แพทย์ทหารวิปลาส

บทที่ 36: ฉกฉวยสลากถูกรางวัลจากกองไฟเปลวเพลิงทะยานขึ้นสูงบนฟ้า ควันสีดำสนิทแพร่ออกมาจากหน้าต่างของชั้นบนสุด พร้อมกับเสียงเปรี้ยงปังปริแตกดังขึ้นให้ได้ยิน ระหว่างนั้นยังได้มีแสงสีขาวแลบผ่านเข้ามาในบัดดลตูม!เกิดการระเบิดขึ้นอีกครั้งการระเบิดครั้งแรก ชัดเจนว่าเป็นเสียงการระเบิดจากดินระเบิด และตอนนี้มีแก๊สแพร่ออกมา ต่อมาบ้านของจ้าวจื่อซาน มีความเป็นไปได้อย่างยิ่งที่จะสลายหายไปท่ามกลางกองเพลิงอย่างสมบูรณ์หลินเซียวมายังบ้านของจ้าวจื่อซาน เพื่อที่จะตามหาเบาะแส หากปล่อยให้ไฟไหม้ลุกลาม เบาะแสใดๆ ก็คงจะถูกเผาจนเป็นกองขี้เถ้า กลายเป็นเรื่องสูญเปล่าถ้าไม่สามารถเข้าไปทางประตูหน้าได้ ก็มีแค่ต้องหาทางอื่น“ปล่อยฉันนะ!” ใบหน้าของหลิงเอ๋อร์เต็มไปด้วยความเขินอายหลินเซียวจับมือเธอไม่ปล่อย หลิงเอ๋อร์ยืนนิ่งขบริมฝีปากแดงฉ่ำชื้นของเธอ ส่วนหนึ่งก็เอ่ยปากว่าให้อีกฝ่ายปล่อย ทว่าอีกส่วนหนึ่งกลับไม่มีท่าทีขัดขืนแต่อย่างใด ดูราวกับว่ากำลังเฝ้ารอบางอย่างอยู่ใครจะไปรู้ว่าหลินเซียวแทบจะไม่ได้สนใจอากัปกิริยาของของหลิงเอ๋อร์แม้แต่น้อย เพียงสะบัดมือของเธอออก เอ่ยเสียงต่ำ: “หลิงเอ๋อร์! เธอกลับไปก่อน ที่นี่มันอันตราย”พูดจบแล้ว หลินเซียวก็พุ่งตัวออกไป ราวกับเสือชีต้าร์ ในเสี้ยวพริบตาก็ไปถึงราวระเบียงเหล็กของชั้นแรก เท้าทั้งสองอยู่ที่พื้น กระโดดเพียงครั้งเดียวก็สามารถจับเอาราวเหล็กที่สูงกว่าสามเมตรจากพื้นได้ฟึ่บ!หลินเซียวฉุดรั้งตนเองด้วยมือข้างหนึ่ง ร่างรั้งแขวนอยู่บนราวเหล็กขยับถูกับมัน เขาเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว ขยับอย่างง่ายดายไปถึงที่ชั้นสอง“หมอนั่นทำอะไร?”เสียงอุทานดังขึ้นจากฝูงชนคนมุงหลายคนมองไปยังสภาพของหลินเซียว พลันมีท่าทีนิ่งอึ้งขึ้นไม่มีเครื่องป้องกันใดๆ มีเพียงแค่ราวระเบียงของแต่ล่ะชั้น ทว่าหลินเซียวกลับใช้เพียงแรงมือของตนเอง ปีนขึ้นไปทีล่ะชั้น“เขาบ้าไปแล้วเหรอ?”เมื่อเห็นว่าหลินเซียวปีนขึ้นไปสูงขึ้นเรื่อย ๆ เสียงอุทานของผู้คนก็เพิ่มขึ้นไปเรื่อย ๆ ในเวลาเดียวกันผู้คนที่ผ่านไปมาก็รวมตัวกัน อุดกันจนเต็มชั้นล่าง มองขึ้นไปทีล่ะคนสองคน ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อและตื่นตะลึงชั้นบนสุดอยู่สูงจากพื้นกว่าสามสิบสี่สิบเมตร ถ้าคนยืนอยู่ในที่สูงขนาดนั้น เมื่อมองลงมายังรู้สึกหน้ามืดตาลาย ทว่าหลินเซียวนั้นปีนขึ้นไปราวกับลิง เคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่วรวดเร็ว สีหน้าเต็มไปด้วยความมืดครึ้ม มุ่งหน้าไปยังตำแหน่งของไฟอย่างรวดเร็วเพล้ง!เขากระแทกกระจกหน้าต่างที่กินพื้นที่ตั้งแต่พื้นจนถึงเพดานจนแตก หลินเซียวกลิ้งตัวเข้าไปภายในห้องหว๋อ หว๋อ!เสียงไซเรนของรถพยาบาลดังขึ้น อยู่ในที่ห่างออกไป เสียงเตือนไฟไหม้ดังขึ้นมุ่งหน้ามาอย่างรวดเร็ว ทีมช่วยเหลือเองก็ได้รับข่าวและกำลังมา จะมาถึงสถานที่เกิดเหตุในเวลาไม่นานเปลวไฟโหมแรงขึ้นเรื่อย ๆ มันยากที่จะดับได้ด้วยมือเปล่า ทุกคนเห็นหลินเซียวเข้าไปในบ้านที่กำลังไฟไหม้ ล้วนคิดว่าเขาเสียสติไปแล้ว รนหาที่ตายชัดๆ หรือว่าคนคนนี้สมองป่วยกันฝูงชนพูดคุยกัน ชี้ไม้ชี้มือ หลายคนคิดว่าหลินเซียวที่เพิ่งเข้าไปนั้น ต้องตายอย่างแน่นอนหลิงเอ๋อร์มองไปยังแผ่นหลังที่หายไปของหลินเซียวอย่างอึ้งๆ แทบจะอุทานออกมาอย่างไม่พอใจ อดไม่ได้ที่จะกระทืบเท้าอย่างแรง ส่งเสียงออกมาทางจมูก: “หมอนี่มันบ้าไปแล้ว!”หลินเซียวเข้าไปภายในห้อง ควันหนาทึบปรากฎขึ้น เขาฉีกผ้าม่านออกมาแล้วใช้มันปิดปาก ดวงตาของชายหนุ่มหรี่ลงเล็กน้อย ในเวลาเดียวกัน พลังภายในจำนวนหนึ่งก็เคลื่อนไหวออกจากจุดตันเถียน โคจรไปทั่วร่างของเขาตูม!กระแสลมปรากฎขึ้นจากแรงกระแทก พัดพาเอาควันสีดำออกไปอย่างรวดเร็ว ทำให้ภาพตรงหน้าของเขาชัดเจนขึ้นเขามุ่งหน้าไปยังประตูหน้า เตะบานประตูที่พังไปแล้วครึ่งหนึ่งเปิดออก หลินเซียวตะโกนไปยังอาเซว่ที่อยู่ด้านนอกบานประตู “อาเซว่! ดม!”ฟึ่บ!อาเซว่ราวกับลูกศรที่ถูกปล่อยออกจากคันธนู พุ่งตัวเข้าไปในควันไฟสีดำ รวดเร็วราวกับแสง มุ่งตรงไปยังจุดต้นตอที่เกิดการระเบิดอย่างเร่งรีบ“โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง……” อาเซว่เห่าออกมาอย่างดุดันหลินเซียวรีบตามไป เห็นตู้เซฟที่ยังอยู่ในสภาพดีเยี่ยมด้านหน้าอาเซว่ อดไม่ได้ที่จะกระพริบตาปริบๆ อุ้มมันขึ้นมาโดยไม่เอ่ยอะไรฟึ่บ……ทันใดนั้น เสียงลมกรรโชกรุนแรงก็ดังขึ้น สีหน้าของหลินเซียวแปรเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง“ไม่ดีแล้ว! ไป!” หลินเซียวคำราม ฉวยโอกาสจากสถานการณ์แล้วกลิ้งตัวลงบนพื้น ถือโอกาสคว้าเอาโซ่เหล็กที่เอาไว้ตกแต่งไว้ในมือ“โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง……” อาเซว่โก่งหลังขึ้น กระโจนตัวสูง พุ่งตรงไปยังบริเวณที่มีควันไม่มาก และมันยังเป็นทิศทางที่หลินเซียวใช้ขึ้นมายังด้านบนด้วย มันกระโจนออกไปตูม!ท่อแก๊สที่เป็นต้นชนวนของการระเบิดออก กระแสลมรุนแรงพัดพาควันหนาทึบไร้ที่สิ้นสุดขึ้น ด้วยแรงกระแทกราวกับคลื่นซึนามิโถมเข้าใส่ กระแทกเข้ากับร่างของหลินเซียวและอาเซว่ฟึ่บ!หนึ่งคนหนึ่งสุนัขราวกับเรือน้อยลำหนึ่งที่ลอยล่องอยู่กลางทะเล ที่ต้องพบกับพายุเฮอริเคนพัดเข้าใส่ หลังจากที่หยุดนิ่งไปพักหนึ่ง ก็พลันพุ่งตัวออกไปอย่างรุนแรงครืน!ตลอดทั้งชั้นได้เริ่มเกิดการสั่นสะเทือนขึ้น ฝูงชนด้านล่างกระวนกระวาย หลบหนีไปทุกสารทิศทุกทาง หลบเลี่ยงเศษคอนกรีตจากการระเบิดที่ร่วงลงมาจากฟ้าในเวลาเดียวกัน หลายคนก็เห็นเงาสองเงาถูกเหวี่ยงออกมาจากใจกลางแรงระเบิด แกว่งไกวอยู่พักหนึ่ง จากนั้นจึงร่วงลงสู่พื้นด้วยความเร็วที่เพิ่มมากขึ้น“มีคนตกลงมา!”ไม่รู้ว่าใครเป็นคนที่กรีดร้องออกมา สายตาของทุกคนพลันตวัดไปมองในทันที สีหน้าอดไม่ได้ที่จะแปรเปลี่ยนไปอย่างรุนแรงภายใต้คลื่นกระแทกรุนแรงจากแรงระเบิด ร่างของหลินเซียวและอาเซว่หมุนคว้างอยู่กลางอากาศ จากนั้นจึงร่วงลงมาตรงๆความสูงระดับนี้ หากหนึ่งคนหนึ่งสุนัขร่วงลงมา ก็มีเพียงแค่ความตายรออยู่ ไม่มีโอกาสที่จะโชคดีเลย“หลินเซียว!”หลิงเอ๋อร์เบิกตากว้างจ้องมอง ในเสี้ยวพริบตาก็เห็นหลินเซียวหมุนคว้างอยู่กลางอากาศ หวาดกลัวเสียจนใบหน้าเล็กม่วงคล้ำ“จบสิ้นกันแล้ว!”“โหดร้าย!”เสียงกรีดร้องเป็นกังวลดังขึ้นทีล่ะคำสองคำ ผู้คนต้องการที่จะช่วยเหลือทว่าไร้ซึ่งหนทาง ทำได้เพียงมองหนึ่งคนหนึ่งสุนัขร่วงลงมาเร็วขึ้นเรื่อย ๆตูม!ตู้เซฟถูกหลินเซียวโยนลงที่พื้น กระแทกพื้นปูนจนแตกกระจายเป็นเศษเสี้ยว ภาพที่รุนแรงนั้น ทำให้เปลือกตาของผู้คนที่เฝ้ามองอยู่สั่นระริกถ้าคนร่วงลงมาแบบนี้ จุดจบย่อมน่าอนาถอย่างมาก ต้องตายศพไม่สวยอย่างแน่นอนเมื่อเห็นว่าร่วงลงมาครึ่งทางแล้ว หลินเซียวก็สะบัดข้อมือของตนเองด้วยใบหน้าเรียบเฉย โซ่เหล็กในมือของเขาพลันพุ่งออกไปเป็นเส้นตรง ราวกับอสรพิษที่พุ่งออกจากรู บินออกไปเสียงหวีดแหลมเคร้ง!ปลายของโซ่เหล็กทะลวงเข้าไปในหน้าต่าง เกี่ยวรัดรอบขอบหน้าต่าง ผูกเอาไว้สองสามรอบแคร่ก!แรงของการตกรุนแรงมาก โครงหน้าต่างที่ถูกโซ่พันเอาไว้ไม่อาจหยุดร่างที่กำลังร่วงหล่นของหลินเซียวได้ เขาได้คาดการณ์เอาไว้ก่อนแล้ว ร่างของชายหนุ่มฉวยเวลาเสี้ยววินาทีที่หยุดชะงัก ขยับตัวอย่างรวดเร็ว แทบจะแนบติดไปกับกำแพง บิดขาเล็กน้อยแล้วเตะกำแพงเพื่อลดแรง“ว้าว!”ฝูงชนเต็มไปด้วยเสียงดังอื้ออึงการกระทำนี้อันตรายอย่างมาก ประมาทเพียงแค่เล็กน้อยก็คงจะกระแทกกำแพงตาย ไม่จำเป็นต้องร่วงลงมาถึงพื้นเลยแม้แต่น้อย“โฮ่ง!”อาเซว่ตะเกียกตะกายอยู่กลางอากาศด้วยเท้าทั้งสี่ข้าง ส่งเสียงร้องออกมาอย่างน่าสงสาร ราวกับกำลังบอกลาหลินเซียว“อาเซว่!” ประกายเย็นเยียบแล่นวูบในดวงตาของหลินเซียว ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึก ไม่สนใจว่าจะสร้างเรื่องสั่นสะเทือนโลก กำลังภายในในจุดตันเถียนโคจรอย่างบ้าคลั่ง ยันขาทั้งสองของตนเองเข้ากับกำแพงอย่างรุนแรงตูม!กำแพงปรากฎรอยแตกร้าว หลินเซียวฉวยโอกาสใช้แรงกระแทก พุ่งออกไปราวกับลูกศร มุ่งตรงไปยังร่างของอาเซว่เคร้ง!ชายหนุ่มฉวยโอกาสนี้รั้งโซ่ กระชากเอากรอบหน้าต่างทั้งกรอบลงมา แขนของหลินเซียวสลัดกรอบหน้าต่างทิ้งไป ในเวลาเดียวกันก็ก็หมุนข้อมือ สะบัดโซ่ตรงออกไปในแนวขวางฟึ่บ!โซ่เหล็กพันร่างของอาเซว่เอาไว้อย่างชาญฉลาด ลดความเร็วในการร่วงหล่นของมันอย่างมาก จากนั่นหนึ่งคนหนึ่งสุนัข ด้วยแรงส่งเมื่อครู่ พุ่งตรงไปยังพื้นที่สีเขียวด้านข้างตึกเมื่อเห็นว่าหนึ่งคนหนึ่งสุนัขกำลังจะร่วงลงมาที่พื้น หัวใจของทุกคนก็ขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ...

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 36 ฉกฉวยสลากถูกรางวัลจากกองไฟ

นิยายแนะนำ

แพทย์ทหารวิปลาส

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 36 ฉกฉวยสลากถูกรางวัลจากกองไฟ

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้