เสียงพัดลมเก่าในห้องซ้อมกีฬาเวียนวนไปมา
อากาศในนั้นอับชื้นจากกลิ่นเหงื่อผสมกลิ่นแป้งเด็ก
ไม่มีใครอยู่…นอกจากลิน และ “ภู”
เธอมาซ้อมตีแบด เพราะอยากหนีความรู้สึกติดค้างที่ยังหลอกหลอนอยู่ั้แ่เมื่อคืน
แต่เขากลับเดินเข้ามาเงียบ ๆ
วางกระเป๋า
ถอดเสื้อยืดออกเหลือแต่กล้ามไหล่เรียบกับผิวที่ชุ่มเหงื่อ
แล้วพูดแค่…
“มาแข่งกัน ถ้าฉันชนะ…เธอต้องตอบฉันทุกคำถาม”
—
พวกเขาเล่นกันหลายเซต
ลินพยายามฝืนเล่นทั้งที่ไม่ค่อยจะมีแรง
แต่รู้สึกได้…ว่าร่างกายเธอ “ยังไม่กลับมาเป็เหมือนเดิม”
เสื้อกีฬาบางแนบกับแผ่นอก
ชุดชั้นในไม่ทันเปลี่ยนั้แ่เมื่อคืน
ทุกการขยับทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกเสียดตรงจุดต้องห้ามซ้ำ ๆ
เธออับอายกับตัวเอง…แต่ห้ามร่างกายไม่ได้
—
ภูเป็คนพูดน้อย
แต่จ้องเหมือนมองทะลุลึกเข้ามาข้างใน
เขาไม่พูดเื่เมื่อวาน
ไม่ถามว่าเธอไปเจอใคร
แค่เดินเข้ามาเงียบ ๆ
ขยับมือ…จับเส้นผมเธอทัดหู
ใช้ปลายนิ้วกดหลังใบหูเบา ๆ
แล้วพูดว่า
“ที่เธอสะดุ้งเมื่อฉันแตะตรงนี้…เพราะเมื่อคืนมีคนเอาปากซุกตรงนี้ใช่มั้ย?”
ลินหน้าชา
หัวใจเต้นไม่เป็จังหวะ
แต่ก่อนจะได้หายใจทัน เขาก็โน้มหน้าเข้ามา
—
เสียงหอบเบา ๆ ดังขึ้น
มือของเขาสอดเข้าที่เอว
กดเธอลงกับพื้นพรมซ้อมเก่า ๆ กลิ่นสาปเหงื่อที่ยังหลงเหลืออยู่
ภูไม่เร่ง
เขานั่งคร่อม
ใช้ขาเขาดันต้นขาเธอออก
ร่างทั้งร่างของลินแนบกับพื้น…
“เจ็บตรงไหน บอกนะ”
เขาพูดด้วยเสียงนุ่มนวล
แต่มือกลับลูบผ่านหน้าท้องเธอลงไปตรงเนินขาแบบไม่มีจังหวะชะลอ
—
เสื้อกีฬาเธอถูกถลกขึ้น
หน้าอกขนาดพอดีที่ขึ้นรอยแดงจากเมื่อคืน
เขากดปลายนิ้วลงตรงรอยนั้น
แล้วโน้มหน้าเข้ามากระซิบ…
“มันยังไม่หายแดงเลยนะ…หมายความว่าคงโดนทำมาแรงมาก”
—
เขาใช้ปลายนิ้ววนช้า ๆ ตรงจุดนูนบนหน้าอก
แล้วดูปฏิกิริยาเธออย่างเย็น
ลินพยายามห้ามใจ แต่เสียงหายใจเธอเริ่มสั่น
“ทำไมถึงยังไม่หยุดฉัน?”
เขาถามเบา ๆ
ลมหายใจกรุ่นบนหน้าท้องเธอ
“เพราะอยากลอง…ว่าแบบที่ฉันทำจะรู้สึกยังไงใช่มั้ย?”
—
เขาโน้มตัวลง
ริมฝีปากกดเข้ากับฐานอก
ดูดเบา ๆ …แล้วแรงขึ้น…แรงขึ้น
ลินบิดตัว
ขาทั้งสองข้างกระตุก
มือจิกผ้าปูพรม
เสียงครางเล็ดจากลำคอ
“อึก…พอ…หยุดก่อน…”
เธอร้องเบา ๆ
สะโพกเขาขยับหนี…ช้า ๆ …แค่พอให้เขาสอดมือเข้าไปใต้กางเกงได้ถนัด
—
“ถ้าอยากหยุด…เธอก็แค่ผลักฉันออก”
เขากระซิบข้างหู
“ถ้าเธอแค่พูดเพราะ ‘รู้สึกว่าต้องพูด’ — ฉันจะไม่เชื่อเสียงเธออีกต่อไปแล้วนะ”
เขากระแทกนิ้วลงไป
แรง
จนมิด
และเร็ว
เสียงเปียกดัง ชับ ชับ จนห้องเงียบไม่พอจะกลบได้
—
“อ๊ะ…อ๊ะ…พอ…อย่าทำ…อย่าทำตรงนั้น…อ๊ะ…”
เขาไม่หยุด
กลับยิ่งเร่ง
จังหวะมือเริ่มเน้นหนัก และรัวจนสะโพกเธอกระตุกตลอดเวลา
ลินร้อง
แต่เสียงนั้นมีแววเสียวแทรกชัดเจนเกินจะหลอกใครได้
—
เขาก้มหน้าลง
ดูดปลายยอด อก แรง ๆ
แล้วกระแทกนิ้วจนลินร้องเสียงหลง
เสียงดังพอให้คนหน้าห้องได้ยินถ้ามีคนเดินผ่าน
—
เธอเสร็จ…ในมือของภู
สั่นไปทั้งตัว
หน้าแดงจนหายใจไม่ทัน
เปียกชุ่ม…เหมือนน้ำพุ่งออกมาโดยที่เธอควบคุมมันไม่ได้เลย
—
ภูยิ้มเบา ๆ
ใช้มือที่เปียกไปทั้งนิ้วเช็ดบนแก้มเธอ
“เธอจะจำวันนี้ได้…ไม่ใช่เพราะฉันทำอะไรเธอ”
“แต่เพราะเธอ ‘ยอมให้มันเกิดขึ้น’ กับตัวเอง”
—
เธอไม่พูดอะไร
นั่งนิ่ง น้ำตาคลอ หอบแรงไม่เป็จังหวะ
แต่มือเธอกลับจับกระเป๋าสมุดขึ้นมาแน่น…เหมือนจะกลับไปเขียนอีกตอน
963
