ข้าไม่ควรมีอยู่

ลู่เฉินรู้ตัวดีว่า ร่างกายเขาไม่ปกติ
แต่เขาไม่เคยคิดว่ามันจะ “แย่ลง” ในวันนี้
ตอนแรกเป็๲แค่แน่นหน้าอก
เหมือนหายใจไม่เต็มปอด จากนั้นเริ่มปวด
ไม่แรง แต่ต่อเนื่อง
เหมือนมีอะไรบางอย่างดันจากด้านใน

เขาหยุดเดินชั่วครู่ วางมือบนอก
สูดลมหายใจยาว
เดี๋ยวก็หาย เขาปลอบตัวเองแบบที่ทำมาตลอด
วันนี้เขายังต้องส่งของ
ถ้าส่งไม่ทัน—ค่าจ้างจะหาย
ถ้าค่าจ้างหาย—เดือนนี้จะไม่มีเงินซื้อยา
เขาไม่มีสิทธิ์ป่วย
—
โกดังชั้นล่างยังเหมือนเดิม
เหม็นอับ เสียงดัง และไม่เคยต้อนรับเขา
“ช้า” คนดูแลโกดังพูดคำเดียว

ไม่เงยหน้าด้วยซ้ำ

ลู่เฉินวางห่อผ้าลง เปิดออก
สมุนไพรเรียงเป็๞ระเบียบ
เขานับมาแล้วสามรอบระหว่างทาง
“ครบ” คำตอบมาช้า
ก่อนจะตามด้วยเสียงถอนหายใจ “แต่ข้าไม่รับ”

ลู่เฉินชะงัก “เหตุผล?”
คำถามหลุดออกไปเอง
เขาไม่ได้ตั้งใจจะเถียง
ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้น
มองเขาเหมือนมองสิ่งสกปรก
“ข้าไม่อยากยุ่งกับของแบบเ๯้า”
ไม่มีคำด่า ไม่มีเสียงดัง แต่หนัก

ลู่เฉินพยักหน้า เก็บห่อผ้ากลับ
เขาเคยเจอแบบนี้มาก่อน
ปกติเขาจะเดินออกไปตรงนี้
แล้วหางานใหม่
แต่วันนี้—ความปวดในอกกลับแรงขึ้น
รุนแรงพอจะทำให้เขาต้องหยุดเดิน
โลกเอียงเล็กน้อย เหงื่อเย็นผุดขึ้นตามไรผม
ไม่ใช่ตอนนี้

อย่างน้อย…ขอให้กลับถึงที่พักก่อน
เขาออกจากโกดัง เลี้ยวเข้าทางลัดหลังสำนัก
เส้นทางที่เงียบกว่า ไม่ใช่เพราะอยากหลบใคร
แต่เพราะเขาเริ่มเดินไม่ตรง ทุกก้าวเหมือนต้องฝืน
ร่างกายตอบสนองช้าลง มือเริ่มชา
ลู่เฉินหยุดอีกครั้ง
คราวนี้เขานั่งลงกับพื้น
ถ้าฝืนเดินต่อ…อาจล้มกลางทาง
ถ้าล้มตรงนั้น…ไม่มีใครช่วย
เขามองไปรอบ ๆ
สายตาหยุดที่อาคารร้างหลังสำนัก
เขารู้ว่าที่นั่นคืออะไร
ที่เก็บของเสีย ของที่ใช้ไม่ได้
ของที่ไม่มีใครอยากแตะ
เขาไม่อยากเข้าไปจริงๆ
แต่ระหว่าง นั่งรอให้ร่างกายพังอยู่ตรงนี้
กับเข้าไปหลบพักในที่ที่ไม่มีใครสนใจ
เขาเลือกอย่างหลัง

ประตูไม่ได้ล็อก
เพียงแค่ไม่เคยมีใครเปิด
ข้างในเย็น เงียบ และมืดกว่าที่คิด
ลู่เฉินนั่งพิงผนัง หลับตาลง
พยายามควบคุมลมหายใจ
ความปวดไม่หาย แต่ไม่แย่ลง
จนกระทั่งเขารู้สึกถึง “บางอย่าง” ใกล้ตัว
ไม่ใช่พลัง ไม่ใช่เสียง เป็๲ความรู้สึกเหมือน…
มีของชิ้นหนึ่ง “อยู่ตรงนั้นมานานแล้ว” เขาลืมตา

กระบี่เล่มหนึ่ง
วางอยู่บนพื้น
ไม่สะอาด ไม่สมบูรณ์ เหมือนของที่ไม่มีใคร๻้๵๹๠า๱
ลู่เฉินมองมันนาน ไม่ได้คิดจะจับ เขาแค่คิดว่า
ของแบบนี้…ยังถูกทิ้งไว้ได้
ต่างจากเขา
ความปวดในอกกลับมาอีกครั้ง
แรงกว่าทุกที
ลู่เฉินกัดฟัน
มือเอื้อมไปแตะพื้นเพื่อพยุงตัว
แต่ปลายนิ้วกลับแตะโดนด้ามกระบี่แทน
เย็น ความเย็นนั้นทำให้เขาหยุดหายใจไปชั่วขณะ
ไม่ดี
แต่…ไม่เจ็บ
เขาชะงัก มองมือตัวเองที่วางอยู่ตรงนั้น
ยังไม่จับ ยังไม่ตัดสินใจ แต่เป็๲ครั้งแรกในวันนี้
ที่ร่างกายเขา ไม่ต่อต้าน
ลู่เฉินไม่รู้ว่านี่หมายความว่าอะไร
เขารู้แค่ว่า
ถ้าดึงมือกลับ—ความปวดจะกลับมา
ถ้าจับแน่น—บางอย่างอาจเปลี่ยนไป
เขานั่งอยู่ตรงนั้น
ลังเล
และนั่นคือวินาที
ที่เขาเริ่ม “เลือก” จริงๆ
—