- 5 -
ยางรัดผมสีน้ำตาล
คอนโด
เธอนั่งอยู่ในห้องน้ำ มือข้างหนึ่งถือยางรัดผมสีน้ำตาล กำแน่นด้วยความโกรธ จ้องมองมันพร้อมกับมีคำถามมากมายในหัวผุดขึ้นมาว่าเป็ของใคร
วันก่อนเธอเห็นแค่เค้กขึ้นมาบนรถ ยัยผู้หญิงคนนั้นตั้งใจทำหล่นไว้ที่นี่เพื่อให้เธอกับคัททะเลาะกันแน่ๆ หล่อน้าแฟนของเธอมากขนาดนี้เลยเหรอ
บอกตามตรงว่าตอนนี้เธอพร้อมจะให้อภัยเขานะ เพราะมันคือความผิดครั้งแรก ผู้ชายก็ทำผิดกันได้ทั้งนั้นถ้าเขากลับใจที่จะบอกเธอ ไม่โกหกเธอ…แต่ตอนนี้…
หัวใจบีบรัด เ็ปจนแน่นจุกไปหมด ความรู้สึกที่เธอเก็บเอาไว้ก็เริ่มหลั่งไหลออกมาผ่านน้ำตา แค่ถามเธอยังไม่กล้าเลย แล้วจะให้เขาบอกอะไร…
“ฮึก…”
เธอรู้ว่าตัวเองเป็คนขี้คลาด ไม่กล้ายอมรับความจริง ไม่กล้าทำอะไรเลย ได้แต่รอ…รอให้เขาบอกเอง…
2 วันต่อมา
วันต่อมา
วันนี้เป็วันหยุด คัทต้องไปหอเพื่อนเพื่อทำงานที่ค้างไว้ให้เสร็จ เธอก็เลยขอมาด้วย ตอนแรกเขาก็เหมือนจะไม่ให้ไปแต่สุดท้ายก็ตอบตกลง เธอถึงได้มากับเขาที่หอหน้ามหาลัย
หอหน้ามหาลัยคือหอของเพื่อนคนหนึ่งที่เธอไม่รู้จัก ชื่อว่าไจ๋ แต่ก็ยังมีชาติเพื่อนของคัทนั่งอยู่ด้วยเช่นกัน ทั้งสามคนนั่งทำงานกันอยู่หน้าโต๊ะคอมพิวเตอร์อย่างขมักเขม่น ไม่มีท่าทีให้น่าสงสัยอะไร
ขณะนั้นเองเธอก็ได้ยินเสียงบางอย่างข้างนอกประตู
แกร๊ก
ก่อนที่จะมีใครบางคนเปิดเข้ามา
“อ้าว หวัดดีแอล”
“หวัดดีเค้ก”
โชคดีจังที่วันนี้ได้เห็นเค้กมาที่นี่ด้วย
“นึกไงวันนี้ตามมาด้วยเนี่ย”
“ไม่มีไรหรอก พอดีว่าง” เธอตอบเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งที่ฝ่ามือกำลังกำยางรัดผมสีน้ำตาลแน่น
เธอกับเค้กเคยเจอกันหลายครั้งตอนไปเที่ยวด้วยกัน แต่แค่ไม่ได้สนิท ทุกครั้งเค้กก็ต้อนรับเธออย่างดี ไม่ได้ทำให้รู้สึกหวาดระแวงอะไร
“คิดว่ามาจับผิดแฟนซะอีก” เค้กพูดจบก็ยิ้มให้เธอ “แต่ไอ้คัทมันรักแอลจะตายไป ไม่นอกใจหรอกเนอะ ใช่ปะคัท”
คัทหันมามองแอลก่อนจะยิ้มให้
“แอลคือที่หนึ่งในใจของคัทอยู่แล้ว ไม่นอกใจหรอกครับ”
เค้กพูดแบบนี้้าจะสื่ออะไรกันแน่ ยิ่งพูดแบบนี้ยิ่งทำให้เธอสงสัยมากขึ้นไปอีก
“กูจะลงไปซื้อของข้างล่าง มีใครจะไปปะ” ชาติพูดขึ้น
“กูี้เีอ่ะ” เค้กนั่งบนโซฟาอีกมุมหนึ่งก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่น
“เดี๋ยวกูลงไปด้วย จะไปซื้อบุหรี่” คัทพูดจบก็ลุกเดินมาหาแอลที่เก้าอี้ โน้มใบหน้าลงมาจุ๊บที่ริมฝีปากเธอก่อนจะกระซิบเบาๆ “เดี๋ยวคัทมานะ รักแอลครับ”
แอลไม่ได้ตอบอะไร แค่ยิ้มให้เล็กน้อย มองดูพวกเขาเปิดประตูออกไปจากห้องก็รั้งสายตากลับมามองผู้หญิงที่นั่งอยู่ด้านข้าง
มีเวลาอยู่ด้วยกันแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน เธออยากจะคุยอะไรให้มันชัดเจน จะได้ไม่ต้องมาคอยหวาดระแวงอีก
“เค้ก”
“ว่าไง” เค้กเงยหน้าขึ้นมามองแอลด้วยความสงสัย
“อันนี้ของเธอปะ” แอลยื่นยางรัดผมไปตรงหน้าของเค้ก เพื่อรอดูปฏิกิริยาบางอย่าง…แต่กลับไม่มีอะไรเลย
“เราไม่ชอบใช้อันหนาอ่ะ มันกินผม ส่วนใหญ่เราใช้ยางธรรมดา แบบนี้” เค้กดึงหนังยางออกมาจากผมและชูขึ้นให้เธอดู “อันนั้นไม่ใช่ของเรา”
จะไม่ใช่ได้ยังไง ในเมื่อหล่อนเป็ชู้กับแฟนคนอื่น ทำเป็ปฏิเสธเพราะคิดว่าเธอจะจับไม่ได้งั้นสิ
“อาจจะเป็ของสาวสักคนที่ไอ้ไจ๋พามานอนด้วยก็ได้”
“อะไรเหรอ” เ้าของห้องหันมามองหนังยางในมือของแอลก่อนจะเบิกตาโตกว้าง “อันนั้นไม่ใช่ของเรานะ”
ผู้ชายคนนั้นมีท่าทางเหมือนหนุ่มติ๋ม ใส่แว่น เด็กเรียน ไม่ค่อยยุ่งเกี่ยวเื่ผู้หญิงเท่าไหร่ ยังไงก็ไม่ใช่ของเขาอยู่แล้ว
“นั่นก็ไม่ใช่ของเราเหมือนกัน”
เค้กเอ่ยตอบทั้งที่สายตายังคงจ้องมองโทรศัพท์โดยไม่คิดจะสนใจด้วยซ้ำว่าตอนนี้ตัวเองกำลังถูกคาดโทษอยู่ แต่ผู้หญิงมองผู้หญิงด้วยกันออก ในเมื่อเค้กไม่ได้กังวลเื่นี้แสดงว่า นี่ไม่ใช่ของเค้ก แต่เป็ของผู้หญิงคนอื่น
ขณะที่เธอกำลังคิดบางอย่างอยู่ในหัว เสียงเปิดประตูก็ดังขึ้นพอดี
แกร๊ก
เธอเห็นชาติเดินเข้ามาพร้อมกับถุงขนมในมือ แต่ไม่เห็นคัท
“คัทล่ะ” แอลถาม
“หมอนั่นสูบบุหรี่อยู่ข้างล่าง เดี๋ยวก็ขึ้นมา”
เธอพยักหน้าอย่างเข้าใจก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดเข้าไลน์ของแบด
คนเดียวที่เธอคุยได้คงมีแต่เขาเท่านั้น
Line แบด
มึง : แอล
อยู่ไหน : แอล
แบด : มีไร
มึงว่า : แอล
คนที่เป็ชู้กับแฟนกูคือเค้กปะ : แอล
แบด : ทำไม
แบด : มีอะไร
แบด : มึงอยู่ไหน
แบด : เดี๋ยวกูไปหา
กูไม่ได้อยู่ห้อง : แอล
กูอยู่หอไจ๋ เพื่อนคัท : แอล
แบด : มึงตามไปเฝ้ามันไง
อืม : แอล
แบด : กูบอกว่าให้มึงเงียบๆ ไม่ต้องคิดมาก
จะไม่ให้คิดได้ไง : แอล
กูเจอยางรัดผมในรถมัน : แอล
แบด : ของมึงปะ
ไม่ใช่ : แอล
แบด : อาจจะเพื่อนสักคนที่นั่งรถมันแล้วลืมทิ้งไว้ก็ได้
ทำไมต้องพูดเข้าข้างมันด้วย : แอล
แบด : กูไม่อยากให้มึงคิดมาก
แต่กูไม่คิดไม่ได้ไง : แอล
แบด : แล้วตอนนี้แฟนมึงอยู่ไหน
อยู่ข้างล่างตึก สูบบุหรี่อยู่ : แอล
แบด : อ่อ
มึงถามแบบนี้คืออะไร : แอล
แบด : เปล่า
แบด : ก็แค่ถาม
____________________
“แอล”
เสียงหวานเอ่ยเรียกทำให้เธอวางโทรศัพท์แล้วเงยหน้าขึ้นไปมอง
“ว่าไง”
“แบดเพื่อนเธอมีแฟนยัง” ถามถึงแบดทำไม เขาจะมีแฟนหรือไม่มีแฟนก็ไม่เกี่ยวกับหล่อนปะ
“ทำไมเหรอ”
“แค่อยากรู้อ่ะ”
ความจริงเค้กก็สวยนะ ถ้าเกิดหล่อนสนใจแบดขึ้นมาจริงๆ เธอจะทำยังไง อีกอย่างแบดก็ยังโสดอยู่ด้วย ผู้ชายโสดกับผู้หญิงโสด มันเป็อะไรที่เหมาะกันมาก
ไม่ได้สิ แบดคือเพื่อนเธอนะ เธอจะไม่ยอมให้เขาคบกับเค้กเด็ดขาด ข้ามศพเธอไปก่อนเถอะ
“มันเด็กเยอะ ถึงไม่มีแฟนก็เปลี่ยนเด็กอยู่ทุกวัน”
“เธอว่า…เราตรงสเปคเขาปะ”
ไม่ตรงสักนิด เขาไม่คบหล่อนหรอก
“ไม่รู้สิ ลองเข้าไปคุยเดี๋ยวก็รู้เองแหละ”
“งั้นเราขอไลน์แบดได้ปะ”
เห้ย ไม่ได้ปะวะ ทำไมไม่ไปขอเองแต่เลือกที่จะมาขอเธอแทน คิดว่าจะได้ง่ายๆ หรือไง
16.23 น.
คอนโด
หลังจากที่ทำงานเสร็จเรียบร้อย คัทกับแอลก็กลับมาที่ห้องเพื่อเตรียมตัวออกไปกินข้าว ขณะที่แอลกำลังรัดผมอยู่หน้ากระจกเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น…ไม่ใช่โทรศัพท์เธอแต่เป็ของคัท…
โทรศัพท์เขาวางไว้บนหัวเตียงแต่เ้าตัวกำลังอาบน้ำอยู่
ไปสิแอล เดินเข้าไปดูว่าเป็ข้อความของใครถูกส่งมา ไม่อย่างนั้นคืนนี้เธอคงนอนไม่หลับแน่
แอลลุกขึ้นเดินไปยืนหน้าโทรศัพท์ของคัทที่ยังสว่างอยู่ สายตาเห็นข้อความไลน์ของใครบางคนส่งมา…
แกร๊ก
คัทเดินออกมาจากห้องน้ำ ก็รีบเดินมาหยิบโทรศัพท์ด้วยท่าทีลุกลี้ลุกลนคล้ายกับกลัวว่าเธอจะเห็นอะไร
“กลัวแอลจะเห็นอะไร”
“เปล่าสักหน่อย เพื่อนคัทชอบส่งคลิปโป๊มาให้ดู คัทไม่อยากให้แอลเห็น”
ก็แค่ข้ออ้างเท่านั้นแหละ ดีนะเมื่อกี้เธอเห็นชื่อแชทไลน์ที่หน้าจอพอดี อย่างน้อยก็ยังรู้ว่าเป็แชทของใคร…
แบดลุกจากเตียง เดินไปหยิบเสื้อเชิ้ตมาใส่เพื่อเตรียมตัวกลับห้อง จู่ๆ ก็มีร่างบางมาโอบกอดเขาจากทางด้านหลัง
“พี่แบดนอนที่นี่กับเหมยไม่ได้เหรอคะ”
“พี่ต้องกลับห้อง”
“งั้นให้เหมยไปกับพี่แบดได้ไหม”
“เราตกลงกันไว้ว่ายังไงคะ” แบดถามเสียงเข้ม
“ว่าจะไม่ก้าวก่ายเื่ส่วนตัว…”
“ใช่ค่ะ”
“เหมยขอโทษค่ะ”
แบดค่อยๆ หันไปหาหญิงสาว เอื้อมมือไปลูบข้างแก้มเธอแ่เบาก่อนจะยิ้มเล็กน้อย
เหมยคือรุ่นน้องปี 2 เป็ผู้หญิงน่ารัก ยิ้มสวย อ่อนหวาน ผู้ชายที่ไหนก็ชอบแบบนี้ทั้งนั้น แต่ไม่ใช่เขา…
ครืด ครืด ครืด ครืด
แบดหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาดูก่อนจะกดรับสาย
“ว่าไง”
[แบด มึงว่างปะ]
“มีไร”
[มาหากูหน่อย]
“เป็ไร”
[กูอยากคุยกับมึง]
แบดตั้งใจจะกลับไปดูลูกชายตัวน้อยว่ากินอะไรหรือยัง แต่แม่มันดันโทรมาก่อกวนซะก่อน แล้วจะให้เขาขัดใจยังไง สำหรับเธอคนนี้ เขาทำอะไรไม่ได้อยู่แล้ว ในเมื่อเธออยากให้ไปหา เขาก็ต้องไป
“รอหน้าหอนั่นแหละเดี๋ยวกูไป”
[โอเค]
แบดวางสายก่อนจะหันไปมองน้องเหมยที่กำลังตีหน้าเศร้าอยู่
“ไปก่อนนะคะ ไว้ค่อยคุยกัน”
“ค่ะ”
แบดหยิบกระเป๋า เดินออกมาจากห้องก็เลื่อนดูข้อความไลน์ของแวนไปด้วย
Line แวน
แวน : ทำไรอยู่วะ
แวน : น้องมิ้นทักไอจีกูมาแทบไหม้ล่ะ
แวน : คนนี้แรงเกินไป ไม่ผ่านนะครับ
กูรู้ล่ะ : แบด
แวน : อยู่กับใครอีกอ่ะ
แวน : มีเด็กใหม่เร็วเว่อร์
ไม่เสือกสักเื่นะครับคุณ : แบด
แวน : แล้วเื่แอลเป็ไงบ้าง
มันวุ่นอยู่แต่กับไอ้คัท : แบด
บางทีกูก็ปวดหัว : แบด
แวน : งั้นมึงก็บอกมันไป
มึงบอกไหมล่ะ : แบด
แวน : ไม่เอา
แวน : เดี๋ยวมันด่ากู
กูก็กลัวมันโกรธเหมือนกัน : แบด
ตอนนี้กำลังไปรับมันที่ห้อง : แบด
สงสัยได้เป็นักสืบอีกแน่ : แบด
แวน : สู้เขานะ
แวน : พ่อนักสืบโคนัน
ไอ้สันขวาน : แบด
____________________
หน้าคอนโด
แบดจอดรถอยู่ใต้คอนโดของแอล เธอบอกว่าจะลงมาข้างล่าง แต่รอจนเกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว ก็ยังไม่เห็นลงมาสักที
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อโทรหาหญิงสาว แต่สายตาเห็นเธอกำลังวิ่งมาพอดี…ดูจากสีหน้าของเธอ เหมือนจะมีเื่ไม่ค่อยดีเกิดขึ้น
ปัง
“เป็ไร” แบดเอ่ยปากถามทันทีที่เธอขึ้นมาบนรถ
“กูรู้แล้ว ว่าใครเป็ชู้กับแฟนกู”
“…”
ไรท์จะลงให้อ่าน 10 ตอนค่ะ
ขาย EBOOK แล้ว
ราคา 99 บาท
1K
