หลังจากที่คิมยังกังวลและอึดอัดเพราะตัดสินใจไม่ได้ว่าจะทำยังไง นิกกี้ก็อาสาพาคิมมาเที่ยวที่ผับเเห่งหนึ่ง เขาจัดการสั่งเครื่องดื่มและจองโต๊ะเสร็จสรรพหมดทุกอย่าง ในขณะที่นิกกี้นั้นเต้นเร่าๆราวกับได้ปลดปล่อย เเต่ทว่าคิมนั้นกลับนั่งหน้าหงอยคอตกเพราะเขาอึดอัดกับการตัดสินใจในครั้งนี้ เขาไม่รู้เลยว่าถ้าเขากลับไปจะต้องเจอกับอะไรบ้าง เเต่ถ้าไม่กลับไป นทีก็ยังคงเข้าใจผิดและเกลียดชังคิมแบบนี้ตลอดไป นิกกี้เห็นเพื่อนหน้าหงอยๆเขาจึงพักการเต้นและเดินกลับมาหาคิมที่โต๊ะ
“ไม่เอาหน่า เลิกคิดเื่นั้นซักแป๊บก่อนได้ไหม วันนี้นิกพาคิมมาเที่ยวนะ สนุกกันหน่อยสิ นะ…ฮึ?”
“ถ้าตอนนี้นิกเป็คิม นิกก็คงสนุกไม่ออกหรอก เฮ้อ!!”
“งั้นเอางี้ไหม…คิมไม่ต้องกลับไปทำงานที่นั่นหรอก ส่วนเื่เงินอ่ะ เดี๋ยวนิกจัดการให้เอง ส่วนพี่ทีก็ปล่อยๆเขาไปเถอะ หาใหม่ ดีไหม?”
“นิก…กี้!!”
“โอเคๆ…จ้ะๆๆ เออเเล้วคิมคิดยังไงล่ะ”
“ไม่รู้สิ…มันสับสนไปหมดอ่ะ” คิมทำท่าจะร้องไห้เพราะคิดอะไรไม่ออก ด้านนิกกี้ไม่รอช้าเขารีบข้ามมานั่งฝั่งเพื่อนและโอบกอดปลอบใจอีกครั้ง
“โอ๋ๆๆ ไม่ร้องนะไม่ร้อง เอาเป็ว่านิกจะเคารพการตัดสินใจของคิม ไม่ว่าการตัดสินใจของคิมจะเป็ยังไง นิกจะอยู่ข้างคิมเสมอ ถ้าคิมมีอะไรให้นิกช่วยบอกได้ตลอดเลยนะ รู้ป่าว” คิมรู้สึกทราบซึ้งมากที่นิกกี้ไม่เคยปล่อยให้เขาโดดเดี่ยวเลย บางอย่างในคำพูดของนิกกี้มันทำให้คิมคิดอะไรบางอย่างออก
“ปวดฉี่อ่ะ เดี๋ยวนิกมานะ ขอไปฉี่ก่อน”
“โอเคจ้า” คิมรู้สึกเบาใจที่ได้คุยปรึกษากับนิกกี้ ในขณะที่นิกกี้แยกไปเข้าห้องน้ำ คิมก็กำลังจะยกแก้วดื่ม เเต่ทว่าเขาก็ถูกแยกมันออกจากฝีมือของใครอีกคน แก้วเหล้าของคิมถูกเทลงที่พื้น ชายร่างใหญ่นั่งลงข้างๆพร้อมสอดมือเข้ามาคล้องคอคิมไว้จากทางด้านหลัง
“พอหลุดจากฉันไปก็มาฉลองกับผัวใหม่เร็วเลยนะ…คืนนี้ไปต่อไหนล่ะ ห้องนายหรือห้องมัน!!!” คิมฟังจากเสียงโดยที่ไม่ได้หันไปมองหน้าเขาก็รู้ได้ทันทีว่าเ้าของเสียงนั้นคือใคร เพียงเเต่เขาเเค่ใเพราะไม่คิดว่าจะเจอเขาที่นี่
“พี่ที!!...” ชายร่างใหญ่ค่อยๆเลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้ซอกคอของคิมแทบจะแนบชิด ก่อนจะกระซิบที่ข้างหูด้วยน้ำเสียงที่น่าขนลุก
“เเหมๆ..เลิกกันมาตั้งหลายดี ยังอุตส่าห์จำเสียงผัวเก่าคนนี้ได้ มันชั่งน่าประทับใจจริงๆ ม๊วฟ” นทีจูบไปที่ติ่งหูของคิมหนึ่งฟอดทำเอาคิมถึงกับสะดุ้งโหยง คิมพยายามดิ้นให้หลุดจากอ้อมกอดนั้น เเต่เขาไม่รู้เลยว่าเสียเเรงเปล่า นทีค่อยๆเอาขาของเขาสอดเขามาจากทางด้านหลังของคิม จากนั้นเขาก็ล็อกคิมไว้เเนบชิดกับร่างกายของเขา มืออีกข้างค่อยๆเลื่อยลงไปโดยเริ่มจากหน้าอกและต่ำลงไปเรื่อยๆ
“พี่ที..ปล่อยนะ..นี่พี่จะทำอะไร?”
“ทำไม?...กลัวผัวใหม่มาเห็นเข้าแล้วมันจะไม่เลี้ยงดูนายต่อรึไงหรือว่าเเค่นี้มันยังไม่สะใจพอ ไปต่อชั้นสองไหมล่ะ ฉันจองห้อง VIP ไว้แล้ว”
“นี่พี่แอบตามคิมมาหรอ?”
“นายไม่ได้มีค่าพอให้ฉันตามขนาดนั้น ผับที่นี่เป็ของเพื่อนฉันและฉันก็มาประจำอยู่แล้ว นายเองหรือเปล่าที่ตามมาอ่อยฉันถึงที่” ในขณะที่นทีกำลังพูดมือของเขาก็เลื่อนต่ำลงไปเรื่อยๆจนจะเลยท้องน้อยของคิมไปแล้ว คิมรีบอาศัยจังหวะนั้นกระทุ้งไปที่ท้องน้อยของนทีเพื่อให้เค้าจุกและมันได้ผล นทีจุกจนเผลอปล่อยมือออกจากคิมทำให้เขาลุกออกจากโซฟานั้นได้
“ถ้าคิมไม่มีค่าขนาดนั้น พี่ทีจะจะยุ่งกับคิมอีกทำไม!” คิมทนคำพูดของนทีไม่ไหวเค้าคิดเเต่ว่าเขาต้องออกไปจากตรงนี้เพื่อลดความเ็ปและน้อยใจของตนเองลง เเต่ทว่ร่างใหญ่กลับคว้าตัวเขาไว้และแบกร่างเล็กตรงขึ้นไปชั้นสองทันที ในตอนนั้นเองนิกกี้ก็กลับมาพอดี
“เอ้า..หายไปไหนนะ..อืม สงสัยไปห้องน้ำแน่ๆ เอาเถอะเดี๋ยวกคงกลับมา ระหว่างนี้เราไปเต้นต่อดีกว่า เย้ๆ” นิกกี้สนุกและเมาจนไม่รู้เลยว่าเพื่อนของเค้าถูกนทีลากขึ้นไปชั้นสองแล้ว นทีเหวี่ยงร่างเล็กลงที่เตียงห้อง VIP ที่ต้องมีการเเตะคีย์การ์ดเข้าออกและดูเหมือนว่าห้องนี้ก็จะเป็ห้องประจำที่เขามาเที่ยวซะด้วย คิมรู้สึกหายใจฝืดขึ้นมาเพราะในห้องมันเต็มไปด้วยความเงียบ แทบจะไม่มีเสียงข้างนอกเล็ดลอดเข้ามาได้เลย คิมมองออกไปข้างนอกด้วยความกังวลใจเพราะภายในห้องนั้นมันกั้นด้วยกระจกโล่งไปหมด
“ไม่ต้องห่วงหรอกน่ะ ห้องนี้ถูกออกแบบมาพิเศษ คนนอกมองไม่เห็นคนข้างใน”
“..........” คิมไม่ตอบอะไร เขาเดินไปที่ประตูและเตรียมจะเปิดอแกไปแต่ทว่าประตูกลับเปิดไม่ออก
“อ่อ ฉันลืมบอกไปว่าประตูก็เป็เเบบล็อกและเปิดด้วยคีย์การ์ดจากด้านในและนอก ซึ่งคีย์การ์ดอยู่นี่”
“พี่้าอะไร พาคิมขึ้นมาที่นี่ทำไม?”
“ก่อนที่จะถามฉันว่า้าอะไร นายนั่นแหละ้าอะไร กลับมาทำไม อ่อ..หรือตั้งใจพาผัวใหม่มาเย้ย พลอดรักกันที่โรงแรมยังไม่พอ ยังพากันมากอดจูบกันต่อที่ผับอีก”
“พี่พูดอะไรของพี่ กอดจูบ พลอดรักอะไร?”
“ไม่ยอมรับ..ดี งั้นมานี่!!” นทีกระชากคอเสื้อคิมผลักให้เขาหน้าชนกับกระจกพร้อมกับชี้ลงไปที่นิกกี้ที่กำลังเต้นเร่าๆอยู่ข้างล่าง
“คนนั้นสินะ ผัวใหม่ของนายและมันก็คงจะเป็คนๆเดียวกันกับที่พานายหนีไปจากฉันล่ะสิ มันรู้ตัวรึเปล่าว่ามันจะมีลมหายใจต่อได้อีกไม่นานแล้ว”
“อย่านะ..อย่าทำอะไรนิกกี้นะ เขาไม่ใช่….”
“ท่าทางจะรักกันมากนะ ออกโรงปกป้องขนาดนี้ มันสอดใส่ท่าไหนหรอ ถึงได้ติดใจมันขนาดนี้ ถึงขั้นกอดจูบกันไม่เลือกสถานที่ ฉันอยากจะรู้เหมือนกันนะว่าถ้ามันรู้ว่าเมียรักของมัน กลับมากินกับผัวเก่า มันจะรู้สึกยังไง?”
“ไม่นะพี่ที…อย่านะ…พี่อย่าทำแบบนี้นะ โอ้ย!!” นทีใช้มือล็อคท้ายทอยของคิมติดกับกระจก ส่วนมืออีกข้างเขาเลื่อนมันลงไปกระชากเข็มขัดและกางเกงของคิมออก ด้วยความโมโหนทีไม่มีการเล้าโลมใดๆเค้าอัดน้องชายเข้าััคิมอย่างแรงจนคิมน้ำตาไหลด้วยความเจ็บและจุกไปหมด
“เป็ไง..สนุกไหมล่ะ กินกับผัวเก่าในขณะที่ดูผัวใหม่โยกไปด้วย เอาสิโยกจังหวะเดียวกับผัวใหม่ไปเลยดีไหม อ้า!!”
“พี่ที..เบาๆหน่อยได้ไป คิม..เจ็บ โอ้ย!!”
“ความเจ็บนี้มันยังไม่เทียบเท่ากับที่นายทิ้งฉันไปหาไอ้บ้านั่นด้วยซ้ำ มองซิ มองผัวใหม่นายสิ ะโให้มันขึ้นมาช่วยนายสิ มันจะได้รู้ว่าเมียมันร่านขนาดไหน อื้ม!!”
“พี่ที คิมเจ็บ อื้ม!” ในระหว่างที่นทีกำลังโมโหและใส่สุด เืก็เริ่มไหลย้อยลงมาที่ขาของคิม ตอนนั้นคิมไม่อาจต้านทานแรงของนทีได้ เขาทำได้เพียงทนแบกรับความเ็ปนั้นเป็เวลาเกือบชั่วโมงก่อนทุกอย่างจะจบลง วินาทีสุดท้ายที่นทีกระตุก คิมก็ฟุบลงกับพื้นทันที ส่วนนทีก็เดินไปนั่งจิบไวน์ที่โซฟาอย่างพึ่งพอใจ(ในสภาพร่างกายเปลือยเปล่า) ทิ้งให้คิมนอนกุมท้องน้อยฟุบอยู่ข้างกระจกอยู่แบบนั้น เวลาผ่านไป 5 นาที คิมค่อยๆพยุงตัวเองลุกขึ้นมานั่งพิงกระจกและจ้องมองนทีด้วยสายตาอันเเสนเ็ป
“มองอะไร รีบใส่เสื้อผ้าและลงไปหาผัวใหม่นายสิ ฉันแอบเห็นว่าเขาโทรมาไม่ต่ำกว่าสิบสายละ ดูสิเค้ากำลังเดินตาหานายอยู่น่ะ ไม่รีบลงไปเดี๋ยวก็โดนเขาทิ้งไว้ที่นี่หรอก อ่อ..ฉันคงไม่ไปส่งนายหรอกนะ เฮอะ!!”
“พี่..พอใจแล้วใช่ไหม” คิมพูดเสียงเบาผ่านลำคอ พร้อมกับสะอื้นน้ำตา
“อะไรนะ พูดให้มันดังๆเหมือนตอนครางหน่อยสิ!”
“พี่พอใจแล้วใช่ไหม ที่ทำกับคิมแบบนี้ ฮือฮือ”
“ยัง…ฉัน้าเห็นนายทรมานมากกว่านี้อีก เเค่นี้มันยังน้อยไปกับสิ่งที่ฉันต้องเจอมาตลอด 5 ปี” นทีลุกขึ้นจากโซฟาพร้อมกับเดินเข้ามาใกล้ๆ เขาเชยคางของคิมขึ้นมาสบตาพร้อมกับพูดจาดูถูกคิมด้วยคิพูดที่แสนเ็ปอีกครั้ง
“ต่อจากนี้ไป ถ้าฉันไม่มีความสุข นายก็ไม่มีสิทธิมีความสุข จำไว้!! ออกไปได้แล้วฉันจะพักผ่อน!” นทีสบัดมือออกจากหน้าคิม ก่อนที่เขาจะเดินกลับไปใส่เสื้อผ้าและจิบไวน์ต่อโดยที่ไม่สนใจว่าจต่อจากนี้คิมจะจัดการกับตัวเองยังไง คิมได้เเต่นั่งก้มหน้าร้องไห้ ค่อยๆใส่เสื้อผ้าทีละชิ้น นทีโยนคีย์การ์ดให้คิมไปเปิดประตูเอง ส่วนเขาก็นอนพักบนเตียงสบายๆ ในขณะที่อีกฝ่ายเจ็บและระบมไปทั้งร่างกายและจิตใจ…
266
