Yume ราชันไร้บัลลังก์

บทที่ 39 เครื่องดื่มบำรุงเลือด

            สองหนุ่มสาวโรมรันกันอย่างเร่าร้อนในห้องน้ำจนจบทั้งสองก็ยังไม่พอใจพวกเขาจึงไปต่อกันที่เตียงนอน จากนั้นก็โดดไปยังริมหน้าต่างราวกับต้องการเปลี่ยนบรรยากาศหลังจากนั้นก็ย้ายไปยังโต๊ะในห้องอาหาร ก่อนจะย้ายต่อไปอีกหลายแห่งราวกับต้องการทิ้งร่องรอยของตนเองไว้ในทุกจุดของบ้าน

            ยูเมะกับเมโลดี้เริงรักกันจนเกือบเช้าถึงจะกลับมาจบลงที่เตียงนอนอีกครั้งเพื่อนอนพักเอาแรงสักครู่ก่อนที่จะตื่นขึ้นในเช้าของวันใหม่

            ในขณะที่ล้มตัวลงนอนบนเตียงนอนที่แสนอบอุ่นนอนห่มผ้าผืนเดียวกันด้วยความรัก ทั้งสองก็สบตากันอยู่นานสองนานก่อนที่ยูเมะจะยิ้มออกมาบางๆ แล้วกระซิบออกมาเบาๆ

            “หายหงุดหงิดแล้วสินะครับ”

            “อ๊ะ! ยูเมะคุงรู้ด้วยหรือคะ น่าอายจัง”

            เมโลดี้อุทานออกมาเบาๆ ด้วยความเขินอายเพราะเธอคิดไม่ถึงว่ายูเมะจะสังเกตเห็นความหงุดหงิดที่ซ่อนอยู่ในหัวใจของเธอได้

            แต่เมื่อรู้ว่าเขามองออกเมโลดี้ก็ไม่แปลกใจอีกต่อไปว่าทำไมคืนนี้เขาถึงได้ ‘ขยัน’ ถึงเพียงนี้

            รอยยิ้มของหญิงสาวจึงอ่อนหวานมากขึ้นไปอีกก่อนจะขยับเข้าไปอิงแอบอยู่ในอ้อมกอดของชายคนรัก ก่อนที่พวกเขาจะหลับไป

            แม้จะได้พักไม่นานแต่เพราะเป็นการพักผ่อนในเกมออนไลน์ คุณภาพของการหลับจึงดีกว่าปกติเล็กน้อยหลังจากตื่นนอนขึ้นมาในช่วงเช้า เมโลดี้ก็บอกลายูเมะด้วยจูบที่วาบหวานแล้วออฟไลน์จากไป

            ส่วนยูเมะนั้นเขาเห็นว่ายังมีเวลาอยู่พอสมควร เขาเลยเดินไปยังโรงฝึกของหมู่บ้านแล้วฝึกฝนกระบวนท่ากระบี่อีกครู่ใหญ่เขาทบทวนความรู้สึกที่ได้จากการต่อสู้เมื่อวาน สัมผัสกับการหลอมรวมกับกระบี่ในมือด้วยการร่ายรำท่วงท่าที่แตกต่างกันมากมาย

            หลังจากร่ายรำอยู่นานเกือบชั่วโมงยูเมะก็ผ่อนลมหายใจยาวๆ แล้วหยุดคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มแล้วออฟไลน์จากไป

            ยูเมะออกไปโดยไม่รู้เลยว่าหลังจากที่เขาออกไปได้ไม่นานชีอาที่ฝึกกระบี่มาตลอดทั้งคืนก็ปรากฏตัวขึ้นที่มุมหนึ่งของลานฝึกเธอมองดูตำแหน่งที่ยูเมะร่ายรำเพลงกระบี่ด้วยความสับสน

            “ทำไมเขาถึงใช้กระบี่ละ แถมยัง..ใช้ได้ดีถึงขนาดนี้”

            ความสับสนของชีอานั้นเกรงว่าคงจะไม่มีใครเข้าใจสำหรับเด็กสาวที่ละทิ้งกระบี่เพื่อฝึกดาบตามบุคคลที่เธอหลงใหลการได้มาเห็นบุคคลที่เธอหลงใหลใช้กระบี่ได้ดียิ่งกว่าดาบแบบนี้ เธอย่อมรู้สึกสับสนเป็นธรรมดา

            ชีอายืนนิ่งด้วยความสับสนอยู่นานก่อนจะถอนหายใจแล้วออฟไลน์จากไป ทำให้โรงฝึกของหมู่บ้านกลับมาสงบเงียบอีกครั้ง

            อีกด้านหนึ่งยูเมะที่ออกมาจากเกมออนไลน์ก็เหมือนจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้เขาตื่นตระหนกเล็กน้อย ก่อนจะออกไปจากห้อง สำรวจทางเดินอยู่ครู่ใหญ่จนกระทั่งเห็นว่าไม่มีใครอยู่เขาก็เดินย้อนกลับเข้าไป ถอดเอาถังของเสียออกมาแล้วมุ่งตรงไปยังห้องน้ำอย่างรวดเร็ว

            แต่ก่อนที่เขาจะก้าวไปถึงห้องน้ำประตูห้องน้ำก็เปิดออกมาก่อน พร้อมกับน้องสาวที่ก้าวเดินออกมาในสภาพงัวเงียราวกับยังไม่ตื่นดี

            สภาพของเด็กสาวนั้นเห็นได้ชัดว่าเพิ่งจะตื่นและยังไม่ทันได้อาบน้ำให้ตื่นเต็มตาเธอเพิ่งจะล้างหน้าเสร็จและตั้งใจจะออกมาเตรียมวัตถุดิบสำหรับมื้อเช้าของวันนี้

            การพบกันของสองพี่น้องไม่มีอะไรที่น่าตกใจเด็กสาวที่ยังตื่นไม่เต็มตาเพียงแค่หยุดมองพี่ชายของเธอเล็กน้อยก่อนจะส่งยิ้มให้เหมือนทุกที

            ยูเมะเองก็ยิ้มรับเหมือนกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นแต่เขาก็ได้ซ่อนถังเก็บของเสียเอาไว้ข้างหลังโดยสัญชาตญาณ ทำให้เด็กสาวมองไม่เห็น

            แต่การทำเช่นนี้กลับกระตุ้นให้เธอสงสัยจนต้องแอบมองทว่ายูเมะนั้นรู้ทันจึงหมุนตัวบังเอาไว้ได้ทัน เด็กสาวจึงไม่ทันสังเกตเห็น

            ทว่ากลิ่นที่มีเอกลักษณ์ที่ติดอยู่บนตัวของยูเมะกลับโชยมาให้เธอได้กลิ่นทำให้สีหน้าของเด็กสาวเปลี่ยนไปเล็กน้อย เธอสูดดมเบาๆ ด้วยความสงสัย ก่อนจะนึกถึงอะไรบางอย่างขึ้นมาได้จนหน้าแดงก่ำ

            ยูเมะก็เหมือนจะตระหนักว่าน้องสาวของเขารู้แล้วสองพี่น้องจึงมองหน้ากันครู่หนึ่ง ก่อนที่โนโซมิจะหลบสายตาไปด้วยความเขินอาย

            “พี่บ้า!”

            เด็กสาวตวาดเสียงเบาด้วยความขัดเขินก่อนจะหลบหนีไปอย่างรวดเร็วส่วนยูเมะนั้นก็ได้แต่ถอนหายใจด้วยความโล่งใจก่อนจะตรงเข้าไปในห้องน้ำแล้วมองดูของเสียในถังที่มีสีสันน่ากลัว

            “ดีนะที่เธอไม่เห็น”

            ยูเมะยิ้มฝืนๆ ก่อนจะเทของเสียทิ้งลงชักโครกแล้วล้างถังอย่างรวดเร็วจากนั้นนำกลับไปเก็บหลังจากนั้นก็เริ่มจัดการกับตัวเองเหมือนทุกเช้า

            ทุกสิ่งทุกอย่างจึงดำเนินไปเหมือนปกติเว้นเพียงบรรยากาศระหว่างพี่น้องที่แฝงไว้ด้วยความขัดเขินนิดๆขณะที่ช่วยกันทำอาหาร

            โนโซมิเหมือนจะคาดเดาได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับพี่ชายของเธอเมื่อคืนทำให้เธอเขินจนไม่กล้าสู้หน้า แต่ในขณะเดียวกันเธอก็แอบสงสัยอยู่ลึกๆ ถึงความสัมพันธ์ของพี่ชายและแฟนสาวที่พัฒนาไปเร็วจนเธอคาดไม่ถึง

            “เมื่อคืนพี่กับพี่สาวเมโลดี้..ออนไลน์กันทั้งคืนเลยหรอ”

            หลังจากต่อสู้กันอยู่นาน ความสงสัยก็ชนะความเขินอาย โนโซมิจึงถามออกมาด้วยน้ำเสียงที่เบาราวกระซิบแต่เพราะทั้งสองยืนอยู่ใกล้กัน ยูเมะจึงได้ยินคำถามนี้อย่างชัดเจน

            ใบหน้าของเขาแดงขึ้นมาเล็กน้อยก่อนจะหรี่ตามองน้องสาวแล้วดุเสียงเบา

            “อย่าถามมากน่า!”

            เพราะความสัมพันธ์ของพี่น้องที่ค่อนข้างสนิท ยูเมะจึงรู้ดีว่าคงปิดไม่ได้แต่เขาก็ไม่หน้าด้านพอถึงขนาดที่จะบอกออกไปตรงๆ เช่นกัน เขาจึงตวาดออกมาเบาๆราวกับต้องการดุ

            ทว่าโนโซมิกลับมีปฏิกิริยาตอบสนองที่ตรงกันข้ามเธอไม่เพียงแต่ไม่กลัว แต่ดูเหมือนจะมีความอยากรู้อยากเห็นมากขึ้นจนเริ่มรบเร้ายูเมะไม่ยอมหยุดเพื่อถามให้รู้ว่าเขากับเมโลดี้พัฒนาความสัมพันธ์ไปถึงขั้นนี้ในเวลาเพียงอาทิตย์เศษๆได้ยังไง

            ยูเมะที่โดนถามก็อึดอัดใจไม่น้อยแต่สุดท้ายเขาก็ได้แต่ถอนหายใจเบาๆกับนิสัยของน้องสาวที่ช่างกล้าถามเสียจนเขาอายแทน แต่เขาก็พอจะเข้าใจว่าทำไมเธอถึงได้อยากรู้อยากเห็นนัก

            “เมโลดี้ก็คือเมดูซ่าไง จริงๆ พี่กับเธอคบกันมานานแล้วแต่พวกเราเพิ่งจะคบกันจริงๆ เมื่ออาทิตย์ก่อน ทีนี้เข้าใจแล้วใช่ไหม”

            เมื่อรู้ความจริงโนโซมิก็อุทานออกมาด้วยความตกใจมันไม่ใช่เรื่องแปลกที่เธอจะรู้จักตัวจริงของเทพอสูรอาชูร่าว่าเป็นพี่ชายของเธอรวมไปถึงเมดูซ่าที่เป็นคู่หูของพี่ชายเพียงแต่เธอไม่ทราบมาก่อนว่าเมโลดี้คือเมดูซ่า

            พอรู้แบบนี้เด็กสาวก็ไม่สงสัยอีกต่อไปว่าทำไมพี่ชายกับแฟนสาวถึงพัฒนาความสัมพันธ์กันได้เร็วนักและเบาใจได้ว่าทั้งสองจะไม่เกิดการแยกทางกันในภายหลังเพราะปัญหาบางอย่าง

            สาเหตุที่โนโซมิถามนั้นส่วนหนึ่งก็เพราะความสงสัยอีกส่วนนั้นมาจากความเป็นห่วง ซึ่งยูเมะเองก็พอจะมองออกเขาจึงกลั้นใจตอบไปหากไม่เป็นแบบนั้นมีหรือเขาจะพูดอะไรแบบนี้กับน้องสาวของตัวเอง

            หลังจากทำความเข้าใจได้ทุกอย่างก็กลับมาเป็นปกติ ดูเหมือนโนโซมิจะลืมเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อเช้าไปแล้วเธอทำมื้อเช้า อาบน้ำแต่งตัว กินมื้อเช้ากับทุกคนในครอบครัวจากนั้นก็ไปโรงเรียนเหมือนทุกวัน

            ยูเมะก็อยู่เป็นเพื่อนแม่จนกระทั่งถึงเวลางานจึงกลับเข้าไปในห้อง

            วันนี้เขาไม่รีบไปที่ศูนย์ฝึกเพราะมีเรื่องบางอย่างที่อยากจะทำนอกจากนั้นเขาก็ต้องทำภารกิจประจำวันของวันนี้ก่อน

            ‘ภารกิจวันนี้มาแปลกอีกแล้ว ปรุงเครื่องดื่มสมุนไพรบำรุงเลือดทำไมต้องทำอะไรแบบนี้ด้วยนะ’

            ยูเมะได้แต่ส่ายหน้า แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก เขาจัดการศึกษาสมุนไพรเพิ่มเติมแล้วมองหาสมุนไพรที่มีตัวยาตรงกับที่ต้องการ ครุ่นคิดโดยใช้ทักษะปรุงยาที่ได้มาครู่หนึ่งก็จัดการได้ไม่ยาก

            บางอย่างยากที่จะหาซื้อมาได้แต่ส่วนใหญ่ซื้อมาได้ไม่มีปัญหา ส่วนที่ยากจะหาซื้อ ยูเมะตัดสินใจขอความช่วยเหลือจากเมโลดี้โดยไม่ลังเลซึ่งไม่นานนักก็ได้คำตอบกลับมาว่าเรียบร้อย

            พอจัดการทุกอย่างเสร็จเขาก็หลับพักเอาแรงครู่หนึ่ง จนเริ่มเที่ยงเขาถึงได้ไปยังศูนย์ฝึกเพื่อออกกำลังกายและเข้าเรียนคลาสมวยไท่เก๊กพร้อมกับเมโลดี้

            วันนี้พวกเขาสองคนไม่พบกับชีอาและดูเหมือนว่าเธอจะไม่ได้มาที่ศูนย์

            ทว่าสองหนุ่มสาวก็ไม่ได้ติดใจนักเพราะพวกเขาก็ไม่ได้สนิทกับชีอาถึงขนาดนั้นนอกจากนั้นปกติแล้วชีอาก็ไม่ค่อยจะได้เข้าศูนย์ฝึกในวันจันทร์และศุกร์ที่เขตต่อสู้ปิดทำการอยู่แล้ว

            และครั้งนี้แม้จะไม่ได้มีชีอามาทำหน้าที่เป็นผู้คุ้มกันแต่เพราะยูเมะก็เริ่มจะมีชื่อเสียงขึ้นมาบ้างแล้ว จากการสตรีมและการประลอง ทำให้คนส่วนใหญ่นึกเกรงใจเขาจนไม่มีใครกล้าเข้ามาวุ่นวายกับเมโลดี้ที่เป็นแฟนสาวของเขา

            นอกจากนั้นยูเมะก็ยังสังเกตเห็นหญิงสาวร่างสูงคนหนึ่งที่มาออกกำลังกายใกล้ๆพวกเขาสองคนเสมอ ทำให้ยูเมะรู้ว่าเมโลดี้เองก็พาผู้คุ้มกันของตัวเองมาด้วยเช่นกัน

            ดังนั้นพวกเขาสองคนจึงไม่กังวลใจอีกและออกกำลังกายด้วยกันอย่างเพลิดเพลินจนกระทั่งจบพวกเขาสองคนก็แยกจากกันด้วยรอยยิ้ม

            เมื่อกลับไปถึงบ้านของที่สั่งเอาไว้ก็มาถึงแล้ว ไม่ว่าจะเป็นสมุนไพรทั่วไปที่คนธรรมดาก็สามารถซื้อได้หรือสมุนไพรที่ต้องให้แพทย์ออกใบสั่งยา ทั้งหมดถูกส่งมาถึงบ้านเป็นที่เรียบร้อย

            พอเห็นของที่สั่งยูเมะก็อมยิ้ม จากนั้นมองไปยังเครื่องครัวที่เพิ่งจะมาส่งเมื่อไม่กี่วันก่อน

            “ดูเหมือนว่าจะได้โอกาสใช้พอดี”

            ยูเมะจัดเตรียมสมุนไพรทั้งหมดอย่างคล่องแคล่วเขาหั่นพวกมันจนเป็นชิ้นเล็กๆ ขนาดพอดี จากนั้นก็ใส่ลงไปในหม้อแรงดันเติมน้ำแล้วตั้งไฟ ทำทุกอย่างจนเสร็จในเวลาเพียงไม่ถึงชั่วโมง

            ทว่าสิ่งที่ยูเมะตั้งใจทำก็ยังไม่เสร็จเขาอมยิ้มน้อยๆ แล้วเอาวัตถุดิบสำหรับทำอาหารออกมาจัดเตรียมต่อ ไม่นานนักก็ทำเป็นเมนูอาหารสำหรับบำรุงเลือดขึ้นมาชุดหนึ่งตามมาด้วยของหวานบำรุงเลือดที่แสนอร่อย

            ทุกอย่างเรียบร้อยก่อนที่โนโซมิจะกลับมาเสียอีกทำให้เด็กสาวเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจเมื่อพบว่าอาหารเย็นถูกเตรียมเอาไว้แล้ว

            แต่พอเด็กสาวมาเห็นเมนูอาหารใบหน้าของเธอก็แดงขึ้นมาทันที ก่อนจะมองไปยังพี่ชายด้วยสายตาแปลกๆ

            ยูเมะเห็นแบบนั้นก็เลิกคิ้วอย่างไม่เข้าใจว่าทำไมน้องสาวถึงได้มองเขาแบบนี้

            “พี่รู้ได้ไง!”

            “รู้อะไร นี่น้องพูดถึงอะไร”

            ดวงตาของเด็กสาวหรี่ลงเล็กน้อย เธอจ้องมองพี่ชายด้วยสายตาเพ่งพิศราวกับต้องการดูว่าพี่ชายของเธอกำลังพูดความจริงหรือไม่ พอเห็นว่าไม่มีอะไรผิดปกติเด็กสาวก็เหมือนจะเบาใจได้เล็กน้อย ก่อนจะหน้าแดงขึ้นมาอีกแล้วหลบสายตาโดยไม่ตอบ

            ยูเมะเห็นแบบนั้นก็ไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรสุดท้ายก็ได้แต่ส่ายหน้า

            จนกระทั่งมื้อเย็นมาถึงเขาถึงได้ทราบว่าโนโซมิมองเขาแบบนั้นเพราะอะไร

            “แหมๆ ยูเมะจังรู้ได้ยังไงคะว่าประจำเดือนของคุณแม่กับโนโซมิจังเพิ่งจะมา”

            “เอ๋! ประจำเดือนของคุณแม่กับโนโซมิ..ผมไม่รู้นะ”

            “เอ๊! พี่ไม่รู้จริงๆ หรอ ถ้างั้นทำไมทำอาหารบำรุงเลือดละ”

            “ยูเมะจังไม่รู้จริงๆ หรือคะ”

            ยูเมะได้แต่อึ้งไปเขามองดูใบหน้าแดงระเรื่อของคุณแม่และน้องสาวด้วยความสับสนก่อนจะตระหนักถึงเหตุผลที่ทำให้ภารกิจประจำวันออกภารกิจแบบนี้ออกมาเขาถึงได้กุมขมับด้วยสีหน้าแปลกๆ

            “เออ..ผมไม่ทราบจริงๆ ครับ พอดีช่วงนี้ผมอ่านหนังสือเกี่ยวกับสมุนไพรก็เลยอยากทดลองทำอาหารจากสมุนไพรดูแล้วทีนี้..ผมคิดว่าอาหารบำรุงเลือดน่าจะมีประโยชน์กับคุณแม่ที่ทำงานหนักก็เลย”

            พูดแล้วยูเมะก็แอบเขินนิดๆ เพราะนึกไม่ถึงว่าแค่ทำอาหารเล่นๆ หลังจากปรุงเครื่องดื่มสมุนไพรบำรุงเลือดสำหรับตัวเองแล้วจะกลายเป็นแบบนี้

            พอได้ฟังคำอธิบายของยูเมะสองแม่ลูกก็เหมือนจะเข้าใจ แต่ความเข้าใจของพวกเธอเป็นยังไงนั้น เกรงว่าคงจะมีเพียงพวกเธอแม่ลูกเท่านั้นที่เข้าใจหลังจากสบตากันเล็กน้อย สองสาวต่างวัยก็อมยิ้ม แม้จะเขินอยู่บ้าง แต่เพราะเป็นคนในครอบครัวจึงไม่มีอะไรที่ต้องคิดมาก

            อาหารเย็นมื้อนั้นจึงผ่านไปอย่างราบรื่นและเต็มไปด้วยความสุขส่วนยูเมะนั้นหลังจากกลับมาในห้องเขาก็หยิบขวดเก็บความร้อนขึ้นมาแล้วเทเครื่องดื่มบำรุงเลือดให้กับตัวเองก่อนจะดื่มลงไป

            ขณะที่ดื่มยูเมะก็ครุ่นคิดอยู่ในใจว่าทำไมหน้าต่างระบบถึงได้ออกภารกิจแบบนี้มาให้เขามันตั้งใจจะให้เขาทำอะไร

            หลังจากครุ่นคิดอยู่นานเขาก็คิดไปถึงของเหลวสีสันน่ากลัวที่มักจะขับออกมาหลังจากดื่มน้ำบริสุทธิ์ในขวดคิดถึงตรงนี้เขาก็พอจะคาดเดาอะไรได้บางอย่าง

            ‘หรือเป็นเพราะเราออกกำลังกายมากไป’

            คิดไปคิดมายูเมะก็ได้แต่ส่ายหน้า ก่อนจะรับรางวัลของภารกิจและได้เป็นค่าสถานะของเลือดเป็นค่าความยืดหยุ่น 0.1

            ส่วนรางวัลภารกิจฝึกฝนนั้นเขาได้เพียง 2 เท่าเพราะวันนี้ไม่ได้ออกกำลังกายหนักเท่าไหร่

            พอถึงตอนค่ำยูเมะก็เกิดความคิดที่อยากจะฝึกกระบี่ต่อ เขาเลยกลับเข้าไปในเกมอีกครั้งและปรากฏตัวขึ้นในหมู่บ้านเริ่มต้นที่แสนเงียบเหงาเนื่องจากผู้เล่นใหม่ในปัจจุบันมีค่อนข้างน้อยและมีหมู่บ้านเริ่มต้นจำนวนมาก

            ทันทีที่ปรากฏตัวขึ้นกรอบข้อความคิดต่อก็ปรากฏขึ้น ยูเมะก็เลิกคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเป็นชีอาที่ติดต่อมาทั้งยังมีการชวนเข้ากลุ่มด้วย

            แม้จะแปลกใจแต่เขาก็ไม่ได้คิดนานและรับคำชวน ทั้งสองจึงย้ายเข้าสู่แผนที่เดียวกัน

            ยูเมะยืนรอชีอาอยู่บนลานกว้างเพราะง่ายต่อการค้นหากันขณะที่รอเมโลดี้ก็เข้ามาในเกมและปรากฏขึ้นที่ข้างกายเขาโดยไม่ต้องชวนเข้ากลุ่มเพื่อย้ายเข้าสู่แผนที่เดียวกันเนื่องจากพวกเขาเป็นคู่หูกัน ทางเกมจึงย้ายเข้าสู่แผนที่เดียวกันให้อัตโนมัติ

            หลังจากเมโลดี้มาถึงได้ไม่กี่อึดใจชีอาก็วิ่งเข้ามาในลานกว้าง เมื่อเธอเห็นเมโลดี้เธอก็ตกใจเล็กน้อย แต่ก็กลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็วและเริ่มทักทายกัน

            เมโลดี้ก็ยิ้มรับอย่างอ่อนหวานราวกับไม่เห็นความผิดปกติใดๆ ก่อนที่ทั้งสามคนจะรวมกลุ่มกันและออกไปทำภารกิจของชีอาอีกครั้ง

            คราวนี้ชีอาทำได้ดีกว่าเมื่อวานอย่างเห็นได้ชัดอัตราความสำเร็จในการใช้สกิลเพิ่มสูงขึ้นอย่างมากทั้งยังดูเหมือนจะชำนาญมากกว่าเดิมจนสัมผัสได้

            “ยอดเลย! ถ้าคุณชีอาคุ้นเคยมากกว่านี้อีกสักหน่อยก็ออกจากหมู่บ้านเริ่มต้นได้แล้ว”

            “จริงหรือคะ ขอบคุณค่ะชูร่า”

            “ไม่ต้องขอบคุณผมหรอกครับ ทั้งหมดเป็นเพราะคุณชีอาพยายามเต็มที่ต่างหาก”

            ยูเมะยิ้มรับบางๆ ขณะที่มองดูชีอาต่อสู้กับมอนเตอร์อย่างคล่องแคล่วชนิดที่เมื่อเทียบกับเมื่อวานแล้วเธอคล้ายกับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน

            ซึ่งแน่นอนว่ายูเมะคงนึกไม่ถึงว่าชีอานั้นทุ่มเทความพยายามไปมากขนาดไหนเพื่อยกระดับฝีมือของตัวเองในเวลาอันสั้น

            อันที่จริงสาเหตุที่ทำให้เธอไม่ได้ไปที่ศูนย์ฝึกวันนี้ไม่ได้เป็นเพราะเธอไม่อยากไปแต่เป็นเพราะเธอตั้งใจที่จะฝึกกระบี่ในเกมต่อเพื่อให้ชำนาญขึ้นต่างหาก

            วันนี้ทั้งวันนอกจากการออกกำลังกายประจำวันที่ต้องทำเธอก็ใช้เวลาทั้งหมดไปกับการฝึกกระบี่ในเกม ความชำนาญของเธอจึงเพิ่มสูงขึ้นอย่างรวดเร็วแบบนี้

            หลังจากทำภารกิจเสร็จสิ้นทั้งสามก็กลับเข้ามาในหมู่บ้าน จัดการส่งภารกิจและเตรียมที่จะทำภารกิจออกเดินทาง

            แต่ก่อนที่จะเริ่มภารกิจชีอาก็หันกลับมาหายูเมะและเอ่ยปากท้าประลองกับยูเมะเป็นครั้งแรก

            “ชูร่า ได้โปรดประลองกับฉันด้วยค่ะ!”