ถุงมือฟ้าประทาน

ภาพลักษณ์ของเจมส์ต่อหน้าทุกคน ก็คงราวกับจักรพรรดิที่มีปราสาทยิ่งใหญ่ทรงอำนาจ ใครเห็นเป็นต้องหวั่นเกรง เหงื่อไหลไคย้อยตามๆ กัน

ทว่าในความเป็นจริงท้องพระคลังของปราสาทอันโอ่อ่ามากด้วยอำนาจยิ่งใหญ่ กลับว่างเปล่า ไม่ได้มีเงินตราชนิดที่สั่นไหวหุบเขาได้ นี่คือความจริงอย่างไม่อาจปฏิเสธ และนอกจากนั้นภาพลักษณ์ของเขายังสามารถสะกดข่มทุกคน แม้ความจริงจะเป็นเพียงเปลือกจอมปลอมก็ตาม

เช่นตอนนี้ หลังจากซันนี่และน้องชายมาขอโทษก็ตามด้วยกลุ่มของฉัตรชัย ตัวแทนอาหารแห่งประเทศ ไม่รู้ว่าใครเป็นคนตั้งชื่อนี้ให้ แต่ฟังแล้วน่าหัวร่อชะมัด

“คุณเจมส์ ต้องขอโทษเป็นอย่างยิ่ง ผมไม่ได้ต้องการจะมีเรื่องกับคุณ ทุกอย่างที่พูดก่อนหน้านี้เป็นเรื่องเข้าใจผิด หวังว่าคุณจะให้อภัย นี่คือบัตรทานอาหารฟรี 1 ปี คุณสามารถเข้าร้านแฮมเบอร์เกอร์ของผมได้ทุกสาขา ผมจะยินดีเป็นอย่างยิ่งเมื่อคุณมา” ฉัตรชัยยิ้มหวาน ไม่มีคำว่าถือดี ต่อหน้าชายหนุ่มร่ำรวยเงินทอง เขาก็เป็นดังเห็บหมัดที่จะบี้แบนเมื่อใดก็เละ

มองเห็นบัตรทานอาหารฟรี 1 ปี 10 ใบวางอยู่ตรงหน้า นี่คือบัตรวีไอพีของแขกผู้ทรงเกียรติอย่างไม่ต้องสงสัย และสามารถใช้ได้ทุกสาขา

ถัดมาวิโรจน์ก้าวมาด้านหน้า พูดทำนองเดียวกัน

“คุณเจมส์ เรื่องก่อนหน้านี้เป็นการเข้าใจผิด หวังว่าหลังจากนี้เราจะเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน นี่คือบัตรทานอาหารฟรีของผม 20 ใบไปเลย หวังว่าคุณจะพาครอบครัวและญาติไปรับประทานอาหารร้านผม”

การกระทำดังกล่าวทำให้ฉัตรชัยโกรธ หมอนี่ตั้งใจจะหักหน้ากันชัดๆ เมื่อครู่ตกลงกันแล้วว่า 10 ใบ แต่ไหงเอาเข้าจริงกลับเป็น 20 ใบ

คนในกลุ่มเริ่มทยอยมอบของให้ ไม่นานโต๊ะของเจมส์นอกจากอาหารก็เต็มไปด้วยสิ่งอำนวยความสะดวกที่ไม่จำเป็นต้องใช้เงิน แค่มีบัตรทุกอย่างก็ฟรี

“ไม่เป็นไร เรื่องพวกนี้เข้าใจผิดกันได้ ในฐานะผู้ถือหุ้นห้างเซ็นตร้าผมจะไม่เก็บค่าเช่าเพิ่ม แต่ร้านเพื่อนของคุณที่ไม่เดินมาขอโทษผม ผมคงต้องลงดาบ สั่งสอนเขาสักหน่อย” เจมส์กระทั่งไม่เลิกหนังตามองบัตรเหล่านั้น แค่พูดไปตามอารมณ์

ฉัตรชัยค่อนข้างมีความสุขที่ได้ยกภูเขาออกไปจากอก ดูเหมือนการตัดสินใจครั้งนี้จะถูกต้อง ต่อหน้าคนร่ำรวยตัวจริงพวกเขาไม่สามารถกดดันด้วยจำนวนคน

“คุณเจมส์ โชคเป็นคนที่หยิ่งผยอง เขาไม่เคยสนใจใครอยู่แล้วนอกจากภรรยา ผมเกรงว่าขึ้นค่าเช่าอย่างเดียวคงไม่ทำให้เขาสำนึก”

“โอ้...แสดงว่าคุณมีข้อเสนอเหรอ” เจมส์มองวิโรจน์ด้วยความสนใจ

เมื่อไร้ซึ่งผลประโยชน์ จากพันธมิตรก็เป็นศัตรูกันได้ชั่วพริบตา ดังเช่นตอนนี้ ทุกคนหันหลังให้กับโชค

“ง่ายมากครับ พวกเราแค่ใช้เส้นสายกดดันต้นทางไม่ให้ส่งสินค้าให้กับเฟรนไชส์ของโชค หลังจากนี้นี่แหละคือปัญหาใหญ่ ถ้าร้านไม่มีวัตถุดิบก็ไม่สามารถเปิดร้านได้ ในทุกวันคิดค่าแรงลูกจ้างเป็นชั่วโมง ไหนจะค่าน้ำค่าไฟค่าขนส่ง หากร้านไม่เปิดแล้วจะมีเงินที่ไหนมาหมุนจ่ายจริงไหมครับ” วิโรจน์มีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ วิธีที่เขาพูดมาคือใช้เส้นสายบังคับอีกฝ่ายอย่างหมดจด

นี่คือการตีสุนัขแบบไร้ทางรอด อาศัยวิโรจน์ ฉัตรชัยและคณะ โชคตัวคนเดียวไม่อาจต้านทานสมาชิกตัวแทนอาหารแห่งประเทศได้อยู่แล้ว

เมื่อปราศจากวัตถุดิบหลัก คุณก็รอเจ๊งท่าเดียว ต่อให้โชคมีเส้นสายมากกว่านี้ เกรงว่าคงถูกควบคุมโดยยักษ์ใหญ่ซึ่งมีพวกฉัตรชัยอยู่เบื้องหลังหมดแล้ว

“ผมชอบนะวิธีการของคุณ จะจัดการยังไงก็แล้วแต่ ผมให้เวลา 1 เดือน” เจมส์หยิบไวน์ขึ้นมาดื่ม นัยน์ตาคู่นั้นกระจ่างใส คล้ายกับว่าไม่เห็นหัวตาแก่อย่างพวกเขาในสายตา

“เข้าใจแล้วครับ พวกเราจะรีบจัดการเขาทันที”

หลังจากคุยได้ครู่หนึ่ง ฉัตรชัยและกลุ่มของเขาได้ถอนตัวออกไป กลับไปนั่งโต๊ะของตัวเอง ไม่พูดถึงเรื่องประมูลอีก

“เห็นคุณกำราบเขาซะกลัวหัวหด งานประมูลที่กำลังจะถึงอีกไม่กี่วัน ฉันก็เบาใจลง”

เจมส์หันไปมองต้นเสียง ค่อยพบว่าเป็นเนตร ลูกสาวของอาคมที่ชื่นชอบในลายสัก

เจมส์ลุกขึ้นยืนแล้วดึงเก้าอี้ให้เธอนั่ง มันเป็นแค่การกระทำเล็กน้อยแต่ทุกคนพลันจับตามองเนตร สงสัยว่าผู้หญิงคนนี้คือใครกัน ทำไมถึงได้รับเกียรติจากเจ้าของเรือสุดยิ่งใหญ่

นักรบรู้จักกับเนตรอยู่แล้ว เพราะพ่อของเขามักจะไปมาหาสู่กันเสมอ แต่กับคนอื่นต้องแนะนำตัว

“พูดถึงเรื่องงานประมูลทีวีดิจิตอล หลังจากงานวันนี้ ผมว่าคงไม่มีใครหน้าไหนกล้าแข่งกับคุณ” นักรบคาดการณ์ล่วงหน้า หลังจากได้ฟังเรื่องราวของเจมส์จากปากเนตร

“ทำไมละ” เจมส์เลิกคิ้วสูง ค่อนข้างให้ความสนใจในคำตอบนักรบ

“ไม่เห็นต้องแปลกใจ ด้วยฐานะของคุณตอนนี้มีนักธุรกิจคนไหนบ้างไม่ไว้หน้า แม้แต่พ่อของผมที่ได้ชื่อว่านักธุรกิจหมื่นล้านเองก็ตาม...ต่อหน้าคุณทุกคนต้องไว้หน้า”

“เห้...หน้าของนายใหญ่มากนะเพื่อน ตอนนี้เชื่อไหมว่าแค่กระดิกนิ้วเรียก ผู้หญิงจะวิ่งเข้าหา ไม่เว้นแม้แต่ดารานักแสดง” โจหัวเราะว่า

“หยุดเลยโจ คุณเจมส์ไม่ได้บ้าผู้หญิงแบบนายนะ” โมนาตีเขาไปทีหนึ่ง โจร้องว่าเจ็บและยิ้มเจ้าเล่ห์ อยากจะหยอกเย้าโมนามากไปกว่านี้แต่มันไม่ง่ายเลย เธอไม่เหมือนกับผู้หญิงราคาถูก

ไม่ได้บ้าผู้หญิง...เนตรอยากจะหัวเราะ จนถึงตอนนี้คงมีไม่กี่คนรู้ว่าเขามีผู้หญิงหลายคน หนึ่งในนั้นคือปลายฝน

งานประมูลเริ่มขึ้นแล้ว

ทุกคนสู้ราคากันเลือดขึ้นหน้า สำหรับครอบครัวของเนตรมันได้ล็อกผลไว้ เนื่องจากทั้งคู่ค่อนข้างสนิทกัน จึงได้ทำเลที่เปิดร้านสักลาย ร้านขายของอาถรรพ์

อย่าเห็นว่าร้านของอาคมหรือเนตรดูล้าหลังไม่เข้ากับเรือเชียว นี่คือศิลปะแขนงหนึ่ง และชาวต่างชาติชอบมาก พวกเขาให้ค่าผลงานยิ่งกว่าคนในประเทศเรา ที่มองว่ามันไร้สาระและคอยแต่ขัดขวางหาผลประโยชน์กันเอง มันถึงได้ไม่พัฒนา

ถัดมาคลินิก 'JSV' ร้านน้ำหอม ร้านครีมของแฟนสาวอย่างสไปร์และวุ้นเส้นก็ได้ทำเลทอง ไม่ต้องแข่งกับใคร พลันทำให้สองสาวได้หน้า หันไปมองออมสินอย่างเย้ยหยัน

ออมสินไม่กล้าสู้หน้า เมื่อก่อนคิดว่าทุกอย่างต้องหมุนรอบตัวเอง โดยเฉพาะคลินิกคุณานนท์ที่มีชื่อเสียงโด่งดัง ทุกคนจะต้องให้เกียรติส่วนหนึ่ง แต่พอมาอยู่ที่นี่ เธอไม่แม้แต่กล้าหายใจแรง เพราะกลัวว่าทุกคนจะเห็นตัวละครเล็กๆ อย่างเธอเข้ามาบนเรือ

การประมูลจบลง ถัดจากนั้นทุกคนก็เข้าห้องนอน ดื่มด่ำกับห้องอันแสนวิเศษบนเรือที่ถูกเตรียมไว้

นี่คือสิ่งที่เจมส์อยากให้แขกทุกท่านได้สัมผัสกับความหรูหราที่หาไม่ได้ในโรงแรม นอกจากนั้นวันรุ่งขึ้นหลังทานอาหาร ทุกคนก็มีอิสระเดินไปรอบๆ เที่ยวชมความหรูหราตระการตา ให้เห็นว่าคุณเลือกไม่ผิดที่เป็นส่วนหนึ่งของ 'ธันเดอร์โบ๊ท'

งานเลี้ยงจบลงแล้ว ทุกคนกำลังกลับขึ้นฝั่ง แม้ว่าจะเป็นแค่เวลาสั้นๆ 2 วัน 1 คืน แต่สำหรับพวกเขาถือว่าวิเศษมาก มีความประทับใจ ถึงขั้นอยากจองห้องไว้เป็นปีเพื่อมาพักผ่อนกับครอบครัวหรือเมียน้อย

เนตรยังไม่ได้ลงจากเรือ ขออยู่ที่นี่ต่อโดยอ้างว่าอยากคุยกับปลายฝนที่ไม่ได้เจอกันนาน

“งานประมูลผ่านไปได้ดีนะครับเจ้านาย ดูเหมือนว่าผมเองก็ต้องรีบกลับไปที่ไร่ชา ที่นั่นยังมีงานให้ทำเยอะแยะเลย” ทอยมาตัวเปล่า ตอนกลับก็กลับไปตัวเปล่า

“ฝากด้วยล่ะ โรงงานกำลังรอแปรรูปอยู่นะรู้ไหม”

“ทราบครับ! ผมจะรีบดำเนินการทันที”

เรื่องราวน่าเบื่อบนเรือผ่านพ้นไปแล้ว แต่ยังมีเรื่องให้ต้องทำอีกเยอะ

เจมส์นวดขมับคู่หนึ่งแล้วเดินเข้าไปในลิฟต์ กดลงไปยังชั้นล่างสุด พอเดินออกมาก็พบกับหุ่นกะลาสีเรือที่ทำงานขยันขันแข็ง โดยมีลลิชยืนคุมอีกที

ได้ยินเสียงฝีเท้าคนที่ออกมาจากลิฟต์ ลลิชยิ้มหน้าระรื่น ก่อนจะเข้าไปถาม “คุณเจมส์ งานประมูลจบลงแล้วเหรอคะ”

“ใช่ ทุกอย่างราบรื่น ตาแก่พวกนั้นดูท่าจะคาดหวังในเรือของผมมาก พวกเขาเฝ้ารอที่จะให้ถึงวันเปิดเรือไม่ไหวแล้ว” เจมส์มองเรือลำเล็กที่กำลังอยู่ในช่วงตรวจสอบก่อนลงสนามในทะเลลึก

“เป็นเรื่องปกติค่ะ แม้แต่ฉันเองตอนนี้ก็ยังตื่นเต้นเลย ไม่คิดเลยว่าจะผ่านการคัดเลือกจากหัวกระทิ แถมยังได้เป็นหัวหน้า ขอบคุณนะคะ”

ลลิชเข้ามาอยู่บนเรือหลายวันแล้ว แรกๆ ยังต้องปรับตัวอีกเล็กน้อยเพราะไม่เหมือนอยู่คอนโดตัวเอง แต่ไม่นานก็รู้สึกว่า การเลือกครั้งนี้ถือเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้อง

“ขอบคุณทำไม คุณเป็นคนมีความสามารถ ผมต้องสนับสนุนจริงไหม” เจมส์วางมือไว้บนไหล่ของเธอ ทำให้ลลิชหน้าแดงเป็นลูกท้อ

“เจ้านาย เรือ 'ไฟต์เตอร์โบ๊ท' พร้อมแล้วสำหรับลงไปสำรวจใต้ทะเลลึก” หุ่นกะลาสีเรือในชุดทำงานสีดำเดินเข้ามารายงานด้วยท่าทางเข้มขรึม

เรือที่อยู่ตรงหน้ามีขนาดค่อนข้างเล็ก รูปร่างคล้ายกับสว่านปลายแหลมเป็นเกลียวคลื่น ด้านท้ายเหมือนหางจระเข้และมีอุ้งเหล็กขนาดใหญ่ซ่อนอยู่ภายในคีบปรับเปลี่ยนทิศทางที่หลัง

นี่คือเรือดำน้ำไว้สำรวจดูปลาใต้ท้องทะเล โดยมันเป็นหนึ่งในเรือที่เหมือนกับลูกของ 'ธันเดอร์โบ๊ท'