ทั่วโลกเปลี่ยนอาชีพ : สกิลข้าทวีคูณหมื่นเท่า ใครว่าข้าเป็นสายซัพพอร์ต

        “เกี่ยวอะไรกับคุณด้วย”

        ลั่วฉางเกอเบะปากอย่างไม่ใส่ใจและไม่สนว่าอู่เหมิงเอินจะมีปฏิกิริยาอย่างไรเขาหมุนตัวกลับมาแล้วโบกมือเรียกลู่เซิ่ง “ลู่เซิ่งเธอมานี่”

        “ผมเหรอ?”

        ลู่เซิ่งที่เห็นผู้คนในเหตุการณ์ตกอยู่ในอาการมึนงงไม่แพ้กันเขาชี้นิ้วเข้าหาตัวเองด้วยความงุนงง...

        “ใช่แล้ว เธอนั่นแหละ”

        ลั่วฉางเกอพยักหน้ายืนยันอีกครั้ง

        “เอ่อ... มีธุระอะไรหรือเปล่าครับ?”

        เมื่อได้ยินเช่นนั้นแม้ในใจจะเต็มไปด้วยความสงสัย แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับลั่วฉางเกอเขาก็ไม่กล้าชักช้า รีบสาวเท้าเดินเข้าไปหยุดตรงหน้าอีกฝ่ายทันที

        “เนื่องจากเธอทำผลงานได้อย่างยอดเยี่ยมในการสอบรอบที่สองทางสถาบันจิงหัวของเราจึงตัดสินใจมอบรางวัลเพิ่มเติมให้เป็นกรณีพิเศษ”

        ลั่วฉางเกอเอ่ยพลางล้วงเอาค้อนศึกสีเขียวความยาวประมาณหนึ่งเมตรออกมาจากช่องเก็บของติดตัวท่ามกลางสายตาตกตะลึงของฝูงชน ก่อนจะยัดมันใส่อ้อมแขนของลู่เซิ่งโดยตรง

        “นี่คือรางวัลของเธอ รับไว้ให้ดี” ลั่วฉางเกอกล่าวด้วยรอยยิ้ม

        “เอ๊ะ? นี่คืออะไรครับ?”

        ลู่เซิ่งผู้น่าสงสารยังไม่ทันตั้งตัวว่าเกิดอะไรขึ้นก็รู้สึกได้ถึงน้ำหนักที่ทับลงบนมือ

        เขามองดูค่าสถานะพื้นฐานของค้อนศึกในมือตามสัญชาตญาณ

        ทว่าทันทีที่เห็นเขาก็ต้องตกใจจนแทบจะอุทานออกมาเสียงดังลั่น

         [ค้อนศึกพายุ] 

         [ประเภท: อาวุธสองมือ] 

         [พลังโจมตี: 1,244 - 1,688] 

         [พละกำลัง: +450] 

         [ความทนทาน: +400] 

         [เงื่อนไขลำดับขั้น: เปลี่ยนอาชีพครั้งที่สอง] 

         [เอฟเฟกต์พิเศษของอุปกรณ์ 1: เมื่อโจมตีถูกศัตรูมีโอกาส 20% ที่จะอัญเชิญโล่พายุหมุนออกมาปกป้องตนเองโล่พายุหมุนสามารถดูดซับดาเมจได้ 500 แต้ม] 

         [เอฟเฟกต์พิเศษของอุปกรณ์ 2: หากภายใน 20 วินาทีถัดไป โล่พายุหมุนไม่ถูกทำลายมันจะวิวัฒนาการกลายเป็นพายุที่น่าสะพรึงกลัว สามารถสร้างดาเมจเวทมนตร์แก่ศัตรูได้1,000 แต้ม] 

         [คุณภาพ: ระดับมหากาพย์] 

        ...ในยามที่พายุถาโถม คือวันสูญสิ้นสรรพสิ่ง!

        ...

        “นี่... นี่คืออาวุธระดับมหากาพย์งั้นเหรอ?”

        เมื่อเห็นค่าสถานะที่หรูหราจนเข้าขั้นย้อนแย้งกับกฎเกณฑ์ของค้อนในมือสีหน้าของลู่เซิ่งก็เปลี่ยนไปทันที

        ในขณะเดียวกันผู้คนโดยรอบที่มองเห็นค่าสถานะของค้อนศึกพายุเล่มนี้ต่างก็เกิดอาการสติแตกกันไปตามๆ กัน

        “เฮ้ย ค้อนเล่มนี้... เป็นอุปกรณ์ที่มีคุณภาพระดับมหากาพย์จริงๆ เหรอ?”

        “บ้าเอ๊ย ฉันตาฝาดไปหรือเปล่า”

        “อุปกรณ์ระดับมหากาพย์เชียวนะโว้ยเกิดมาจนป่านนี้เพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรกนี่แหละ”

        ซี้ด!

        เสียงสูดลมหายใจดังระงมไปทั่วบริเวณผู้คนต่างเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง

        แม้แต่ผู้ใช้อาชีพระดับสูงสุดอย่างฉู่เอ้าและหลงเฉิน หรือแม้แต่อวิ๋นเทียนหลันที่มักจะวางตัวสงบนิ่งกับทุกเรื่องยังอดไม่ได้ที่จะต้องจ้องมองด้วยความตกตะลึง

        นั่นเป็นเพราะค่าสถานะของ‘ค้อนศึกพายุ’ เล่มนี้มันหรูหราเกินไปจริงๆ

        ไม่ต้องพูดถึงโบนัสพละกำลัง450หน่วยและความทนทาน 400 หน่วยที่เพิ่มเข้ามา

        แค่เอฟเฟกต์พิเศษทั้งสองอย่างของค้อนเล่มนี้ที่มีทั้งป้องกันและโจมตีก็เรียกได้ว่าครบเครื่องทั้งรุกและรับอย่างไร้จุดอ่อน

        หากนำไปเปรียบเทียบกับอุปกรณ์ระดับทองคำมืดที่สถาบันจิงหลงเคยมอบเป็นรางวัลให้กับผู้ใช้อาชีพระดับสูงสุดทั้งสามก่อนหน้านี้อุปกรณ์เหล่านั้นก็เป็นเหมือนเศษขยะที่เทียบไม่ติดฝุ่นไปเลยทีเดียว

        “ว่าไงนะ? ระดับมหากาพย์งั้นเหรอ?”

        ในตอนนี้แม้แต่อู่เหมิงเอินที่เป็นถึงรองคณบดีของสถาบันจิงหลงเมื่อเห็นการกระทำที่น่าตกใจของลั่วฉางเกอ ก็อดไม่ได้ที่จะแผดเสียงคำรามออกมา“ลั่วฉางเกอ คุณบ้าไปแล้วหรือไง?”

        ทว่าลั่วฉางเกอก็ยังคงไม่สนใจเช่นเดิมเขาหันไปมองลู่เซิ่งพร้อมถามด้วยรอยยิ้มว่า “ลู่เซิ่งอุปกรณ์ชิ้นนี้ เธอพอใจไหม?”

        ลู่เซิ่งได้ยินดังนั้นกว่าจะดึงสติกลับมาได้ก็ใช้เวลาครู่ใหญ่ เขาทำท่าจะคืน‘ค้อนศึกพายุ’ ในมือกลับไป

        “ท่านรองคณบดีครับ ของชิ้นนี้มันล้ำค่าเกินไป ผมรับไว้ไม่...”

        “รับไปเถอะ นี่คือรางวัลที่เธอสมควรได้รับ รีบเก็บไว้เถอะ”

        ลั่วฉางเกอเหมือนจะคาดการณ์เอาไว้อยู่แล้วนอกจากจะไม่รับค้อนคืน เขายังกำชับให้อีกฝ่ายรีบเก็บมันลงไป

        หลังจากพูดเช่นนั้นไปลั่วฉางเกอก็กล่าวด้วยความชื่นชมว่า “หวังว่าในการสอบรอบต่อๆไป เธอจะพยายามให้มากขึ้น สร้างสถิติใหม่ขึ้นมาอีกสถาบันจิงหัวของเราเล็งเห็นศักยภาพในตัวเธอนะ”

        “เอ่อ...”

        ลู่เซิ่งยังไม่ทันเข้าใจสถานการณ์ดีนักอู่เหมิงเอินที่อยู่ข้างๆ ก็ถามขึ้นด้วยอาการตกใจ “เฮ้ยลั่วฉางเกอ สถาบันจิงหัวของพวกแก คงไม่ได้คิดจะรับพาลาดินคนนี้เข้าเรียนหรอกนะ...”

        “แล้วมันจะทำไม?”

        ลั่วฉางเกอเหยียดยิ้มมุมปากไม่คิดจะปิดบัง ซ้ำยังยอมรับออกมาอย่างเปิดเผย

        แต่คำพูดนี้หลุดออกจากปากก็ทำให้อู่เหมิงเอินไม่สามารถระงับความตื่นตะลึงได้อีกต่อไปเขาแหงนหน้าหัวเราะจนน้ำตาไหล ราวกับได้ฟังเรื่องตลกที่ขบขันที่สุดในโลก

        “ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า”

        “ลั่วฉางเกอนะลั่วฉางเกอ สถาบันจิงหัวของพวกแกนี่ถึงขั้นหมาจนตรอกแล้วจริงๆถึงได้ยอมลงทุนมหาศาลกับพาลาดินขยะแบบนี้”

        เมื่อพูดถึงตรงนี้ราวกับว่าเขานึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นผู้ที่เข้าใจแจ่มแจ้งก่อนจะตะโกนใส่ลั่วฉางเกอว่า “อ้อ ฉันรู้แล้วแกคงรู้ล่วงหน้าสินะว่าสี่ผู้ใช้อาชีพระดับสูงสุดจะไม่มีวันเลือกสถาบันจิงหัวเลยจำใจต้องเอาพาลาดินคนนี้มาเป็นเบี้ยทิ้งล่ะสิ”

        สิ้นคำพูดอู่เหมิงเอินก็ไม่สนปฏิกิริยาของลั่วฉางเกอ เขาเบะปากอย่างดูแคลน“เหอะ เมื่อก่อนฉันอุตส่าห์หลงนึกว่าแกเป็นสุภาพบุรุษ ที่ไหนได้ลับหลังกลับต่ำช้าหน้าด้านขนาดนี้ให้พาลาดินไปสู้กับผู้ใช้อาชีพระดับอัจฉริยะของสถาบันสเตมอร์นี่มันชัดเลยว่าแกกำลังผลักเขาลงขุมนรก”

        “อู่เหมิงเอิน ไปตายซะเถอะอย่าเอาความคิดโสมมของสถาบันจิงหลงมาตัดสินคนอื่น”

        ลั่วฉางเกอเดือดดาลเป็นฟืนเป็นไฟเขารีบหันไปอธิบายกับลู่เซิ่งเพราะกลัวว่าจะเข้าใจผิด“ลู่เซิ่ง เธออย่าไปฟังมันพูดเหลวไหลนะสถาบันจิงหัวของเรายึดถือความเที่ยงธรรมมาโดยตลอด...”

        เขาพูดไม่ทันจบลู่เซิ่งก็โบกมือตัดบท

        “พอเถอะครับ คุณไม่ต้องอธิบายหรอก”

        ลู่เซิ่งมีท่าทีสงบนิ่งก่อนจะเอ่ยเรียบๆ ว่า “ไม่ว่าคุณจะหลอกใช้ผมหรือไม่แต่การแข่งขันกระชับมิตรกับจักรวรรดิอินทรีขาวในครั้งนี้ ผมจะเข้าร่วมอย่างแน่นอน”

        “อะไรนะ? เธอ...เธอตั้งใจจะขอเข้าร่วมการแข่งขันกระชับมิตรเองเหรอ?”

        ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกมาไม่เพียงแค่ลั่วฉางเกอ แม้แต่อู่เหมิงเอินก็ยังอึ้งไปตามๆ กัน

        เพราะพวกเขาไม่คาดคิดเลยว่าลู่เซิ่งที่เป็นเพียงพาลาดินจะกล้าเสนอตัวเข้าร่วมการแข่งขันกับจักรวรรดิอินทรีขาวด้วยตัวเอง

        ทว่าลู่เซิ่งกลับไม่ได้สนใจปฏิกิริยาของทั้งสองคนเขาเงยหน้าขึ้นแล้วกล่าวเน้นย้ำด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า“เรื่องนี้เกี่ยวพันกับเกียรติของชาติบ้านเมืองพวกเราไม่อาจปฏิเสธความรับผิดชอบได้”

        “ดี เป็นคำว่า ‘ไม่อาจปฏิเสธความรับผิดชอบ’ ที่ยอดเยี่ยมจริงๆ ฮ่าฮ่าฮ่า”

        ลั่วฉางเกอได้ยินเช่นนั้นก็ตื่นเต้นจนแทบจะตะโกนออกมาเขาอดไม่ได้ที่จะตบไหล่ลู่เซิ่งพลางกล่าวชมไม่ขาดปาก“ลู่เซิ่ง ฉันดูคนไม่ผิดจริงๆ”

        “เหอะ แค่พาลาดินขยะอย่างแกยังริอ่านจะไปปะทะกับผู้ใช้อาชีพระดับอัจฉริยะของสถาบันสเตมอร์งั้นเหรอ?”

        เสียงนี้มาจากอู่เหมิงเอินนั่นเอง

        เมื่อเห็นว่าแผนเสี้ยมระแวงไม่ได้ผลเขาก็เลิกเสแสร้งและหัวเราะเยาะอย่างไม่ปิดบัง “ฉันว่าแกเอาตัวให้รอดจากการสอบตรงหน้านี้ก่อนจะดีกว่า”

        ได้ยินดังนั้นหัวใจของลั่วฉางเกอก็พลันหนักอึ้ง เขาถามกลับทันควัน“อู่เหมิงเอิน แกหมายความว่ายังไง?”

        แต่อู่เหมิงเอินไม่ได้สนใจจะตอบคำถามเขาหันกลับไปประกาศเสียงดังต่อหน้ากลุ่มคนที่ยังตกอยู่ในความงงงวยเบื้องล่าง“การสอบรอบชิงชนะเลิศระดับชาติในปีนี้จะเริ่มขึ้นในวันพรุ่งนี้เวลาแปดนาฬิกาตรง”

        “เพื่อให้ทุกคนได้เตรียมความพร้อมในสภาวะที่ดีที่สุดก่อนรอบชิงชนะเลิศทางสถาบันจิงหลงของเราได้จัดเตรียมโรงแรมที่พักไว้ให้พวกคุณทุกคนแล้ว”

        “หลังจากนี้ ทุกคนสามารถลงจากเขาไปรวมตัวกับผู้อำนวยการโรงเรียนของตนเองเพื่อให้ผู้อำนวยการพาทุกคนไปยังโรงแรมและทำการพักผ่อน”

        “ขอให้ทุกคนได้รับคะแนนตามที่คาดหวังในการสอบรอบชิงชนะเลิศพรุ่งนี้แล้วเจอกันใหม่วันพรุ่งนี้”