ปลดล็อคระบบอัพพลังไร้ขอบเขต

บทที่ 36 ท่านชนะได้แล้ว!

        ในขณะที่ทุกคนคิดว่าเล่ยถิงกำลังจะถูก "กลืนกิน" นั้น อุณหภูมิในลานประลองก็พลันพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว แม้แต่อากาศก็เกิดกระแสความร้อนที่น่าสะพรึงกลัว

        ตามมาด้วยฝ่ามือเมฆาอัคคีนับไม่ถ้วนที่ปรากฏขึ้น

        นี่ไม่ใช่การโจมตีทีละฝ่ามือเหมือนก่อนหน้านี้ แต่เป็นฝ่ามือนับไม่ถ้วน ฝ่ามือเมฆาอัคคีนับไม่ถ้วน แต่ละฝ่ามือล้วนมีพลังทำลายล้างอันเหนือธรรมดาของวิชายุทธ์ขั้นเบิกภพระดับสูง

        พันฝ่ามือเมฆา!

        พันฝ่ามือเมฆาของเล่ยถิงในที่สุดก็ปรากฏออกมาแล้ว

        ก่อนหน้านี้เล่ยถิงมักใช้ก้าวมังกรพเนจรผสมผสานกับหมัดดินระเบิดเพื่อดัดแปลงกระบวนท่าอย่าง ฝ่ามือเมฆาอัคคีให้ใช้ได้หลายครั้งติดต่อกัน หรือหมัดทลายภูผาซ้อนทับสามชั้น เป็นต้น แต่ไม่มีฝ่ามือใดที่จะน่าทึ่งเท่ากับตอนนี้ ที่สามารถทำลายท่าไม้ตายของอัจฉริยะอันดับสองแห่งตระกูลเล่ยได้ในทันที อีกทั้งยังบีบให้คู่ต่อสู้ต้องถอยร่นไปเรื่อย ๆ

        ในขณะนั้นเอง กระแสลมประหลาดสายหนึ่งก็พลันปรากฏขึ้นในอากาศ ลมภูเขาที่ไม่รู้ว่ามาจากไหนก่อตัวเป็นพายุหมุนรอบตัวเล่ยกวงอย่างฉับพลัน ม้วนฝ่ามือเมฆาอัคคีทั้งหมดจนหายไป สุดท้ายจากพายุหมุนนั้นก็ปรากฏศีรษะของสัตว์ประหลาดที่ใหญ่โตและน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า!

        โครม!

        เล่ยถิงไม่ทันตั้งตัว จึงถูกศีรษะสัตว์ประหลาดนั้นโจมตีจนกระอักเลือดและกระเด็นไปในชั่วพริบตา

        เมื่อเห็นว่าเขากำลังจะตกลงจากลานประลอง หากไม่ใช่เพราะเขาใช้วิชากรงเล็บยึดขอบลานประลองไว้ทันเวลา ทิ้งรอยเลือดไว้บนพื้น มิเช่นนั้นเขาคงแพ้ไปแล้ว

        เล่ยกวงไม่ได้ซ้ำเติม แต่กลับมองดูเล่ยถิงที่กำลังดิ้นรนกลับขึ้นลานประลองด้วยท่าทีเหนือกว่า "ไม่เลว ข้าไม่คิดจริง ๆ ว่าเจ้าจะสามารถบีบให้ข้าถึงขั้นนี้ได้"

        "พระเจ้า! ลมนั่นมันเกิดขึ้นได้อย่างไร?"

        "ขั้นเบิกภพระดับแปด! เล่ยกวงเลื่อนระดับถึงขั้นเบิกภพระดับแปดแล้ว! เขาซ่อนความสามารถไว้ลึกจริง ๆ!"

        "เป็นไปไม่ได้! นั่นคือวิชายุทธ์ขั้นเหนือภพของผู้อาวุโสเป่ย  มหาวาตแห่งขุนเขา! ไม่ใช่ว่าต้องมีพลังยุทธ์ขั้นเหนือภพก่อนหรอกหรือถึงจะฝึกวิชายุทธ์นี้ได้? เล่ยกวงเข้าใจมันได้อย่างไร?"

        สถานการณ์พลิกผันทำให้ทุกคนตื่นตะลึง วิพากษ์วิจารณ์กันไปทั่ว แม้แต่ในแท่นผู้มีเกียรติก็เกิดข้อถกเถียงมากมาย

        อย่างไรก็ตาม ทั้งสองฝ่ายบนลานประลองยังไม่หยุดการต่อสู้

        เล่ยกวงมองดูเล่ยถิง กล่าวอย่างทอดถอนใจ "ข้าเลื่อนระดับเป็นเบิดภพระดับแปดมานานแล้ว เดิมทีคิดว่าทั้งมณฑลหนานซานมีเพียงคุณชายเฟิงและมู่หรงปิงเท่านั้นที่เป็นคู่ต่อสู้ของข้า ไม่คิดว่าวันนี้จะต้องนับเจ้าเข้ามาด้วย"

        "เช่นเดียวกับที่เจ้าว่า" เล่ยถิงปัดฝุ่นบนตัวเบา ๆ พูดอย่างเรียบเฉย: "ข้าก็ไม่คิดว่าจะถูกท่านบีบให้ถึงขั้นนี้เช่นกัน!"

        เล่ยกวงเยาะเย้ย "เจ้ายังมีไพ่ตายอะไรอีกหรือ? เจ้าได้ใช้วิชายุทธ์ที่ใกล้เคียงกับขั้นเบิกภพแล้วไม่ใช่หรือ?"

        เล่ยถิงย้อนถามว่า "เจ้าคิดว่าข้ามีเพียงแค่พลังยุทธ์ระดับสี่เท่านั้นหรือ?"

        ใบหน้าของเล่ยกวงแข็งค้างในทันที

        ตึง!

        เล่ยถิงก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ทิ้งรอยเท้าชัดเจนไว้บนพื้น

        พลังเช่นนี้ ความรุนแรงเช่นนี้ มีเพียงพลังยุทธ์ขั้นเบิกภพระดับห้าเท่านั้นที่ทำได้ แต่นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้น เล่ยถิงก้าวไปอีกก้าว คราวนี้รอยเท้าลึกกว่าเดิม แม้แต่ลานประลองทั้งหมดยังสั่นสะเทือนเล็กน้อย นี่คือพลังยุทธ์ขั้นเบิกภพระดับหก

        เล่ยกวงมองด้วยความตกตะลึง พึมพำไม่หยุดว่า "เป็นไปไม่ได้ ท่านอาจารย์ตรวจสอบเจ้าด้วยตนเอง บอกว่าเจ้ามีพลังยุทธ์เพียงใกล้เคียงขั้นเบิกภพระดับห้าเท่านั้น เป็นไปไม่ได้ที่จะมีพลังยุทธ์ขั้นเบิกภพระดับหก!"

        "ช่างไร้เดียงสา!"

        คำพูดสุดท้ายของเล่ยถิงดังขึ้น เขาใช้ระดับพลังใหม่ฝึกฝนวิชายุทธ์มากมายของตน สิ่งที่เคยเขินอายในอดีต บัดนี้สามารถใช้ได้อย่างคล่องแคล่ว

        หมัดแรก หมัดทลายภูผาซ้อนสามชั้น ฝ่ามือที่สอง ฝ่ามือเมฆาอัคคีซ้อนสามชั้น ท่าที่สามคือมือพันฝ่ามือเมฆา

        เล่ยกวงที่จิตใจสั่นสะท้านได้แต่รับและต้านทานอย่างจำยอม ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากต่อต้านหรือไม่อยากปลดปล่อยวิชายุทธ์ลึกลับ "มหาวาตแห่งขุนเขา" อีกครั้ง แต่เป็นเพราะเขาไม่มีลมปราณเหลือพอจะปลดปล่อยแล้ว

        "นี่คือการโจมตีครั้งสุดท้าย!"

        ร่างของเล่ยถิงเคลื่อนไหวราวกับภูตผี ทั้งซ้ายทั้งขวา ประหลาดพิสดาร แม้แต่เล่ยกวงก็ไม่อาจจับร่องรอยของเขาได้ เมื่อเขารู้สึกถึงอันตราย ก็พบว่าเล่ยถิงได้เข้ามาประชิดตัวเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ และในฝ่ามือของเขาปรากฏลูกกลมประหลาดขึ้นอย่างฉับพลัน

        "เจ้ามันปีศาจ! หยุดเดี๋ยวนี้!"

        ผู้อาวุโสเป่ยเห็นเล่ยกวงตกอยู่ในอันตราย ถึงกับไม่สนใจฐานะและกฎของตระกูล ลงมือโดยพลัน ร่างพุ่งทะยานข้ามระยะร้อยเมตรราวกับดาวตก พลังอำมหิตที่รุนแรงกว่าของเล่ยกวงถึงสิบเท่าถาโถมเข้าใส่เล่ยถิงอย่างไม่ปรานี

        ตู้ม!

        เล่ยกวงลอยสูงขึ้นด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ หยดเลือดเล็ก ๆ ซ่อนอยู่ในม่านหมอกสีเทา ฝังความประหลาดใจของเล่ยกวงไว้ด้วย

        พรวด!

        เล่ยถิงลงมือในช่วงเวลาสำคัญที่สุด ยังคงเป็นหมัดเดียว เหมือนตอนที่เอาชนะเล่ยจวินและทำลายอาคมฝ่ามือใหญ่ หมัดนั้นปะทะกับการโจมตีสุดท้ายของผู้อาวุโสเป่ย

        น่าเสียดายที่เล่ยถิงยังคงพ่ายแพ้ เขาเป็นเพียงขั้นเบิกภพระดับหก เมื่อเผชิญหน้ากับการโจมตีเต็มกำลังของผู้ฝึกยุทธ์ขั้นเหนือภพแล้ว ความพ่ายแพ้อย่างยับเยินของเขาเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ เห็นเพียงเขาพ่นเลือดสดใส ร่างกายพุ่งกระเด็นออกไปราวกับลูกปืนใหญ่ ก่อนจะชนเข้ากับเรือนยอดของต้นไม้ใหญ่ในหอฝึกยุทธ์ หักกิ่งก้านนับไม่ถ้วน สุดท้ายกระเด็นออกไปอีกสิบกว่าเมตรชนเข้ากับเสาใหญ่ ทิ้งรอยเลือดสดไว้ ก่อนจะหยุดนิ่งลงในที่สุด

        แต่ไม่รู้ว่าเป็นตายร้ายดีประการใด

        ส่วนเล่ยกวงที่ร่วงลงมานั้น ถูกผู้อาวุโสเป่ยรับเอาไว้ได้ จึงไม่ได้ตกออกจากลานประลอง

        ทว่าดวงตาทั้งสองของเล่ยกวงไม่เคยหลับลงเลยตั้งแต่ต้นจนจบ เพราะวิชายุทธ์ที่เล่ยถิงใช้เป็นครั้งสุดท้ายนั้นคือ ระเบิดทมิฬ ซึ่งเป็นวิชาเดียวกับที่เยี่ยนเหลิงเคยใช้มาก่อน

        "ไอ้เฒ่าเป่ย!"

        เหล่าผู้อาวุโสมากมายพุ่งเข้าใส่ผู้อาวุโสเป่ย ทุกคนต่างลงมือกับสหายที่ละเมิดกฎของตระกูลอย่างโจ่งแจ้ง

        ในสายตาของพวกเขา กฎของตระกูลเล่ยนั้นศักดิ์สิทธิ์ไม่อาจล่วงละเมิดได้ ไม่ว่าจะเป็นผู้ใด แม้แต่หัวหน้าตระกูลหากละเมิดก็ต้องถูกลงโทษ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการเหยียบย่ำต่อหน้าลูกหลานตระกูลเล่ยทั้งหมด นี่เท่ากับเป็นการเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของบรรพบุรุษตระกูลเล่ย รวมถึงชื่อเสียงที่สร้างมากว่าสามร้อยปีของตระกูลเล่ย

        "น้องสี่!"

        เล่ยจวินที่บาดเจ็บสลัดคนรอบข้างออก แล้วพุ่งตัวไปยังทิศทางที่เล่ยถิงร่วงลงไปอย่างรวดเร็ว

        แต่เมื่อข้าไปถึง ก็ไม่เห็นร่องรอยของเล่ยถิงเลย

        ทันใดนั้น เขารู้สึกถึงความเย็นยะเยือกบางอย่าง เขาคิดว่าเล่ยถิงอาจจะเป็นอันตราย อัจฉริยะที่มีพลังขั้นเบิกภพระดับหกแต่สามารถเอาชนะผู้มีพลังขั้นเบิกภพระดับแปดได้ ปีศาจร้ายที่ใช้เพียงพลังยุทธ์ระดับสี่ก็สามารถปั่นป่วนทั้งตระกูลเล่ย และยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามกับตระกูลเล่ยอย่างสิ้นเชิง ช่างเป็นเรื่องน่าสะพรึงกลัวเหลือเกิน

        ตึง!

        ตูม!

        "ช่วยด้วย..."

        เสียงระเบิด เสียงปืน เสียงร้องขอความช่วยเหลือ เสียงร้องไห้ และเสียงครวญคราง ทั้งหมดผสมปนเปกันเป็นหนึ่งเดียว บอกเล่าถึงสภาพอันวุ่นวายและน่าสยดสยองของหอฝึกยุทธ์ การต่อสู้ในระดับขั้นก่อนสวรรค์นั้น มิใช่สิ่งที่ทายาทตระกูลเล่ยทั่วไปจะจินตนาการได้ แม้จะมีผู้อาวุโสมากมายจากตระกูลเล่ยคอยควบคุมสถานการณ์ แม้จะมีเหล่าผู้เฒ่าระดับขั้นก่อนสวรรค์คอยปกป้องทุกคน แต่ก็ยังมีผู้โชคร้ายบางคนที่ได้รับผลกระทบ

        ตระกูลเล่ยในขณะนี้ตกอยู่ในความวุ่นวายที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาเป็นร้อยปี

        ในอีกด้านหนึ่ง เยี่ยหมิงไคแบกร่างของเล่ยถิงที่กำลังอาเจียนเป็นเลือดไม่หยุด ใช้วิชาก้าวมังกรพเนจรอย่างสุดความสามารถ แต่เมื่อข้ารู้สึกถึงเลือดสด ๆ ที่พุ่งออกมาใหม่ เยี่ยหมิงไคผู้สิ้นหวังได้แต่อ้อนวอนว่า "นายน้อย อดทนไว้! ท่านทำได้ ท่านเอาชนะเล่ยกวงได้ ท่านต้องอดทนไว้ให้ได้!"

        เยี่ยหมิงไคแบกเล่ยถิงกลับเข้ามาในลานเรือน

        "นายน้อย!"

        "นายน้อย อย่าทำให้ข้าตกใจสิ!"

        เยี่ยหลานได้ยินข่าวจึงวิ่งออกมา ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกใจและหวาดกลัว

        "รีบไปเถิด!"

        เยี่ยหมิงไคคว้ามือของเยี่ยหลานทันที ไม่เก็บข้าวของสิ่งใดแล้วพุ่งตรงไปยังประตูใหญ่ของตระกูลเล่ย

        เพื่อช่วยเล่ยถิง เยี่ยหมิงไคตัดสินใจสละเงินหลายแสนตำลึงที่หาได้ พาเพียงยาที่อาจช่วยเล่ยถิงได้แล้วหนีไปอย่างเด็ดเดี่ยว เพื่อเล่ยถิง เยี่ยหลานไม่ถามอะไรทั้งสิ้น ทิ้งของมีค่ามากมายในลานเรือนไว้เบื้องหลัง ไม่เพียงไม่ได้เก็บเสื้อผ้า แม้แต่ป้ายวิญญาณบรรพบุรุษตระกูลเยี่ยก็มิได้นำติดตัวไป รีบหนีจากไปอย่างเร่งรีบ

        เส้นทางเบื้องหน้าช่างคลุมเครือ แต่ก็มิอาจขัดขวางความมุ่งมั่นของเยี่ยหลานและเยี่ยหมิงไคได้

        "หยุดนะ!"

        ตระกูลเล่ยกำลังจัดพิธีประจำปี ไม่ต้อนรับแขกภายนอก ประตูใหญ่จึงปิดสนิท ยามเฝ้าประตูเห็นเยี่ยหมิงไคและคณะมีสีหน้าตื่นตระหนก จึงออกมาขวางไว้ทันที

        "ไสหัวไป!"

        เยี่ยหมิงไคตาแดงก่ำ ตัดสินใจฉับพลัน กระโจนเข้าใส่ทันที

        ฝ่ามือเมฆาอัคคีออกโรมรันในทันที ส่งหัวหน้ายามที่มีพลังยุทธ์สูงสุดในระดับขั้นเบิกฟ้าระดับห้าปลิวกระเด็นไป ตามด้วยหมัดทลายภูผาซัดต่อเนื่องไม่ยั้ง ไม่สนใจลมปราณ ถล่มทลายเข้าใส่ ทะลวงการปิดล้อมของคนที่เหลืออีกหลายคนในพริบตา

        ตึง!

        ตัดขาดด้วยดาบเดียว

        กระบี่ทลายภูผาอันคมกริบได้ตัดขาดคานไม้แข็งแกร่งที่ปิดกั้นประตูใหญ่ออกเป็นสองท่อนอย่างฉับไว พร้อมกับแรงดึงประหลาดที่ไม่ทราบที่มา ประตูใหญ่ของตระกูลเล่ยอันหนักอึ้งก็เปิดออกในทันที

        "ไป!"

        เยี่ยหมิงไคปลดปล่อยพลังการต่อสู้ที่ไม่เคยมีมาก่อน ทำการเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่วราวกับสายน้ำ นำพาเยี่ยหลานและเล่ยถิงที่สลบไปฝ่าวงล้อมออกจากตระกูลเล่ย

        พวกเขาไม่มีความคิดอื่นใด มุ่งหน้าตรงไปยังประตูเมืองมณฑลหนานซาน