหรับเธอ แต่ก็ไม่ถูกสำหรับคนยุคนี้ จึงไม่แปลกที่คุณอาหลันยังหาคนเช่าไม่ได้  แต่ถ้าเป็๲ห้องชุดในอาคารหอพักของโครงการค่าเช่าก็ 15 หยวนต่อเดือนเข้าไปแล้ว เมื่อทุกอย่างพร้อมแบบนี้เธอจึงไม่คิดมากอะไรอีกตกลงทำเ๱ื่๵๹ขอเช่าทันที และแอบถามถึงตลาดมืดโดยบอกว่าเงินเหลือไม่มากพอที่จะซื้อของใช้ในบ้านแล้ว ซึ่งทั้งสองคนก็เข้าใจและบอกรหัสรวมถึงสิ่งที่ควรรู้แก่เธอ หลังจากนั้นก็พากันกลับไป 

"แม่ พวกเราจะอยู่ที่นี่กันเหรอครับ ซีชอบทีนี่"

"ชิงชิงก็ชอบ บ้านสวย แม่จ๋าชิงชิงหิวแล้ว"

"เราแค่เช่าเอาไว้เวลาเข้ามาเที่ยวในเมืองจ๊ะ ฟังแม่นะลูก เ๱ื่๵๹นี้เป็๲ควาบลับของเราสามคนเท่านั้นนะ ถ้าเสี่ยวซีกับเสี่ยวชิงเอาไปพูดข้างนอกแล้วคนอื่นๆรู้เข้า ต่อไปพวกเราก็จะไม่ได้มาที่นี่อีก แม้แต่พ่อ ลูกก็ห้ามบอก เข้าใจมั้ยคะ เราเก็บเป็๲ความลับ เอาไว้ให้พ่อหาเราให้เจอไง ดีมั้ยคะ"

"แต่ชิงชิงคิดถึงพ่อ"

"แม่กับพี่ใหญ่ก็คิดถึงพ่อจ๊ะ แต่ตอนนี้เรากำลังหาที่เล่นซ่อนแอบกับพ่อ แล้วชิงชิงค่อยโป้งพ่อเวลาพ่อหาเราเจอดีมั้ยคะ"

"เย้เย้ ดีๆ ชิงชิงจะรอโป้งพ่อ ฮ่าาาาา"

หลังจากนั้นก็หยิบซาลาเปาและนมออกมาให้เด็กๆและตัวเองกิน ระหว่างรอสองแฝดนอนกลางวันเธอก็สำรวจและทำความบ้านเช่าไปพลางเอาอุปกรณ์ทำอาหารออกมาเก็บซ่อนในห้องครัวไปด้วย เผื่อมาครั้งหน้าจะได้ทำอาหารที่นี่ได้เลย สักพักพอเด็กๆหลับเธอจึงแอบเอาเด็กๆเข้าไปนอนในบ้านในมิติ และเปลี่ยนเสื้อผ้าแต่หน้าใส่วิกผม เธอก็ไม่ค่อยเข้าใจนักว่าทำไมต้องปลอมตัวขนาดนี้ แต่ก็เอาเถอะเข้าเมืองตาหลิ่วก็ต้องหลิ่วตาตามสินะ เสร็จแล้วก็เดินออกมาปิดบ้านล็อคกุญแจ เดินไปทางตลาดมืด

ตอนนี้เธอเดินวนอยู่ในตลาดมืดได้สองสามรอบแล้ว พอจะเดาทางและจับทางได้บ้างว่าตัวเองสามารถเอาอะไรมาขายได้บ้าง อาหารและเครื่องนุ่งห่มเป็๲สิ่งที่๻้๵๹๠า๱เป็๲อย่างมากสำหรับที่นี่ เธอเดินเข้าไปติดต่อขอเช่าแผงและเอาเสื้อผ้ามาวางขายก่อน 

"เสื้อผ้านี่ขายยังไงจ๊ะน้องสาว"

"เสื้อเด็กใส่อยู่บ้านตัวละ 10 หยวน เสื้อกันหนาวเด็กตัวละ 15 หยวน ส่วนของผู้ใหญ่ 20และ 50 หยวนจ๊ะพี่สาวและถ้าซื้อเยอะฉันลดให้ด้วยนะจ๊ะ พี่สาวอย่าเพิ่งคิดว่ามันแพง ลองจับดูเนื้อผ้าดูก่อน แอบกระซิบบอกพี่สาวนะ เสื้อผ้านี่ฉันได้มาจากอีกฝั่งนึงเลยนะจ๊ะ รับรองพี่หาซื้อที่ไหนอีกไม่ได้แน่นอนจ๊ะ"

"มา เดี่ยวฉันหาชุดที่เหมาะกับพี่สาวแล้วทาบให้ดูก่อน พี่สาวค่อยตัดสินใจก็ได้จ๊ะ"

"เห็นมั้ย พี่สาวลองดูตัวเองจากกระจกนี่จ๊ะ ชุดนี้พี่สาวใส่อยู่บ้านก็ดูดี ใส่ไปข้างนอกก็สง่างาม" 

ตอนนี้พี่สาวตะลึงกับความสวยของตัวเองไปแล้วและตัดสินใจซื้อโดยให้เธอจัดชุดเพิ่มให้อีก ของเธอสามีและลูกๆทั้งยังขอซื้อกระจกของเธอไปอีกด้วย เมื่อมีตัวอย่างสำเร็จ ลูกค้าคนอื่นๆก็ทะยอยเข้ามาให้เธอลองทาบกับตัวให้บ้าง การค้าเสื้อผ้าของเธอจึงสำเร็จงดงามทีเดียว  เมื่อเสื้อผ้าที่เอาออกมาวางหมดลง เธอก็เก็บแผงแล้วหาที่หลบเข้ามิติแอบดูเด็กๆ เมื่อเห็นว่ายังไม่มีวี่แววจะตื่น เธอจึงปลอมตัวอีกครั้งและเอาเนื้อและอาหารแห้งออกมาขายบ้าง ขายไปได้สักพักก็มีผู้ชายคนนึงเข้ามาสอบถามเพราะอยากได้มากกว่ากว่านี้ เธอจึงเข้าใจจุดประสงค์ของเขาทันที 

"คุณลุงอยากได้สินค้าเป็๞ราคาส่งหรือจ๊ะ"

"ใช่ นังหนูลุงเห็นของที่เธอเอามาขายน่าสนใจ พอดีลุงรู้จักกับร้านขายของที่อื่นน่ะจะเอาไปลองขายดู เธอพอจะหาให้ลุงได้มั้ย"

"ได้น่ะได้จ๊ะลุง เราคงต้องหาที่คุยกันเพื่อตกลงเ๹ื่๪๫ราคาแต่ละอย่างอีกที แล้วลุงจะไปรับของยังไงเหรอ"

หลังจากที่พูดคุยตกลงกันแล้ว เธอก็นัดให้ลุงหวังเหล่ยมารับของอีกทีในตอนเย็นของวันนี้ โดยสถานที่ก็เป็๲ที่บ้านเช่าของเธอนั่นเอง ตอนนี้เธอต้องรีบกลับบ้านเช่าแล้วเอาทะยอยเอาของออกจากมิติมาเก็บไว้ที่ห้องในบ้าน เพื่อรอลุงหวังเหล่ยมารับ

"ลุงหวัง จอดรถหน้าบ้านได้เลยจ๊ะ ฉันเตรียมของให้แล้ว นี่จ๊ะน้ำ ลุงดื่มก่อนจ๊ะ"

"ขอบใจๆนังหนู แล้วนี่มีอะไรบ้างล่ะ"

" ตรงนี้จะเป็๲พวกไข่ไก่ ไข่เป็ด ไข่นกกระทาและไข่เค็ม ส่วนฝั่งนี้จะเป็๲พวกเนื้อสัตว์ทั้งแบบสดและแบบแช่แข็ง และฝั่งนี้เป็๲พวกข้าวและแป้งรวมถึงถั่วต่างๆจ๊ะ และสุดท้ายนี่พวกสินค้าแปลรูปจ๊ะลุง นี่คือใบรายการและราคาโดยแยกแต่ละประเภทให้แล้วนะจ๊ะ"

ก่อนลุงหวังจะกลับไปก็ได้นัดมารับของกับเธออีกครั้งโดยครั้งถัดไปจะเป็๞อีก 5 วันหลังจากนี้ เมื่อส่งลุงหวังกลับไปแล้วเธอก็เข้าครัวทำกับข้าว กระเพราหมูสับไข่ดาวสำหรับตัวเองและข้าวผัดปลาแซลมอนสำหรับเด็กๆ แล้วเข้าไปปลุกเด็กๆล้างหน้าล้างตากินข้าวและเตรียมตัวกลับหมู่บ้าน

หลังจากลงจากเกวียนโดยสารและจ่ายเงินแล้ว เธอก็ถือตระกร้าใส่ของที่ซื้อเดินกลับบ้านท่ามกลางสายตาสอดรู้สอดเห็นของเพื่อนบ้าน แต่เธอก็พยายามไม่สนใจจับจูงลูกๆเดินเชิดหน้ากลับบ้านทันที หลังจากเข้าบ้านได้สักพักอาเจียงก็วิ่งหน้าเริดมาหาอยากแสนรู้

"อาสะใภ้เข้าไปในเมืองมาเหรอจ๊ะ พาน้องๆไปด้วยเหรอ"

"ใช่จ๊ะ น้องๆของเธออยากไปกันน่ะ บอกให้อยู่บ้านกับอาเจียงก็พากันไม่ยอม อาเลยพาไปด้วยน่ะ แล้วนี่อาเจียงมาหาอามีอะไรหรือเปล่าจ๊ะ หรือมาทำความสะอาดบ้าน นี่ก็เย็นแล้ววันนี้ไม่ต้องหรอกจ๊ะ อาเจียงค่อยมาพรุ่งนี้ละกันนะ วันนี้อาเหนื่อยนิดหน่อยว่าจะอาบน้ำแล้วเข้านอนเลยน่ะ"

"อาสะใภ้ให้ลี่เจียงช่วยเก็บของให้มั้ยจ๊ะ เดี่ยวลี่เจียงช่วยเอาไปเก็บให้จ๊ะ"

"อาเพิ่งเก็บเสร็จเมื่อกี้เอง วันนี้ไม่ได้ซื้อมาเยอะ รอบนี้เลยไม่ต้องรบกวนอาเจียงแล้วล่ะ"

"พรุ่งนี้เช้าอาเจียงมาเร็วๆหน่อยก็ดีนะจ๊ะ มาช่วยอาทำกับข้าวหน่อย อ้อ ก่อนกลับบ้านอาฝากลี่เจียงช่วยเอาปื่นโตพวกนี้ไปให้พวกป้าๆอาๆหน่อยนะ นี่จ๊ะตามรายชื่อนี้เลย ขอบใจนะจ๊ะ"

เมื่อลี่เจียงกลับมาถึงบ้านก็ถูกแม่ของตัวเองเรียกเข้าในห้อง

"วันนี้แกได้อะไรกลับมาบ้าง"

"ได้อะไรล่ะจ๊ะแม่ ฉันยังไม่ทันไปถึงเลยอาสะใภ้ก็เก็บของเรียบร้อยแล้ว ฉันยังไม่ทันเห็นอะไรเลย"

"แล้วแกมัวทำอะไรอยู่ ฉันบอกให้แกไปรอที่บ้านนั้นตั้งนานแล้วไม่ใช่เหรอห๊ะ แทนที่วันนี้จะได้อะไรติดมือกลับมาด้วย" 

"แต่พรุ่งนี้อาสะใภ้ให้ฉันไปช่วยทำอาหารแต่เช้า พรุ่งนี้ฉันต้องรีบตื่น ฉันขอไปอาบน้ำแล้วเข้านอนก่อนนะจ๊ะแม่ ไม่งั้นพรุ่งนี้จะตื่นสายแล้วไปช่วยอาสะใภ้ไม่ทัน"

หลังจากนั้นลี่เจียงก็รีบวิ่งหนีแม่ไปอาบน้ำและเตรียมตัวเข้านอนแล้วคิดย้อนไปวันที่คุยกับพี่หนิง ถึงยาที่พี่หนิงเคยบอกให้เธอเอาให้อาสะใภ้กิน เธอจึงไปขอเพื่อจะเอามาให้แม่เธอกินบ้าง แต่พี่หนิงบอกว่ายามีราคาแพงถ้าเธออยากได้ก็ให้เธอเก็บเงินซื้อเอง ส่วนพี่หนิงบอกว่ากำลังเก็บเงินเพื่อจะหาซื้อยามาให้พี่สะใภ้กินอีกครั้ง