The Dark World มหาสงครามออนไลน์กู้ปฐพี

เครดิตภาพจาก https://wallhere.com

"ว่ายังไง ใครเป็นคนทำเธอ " มาวินยังคงถามเสียงดังจนคล้ายตะโกน สีหน้าอยู่ระหว่างเจ็บปวดและคั่งแค้น

"ยะ....อย่าตกอยู่ในความแค้นเลยยอดรัก เธอตะ....ต้องปล่อยวางนะและใช้ชีวิตต่อไปอย่างมีความสุข " มารร้ายในคราบจันยังคงแสดงบทคนดีต่อไปมือขวาเอื้อมไปลูบไล้ใบหน้าของมาวิน เพื่อเช็ดหยาดน้ำตาที่อาบสองแก้มมุมปากพยายามยิ้มอบอุ่น

      แม้จันจะสอนสั่ง แต่ก็ไม่ช่วยให้จิตใจของมาวินสงบลงกลับพลุ่งพล่านด้วยไฟแค้นและความโศกายิ่งกว่าเดิมเขากัดฟันแน่นจนเริ่มมีเลือดแดงสดไหลออกมาจากริมฝีปาก ดวงตาแข็งกร้าวราวกับสัตว์ป่า

"ไม่มีวัน ชั้นไม่ให้อภัย ใครทำเธอ บอกมาเดี๋ยวนี้ "

       สีหน้าของจันดูซีดเผือดลงไปทุกขณะเพราะเสียเลือดไปมากมาย ดวงตาคมเริ่มจะปิดแหล่มิปิดแหล่บ่งบอกถึงไฟชีวิตที่ใกล้มอดดับ ถึงกระนั้น เธอก็ยังปิดปากเงียบ

"บอกมาเถอะ ชั้นขอร้อง คนที่ทำร้ายเธอ สมควรต้องชดใช้ "มาวินเริ่มอ้อนวอนด้วยกระแสเสียงที่โหยหวน ทำให้ดูเหมือนผีเปรตในตำนาน มากกว่าจะเป็นมนุษย์ที่มีเลือดเนื้อ 

      จันแสร้งทำเป็นอึกอักแต่ในวินาทีสุดท้ายก่อนสิ้นใจ(แบบหลอกๆ)เธอแกล้งปรายตาไปยังอากิเนะที่ยืนทื่ออยู่ไม่ห่าง จากนั้นดวงตาคมซึ้งก็ปิดอย่างถาวร พร้อมมือขวาที่ตกลงข้างลำตัว

"อึก......"

      ความเศร้าโศกที่มหาศาลถาโถมเข้าสู่หัวใจของมาวินดุจดังน้ำป่าที่โหมกระหน่ำยามฝนตก มันเจ็บปวดรวดร้าวจนคนธรรมดาแทบทนทานไม่ได้ด้วยสูญเสียคนรักไปแบบไม่ทันตั้งตัว ชั่วครู่ ความรู้สึกดังกล่าวก็กลับกลายเป็นเคืองแค้นอย่างมากมายทำให้ไฟโทสะปะทุขึ้นมาเนืองนอง

"ฮึ่ม.....อภัยให้ไม่ได้ แก....."

     มาวินส่งสายตาอาฆาตให้อากิเนะพร้อมพ่นคำขู่ ไม่ต้องมีปัญญาเลิศล้ำ ก็รู้ทันทีว่าหนุ่มหัวเขียวพุ่งเป้ามาที่ตนเพราะก่อนตาย มารร้ายในคราบจันได้ทิ้งคำใบ้ให้ซะขนาดนั้น

"เลี่ยงไม่พ้นจริงๆด้วย เจ็บใจ เสียรู้เจ้ามารร้ายนั่นอีกแล้ว "อากิเนะรู้สึกขัดเคือง แต่ไม่ทันได้คิดการใด มาวินก็ลุกขึ้นยืนแล้วร้องถามเสียงดัง

"ยัยกระต่ายน้อย เธอฆ่าจันทำไม "

"จะ....ใจเย็นๆก่อน นะ...นายลิง เราขออธิบายก่อน " อากิเนะพยายามไกล่เกลี่ยแต่เธอไม่แน่ใจว่าจะทำสำเร็จ เพราะมาวินดูจะสติหลุดไปแล้ว

"ไม่เย็น แก.....บังอาจฆ่าจันชั้นจะล้างแค้น ย้าก....." มาวินไม่รับฟังตามคาดพร้อมพุ่งเข้าใส่อากิเนะ

       ด้วยความที่เด็กสาวหน้าใสระวังตัวอยู่ก่อนแล้วเธอจึงร่ายคาถาเพิ่มความเร็วให้ตัวเอง เลยหลบการพุ่งเข้าใส่ของมาวินได้อย่างง่ายดายปากก็ร้องห้ามเสียงดัง

"หยุดนะ ฟังเราก่อน อะ....เอ่อคุณจันตัวจริงยังไม่ตาย เราไม่ได้ฆ่าเธอ "

       ทว่ามาวินไม่คิดรับฟังเพราะถูกเพลิงแค้นบังตาจนมองไม่เห็นอะไร จึงเข้าจู่โจมต่อเนื่องพร้อมตะโกนอย่างบ้าคลั่ง

"อย่ามาโกหก ก็เห็นกันอยู่ว่าแกเป็นฆาตกร ทำไมถึงฆ่าจัน "

"ไม่นะ ไม่ใช่แบบนั้น " อากิเนะปฏิเสธเสียงสั่น น้ำใสๆเริ่มปริ่มอยู่ที่ขอบตาเพราะสะเทือนใจที่มาวินไม่ยอมเชื่อเธอ

        แม้อากิเนะจะหลบการชาจน์มั่วๆของมาวินได้ไม่ยากเพราะรวดเร็วกว่ามาก แต่ในระยะหลัง เธอรุ้สึกว่าหนุ่มหัวเขียวว่องไวขึ้นเรื่อยๆจนเริ่มตามทันและทันทีที่เผอเรอ ก็ถูกอีกฝ่ายบีบคอ

"อุก.....เป็นไปได้ไงเราร่ายคาถาเพิ่มความเร็วให้ตัวเองแล้วนี่นา มนุษย์ธรรมดาไม่น่าตามทัน "อากิเนะตกใจเป็นอันมาก แต่ไม่ทันไร เธอก็ถูกมาวินดันตัวอัดกำแพงปูน

"โครม......"

"อั้ก....."อากิเนะร้องไม่ออก เพราะแผ่นหลังกระแทกกับของแข็งจนจุกเสียด แถมยังถูกบีบคอจนรู้สึกอึดอัดโสตประสาทได้ยินเสียงคำราม ดวงตาประสบกับใบหน้าถมึงทึง ราวกับอสูรร้ายจากนรก

"ตาย แกต้องตาย "

"อุก.....นี่เราต้องมาตายด้วยน้ำมือของนายลิงเหรอเนี่ย...." อากิเนะเริ่มถอดใจ ถึงจะเป็นจอมเวทที่มีพลังวิญญาณเหนือมนุษย์แต่ทางด้านร่างกาย เธอคือเด็กสาวธรรมดา แต่ในช่วงโค้งสุดท้ายของชีวิตกระต่ายน้อยก็เกิดแรงฮึด

"ไม่ เราจะยอมแพ้ง่ายๆไม่ได้ เรามีหน้าที่ต้องพานายลิงกลับไปเพื่อไม่ให้มารตนนั้นทำลายโลกที่สวยงาม "

      ด้วยแรงใจที่เพิ่มพูนจึงทำให้อากิเนะรวบรวมพลังวิญญาณได้สำเร็จ มือขวาเริ่มเปล่งแสงสีขาว ไม่นานมันก็แผ่กระจายออกมาจนครอบคลุมไปทั่วบริเวณ

"คลื่นแสงศักดิ์สิทธิ์ "

       ปาฏิหาริย์ที่บังเกิดทำให้มาวินรู้สึกแตกตื่น ไม่ถึงอึดใจ เขาก็โดนคลื่นแสงกระทบกายมันสร้างความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส ไม่ต่างจากถูกไฟนรกแผดเผาจนต้องร้องโหยหวน

"อ้าก.....นี่มันอะไรกันเจ็บเหลือเกิน "

       สองมือของมาวินเริ่มคลายจากลำคอบางพร้อมเปลี่ยนมาลูบคลำกายของตนเอง เพื่อบรรเทาความเจ็บปวด ทำให้อากิเนะเป็นอิสระเธอจึงสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆหลายครั้ง แล้วยิงคาถาเด็ดที่ถนัด

"แสงศรศักดิ์สิทธิ์ "

       แสงรูปลูกศรวิ่งจากมือซ้ายของอากิเนะจากนั้นก็พุ่งเข้าใส่มาวินในระยะประชิดทำให้หนุ่มหัวเขียวหลบไม่ทันและโดนเข้าอย่างจังเป็นเหตุให้ร่างสันทัดกระเด็นไปชนกำแพง

"ตูม.......โครม "

"แค่ก แค่ก แค่ก......"อากิเนะไอแรงๆหลายที กำลังกายเริ่มกลับคืน เพราะได้รับออกซิเจนอย่างเต็มที่

"เกือบจะถูกนายลิงบีบคอตายแล้ว มันช่างทรมานไม่ต่างจากโลกจริงและถ้าเราสิ้นลมในที่นี้ ก็คงไม่รอด " อากิเนะรู้กฎเกณฑ์ของโลกแห่งจิตใจดีเพราะก่อนจะฝึกคาถานี้ เธอได้ศึกษาจากตำราโบราณมาพอสมควร

       แต่ไม่ทันที่เด็กสาวจะหายใจคล่องปอดมาวินก็ลุกขึ้นยืน ร่างกายโชกไปด้วยเลือด เพราะถูกกระแทกอย่างหนักหน่วงไม่ต่างจากแรงปะทะจากรถสิบล้อ สังเกตได้จากซากกำแพงที่พังทลายข้างตัว

"นายลิง เอ๊ะ มาวินฟังชั้นก่อน " อากิเนะรีบทักท้วง เธอแปลกใจนิดๆ มาวินไม่น่าลุกขึ้นยืนได้แต่พอมองเข้าไปในดวงตาที่แดงก่ำของนายลิง เด็กสาวก็เริ่มเข้าใจ

"หรือว่า......"อากิเนะเพ่งพินิจอย่างละเอียดอีกครั้ง ในใจพยายามสำรวมจิตให้สงบ ไม่นานเธอก็เห็นไอดำที่ห่อหุ้มกายของมาวิน

"จริงด้วย สาเหตุที่ทำให้นายลิงรวดเร็วและทนทานเหนือมนุษย์เป็นเพราะจิตของตานั่นกำลังถูกมารร้ายครอบงำโดยสมบูรณ์ "

      ไอดำที่ลอยรอบกายของมาวินเริ่มพัดแรงเพราะรู้ว่าอากิเนะจับไต๋ได้ มันก่อตัวที่ด้านหลังของหนุ่มหัวเขียวเป็นรูปร่างที่คล้ายชายร่างใหญ่มุมปากฉีกยิ้มที่ดูวิปริต พร้อมพ่นคำถากถาง

"เหอ เหอ เหอ นึกว่าจะโง่งมจนสิ้นลมซะอีก ไม่เลวนี่ นังหนู ดูซิว่าเจ้าจะทำยังไงต่อไปเพราะถ้าโจมตีหนักเกินไป รับประกันว่าเจ้าหนูหัวเขียวได้สิ้นชีวิตไปพร้อมกับข้าแน่ๆ"

"หน็อย.....เหลี่ยมจัดจริงๆ" เป็นทีของอากิเนะที่ต้องกัดฟันบ้างเพราะเธอไม่สามารถฟาดฟันกับมารร้ายได้อย่างเต็มที่ ด้วยมันแฝงตัวอยู่ในจิตของมาวินแถมการขับไล่ออกไป ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายมันมีเงื่อนไขที่ทำได้ยากจนถึงขั้นเป็นไปไม่ได้

"ทำไงดีนะ ถ้าจะโจมตีมารร้ายด้วยพลังเวทแรงๆ ก็ต้องขับไล่มันออกไปจากจิตของมาวินก่อนแต่คงทำไม่ได้ เพราะนายลิงยังคงโกรธเกรี้ยวและเสียใจอันเป็นจิตด้านลบที่ทำให้สิ่งชั่วร้ายแข็งแกร่งขึ้น " อากิเนะคิดใคร่ครวญและทางเดียวที่จะทำให้มาวินคลายจิตด้านลบได้ ก็คือ.....พูดให้เขาเข้าใจ

"นายลิง ชั้นรู้ว่าเธอได้ยิน ที่นี่คือโลกแห่งจิตใจ มันไม่ใช่ความจริง และจันที่ตายไปเป็นเพียงมารร้ายที่คอยชักใยอยู่เบื้องหลังคนรักตัวจริงยังรอเธออยู่ที่โลกข้างนอก ดังนั้น กลับมาเถอะอย่าจมปลักกับโลกมายาเลย " อากิเนะพูดจบ น้ำใสๆก็เริ่มไหลจากดวงตาคู่งามความเสียใจแพร่กระจายไปทั่วดวงจิต ทำให้รู้สึกเจ็บปวดอย่างที่ไม่เคยประสบมาก่อน เพราะเธอรู้ดีว่าหนุ่มหัวเขียวต้องการผู้ใด

"จะ....จันยะ....ยังไม่ตาย และทะ....ที่นี่คือละ...โลกฝัน " ดูเหมือนคำพูดของอากิเนะจะได้ผล เพราะมาวินเริ่มกระตุกนิดๆดวงตาที่แดงก่ำกลับกลายเป็นสีขาว น้ำตาลดุจเดิม มือขวายกขึ้นมากุมหน้าผากท่าทางสับสนอยู่ไม่หยอก

      มารร้ายเห็นท่าไม่ดีเพราะเหยื่อที่สิงสู่กำลังคืนสติ จึงพูดกรอกหูด้วยวาจาร้ายๆเพื่อกดจิตของมาวินให้ตกลงสู่ห้วงเหวแห่งความเลวร้าย

"เฮ้ย.....เด็กสาวคนนี้พูดโกหกที่นี่คือโลกจริง เธอคือปีศาจที่จะลากแกกลับไปยังโลกฝันที่แสนเลวร้าย และตอนนี้มันก็ยังฆ่าจัน หญิงที่แกรักสุดใจ "

"ใช่แล้ว ชั้นถูกฆ่าตายอย่างโหดเหี้ยม นายช่วยล้างแค้นให้ด้วย "เพื่อความสมจริงและตอกย้ำให้มาวินระลึกถึงแต่ความเจ็บปวดมารร้ายจึงแปลงเสียงเป็นจัน แล้วเกลี้ยกล่อมอีกแรง แน่นอนว่ามันได้ผลนายลิงแหงนหน้าขึ้นสูง พร้อมตะโกนดัง

"อ้าก........แกฆ่าจันทำไมไอ้ปีศาจ "

      อากิเนะสะดุ้งโหยง เธอไม่คิดว่ามารร้ายจะแก้เกมแบบนี้แต่นั่นไม่ทำให้ตกใจเท่าไหร่ เพราะมีสิ่งที่น่าห่วงยิ่งกว่า นั่นก็คือ.....ออร่าสีดำที่พวยพุ่งจากกายของมาวิน

" แย่แล้ว หรือเราจะสายไปนายลิงถูกครอบงำโดยสมบูรณ์จนสามารถใช้พลังของเหล่ามารได้ "

สามารถติดตามงานเขียน  ณ.ปัจจุบันและในอนาคตของผมได้ที่เพจJalando นักเขียนดาร์คไซด์ได้ที่ลิงค์ด้านล่างครับ

https://www.facebook.com/Jalando.darksidewriter