กิตารีกับโนราคอยดูแลนั่งประกบซ้ายขวาโรมจนดูคล้ายว่าเขาคือเ้าชายในอาเร็มอย่างไรอย่างนั้นเพราะทั้งเอาอกเอาใจหาของกินเครื่องดื่มสารพัดมาประเคนให้จนปิติอดปรายตาใส่สองสาวไม่ได้
“แหม่! อยู่กันตั้งเกือบสองปีไม่เค้ยไม่เคยเลยนะที่จะได้แบบนี้”
“ก็เพราะอยู่ด้วยกันมานานแล้วไงล่ะเลยไม่ต้องดูแลเป็พิเศษ”
“ใช่ๆ ลัมภ์เขาเพิ่งมา จะไปคุ้นชินอะไรอย่ามาอิจฉากันอย่างนี้สิ”
“แทนที่จะช่วยดูแลลัมภ์กลับมางอแงซะงั้น”
“ทำอย่างนี้ไม่ได้นะ”
“เรอะ”
“ใช่!” ปิติส่ายหน้าหน่าย ก็เล่นประสานเสียงกันเป็ปี่เป็ขลุ่ยอย่างนี้คงต้องแพ้ทางสาวๆ ที่กำลังหลงใหลคนมาใหม่หน้าตาดีสไตล์ซีรี่ย์จีนเกาหลีแล้วล่ะแฟ้มงานและไอแพดในมือจึงยื่นส่งให้โรม
“งานวันนี้ก็ไม่มีอะไรมากแค่คุณสันต์จะตรวจความคืบหน้างานปรับปรุงห้องพักและลานจอดรถของรีสอร์ต”
“ฮะ” โรมรับคำสั้นๆ ขณะรับของมาไว้ในมือแล้วส่งยิ้มบางให้ทุกคนอย่างเท่าเทียม และแค่นั้นก็ทำให้สองสาวข้างกายแทบหัวใจละลายไปกับสายลม
“เคลิ้มกันใหญ่เลยนะพวกเธอ”เสียงนั้นทำให้หลายชีวิตเหมือนหลุดออกมาจากวิมานกลางอากาศของตัวเอง “ข้าวต้มทรงเครื่องของคุณท่านเรียบร้อยหรือยังจ้ะพวกหล่อนต้องให้ฉันมาตามเนี่ย!” ทุกคนหันขวับไปมองทางต้นเสียง ยกเว้นก็แต่โรมที่นั่งตัวแข็งทื่อั้แ่ได้ยิน
“เรียบร้อยแล้วนี่คะคุณเอก” โนรารีบยืนยันคนฟังถึงกับเท้าเอวฉับ
“เรียบร้อยอะไรยะแม่คุณ!ถ้าเรียบร้อยก็คงไม่เห็นฉันอย่างนี้นะ ลองนึกดูดีๆ สิ” คุณอาเอกเริ่มแผดเสียงจนสองสาวต้องลุกไปตรวจสอบอาหารมื้อเช้าสำหรับคุณท่านซึ่งนอนป่วยอยู่ที่เรือนเจ็ดสี
“ไงจ้ะปีเตอร์”
“ทานข้าวกันครับ” คนฟังพยักหน้ารับ และก็ต้องตาโตเมื่อสะดุดเข้ากับเื้ัของคนที่นั่งเท่น์อยู่ตรงข้ามปิติเสียงสองจึงแหลมดังขึ้นทันที
“ลัมภ์! น้องลัมภ์ ดีใจจังได้เจอกันแต่เช้า”เ้าของชื่อแอบขนลุกซู่ มือไม้อ่อนจนช้อนกับส้อมแทบหลุดลงจานคงไม่ต้องสงสัยแล้วล่ะ..อาการแบบนี้เขาคงเป็โรคแพ้กระเทยแหงๆ
ไม่ใช่ว่าไม่เคยเจอกระเทยมาก่อนนะแต่คงเป็เฉพาะกับรุ่นที่ล่ำบึ๊กโรมค่อยๆ หันหน้ามาอมยิ้มฝืด
“ฮะ สวัสดีคุณอาเอก” มือเนียนที่ยกพนมถูกอีกฝ่ายรวบไว้จนแน่น
“น่ารักง่ะ มารยาทงาม”
โรมพยายามยืดมือคืนจากการเกาะกุมซึ่งก็เหนียวแน่นจนอยากจะใช้บาทาช่วยง้างออก โอ่ยยยย..ตายๆ ไม่ได้ๆ อย่าทำนะไอ้โรม!อนาคตไอ้ลัมภ์จบกันพอดี
“อาครับ อยู่นี่เอง”เสียงทุ้มดังขึ้นจนทำให้สามชีวิตหันไปมอง โรมแทบจะหันเป็คนแรกด้วยซ้ำเมื่อรู้สึกถึงเสียงที่คุ้นหูและยิ่งคุ้นตาเมื่อได้เห็นทำให้รู้สึกใจชื้นขึ้นทันที..วสันต์คืออัศวินขี่ม้าขาวไม่มีผิด“เห็นยัยรุ้งถามหาอยู่น่ะอา” แล้วคนที่เพิ่งมาสมทบก็เบือนหน้าไปทางปิติ “เป็ไงมอบงานเรียบร้อยแล้วใช่ไหม”
“ฮะ” โรมชิงตอบด้วยน้ำเสียงกะตือรืนร้นเป็โอกาสอันดีที่จะได้ออกห่างจากกระเทยควายแล้วย้ายร่างมายืนชิดคนเป็นาย
“คุณปิติคุยเรียบร้อยแล้วนายนี่ไงฮะเอกสารกับเครื่องมือ เราจะไปดูหน้างานกันเลยไหม” โรมเร่งถามจนคนตัวโตฟังแทบไม่ทันแถมยังไม่สนใจจะรอคำตอบด้วยซ้ำ ก็ตอนนี้เขาคว้าแขนดึงนายวสันต์ให้ก้าวขาตามไปแล้วนั่นทิ้งให้คุณอาเอกกับปิติมองตามหลังไปตาปริบๆ
“ผมก็ต้องรีบไปเหมือนกันครับ”ปิติลุกพรึบเมื่อนึกได้ว่าทิ้งเมียกับลูกไว้ตามลำพังพักใหญ่แล้ว
“อ่าว! ไปกันหมดเลย งั้นฉันก็คงต้องไปเหมือนกันแหละ”
5K
