(นิยายลงทุกวัน)Ghost CEO:ผีสร้างฉันให้เป็นเศรษฐี ฮาเร็ม

ตอนที่ 164 ด้วยความเคารพ…ฉันไม่คิดว่าบริษัทของคุณจะไปรอด

วิเวียร์อึ้งไปแล้ว หลังจากได้ยินเสียงของนักพัฒนา Rayzen คำพูดที่กระชับแต่ได้ใจความ คำพูดที่ให้เกียรติและเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น มั่นใจ

นี้คือภาพลักษณ์ที่ CEO คนหนึ่งพึ่งมีอย่างเต็มเปี่ยม…การที่ได้ทำงานกับคนแบบนี้ มันจะดีสักแค่ไหนกัน? วิเวียร์คิดทบทวนถึงคำเชิญชวนของนักพัฒนา Rayzen ในใจ

ถึงกระนั้น เธอที่เป็นถึงพนักงานระดับสูงก็ไม่ใช่คนที่หุนหันพลันแล่น ตกลงรับปากกับอีกฝ่ายไปโดยไม่คิด แม้ว่านักพัฒนา Rayzen จะเป็นคนที่เธอชื่นชมเขามากแค่ไหนก็ตาม

เธอนั้นมองตามความเป็นจริง เธอไม่รู้หรอกว่านักพัฒนา Rayzen พัฒนาคิดจะทำอะไรและอยากจะเชิญเธอมาทำงานให้กับเขาทำไม? แต่ที่แน่ๆ คือตอนนี้บริษัท Rayzen techฯ นั้นยังห่างไกลจากบริษัท Pineapple ที่เธอทำงานอยู่ อีกมากทีเดียว

เทียบง่ายๆ บริษัท Rayzen Techฯ เป็นเหมือนเด็กที่พึ่งเข้าอนุบาล แต่บริษัท Pineapple คือดอกเตอร์ปริญญาเอกเป็นต้น

ไม่มีอะไรที่ Rayzen จะเทียบกับบริษัทที่เธอทำอยู่ได้เลย ไม่ว่าจะมองในแง่ไหน? ลำพังแค่ตอนนี้ในตึกสำนักงานก็สู้ไม่ได้แล้ว แต่กระนั้นแม้วิเวียร์จะมองว่าศักยภาพของบริษัท Rayzen Techฯ จะเทียบไม่ได้กับบริษัทของเธอ

แต่เธอก็ให้เกียรติและมองพวกเขาในฐานะบริษัทที่พึ่งตั้งขึ้นไหม หากจะชักชวนเธอมาจริงๆ อย่างน้อย บริษัทก็ต้องเป็นรูปเป็นร่างให้ได้มากกว่านี้ก่อน เนื่องด้วยถ้าหากเธอลาออกจากบริษัท Pineapple จริงๆ

วีซ่าการทำงานที่ประเทศไทยของเธอก็จะถูกยกเลิกตามไปด้วย บริษัท Rayzen Techฯ ต้องเป็นคนจัดการวีซ่าทำงานให้กับเธอแทน ซึ่งในกฎหมายได้ระบุว่าบริษัทที่จะยื่นขอวีซ่าทำงานให้กับคนต่างชาติได้ ต้องมีคนไทยรับรองอย่างน้อย 10 คนขึ้นไป

หากแต่ตอนนี้เท่าที่เธอเห็นในตอนนี้ บริษัทดังกล่าวมีภัทรที่เป็นพนักงานอยู่ที่นี่แค่คนเดียวเท่านั้น “ผมรู้ว่าคุณมีเรื่องที่สงสัยเกี่ยวกับบริษัทของเราอีกมาก ตอนนี้ผมและอาจารย์อาจจะยังพูดอะไรมากไม่ได้ แต่ที่พูดได้ในตอนนี้ก็คือ ผมกับอาจารย์มีความตั้งใจที่จะนำพาบริษัทให้กลายเป็นบริษัทที่พัฒนาด้านเทคโนโลยีระดับโลกครับ” พีทรับมือถือกลับมา ก่อนที่ตัวเขาจะสังเกตเห็นถึงความลังเลของวิเวียร์ที่ปรากฏอยู่บนใบหน้าตอนนี้

ซึ่งแม้ตัวเขาจะบอกอะไรกับเธอไม่ได้มาก ถึงการทำงานของบริษัท Rayzen Techฯ ในตอนนี้ แต่เขานั้นมีบางอย่างที่ทำให้เธอสนใจได้อยู่

พีทได้ฉายภาพในมือถือของเขาขึ้นโชว์บนหน้าจอทีวีในห้องประชุม ซึ่งภาพที่พีทโชว์นั้นเป็นภาพถ่ายของก้อนหินที่มีสีสันธรรมดา คล้ายกับสีของถ่าน เพียงแค่มีความเงางามและมีประกายแวววาวที่ทำให้ก้อนหินก้อนนี้ดูพิเศษกว่าก้อนหินธรรมดา

สำหรับพี่แพร เธอไม่รู้หรอกว่าพีทจะโชว์หินให้กับวิเวียร์ดูทำไม…แต่ทว่าก้อนหินธรรมดาในสายตาของพี่แพร กลับมีค่ามากมายเหลือคณานับสำหรับวิเวียร์

วิเวียร์รู้จักหินนี้เป็นอย่างดี ไม่สิ จะเรียกว่าหินไม่ได้ เพราะมันคือแร่…แร่แรร์เอิร์ธ ที่มีความหายากและเป็นที่ต้องการของนานาประเทศทั่วโลก เพราะเพียงแค่แร่แรร์เอิร์ธไม่กี่มิลลิกรัมก็สามารถสร้างชิปเซตหน่วยประมวลผลของมือถือจากบริษัท Pineapple ได้หลายล้านเครื่องแล้ว

แต่กระนั้นภาพของแร่แรร์เอิร์ธที่อยู่ในทีวี แร่ก้อนนี้มันกลับมีขนาดใหญ่เท่ากับลูกฟุตบอล หากตีเป็นเงิน น่าจะมีราคาไม่ต่ำกว่า หลายพันล้านเหรียญ เลยทีเดียว

“นี้คือรูปภาพจริงๆ ใช่ไหม ไม่ได้ผ่านการตัดต่อใช่ไหม?!” วิเวียร์ตื่นเต้นเสียยิ่งกว่าได้คุยกับนักพัฒนา Rayzen เสียอีก เมื่อได้เห็นถึงแร่แรร์เอิร์ธที่มีขนาดใหญ่เท่าลูกฟุตบอล

“ไม่ได้ผ่านการตัดต่อมาอย่างแน่นอนครับ ถ้าคุณยังไม่เชื่อ…เช่นนั้นก็ดูรูปต่อไปได้เลย” พีทได้เปิดรูปห้องปฏิบัติการที่มีเครื่องจักรชนิดพิเศษกำลังสกัดแร่แรร์เอิร์ธขึ้นมาให้กับวิเวียร์ได้ดู

มันทำให้เธอถึงกับตะลึงค้างจนพูดอะไรไม่ออกแล้ว “ตอนนี้อาจารย์กำลังให้ความสำคัญกับเรื่องแร่แรร์เอิร์ธอยู่ครับ เขาเลยไม่สามารถปลีกตัวมาหาคุณด้วยตัวเองได้…และผมก็ไม่สามารถบอกตำแหน่งหรือหน้าตาของเขาให้กับผู้ใดได้ เพื่อความปลอดภัยของตัวอาจารย์” พีทปั่นแต่งเรื่องขึ้นมา ซึ่งมันก็สอดคล้องกับความสำคัญของแร่แรร์เอิร์ธจริงๆ

เรื่องแร่แรร์เอิร์ธนี้ หากหลุดออกไปภายนอก มันต้องเป็นเรื่องใหญ่มากแน่ๆ ซึ่งมันอาจทำให้เกิดสงครามระหว่างประเทศขึ้นมาได้เลย หากประเทศยักษ์ใหญ่ล่วงรู้เรื่องนี้เข้า

อย่างที่รู้กันดีว่าประเทศจีนคือประเทศที่สกัดแร่แรร์เอิร์ธออกมาได้มากที่สุดในโลก จากทรัพยากรธรรมชาติที่มีในแผ่นดิน รวมถึงรุกล้ำเข้าไปในประเทศรอบข้างๆ เพื่อดึงทรัพยากรอันมีค่านี้มาเป็นของตัวเอง

เฉกเช่นเดียวกับสหรัฐอเมริกาที่ทำแบบนั้นเช่นเดียวกัน สหรัฐอเมริกาก็เป็นประเทศที่มีแหล่งทรัพยากรแร่แรร์เอิร์ธมากที่สุดในโลกและเป็นประเทศแรกที่ค้นพบและศึกษาเกี่ยวกับมัน

จนทำให้ประเทศกลายเป็นมหาอำนาจของโลกได้ตั้งแต่สงครามโลกครั้งที่ 1 เพราะเป็นประเทศที่ส่งออกอาวุธและเทคโนโลยีล้ำสมัยในยุคนั้นมากที่สุด แม้ในตอนแรกจะวางตัวเป็นกลาง ไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับสงครามและให้ความสำคัญกับการทำการค้าและเทคโนโลยี

แต่นานาประเทศก็รู้ถึงศักยภาพอันยิ่งใหญ่ของอเมริกากันเป็นอย่างดี จวบจนกระทั่งสงครามโลกครั้งที่ 2 ทั่วโลกก็ได้ประจักษ์ถึงความพลังอำนาจทางเทคโนโลยีที่สหรัฐมีไว้ครอบครอง ไม่ว่าจะเป็นโครงการอาวุธนิวเคลียร์หรือเทคโนโลยีที่ล้ำสมัย ซึ่งทั้งหมดทั้งมวลล้วนมีแร่แรร์เอิร์ธเป็นส่วนสำคัญในการผลักดันเทคโนโลยีความก้าวหน้าให้กับอเมริกานั่นเอง

อเมริกาได้ใช้แร่แรร์เอิร์ธไปกับการทำวิจัยมากมาย ใช้มันขยายอำนาจทางเทคโนโลยีและเศรษฐกิจจนทำให้ประเทศของตนกลายเป็นประเทศมหาอำนาจที่จะชี้นิ้วสั่งใครก็ได้ ทั้งนี้สหรัฐเองก็รู้ว่าขืนใช้แร่แรร์เอิร์ธในประเทศของตัวเองจนหมด

อาจทำให้ประเทศของพวกเขาสั่นคลอนได้ ดังนั้นสหรัฐจึงเริ่มการออกตามหาแร่แรร์เอิร์ธในประเทศอื่นๆ อย่างเอาเป็นเอาตาย โดยเฉพาะประเทศโลกที่สาม

ขุมทรัพย์ทางธรรมชาติ น้ำมัน แร่แรร์เอิร์ธล้วนอยู่ในปฏิบัติลับ ที่ฉากหน้าอเมริกาได้ส่งทหารของพวกเขาเข้าไปในพื้นที่ของประเทศอื่นๆ ทำตัวเป็นตำรวจโลก แต่เบื้องหลังพวกเขาได้แอบส่งนักวิทยาศาสตร์ของพวกเขาติดตามไปด้วย เพื่อนำทรัพยากรอันมีค่านี้กลับมาให้ประเทศของพวกเขาเอง

เฉกเช่นเดียวกับที่ประเทศจีนต่างก็ทำแบบเดียวกัน เพียงแต่ประเทศจีนนั้นใช้วิธีครอบงำประเทศอื่นๆ ไปอย่างช้าๆ ไม่ได้ส่งกำลังทางทหารเข้าไปแบบสหรัฐ

แต่กระนั้นทั้งสองชาติก็คือโจรในคราบผู้ดี ที่ออกปล้นทรัพยากรทางธรรมชาติของประเทศอื่นๆ อยู่ดี

แน่นอนประเทศไทยก็ถือเป็นหนึ่งในประเทศที่ถูกสหรัฐและอเมริกา เข้ามาสานสัมพันธ์ด้วยเป็นชาติแรกๆ หลังจากนักวิทยาศาสตร์ของพวกเขาค้นพบการมีอยู่ของแร่แรร์เอิร์ธในประเทศไทย

สหรัฐอเมริกาเข้ามาในประเทศไทย พร้อมกับหยิบยื่นเศรษฐกิจและเทคโนโลยีที่สหรัฐพอจะสละให้ได้ เพื่อเปิดทางให้คนของตัวเองเข้ามาค้นหาและสำรวจแร่แรร์เอิร์ธในประเทศไทย ก่อนจะได้ผลลัพธ์ว่าไม่คุ้มค่ากับการลงทุน เพราะแร่แรร์เอิร์ธของไทยถึงจะมีปริมาณมากมายมหาศาล เทียบเท่า 1 ใน 4 ที่สหรัฐมี แต่ความเข้มข้นกลับมีน้อยมาก จนแทบจะนำมาใช้งานจริงไม่ได้เลย

และด้วยเหตุนี้ทำให้สหรัฐเริ่มตีตัวออกห่างจากไทยมากขึ้นเรื่อยๆ เปิดโอกาสให้กับจีนได้เข้ามาสานสัมพันธ์บ้าง หลังจากที่จีนเริ่มแผ่ขยายเศรษฐกิจไปนอกประเทศของตัวเองและจุดประสงค์ของประเทศจีนก็ไม่ต่างจากอเมริกา คือปล้นทรัพยากรไปจากประเทศอื่นๆ แต่ที่มันแย่มากกว่านั้น คือวิธีที่จีนใช้และเข้าไปในประเทศอื่นๆ มันนับว่าเป็นการกระทำที่โหดร้ายมากกว่าสหรัฐเสียด้วยซ้ำ

จีนในฉากหน้าจะเข้าไปเสนอทรัพยากรและเทคโนโลยี เจริญสัมพันธ์ทางไมตรีเฉกเช่นเดียวกับที่สหรัฐทำ ก่อนที่จะรุกคืบด้วยการนำสินค้าและตลาดในประเทศจีนมากัดกินเศรษฐกิจของชาตินั้นๆ จนพังพินาศ

ได้ดูดทรัพยากร ได้ครอบครองตลาด กว่าจะรู้ตัวประเทศที่ถูกกระทำมันก็สายไปแล้ว…และในตอนนี้ประเทศไทยในปี 2556 ก็กำลังใกล้จะเผชิญกับการรุกคืบเข้ามาของจีนแล้วเช่นกัน

“คุณวิเวียร์พอจะเข้าใจแล้วใช่ไหมครับว่าทำไมอาจารย์ของผมถึงมาเจอคุณไม่ได้” พีทได้เรียกสติของวิเวียร์ให้กลับมา หลังจากที่เธอจ้องมองการสกัดแร่แรร์เอิร์ธที่พีทเปิดให้เธอดูอย่างไม่วางตา ‘งึก~!’ วิเวียร์พยักหน้าและท่าทางของเธอยังคงดูช็อกกับเรื่องนี้อยู่

“แล้วเช่นนั้น คุณวิเวียร์คิดเห็นยังไงกับบริษัท Rayzen Techฯ ของเราครับ?” พีทหลอกล่อ เล่นกับเหยื่ออย่างวิเวียร์จนปลาน้อยตัวนี้เริ่มอ่อนแรงแล้วและมันก็ถึงเวลาที่เขาจะกระตุกสายเบ็ดเพื่อตกปลาน้อยตัวนี้ขึ้นมาเป็นของเขาเสียที

“ฉันสนใจกับอนาคตของพวกคุณมากๆ และฉันอยากที่จะเข้าร่วมมันด้วย…เพียงแต่ ฉันต้องใช้เวลาอีกสักพักกว่าถึงจะเข้าร่วมกับบริษัทของคุณได้” วิเวียร์กระสันอยากจะเข้าร่วมเป็นส่วนหนึ่งกับบริษัท Rayzen Techฯ แล้ว

เธอไม่สนใจแล้วว่า บริษัทนี้จะเป็นบริษัทเล็กหรือใหญ่ถ้าเทียบกับบริษัท Pineapple ที่เธอทำงานอยู่ บริษัท Rayzen Techฯ เป็นเด็กอนุบาลก็จริง แต่เป็นเด็กอนุบาลที่นั่งรถซูเปอร์คาร์ไปโรงเรียน มีอาจารย์ระดับดอกเตอร์เป็นครูสอนตัวต่อตัว

หากเธอไปตามเส้นทางลัดอีกสักเล็กน้อย ก็น่าจะทำให้เด็กอนุบาลคนนี้เหมือนกับเสือที่ติดปีกได้อย่างแน่นอน

พีทพยักหน้าด้วยความเข้าใจกับสิ่งที่วิเวียร์ตอบกลับมา เขารู้ว่าวิเวียร์เป็นเจ้าหน้าที่ระดับสูง การลาออกของเธอย่อมไม่ใช่เรื่องง่ายที่บริษัทจะยอมปล่อยไปง่ายๆ อย่างน้อยก็ต้องโอนถ่ายงานสำคัญให้เสร็จเสียก่อน อย่างน้อยๆ ก็อีก 3 เดือนข้างหน้าเป็นอย่างต่ำ

แน่นอนพีทนั้นรอได้ เพราะตอนนี้บริษัท Rayzen พึ่งจะตั้งไข่ ยังต้องดำเนินการอีกหลายอย่างเพื่อก่อตั้งบริษัทให้เป็นรูปเป็นร่างเสียก่อน รวมไปถึงแร่แรร์เอิร์ธที่เขาค้นพบ ก็ต้องรอให้รัฐบาลตรวจสอบข้อมูลที่เขาส่งไปเสียก่อน ตามขั้นตอนทางกฎหมาย

ที่ตอนนี้พีทได้ยื่นเรื่องการค้นพบแร่แรร์เอิร์ธในพื้นที่ของเขาให้กับทางกรมทรัพยากรทางธรรมชาติของรัฐบาลได้ตรวจสอบแล้ว ซึ่งน่ากำลังอยู่ในขั้นตอนส่งทีมไปสำรวจตามที่พีทได้ยื่นคำร้องไป

ยิ่งการมีลายเซ็นของหัวหน้าเฉินที่เป็นถึงนักวิจัยระดับโลกจากประเทศจีนมาช่วยยืนยันการค้นพบนี้ด้วยแล้ว ถึงประเทศไทยจะมีการทำงานที่ล่าช้ามากแค่ไหน แต่ถ้ามันเกี่ยวพันกับเรื่องผลประโยชน์ ไม่มีทางที่รัฐบาลจะกล้าล่าช้า ปล่อยผ่านอย่างแน่นอน

อย่างไรก็ตามในขณะที่พีทกำลังพูดคุยกับวิเวียร์เกี่ยวกับบริษัทอยู่นั่นเอง จู่ๆ ทางวิเวียร์ก็ได้เอ่ยถามขึ้นมากับพีทประโยคหนึ่ง “ถ้าไม่เป็นการเสียมารยาท ฉันขอสัญญาว่าสิ่งที่ฉันจะถามพวกคุณ จะถูกเก็บเป็นความลับอย่างดี…อาจารย์ของพวกคุณ กำลังให้ความสนใจในการผลิตมือถืออยู่ใช่หรือไม่” วิเวียร์ถาม เธอฉลาดสมกับที่พีทและน้าผีในระบบให้ความสนใจในตัวเธอจริงๆ

เพียงแค่บอกเล่าทิศทางของบริษัท Rayzen Techฯ เพียงเล็กน้อย เธอก็รู้แล้วว่าตอนนี้บริษัทของพวกเขากำลังวางเป้าหมายที่จะสร้างโทรศัพท์มือถือขึ้นมาด้วยตัวเอง

“นั้นก็เป็นหนึ่งในเป้าหมายหลักๆ ของพวกเราครับ” พีทยิ้มและพยักหน้าให้กับเธอ ถึงจะไม่ได้ยอมรับไปตรงๆ แต่ก็มากพอที่จะทำให้ทั้งสองฝ่ายเข้าใจตรงกันได้ว่าพวกเขามีมุมมองไปในทิศทางเดียวกัน

“อาจารย์ของคุณรู้เรื่องระบบโทรศัพท์เป็นอย่างดี จะไม่ให้เขาเข้ามาในวงการโทรศัพท์ย่อมเสียความรู้ที่มีไปเปล่าๆ ถ้าเช่นนั้นฉันมีตัวช่วยพิเศษให้กับคุณเพื่อเป็นของขวัญสำหรับข้อมูลที่เปิดเผยให้กับฉันก็แล้วกัน” วิเวียร์จ้องมองพีทเล็กน้อย ประหนึ่งแสดงให้เห็นว่าถึงเธอจะเป็นเหยื่อที่ถูกเขาล่อลวง แต่เธอไม่ใช่ปลาตัวเล็กๆ อย่างที่เขาคิด

วิเวียร์ผู้นี้ถึงจะไม่ทรงพลังเหมือนกับฉลามนักล่า แต่เธอก็เปรียบโลมาที่ฉลาดเป็นกรด

“ถ้าบริษัท Rayzen อยากจะเข้าสู่ตลาดมือถือ การเริ่มต้นจาก 0 อาจเป็นทางที่มั่นคงกว่าก็จริง แต่จากที่ฉันได้ศึกษาพฤติกรรมของคนในประเทศไทย ด้วยความเคารพฉันไม่คิดว่าบริษัทของคุณจะไปรอดในอุตสาหกรรมนี้” วิเวียร์พูดออกมาภายใต้สิ่งที่เธอศึกษาพฤติกรรมของคนไทยมาจริงๆ

คนไทยเป็นประเทศไทยแปลกอย่างหนึ่ง พวกเขารักในความเป็นไทยของตัวเอง แต่กลับไม่เลือกซื้อและอุดหนุนสินค้าในประเทศเพราะมองว่ามันไม่ได้คุณภาพ สู้สินค้าที่มาจากต่างประเทศไม่ได้ ทั้งๆ ที่ความเป็นจริงสินค้ามากมายของไทย ดีกว่าต่างประเทศหลายเท่าตัว มิหนำซ้ำยังถูกกว่า…แต่ทว่าคนไทยกลับไม่เลือกซื้อ จนบริษัทบางแห่งในประเทศไทยต้องแก้เกมด้วยการเปลี่ยนชื่อให้คล้ายกับชื่อของต่างประเทศแทน ดั่งเช่นพัดลมยี่ห้อดังที่มีชื่อคล้ายภาษาญี่ปุ่น หากแต่จริงๆ แล้วเป็นบริษัทของคนไทย 100%

มือถือเองก็เช่นกัน จากที่วิเวียร์ได้เห็นผลงานของนักพัฒนา Rayzen เธอรู้ดีว่าระบบที่เขาออกแบบให้กับมือถือของตัวเองจะต้องเป็นระบบที่ยอดเยี่ยมมากแน่ๆ ยอดเยี่ยมเสียยิ่งกว่าระบบ uOS ของบริษัท Pineapple ของเธอเสียอีก

แต่กระนั้นถึงระบบจะดี มีชิปเซตที่สุดยอดมากแค่ไหน แต่การตีตลาดมือถือไม่ใช่เรื่องง่าย ลำพังแค่ตลาดในประเทศตัวเองยังตีไม่แตก ก็ไม่ต้องพูดถึงการตีตลาดไปทั่วโลกเลยด้วยซ้ำ ดั่งเช่น Sumsing ของประเทศเกาหลีใต้ , Huawai ของจีน หรือ Uphone ของอเมริกา

ฉะนั้นการเริ่มต้นจาก 0 ไม่ใช่เส้นทางที่ดีที่สุดสำหรับบริษัท Rayzen หากแต่การเดินด้วยทางลัดอย่างการเข้าซื้อกิจการแบรนด์มือถือที่เคยมีชื่อเสียงต่างหาก ถึงจะเหมาะกับบริษัท Rayzen

[สิ่งที่เธอพูดถูกต้อง…เราควรฟังคำแนะนำของเธอ]

น้าผีเห็นด้วยกับความคิดของวิเวียร์ รวมไปถึงพีทเองก็คิดเช่นเดียวกัน จะมีก็แต่เพียงสตีเฟ่น จ๊อบส์เท่านั้นที่ไม่เห็นด้วย แต่สุดท้ายหลังจากที่เอไออัลฟ่าได้นำข้อมูลที่เกิดขึ้นในตลาดประเทศไทยให้กับสตีเฟ่น จ๊อบส์ได้ดู เจ้าตัวก็ได้แต่จนใจยอมรับกับความแปลกประหลาดของตลาดประเทศไทย ที่มันช่างแปลกประหลาดกว่าประเทศอื่นๆ

...โปรดติดตามตอนต่อไป...

ยังมีอีกตอนแถมให้ ลงตอน 2 ทุ่มนะครับ ^^

นิยายลงทุกวันเวลา 18.00 นะครับ

สามารถติดตามผู้แต่งเพื่อติดต่อสอบถามได้ที่แฟนเพจเลยนะครับ

www.facebook.com/WritelazyV2

นามปากกา.Writelazy