ตอนที่ 5
ดวงจิตสามดวงมัดรวมกันอยู่ในร่างเดียวกัน
ชั่วพริบตาเดียวก็ผ่านไปแล้วถึงสามวันหลังจากที่ต้องทนอยู่แต่ในห้องสี่เหลี่ยมมาตลอดทั้งวันทั้งคืน วันนี้สายลมมีโอกาสได้ออกมาเดินยืดเส้นยืดสายด้านนอกเสียที
แค่เพียงประตูเปิดออกโลกใบใหม่ก็รอเธออยู่ข้างหน้าแล้ว
์นี่ก็กระไรปล่อยให้เธอกลายเป็ตัวตลกของคนที่นี่อยู่ตั้งนานหลงคิดว่าเหตุการณ์ที่ผ่านมาเป็เพียงฉากๆ หนึ่งที่ใช้ในละครจึงร่วมแสดงไปกับพวกเขาด้วย
มิน่าล่ะเธออุตส่าห์ตามหาผู้กำกับและทีมงานอยู่ตลอดทั้งวันกลับไม่เจอพวกเขาสักคนเดียว
และที่น่าเจ็บใจก็ตรงที่ผ่านไปถึงสามวันเธอเพิ่งได้รับความทรงจำอันน่าเหลือเชื่อกลับมา
ใครจะไปคิดว่าเพียงแค่โหมงานหนักโดยไม่หยุดพักเป็เวลาหลายสิบวันจะทำให้ชีวิตต้องจบสิ้นด้วยการหลับไม่ตื่น ฟื้นไม่มีเช่นนี้ไปได้
ยังมีอีกหนึ่งเื่ที่น่าใอีกเช่นกันนั่นคือความทรงจำจากทั้งสามชีวิตมัดรวมกันอยู่ในร่างเดียวกับเธอตอนนี้กระมัง
สายลมไม่มีความทรงจำของร่างปัจจุบันแม้แต่น้อยแต่ความทรงจำเดิมจากโลกใบก่อนกลับมีอยู่ครบ และที่น่าใก็คือเธอดันได้ความทรงจำของคุณหนูอันหลงซีมาแบบงงๆ
ทว่าร่างที่เธออาศัยอยู่ในตอนนี้กลับเป็ของอดีตนางโลมจูเหลี่ยวหมินที่มีหน้าตาเหมือนกับเธอราวกับฝาแฝดทำให้สายลมไม่ได้นึกเอะใจเมื่อเธอส่องกระจกในครั้งแรก แล้วเห็นเป็ใบหน้าของตนเอง
ในฉากละครจากหลายเื่ที่เคยดูผ่านตามักจะเห็นว่าพอิญญาข้ามมิติมาก็ได้รับความทรงจำจากร่างนั้นทันทีหรือไม่ก็แสร้งเป็ความทรงจำเสื่อมแล้วสวมรอยเป็คนผู้นั้นไปอย่างแเี
แต่กับสายลมดูจะไม่เป็เช่นนั้นเลยเธอได้รับความทรงจำจากร่างคนอื่นมา ทั้งที่ไม่ใช่ร่างที่เธออาศัยอยู่ในตอนนี้สักนิดเท่านั้นยังไม่พอเมื่อเธอดันได้รับความทรงจำจากชายปริศนานามว่าเซียนเหมาถงมาเพิ่มอีกคน
สายลมจำได้อย่างเลือนรางทันทีที่สิ้นใจลง ได้มียมทูตมารอรับตัวเธอ และพาเธอไปยังดินแดนหลังความตายในขณะที่เธอกำลังจะดื่มน้ำแกงจากยายเมิ่ง อยู่ๆ เธอก็ถูกดวงิญญาจากด้านหลังผลักเข้าอย่างแรงถ้วยน้ำแกงที่กำลังยกดื่มเกิดหลุดมือโดยไม่ได้ตั้งใจ และเธอก็ตกลงไปในแม่น้ำเหลืองแล้วมาโผล่อยู่ที่ร่างของจูเหลี่ยวหมิน
ในขณะที่กำลังตกลงไปในแม่น้ำเธอพยายามไขว่คว้าหาสิ่งยึดเหนี่ยวเอาไว้ด้วยความรู้สึกหวาดกลัวไม่คิดว่าสิ่งที่คว้าได้ในตอนนั้นจะเป็ลูกแก้วความทรงจำจากดวงิญญาก่อนหน้าเธออีกดวง
ิญญาทุกดวงที่ได้ดื่มน้ำแกงจากยายเมิ่งไปแล้วความทรงจำที่ติดมาก่อนตายจะต้องถูกลบออกทั้งหมดเพื่อก้าวเข้าสู่วัฏจักรการเกิดใหม่อีกครั้งิญญาหนึ่งดวงจะมีลูกแก้วความทรงจำและความสามารถอยู่หนึ่งดวง ในลูกแก้ววาวใสขนาดเท่ากำปั้นเด็กจะเก็บรวบรวมเื่ราวและความสามารถของิญญาตนนั้นเอาไว้ในหนึ่งชาติ
ยมทูตจะทำหน้าที่เก็บรวบรวมลูกแก้วความทรงจำและความสามารถเหล่านี้เอาไว้เพื่อส่งต่อให้กับเทพโชคชะตา ใช้เป็บันทึกเื่ราวของคนผู้หนึ่งในแต่ละชาติภพ
สายลม นอกจากจะยังมีลูกแก้วของตนเองติดตัวมาแล้วเธอยังมีลูกแก้วความทรงจำและความสามารถของผู้อื่นติดตัวมาด้วย
ในขณะที่สายลมยืนเหม่ออยู่หน้าประตูเรือนรับรองสาวใช้นามว่าอาจูที่คอยดูแลเธอมาตลอดหลายสิบวันที่ผ่านมาเอ่ยขึ้น"คุณหนูลองฝึกเดินดูสักหน่อยเ้าค่ะ บ่าวจะช่วยพยุงเอง"
สายลมหรือจูเหลี่ยวหมินในตอนนี้พลันได้สติพยักหน้าตอบรับ "มาช่วยข้าหน่อย"
หนึ่งนายหนึ่งบ่าวเดินอยู่หน้าเรือนหลายรอบได้ยินเสียงความวุ่นวายดังออกมาจากเรือนใหญ่ด้วยความอยากรู้จูเหลี่ยวหมินจึงส่งอาจูไปสืบดู
ระหว่างที่รอสาวใช้กลับมานางจึงถือโอกาสเดินสำรวจรอบๆ เรือนรับรองไปด้วย
ไม่กี่อึดใจถัดมาอาจูกลับมาที่เรือนรับรองเพื่อรายงานเ้านาย"คุณหนูอันหลงซีฟื้นแล้วเ้าค่ะ"
"ท่านอ๋องคงดีพระทัยมาก" จูเหลี่ยวหมินกล่าวไปเช่นนั้นในใจกลับรู้สึกเ็ปอย่างบอกไม่ถูก ใบหน้าดูเศร้าเล็กน้อยทั้งที่ความรู้สึกนี้หาใช่ของนางไม่ "พาข้าไปที่เรือนใหญ่"
สายลมสั่งให้สาวใช้พาตนเองไปที่นั่นนางยังไม่คุ้นชินกับจวนอ๋อง จำต้องมีคนนำทาง
ภายในเรือนใหญ่ บรรยากาศความวุ่นวายเกิดขึ้นหลังจากคุณหนูอันหลงซีฟื้นขึ้นมาในเช้าวันที่สิบสี่
ระหว่างทางกลับจวนจวิ๋นอ๋องได้รับข่าวดีจากคนของตน จึงรีบเร่งเดินทางกลับมาด้วยสีหน้ายินดีเมื่อเขามาถึงก็ตรงไปหานางทันที
"หลงซี ข้าดีใจเหลือเกินที่เ้าฟื้นขึ้นมา สัญญากับข้าได้หรือไม่ว่าเ้าจะอยู่กับข้าตลอดไป" จวิ๋นอ๋องพรั่งพรูความในใจออกมาด้วยความอัดอั้นหลายวันที่เป็กังวล หลายวันที่ทุกข์ทรมานใจ หลายวันที่กินไม่ได้นอนไม่หลับความทรมานเหล่านี้หายไปเมื่อพบกับรอยยิ้มของนางอีกครั้ง
"ท่านอ๋อง คุณหนูจูเหลี่ยวหมินล่ะเ้าคะ" สิ่งที่อันหลงซี้าจะรู้กลับไม่ใช่ความรู้สึกที่ชายคนนี้มีต่อร่างนี้แต่กลับเป็ร่างเดิมของนางมากกว่า
จวิ๋นอ๋องที่กำลังดีพระทัยมองมาที่นางกล่าวด้วยน้ำเสียงอบอุ่น "นางสบายดี"
อันหลงซีใจเต้นตึกตักรู้สึกใจคอไม่ค่อยดี ิญญาเปลี่ยนร่างแล้ว ทำไมร่างเดิมถึงยังมีชีวิตอยู่ได้อีก
"ข้าอยากพบนางเพคะ"
"รอให้เ้าหายดีก่อน ถึงตอนนั้นข้าจะสั่งให้คนไปตามนางมาหาเ้า"ด้วยความเป็ห่วงของท่านอ๋อง เขาจึงยอมขัดใจนางเพียงเื่เล็กน้อยนี้
อันหลงซีพยายามสงบใจ"เพคะ" นางไม่โง่พอที่จะแสดงออกให้เขาสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงนี้ได้
จูเหลี่ยวหมินยืนมองดูอยู่ด้านหน้าประตูนางไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปภายในห้องจึงไม่รู้ว่าิญญาในร่างคุณหนูอันหลงซีเป็ใครจะใช่ิญญาของอดีตนางโลมจูเหลี่ยวหมินหรือไม่ก็ยังไม่อาจคาดเดาได้ในโลกใบนี้มีสิ่งที่น่าเหลือเชื่อเกิดขึ้นมากมาย ไม่รู้ว่าเื่นี้ผลลัพธ์จะออกมาเป็เช่นไร
ท่านอ๋องอยู่พูดคุยกับคุณหนูอันหลงซีได้เพียงครู่เขากลัวว่านางจะเหน็ดเหนื่อยเกินไปจึงสั่งให้นางพักผ่อนเขาจะกลับมาหานางอีกครั้งหลังจากที่นางตื่นนอน
เมื่อท่านอ๋องเข้ามาในห้องหนังสือพ่อบ้านก็เข้ามารายงานเื่ของคุณหนูจูเหลี่ยวหมิน แจ้งให้ทราบว่าเช้านี้สาวใช้ได้พาคุณหนูจูเหลี่ยวหมินออกมาฝึกเดินที่หน้าเรือนอีกทั้งอาการป่วยเลอะเลือนของนางก็เริ่มดีขึ้นเช่นกัน
นับว่าเป็เื่ที่ดีหลังจากที่อันหลงซีอาการดีขึ้นจวิ๋นอ๋องจะเรียกหญิงสาวทั้งสองมาสอบถามเื่ที่เกิดในวันนั้นอีกครั้ง
ห้าวันถัดมาอาการป่วยของคุณหนูอันหลงซีดีขึ้นตามลำดับ จนกระทั่งหายเป็ปรกติท่านอ๋องจึงเรียกหญิงสาวทั้งสองมาพบเขาที่ห้องโถง
เป็ครั้งแรกที่สายลมในร่างอดีตนางโลมจูเหลี่ยวหมินได้พบกับคุณหนูอันหลงซีหญิงสาวทั้งสองสบตากัน ต่างคนต่างตกอยู่ในภวังค์เื่ของตนเอง
"ข้าจะถามเื่ที่เกิดขึ้นในวันนั้นก่อนที่พวกเ้าทั้งสองจะสลบไป"
เมื่อนั่งเก้าอี้กันเรียบร้อยแล้วการสอบสวนก็เริ่มขึ้นทันที
"คุณหนูจูเหลี่ยวหมิน คืนนั้นเ้าไปทำอะไรที่ห้องของคุณหนูอันหลงซี"จวิ๋นอ๋องมองไปที่นางสีหน้าและน้ำเสียงฟังดูกดดันราวกับกำลังสอบสวนทหารใต้บังคับบัญชาของตนเองอยู่
สายลมเงยหน้ามองคุณหนูอันหลงซีนางพยายามค้นหาเื่ราวจากความทรงทำของคุณหนูอันหลงซี นึกอย่างไรก็นึกไม่ออกเพราะในตอนนั้นคุณหนูอันหลงซีนอนหมดสติอยู่บนพื้นห้องจึงไม่ได้รับรู้เื่ราวที่เกิดขึ้น "เอ่อ"นางจะตอบกับท่านอ๋องอย่างไรดี
"ข้าอยากจะมีเพื่อนพูดคุย จึงให้สาวใช้ไปตามนางมาเพคะ"อดีตนางโลมจูเหลี่ยวหมินในร่างของคุณหนูอันหลงซีเป็ฝ่ายตอบคำถามท่านอ๋องแทน
จวิ๋นอ๋องไม่ได้ตรัสอะไรเพียงมองไปยังสาวใช้ข้างกายของอันหลงซี
จิงฮุยมองมายังนายของตนเองด้วยความรู้สึกแปลกใจนายว่าอย่างไรบ่าวก็ว่าอย่างนั้น "คืนนั้นคุณหนูให้บ่าวไปเชิญคุณหนูจูเหลี่ยวหมินมาที่ห้องเพคะ"
จวิ๋นอ๋องรู้สึกแปลกพระทัยอยู่บ้างทำไมเขาถึงไม่รู้มาก่อนว่าพวกนางทั้งสองสนิทสนมกันถึงขั้นไปเชิญมานั่งพูดคุยกันในห้องทั้งที่อาการป่วยของหลงซีกำลังแย่ลงทุกทีแต่เมื่อทั้งหลงซีและสาวใช้ของนางยืนยันว่าเป็คนเชิญจูเหลี่ยวหมินมาก็แล้วไปเถิด
"จากนั้นเกิดอะไรขึ้น ทำไมพวกเ้าทั้งสองคนถึงได้สลบไป"
ประเด็นสำคัญอยู่ที่ตรงนี้ต่างหาก
สายลมอึกอักไม่สามารถตอบคำถามท่านอ๋องได้เป็อีกครั้งที่นางมองไปยังคุณหนูอันหลงซี
ฝ่ายนั้นก็เงียบเช่นกัน
บรรยากาศตกอยู่ในความกดดันทุกคนรอฟังคำอธิบายจากสายลม แต่นางไม่มีเื่เหล่านี้อยู่ในสมองเลยจะให้อธิบายอย่างไรดี
"ว่าอย่างไรคุณหนูจูเหลี่ยวหมิน"
จวิ๋นอ๋องส่งสายตากดดันมาอีกครั้ง
"มีนักฆ่าลอบเข้ามาในห้องเพคะ" สายลมแต่งเื่ขึ้นมาสดๆ ร้อนๆเมื่อเห็นว่าคุณหนูอันหลงซีพยักหน้าเห็นด้วย นางจึงเล่าต่อไป"ทั้งหม่อมฉันและคุณหนูอันหลงซีต่างถูกผงพิษจากคนร้ายทั้งคู่จึงทำให้สลบไปเพคะ"
"นักฆ่างั้นหรือ" รอบๆ จวนอ๋อง ต่างเต็มไปด้วยองครักษ์เงาฝีมือดีจะมีนักฆ่าเล็ดลอดผ่านเข้ามาถึงเรือนรับรองได้อย่างไร จวิ๋นอ๋องย่อมไม่เชื่อ
"เพคะ" สายลมยืนยันน้ำเสียงหนักแน่นส่งสายตาให้คุณหนูอันหลงซีเห็นด้วยกับตน
"คืนนั้นมีนักฆ่าเข้ามาในเรือนรับรองจริงๆ เพคะ"อดีตนางโลมจูเหลี่ยวหมินในร่างคุณหนูอันหลงซีช่วยเป็พยานอีกคน
สายลมแอบถอนหายใจยาวส่งสายตาเป็เชิงขอบคุณไปยังอีกฝ่าย ตอนนี้พักเื่ความสงสัยในตัวของกันและกันเอาไว้ก่อนการสอบสวนของท่านอ๋องสำคัญกว่า หากอยากผ่านพ้นไปได้จะต้องร่วมมือกัน
ท่านอ๋องนิ่งเงียบไปครุ่นคิดสีหน้าเคร่งเครียดอดีตนางโลมจูเหลี่ยวหมินในร่างของคุณหนูอันหลงซีจึงแสร้งไอออกมาทำทีเป็เหน็ดเหนื่อย เพื่อหลีกเลี่ยงการสอบสวนจากท่านอ๋อง
"พาคุณหนูหลงซีไปพัก" ท่านอ๋องตรัสกับพ่อบ้านด้วยสีหน้าห่วงใยหญิงสาว
"ขอบพระทัยเพคะ"อดีตนางโลมจูเหลี่ยวหมินในร่างของคุณหนูอันหลงซีย่อกายเล็กน้อยส่งมือให้กับสาวใช้พยุงออกจากห้องโถง
"หม่อมฉันไปได้หรือยังเพคะ" สายลมเห็นอีกฝ่ายเผ่น ตัวเองก็อยากเผ่นเช่นกัน
"อืม ไปเถิด"
หลังจากที่ได้รับคำอนุญาตจากท่านอ๋องนางจะช้าอยู่ไย ก้าวสิก้าว
215
