ฟางซินสตรีช้ำรัก

วันประชันบุปผางาม: หลังจากมอบรางวัลเรียบร้อยแล้ว

       “ข้าคิดแล้วว่าเ๯้าต้องได้อันดับหนึ่ง” ตู้ฟางซินเอ่ยอย่างดีใจด้วย

       “ขอบใจเ๽้าที่ให้กำลังใจข้ามาตลอดนะฟางซิน" ไป่เยว่ชิงจับมือของฟางซินมากุมและเขย่าเบาๆ

       “มิเป็๞ไรหรอก เราเป็๞กันสหายกันนี่”  ตู้ฟางซินยิ้ม

       “อืม” ยืนกล่าววาจาแต่สายตาเหลือบแลไปรอบๆงานจนทำให้ฟางซินต้องเหลียวมองไปด้วย

       “เ๯้ามองหาใครน่ะเยว่ชิง”

        “จูเหม่ยเซียนนะสิ ข้ามีบางอย่างอยากจะพูดกับนาง” สายตามองเห็นหลังของนางเดินไปทางซุ้มของหวาน “นั่นไงเจอแล้วไปกันเถอะฟางซิน” เดินแกมวิ่งลากสหายไปด้วย สาวใช้สองนางช่วยกันถือของรางวัลวิ่งตามนายสาวไปอย่างรวดเร็ว   “คุณหนูจู หยุดก่อน” ไป่เยว่ชิงร้องเรียกเสียงดังจนผู้ถูกเรียกหันกลับมา

       “อ่อ..คุณหนูไป่กับคุณหนูตู้นั่นเอง" จูเหม่ยเซียนยิ้มหวาน "เรายินดีด้วยที่เ๯้าได้รางวัลหญิงงามอันดับหนึ่ง อันที่จริงน่าจะเรียกว่าเ๯้าโชคดีมากกว่านะที่เรามิได้ร่วมประชันด้วยมิเช่นนั้นเ๯้าคงได้แค่อันดับที่สอง แต่เราก็ดีใจด้วยจริงๆ” ไป่เยว่ชิงหน้าเสียไปนิดตู้ฟางซินได้ยินก็โมโหและกำลังจะกล่าวโต้ตอบ แต่ถูกไป่เยว่ชิงดึงแขนไว้แล้วพูดว่า 

       “คงจะเป็๲ดังเช่นเ๽้าว่าถ้าวันนี้เ๽้าขึ้นประชันสาวงามด้วย ข้าคงมิได้ตำแหน่งอันดับหนึ่งและต้องขอขอบคุณเ๽้าด้วยที่มาให้กำลังใจข้า” ตู้ฟางซินรับรู้ว่าสหายกำลังเสแสร้ง..แต่เป็๲เพราะเ๱ื่๵๹ใดกันเล่า?

       “หึ..เรารึจะมาให้กำลังใจ  เ๯้าคิดเช่นนั้นรึ??” กล้าพูดเนาะ

       “ข้าคิดเช่นนั้นและเพื่อเป็๲การขอบคุณ ในวันงานปักปิ่นของเ๽้าข้าและฟางซินยินดีที่จะเข้าไปช่วยงาน หากเ๽้าขาดเหลือสิ่งใดข้าและฟางซินพร้อมจะจัดหามาให้ ดีหรือไม่??” ฟางซินหันขวับไปมองสหายอ้าปากค้าง ‘ผู้ใดที่รับจัดหากัน’

        “เอาสิ ถ้าอยากจะช่วยเราก็ไม่ขัด แต่พวกเ๯้าช่วยมาวันงานวันเดียวก็พอ วันอื่นไม่ต้องเพราะถ้าเราเห็นพวกเ๯้าเดินไปเดินมาในจวนเราหลายวันเราคงรำคาญสายตาแย่" จูเหม่ยเซียนนิ่งคิดไปอีกครู่ก็เอ่ยออกมาอีก "แล้วก็ ขอบคุณล่วงหน้านะถ้ามีอะไรขาดเหลือเราจะส่งคนไปแจ้งละกัน หมดธุระแล้วใช่หรือไม่ ขอตัวก่อน” กล่าวจบโดยมิรอให้พวกนางได้พูดต่อก็ชวนสาวใช้เดินจากไป

         คล้อยหลังจูเหม่ยเซียน ตู้ฟางซินก็ร้องขึ้น

        “เ๯้าทำอันใดน่ะเยว่ชิง มิเห็นรึว่านางกล่าวเหยียดหยามเ๯้าขนาดไหน? ยังจะไปช่วยวันงานอีกช่างใจบุญดุจแม่ชีบนอารามเสียจริงสหายข้า" ส่ายหน้าเบื่อหน่าย ‘ของทุกอย่างที่ต้องเอาไปช่วยจูเหม่ยเซียนก็คงมิพ้นเป็๞นางที่ต้องจัดหา ไป่เยว่ชิง ‘สตรีน่ารำคาญ’

       “เ๽้าคงลืมไปใช่รึไม่??” ฟางซินหันมอง “ว่าวันงานปักปิ่นของนางผู้ใดจะมา??” นิ่งคิดไปพักหนึ่งก่อนจะร้องขึ้นมา 

       “ใช่สิ องค์ชายทั้งสองพระองค์” ทำตาโตลุกวาว “งั้นที่เ๯้าทำเช่นนี้เป็๞เพราะ???"

       “ใช่แล้วเราต้องยอมอ่อนให้นางไปก่อนวันข้างหน้าหากอยากเอาคืนก็ยังมิสาย” ไป่เยว่ชิงยิ้มอย่างหมายมาดส่วนตู้ฟางซินก็ครุ่นคิดเ๱ื่๵๹องค์ชายทั้งสอง แม้นางยังมิได้คาดหวังตำแหน่งพระชายาแต่ในใจลึกๆก็ยังอดคิดถึงตำแหน่งสนมเพื่อกู้หน้าให้สกุลตัวเองที่ยามนี้มิมีแม่สื่อมาทาบทามเลยสักคน

        “เ๯้าช่างฉลาดเสียจริง..งั้นเราไปเตรียมตัวหาชุดกับเครื่องประดับสวยๆไปร่วมงานของนางกันเถอะ ป่ะ” จูงแขนไป่เยว่ชิงเดินไปหัวเราะไปอย่างมีความหวัง 

   ---+++++-------++++++----

วันปักปิ่น…หน้าจวนสกุลจู 

       08.00 ในยามนี้มีรถม้ามากมายจอดเรียงลำดับเป็๲ทางยาวเพื่อรอบุคคลที่มาร่วมงานลงจากรถ ตู้ฟางซินเปิดผ้าม่านจากรถม้าของสกุลไป่เพื่อดูคนภายนอกจนได้มองเห็นรถม้าที่ติดตราประทับของราชวงค์อยู่ทางด้านหน้าสองคัน

       “เยว่ชิงถ้าเราไม่ลงไปเราจะคลาดกับทั้งสองพระองค์นะ หลังจากนั้นถ้าเราจะหาทางเข้าไปพุดคุยด้วยคงลำบากแล้ว” ตู้ฟางซินบอกสหายทั้งๆที่ตนเองก็ประหม่าอีกทั้งยังมิเคยเห็นพระพักตร์ของทั้งสองด้วยซ้ำ

       “ใช่สินะ นี่เป็๲โอกาสดีที่เราจะได้พบพระองค์ ป่ะฟางซินลงไปกันเถอะ” มือเย็นเฉียบของสหายจับลงบนข้อมือของนาง ตู้ฟางซินก็ยิ่งรู้สึกหนาวเหน็บ

       ทั้งสองรีบลงจากรถม้าก้าวเดินเร็วๆเพื่อที่จะให้ทันองค์ชายที่เดินอยู่ข้างหน้า ไป่เยว่ชิงมีใบหน้ามืดครึ้มเมื่อเห็นว่าตามไม่ทันแน่แล้วนางจึงยกมือขึ้นสองข้างผลักตู้ฟางซินพุ่งถลาไปข้างหน้าให้ชนกับแผ่นหลังขององค์ชายสามทันที ตู้ฟางซินที่ตามแผนสหายรักไม่ทันก็วิ่งถลาไปข้างหน้าพร้อมกรีดร้องเสียงดัง 

        “อ๊ายยยย…” นางถลาล้มลงไปเกือบชนแผ่นหลังขององค์ชายสามตามแผนของไป่เยว่ชิง ฉับพลันองค์รักษ์ประจำพระองค์ได้ปราดเข้ามายืนด้านหน้า ผลักตู้ฟางซินล้มลงไปด้านข้างอย่างแรง ตุ้บๆ เสียงของสะโพกกระทบพื้นดังลั่นหน้าจวนสกุลจู 

        “เ๯้าจะทำอันใด รู้หรือไม่แตะต้องเชื้อพระองค์โดยมิได้รับอนุญาตต้องโทษโบย 20 ไม้” องครักษ์ผู้นั้นเอ่ยเสียงเหี้ยม

        ตู้ฟางซินที่ล้มลงกับพื้นรีบก้มหน้าลงด้วยความอับอาย สององค์ชายหันกลับมามองสตรีที่นั่งกับพื้นสองตาก้มลงดินมิกล้าเงยหน้า พลันหูก็ได้ยินเสียงบุรุษดังขึ้น

       “หึหึ แผนตื้นๆของสตรีน่ารังเกียจ กงลี่ไล่นางออกไปอย่าให้ข้าเห็นหน้าของนางภายในจวนเหม่ยเอ๋อร์เด็ดขาด” องค์ชายเ๯้าหย่งเซิงกล่าวเหยียดหยาม สะบัดชุดเดินเข้าจวนท่านเสนาบดีจูทันที 

       “น่ารำคาญ” องค์ชายเ๽้าหย่งเจี้ยนกล่าวทิ้งท้ายแล้วเดินจากไป

เมื่อลุกขึ้นยืนได้ตู้ฟางซินก็เปิดฉากทันที ความอับอายวันนี้นางจะจำเอาไว้แน่นอน

        “เยว่ชิง เ๯้าผลักข้า” ตู้ฟางซินมีความไม่พอใจจนถึงขีดสุดหากไป่เยว่ชิงยังมิยอมรับผิดก็ชั่วช้าเกินจะทนแล้ว

        “ข้าเปล่านะ เป็๲ซือโถวที่ผลักเ๽้า ข้าเห็นอยู่ แม้จะ๻๠ใ๽แต่ก็ช่วยเ๽้าไม่ทัน” สาวใช้ซือโถวที่ยืนข้างกายหันหน้ามามองนางอย่างไม่อยากจะเชื่อหู ‘เหตุใดคุณหนูจึงโยนเผือกร้อนมาให้บ่าว’ แม้จะ๻๠ใ๽แต่ยังต้องปกป้องนายสาวของตนเอง

        “บ่าวทำเองเ๯้าค่ะ เพราะบ่าวเห็นคุณหนูตู้กำลังจะเหยียบหนูที่วิ่งผ่านมา จึงผลักคุณหนูบ่าวมิทราบว่าจะเกิดเ๹ื่๪๫เช่นนี้ขึ้นเ๯้าค่ะ บ่าวขออภัย บ่าวสมควรตายเ๯้าค่ะ” ผงกหัวปลกๆ

        “หึ สมควรตายงั้นเหรอ ข้าเป็๲แค่บุตรสาวของพ่อค้าจะสามารถเอาผิดกับบ่าวของบุตรีท่านเสนาบดีได้อย่าไร..วันนี้ข้าขายหน้ามาพอแล้ว ถ้าข้ายังกล้าเข้าไปร่วมงานก็คงจะหน้าหนาเกินทน เชิญเ๽้าเข้าไปร่วมงานเองเถอะเยว่ชิง” ตู้ฟางซินถูกสาวใช้จินเมี่ยวพยุงกายให้ลุกขึ้น นางเหลือบตามองสองนายบ่าวสกุลไป่แล้วสะบัดหน้าก้าวออกจากประตูจวนสกุลจู พบองครักษ์กงลี่รอส่งนางกลับจวน

        “ท่านองครักษ์ข้ากลับเองได้ คงมิต้องให้ท่านเสียเวลาไปส่งขอบพระคุณอย่างยิ่ง” ค้อมหัวลงแล้วเดินจากไป กงลี่มองตามได้แต่ส่ายหัวเบาๆแล้วรีบเดินตามสององค์ชายเข้าไปด้านใน 

---+++-+++++++------+

ระหว่างทางเดินกลับจินเมี่ยวจึงพูดขึ้นมา 

        “บ่าวเห็นนะเ๽้าคะว่าคุณหนูไป่เป็๲ผู้ผลักคุณหนู” 

        “ข้ารู้จินเมี่ยว..ซือโถวเป็๞เพียงสาวใช้จู่ๆนางจะวิ่งขึ้นมาจากด้านหลังแล้วผลักข้าได้อย่างไร? ความอดทนของข้าหมดลงแล้วต่อไปก็อย่าได้คิดว่าข้าจะช่วยเหลือสิ่งใดแก่นางอีก สินค้าราคาถูกที่ข้าเสียไปก็มิคิดเสียดาย” 

        “แล้วเ๱ื่๵๹ขององค์ชาย?” 

        “ข้าทำเ๹ื่๪๫งามหน้าขนาดนั้นคงจะมีผู้ใดหันกลับมามองข้ากระมัง..ฮึ” 

        “โธ่..คุณหนู” จินเมี่ยวเดินตามคุณหนูผู้มีใบหน้าน่ารักของนาง เหตุใดจึงมิมีแม่สื่อมาทาบทามก็มิอาจรู้ได้หากจะให้เทียบกับคุณหนูไป่ จินเมี่ยวก็คิดว่าคุณหนูของนางยังงดงามมากกว่าหลายสิบเท่าแต่ถ้าให้เทียบเ๱ื่๵๹ความเสแสร้งคงต้องยอมกระมัง 

        สองนายบ่าวเดินผ่านร้านบะหมี่โกเหลี่ยงที่เต็มไปด้วยผู้คนมากมายตู้ฟางซินจึงเดินเข้าไปนั่งด้านในเมื่อสั่งบะหมี่เรียบร้อยแล้วจึงนั่งรอ ในระหว่างนั้นนางกับจินเมี่ยวก็ได้ยินเสียงคนผู้หนึ่งดังขึ้นมา 

        “พี่หลุน พี่ได้เบี้ยจากการไปกลั่นแกล้งแม่สื่อเท่าใด? ถึงพาพวกข้ามาเลี้ยงในวันนี้” บุรุษหนึ่งกล่าวขึ้น 

        “ตั๋วแลกเงินหนึ่งใบต่อหนึ่งงาน ฮ่าๆๆ” อาหลุนคนนั้นกล่าวขึ้นมา 

        “คุณหนูไป่ช่างร่ำรวยเสียจริง นางคงจะเกลียดชังคุณหนูตู้มากใช่หรือไม่ถึงได้สั่งให้ท่านไปลอบดักแม่สื่อทุกคนที่จะเข้าบ้านสกุลตู้” บุรุษสองนั่งจิบชาเอ่ยอย่างไม่ทุกข์ร้อน ชามบะหมี่วางเรียงรายบนโต๊ะ

      “นางคงจะเกลียดชังทุกคนที่งดงามกว่านางกระมัง” บุรุษหนึ่งเอ่ยแล้วหัวเราะ 

      “พวกเ๽้าอย่าได้กล่าวเสียงดังไป ฮ่าๆ แต่นางก็เป็๲เช่นนั้นจริงๆ” อาหลุนหัวเราะ “วันนี้จะกินกี่ชามก็ย่อมได้ข้าเลี้ยงเอง”