ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

        อี้เฉิน ที่เห็นเทพสวรรค์อีก4ตน ปิดทางหนี ทีไล่เขาไว้อย่างสมบูรณ์ รอชมฉากการต่อสู้ ของเขากับ หยุนเทียน เขาถึงกับหน้ามืดทะมึน เม็ดเหงื่อเริ่มผุดพรายขึ้นมาน้อยๆ กว่าพวกองค์หญิง จะกลับไปถึงด่านผาแต้มโลหิต เกรงว่าพวกนาง ต้องใช้เวลาเดินทาง น้อยๆ ถึง3วันเต็ม กว่าความช่วยเหลือ จะส่งไปถึง
 

        อี้เฉินกำฝ่ามือไว้แน่น ทว่าประกายตายังไหววูบเต็มเปี่ยมไปด้วยความดื้อรั้น ไม่ยอมจำนน คิดจะทำทุกสิ่งเพื่อยื้อเวลาให้นานที่สุด เฝ้ารอความช่วยเหลือที่ไม่รู้จะมาถึงเมื่อใด

         หยุนเทียน ยกยิ้มกว้าง ครั้นเห็นประกายไฟ ในกรอบสายตาของอี้เฉิน ยังไม่ดับมอด "เจ้ายังหวังจะรอดพ้นคำสั่งฆ่าสังหาร ของพวกเราอีกหรือ ไม่ถึงชั่วยามเกรงว่า ข้าได้ป่นกระดูกของเจ้า จนเหลือแต่ผุยผงกระมัง" หยุนเทียนกล่าวด้วยความโอหังในทันที

อี้เฉินประกาศกร้าว ไม่มีท่าที คิดขอความเมตตา "หากเจ้าทำได้ก็ลองดู ข้าเองก็อยากรู้ คนของทวีปมืด จะร้ายกาจถึงเพียงใด"

          หยุนเทียน แสยะยิ้มอย่างชั่วร้าย "คนเก่าคนแก่ ดินแดนพวกเจ้าไม่บอกกล่าวหรืออย่างไร พวกเราจักรวรรดิซูถู แห่งทวีปมืดเป็นหนึ่งไม่มีสอง ในพิภพแห่งนี้" ครั้นอี้เฉินได้ยินคำพูดของชายหนุ่ม เขาดวงตาเบิกโพลงตกใจไม่น้อย แล้วยิ่งเห็นปราณพลังที่ชั่วร้าย แผ่ซ่านออกมาจากกายา ชายหนุ่มที่อยู่เบื้องหน้า พร้อมกับแต้มสีดำกลางหน้าผาก ที่เปล่งแสงขึ้นมา มันก็ทำให้กายาของเขารู้สึกถึงแรงกดดันที่หนักอึ้ง จากปราณพลังที่ผิดแปลกพิสดาร ประหนึ่งว่าชายหนุ่มเป็นหนึ่งกับ อายความมืด   ส่งผลให้นิสัยของเขาบิดเบี้ยวไปน้อยๆ

        ฉับพลันร่างเงาที่ราวกับหมอกควัน ของหยุนเทียนก็มาปรากฏด้านหน้าอี้เฉินในเสี้ยววินาทีก่อนส่งกำปั้นเข้าใส่ อี้เฉิน ชนิดไม่เก็บออมปราณพลัง "เจ้าจงตายเสีย!!"

        อี้เฉิน เขาไม่รอช้าครั้นเห็นหมัดที่อัดแน่นเต็มไปด้วยปราณพลังที่ล้นทะลักทลาย หมายจะฆ่าสังหารเขาในหมัดเดียว เขาระเบิดขั้นกายเนื้อ อมตะ ออกมาอย่างไม่คิดเก็บออม มาพร้อมเสียงปัง กัมปนาทดังออกมาก้อง

         ส่งผลให้อี้เฉินถอยหลังไป หลายสิบก้าว ริมฝีปากมีเลือดไหลซึมน้อยๆ แขนที่ยกขึ้นมาปัดป้องการโจมตีสั่นไหวไม่หยุด ไม่คิดว่าความเร็วของ หยุนเทียน จะรวดเร็วถึงเพียงนี้ หากเขาไม่ขับเคลื่อนกายเนื้อเกรงว่าได้บาดเจ็บหนักเป็นแน่

         "หืม!! กายเนื้อของเจ้า ไปอยู่ในขั้นอมตะ เฉกเช่นเดียวกับข้างั้นหรือ" หยุนเทียนเขามีท่าทีประหลาดใจเล็กน้อย ไม่คิดว่าอี้เฉินจะอยู่ขั้นกายเนื้อเฉกเช่นเดียวกับตัวเขา อดไม่ได้ที่จะยอมรับ ชายหนุ่มที่อยู่เบื้องหน้าไม่ธรรมดา แววตาพลันเพิ่มความจริงจังขึ้นไปหลายเท่า

อี้เฉินที่เห็นร่างเงา ชายสวมชุดคลุมดำ พุ่งปราดออกมาอีกครา ทว่าคราวนี้ เขานำมีดในมือมาถือ แถมยังอาบไปด้วยปราณเพลิง

       อี้เฉินถึงกับขมวดคิ้วมุ่น เรียกหอกเลือดขึ้นมาไว้ในฝ่ามือ ปัดป้องการโจมตี ในทันที เสียงตู้มๆๆ ดังออกมากึกก้อง ส่งระลอกคลื่นที่ปะทะกัน ออกไปกว้างไกล หลายสิบหลายร้อยกระบวนท่า แม้ว่าอี้เฉินจะเป็นรองในเรื่องความเร็ว ทำให้กายาของเขาถอยร่นออกไป ทุกคราที่ต่อสู้

       ทว่า อี้เฉินก็ไม่ได้บาดเจ็บมากมายอะไร เหล่าเทพสวรรค์ ที่ปิดล้อมอี้เฉินไว้ทั้ง4ทิศทาง พวกเขาขมวดคิ้วมุ่นจนเป็นปม ไม่คิดว่า อี้เฉินจะรับการโจมตีได้นานขนาดนี้ พวกเขาที่ดูดซับความมืด ความชั่วร้ายเข้าไปเสริมปราณพลัง ทำให้ฤทธิรณ สูงล้ำกว่าจอมยุทธ์ทั่วไปเป็นอย่างมาก ทว่าก็แลกมากับ ความคิดที่บิดเบี้ยว หากต่อสู้ยาวนานเกินไป ความมืดจะกลืนกินพวกเขาลง

        แต่ชายหนุ่มที่อยู่เบื้องหน้า ดูธรรมดาไม่ใช่ ผู้สูงส่งแต่อย่างใด กลับทำให้พวกเขาประหลาดใจ สามารถรับมือกับผู้ได้ชื่อว่า จะเป็นจักรพรรดิในภายภาคหน้า หลายสิบหลายร้อยกระบวนท่า ย่อมไม่ใช่เรื่องปกติ

เทพสวรรค์ท่านหนึ่งกล่าวขึ้นในทันที "หยุนเทียน เจ้าอย่ามัวแต่เล่น รีบฆ่าสังหารเขาเสีย เพื่อตัดความเป็นไปได้ของเขาลง"

         อี้เฉินครั้นได้ยิน เขาหน้าบูดเบี้ยวในทันที เมื่อคิดจะยื้อเวลาให้นานที่สุด ทว่าเมื่อเห็น หยุนเทียน ระเบิดปราณพลังที่ล้นทะลักทลาย ส่งระลอกคลื่นออกมาไม่ขาดสาย ตั้งท่าโจมตี ก่อนเขาจะ ตะโกนออกมากู่ก้อง "จงทิ่มแทง" ฉับพลันมีด ที่ชายหนุ่มตั้งท่า ก็พุ่งปราดออกมาราวกับสายแสงสีดำ พุ่งปราดเข้าใส่ อี้เฉิน อย่างรวดเร็ว ยังดีที่อี้เฉินมองเห็นการโจมตีในเสี้ยววินาที หลบเลี่ยงได้ทัน หากไม่ได้เนตรแห่งการหลับใหล เกรงว่า ศีรษะน้อยๆ ของเขาได้ถูก หยุนเทียนบั่นคอเป็นแน่

อดไม่ได้ที่อี้เฉินจะยกฝ่ามือ ลูบคลำ คอน้อยๆ ครั้นรู้สึกเจ็บแสบน้อยๆ จากคอที่ถูกของมีคมบาดจนมีเลือดไหลซึมออกมา

        "เจ้า ถึงกับหลบการโจมตีฉับพลันของข้าได้เลยงั้นหรือ? งั้นต่อไปเป็นใบหน้าของเจ้าแล้วกัน" ฉับพลันหยุนเทียน คำรามออกมาก้อง "จงทิ่มแทง" มีดพุ่งออกมาเสียงดังหวีดแหลม หมายมั่นจะแทงใบหน้า หล่อเหลาอี้เฉิน ให้เสียโฉม มาพร้อมกับน้ำเสียงหัวเราะ ยิ้มเย้ยหยัน

       ทว่ากลุ่มคนที่ปิดล้อมอี้เฉิน รวมถึง หยุนเทียน ถึงกับต้องขมวดคิ้วมุ่น ครั้นเห็นแขนขวาสีดำสนิท อี้เฉินเผยออกมา ไม่ได้เก็บซ่อนอีกต่อไป มาพร้อมกับเสียงโลหะกระแทกกันดังกึกก้อง แม้ใบหน้าชายหนุ่มจะมีเลือดไหลซึมออกมาน้อยๆ ก็ตาม

          อี้เฉินที่กัดฟันมาตลอดชี้นิ้วออกไปด้านหน้าในทันที ก่อนตะโกนออกมาก้อง "ลองรับการโจมตีของข้าดูบ้าง ดัชนี ตัดฟ้า" ฉับพลัน นิ้วที่อี้เฉินชี้ออกไปในทิศทางด้านหน้า ก็ปล่อยลำแสงศักดิ์สิทธิ์ออกไปพร่างพราว พุ่งเข้าใส่ร่าง หยุนเทียน อย่างจัง ราวกับแสงของคมกระบี่ จนเสียงปังดังออกมากึกก้อง

          หยุนเทียน ถึงกับ ถอยหลังไปหลายสิบจั้ง ในพริบตา เข่าข้างหนึ่งถึงกับทรุดลง ริมฝีปากกระอักเลือดออกมา "เจ้า! ช่างรนหาที่ตายนัก ถึงกับกล้าทำให้ข้าต้องคุกเข่าเลยงั้นหรือ" ฉับพลันความเดือดดาล บ้าคลั่งของหยุนเทียน ก็ปะทุขึ้น อย่างรุนแรง พร้อมกับไอสังหารที่โหมซัด ล้นทะลักทลาย ราวกับราชันหนุ่ม ผู้ชั่วร้ายย่างกายลงมาเยือน

อี้เฉินยกยิ้มกว้าง "เจ้าก็ไม่เห็นจะเท่าใด ที่เจ้าเอ่ยพูดออกมา คงจะไม่ใช่ราคาคุย หรอกนะ"

          ฉับพลันที่อี้เฉินเอ่ยพูดเสร็จสิ้น หยุนเทียน เขาก็กระอักเลือดออกมาอีกครา ด้วยความโกรธแค้น ที่มีต่ออี้เฉิน "เจ้า! ช่างสามหาวนัก ข้าจะสับเจ้าให้เป็นหมื่นๆ ชิ้น ให้เจ้าตายอย่าง ทรมาน"

           เทพสวรรค์อีก 4 ตน พวกเขาเองก็เริ่มเดือดดาลเป็นโทสะ ดูก็รู้ว่าชายหนุ่มผมขาว คิดจะแหย่พวกเขาให้เกิดโทสะ พร้อมกับคอยถ่วงเวลาในระหว่างการต่อสู้ ..หยุนเทียน เขาเองก็รับรู้ได้เป็นอย่างดีจากการโจมตีของอี้เฉิน หากพวกเขาปะทะกันจริงๆ เกรงว่า คงได้บาดเจ็บหนักกันทั้งสองฝ่ายเป็นแน่

            ครั้นเมื่อเห็นว่า อี้เฉินคิดจะยื้อเวลา หยุนเทียน เขาจึงสำแดงปราณพลังออกมาอย่างไม่เก็บออม "ดูสิเจ้าจะยื้อเวลา ไปได้นานเท่าใดกันเชียว เมื่อเจอการโจมตีสุดกำลังของข้า" ฉับพลันร่างเงา หยุนเทียนก็พุ่งปราด สืบเท้าโจมตีอี้เฉินไม่ยั้ง เต็มเปี่ยมไปด้วยความปราดเปรียวและดุดัน มาพร้อมเสียงกัมปนาทดังกึกก้อง

            ส่งผลให้ร่างอี้เฉิน ถอยร่น เริ่มเกิดรอยแตกร้าวลุกลาม มาพร้อมกับความเจ็บปวด ทว่าเมื่อเห็น หยุนเทียน กลางฝ่ามือออกกว้าง ปล่อยเพลิงสีดำทมิฬลงมา ในช่วงจังหวะที่เขากำลังจะเพลี่ยงพล้ำ "รับการโจมตีของข้าไปเสีย เพลิงโลกันตร์"

            อี้เฉินมองปราดเดียวก็รู้ ว่าเพลิงทมิฬราวกับดวงอาทิตย์นั้นอันตราย เขาจึงกัดริมฝีปากไว้แน่น สำแดงฝ่ามือผนึกโลหิตออกไปโจมตีในทันที ฉับพลันที่ฝ่ามืออี้เฉิน ถูกซัดออกไปด้านหน้า มือปราณพลังสีแดงขนาดใหญ่หลายสิบจั้ง ก็พุ่งกระแทก เพลิงสีดำทมิฬจนแหลกสลาย ก่อนจะพุ่งปราดเข้าหาตัว หยุนเทียน ที่กระอักเลือดออกมากองใหญ่ จากการที่เคล็ดลับวิชาถูกตีจนแตก แววตาเริ่มฉายแววหวาดหวั่น ครั้นเห็นฝ่ามือสีแดงเตรียมจะกระแทกร่างของเขา "เป็นไปได้อย่างไรวิชาของข้าถูกทำลายอย่างนั้นหรือ?"

            ในเสี้ยววินาที เทพสวรรค์องค์หนึ่งก็เข้าแทรกแซง ซัดฝ่ามืออัดกระแทกกับ ฝ่ามือสีแดงอี้เฉิน จนถอยล้นไปหลายสิบก้าว ริมฝีปากของเขา กระอักเลือดออกมากองใหญ่ เสียงปังดังออกมาก้องฟ้า "หืม!! วิชาระดับจักรพรรดิชั้นฟ้าอย่างนั้นหรือ" เหล่าเทพสวรรค์กล่าวอุทาน ออกมาด้วยความตกใจ

            อี้เฉินกัดกรามกรอด ส่งเสียง ชิ เล็ดลอดออกมาตามไรฟัน เขาที่คิดจะฆ่าสังหาร หยุนเทียนกับถูกเทพสวรรค์เข้ามาขัดขวาง ปราณพลังที่ถูกสูบออกไปอย่างมากมายจากการสำแดงวิชาจักรพรรดิชั้นฟ้า ทำให้เขาเสียดายไม่น้อย ระหว่างพวกเทพสวรรค์ อยู่ในช่วงตกตะลึง อี้เฉินสำแดงวิชามังกรทะยานนภา ฝ่าวงล้อมออกไปในทันที

            เหล่าเทพสวรรค์ เดือดดาลกันไม่น้อย ครั้นประกายตาในกรอบสายตาไม่เห็นชายหนุ่มอยู่เบื้องหน้าอีกต่อไป "เจ้า! เจ้า! ยังจะเก็บไม้ตายเคลื่อนที่ ไว้ใช้อีกอย่างนั้นหรือ เหมือนว่าพวกข้าจะประเมินตัวเจ้าต่ำไปจริงๆ" ครั้นเห็นอี้เฉินหายออกไปจากสายตา เหล่าเทพสวรรค์ ...ปราณพลังของอี้เฉิน ก็หดหายไปอย่างมากมาย จากการสำแดงวิชาระดับสูง ทว่าใบหน้าที่มีบาดแผลเล็กน้อย ก็ยังยกยิ้มขึ้นมาได้

"รีบตามมันไปเร็วเข้า ไอ้เวรนี่ มันช่างลูกเล่นเยอะจริงๆ"