7 ชะตาฟ้าสังหาร(命運回到過去)

ตอนที่ 59

หาใช่นางฟ้า...ข้าคืออสูร 2

        สมุนชุดดำทั้งสองระดับบ่มเพาะยังไม่บรรลุสู่ลมปราณเที่ยงแท้อีกทั้งยังตกอยู่ใต้มนตร์สะกดตั้งแต่คราแรก เมื่อถูกวิชาคลื่นเสียงพิสดารของเด็กสาวจู่โจมซ้ำเติมด้วยความรุนแรงที่ยากประเมิน โลหิตพลันทะลักล้นออกจากสองหูเป็นคำรบแรกก่อนที่ร่างกายจะอ่อนยวบทรุดตัวเลื่อนไหลลงกับพืชราวพืชไม้เลื้อยแต่กระบวนท่าทำลายล้างยังมิจบสิ้น เพียงเสี้ยวลมหายใจที่พลังคุ้มกายแตกสลายทั่วทุกช่องโพรงในร่างพลันปรากฏโลหิตแดงไหลซึมก่อเป็นภาพอันน่าสยดสยองยิ่งนัก แต่ที่น่าตื่นตระหนกยิ่งกว่าภาพความน่ากลัวก็คงมิพ้นใบหน้าของชายชุดดำทั้งสอง ที่ยามนี้คล้ายคนไร้สติ ชีวิตมอดไหม้ใกล้ดับสูญแต่ทว่าใบหน้ายังคงเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มด้วยยังจมจ่อมอยู่ในความหลงใหลงมงาย

        นังสารเลวบัดซบ !!!

         เหวินอู่มิคาดคิดว่าเด็กสาวเยาว์วัยบอบบางน่าทะนุถนอมซึ่งมีระดับบ่มเพาะด้อยกว่าตนเองหนึ่งช่วงใหญ่ กลับมีวิชาฝีมือลึกล้ำแถมยังพกพาสมบัติวิเศษสูงล้ำยากประเมินอยู่กับตัวที่สำคัญยามตัดสินใจลงมือยิ่งเหี้ยมโหดเด็ดขาดแตกต่างจากภายนอกที่เห็นอย่างสิ้นเชิง เมื่อนำหลายสิ่งมาประสมรวมเหวินอู่ยังเชื่อว่าเด็กสาวต้องมีที่ไปที่มามิธรรมดาแต่ยามนี้ล้วนไม่คิดไปไกลด้วยสมุนคู่ใจที่ติดตามรับใช้ตนเองมาช้านานถูกสังหารตระเตรียมลงมือตอบโต้โดยเผ็ดร้อน

        แม้ศัตรูมีกระบวนท่าลึกล้ำแถมยังหนุนเสริมด้วยสมบัติวิเศษอีกคำรบแต่เหวินอู่ก็มั่นใจในศาตราวิเศษของตนเองเช่นกัน...ร่มบุปผาโลหิต แถมตอนนี้พื้นที่โดยรอบล้วนได้รับผลกระทบจนมิอาจปิดซ่อนสิ่งใด ทำให้เด็กสาวต้องใช้พลังจิตควบคุมบังคับร่างของเด็กผมขาวให้ลอยค้างอยู่เบื้องหลังทำหน้าที่ปกป้องคุ้มกัน ยิ่งกลายเป็นภาระจุดอ่อน ไม่ต้องเสียเวลาพิจารณาเหวินอู่ก็มั่นใจว่าทั้งสองต้องมีความสัมพันธ์ที่ไม่ธรรมดาต่อกันอย่างแน่นอน จึงคิดฉกฉวยใช้เป็นจุดอ่อนจู่โจม

        ร่มวิเศษคลี่กาง ลมปราณภูตผีไหลออกจากร่างของเหวินอี้ก่อเกิดเป็นเชื้อพลังหมุนวนจากก้านร่มสู่อักขระลวดลายที่สลักรอบพริบตาใบร่มที่หมุนวนพลันก่อเกิดเป็นพายุบุปผาตูมสีแดงฉานวงหนึ่ง ยิ่งเหวินอี้หมุนควงยาวนานดอกตูมของบุปผาก็ยิ่งเบ่งบานเบิกอ้า วงรอบพายุพวยพุ่งขยายใหญ่ตรงเข้าหาเด็กสาวปริศนาสุดท้ายยังไม่ทันเข้าปะทะดอกตูมที่เบ่งบานจนสุดรั้ง ค่อยหลุดล่วงกลีบดอกนับหมื่นพันกระจายรอบพุ่งเข้าปะทะกับคลื่นมนตร์ที่เด็กสาวใช้ออกก่อนหน้า ก่อเกิดเสียงดัง...ปง ปง ปงแตกระเบิดต่อเนื่องไม่หยุดหย่อน

        เด็กสาวไม่รอให้คลื่นบุปผาฝ่าทะลวงเข้าใกล้ยกฝ่ามือขาวขึ้นเสมออก คลื่นลมปราณทรงกลมที่ก่อเกิดค้างจากสองมือประสานก่อนหน้าถูกผลักออกตอบโต้ทันควัน ผลักทำลายคลื่นพายุบุปผาจนแหวกออกเป็นรูกลวงแต่แล้วไม่คาดคิดศัตรูเจ้าเล่ห์ ร่มที่หมุนควงค้างอยู่ กลับซุกซ่อนร่างของหนึ่งในสมุนชุดดำของเหวินอู่ถูกใช้ต่างอาวุธซัดขว้าง ผลักเข้าปะทะชนกับลมปราณทรงกลมที่ทะลวงเข้าหา ร่างไร้วิญญาณพลันแหลกระเบิดทันทีที่ถูกลมปราณทรงกลมทะลวงผ่านก่อเกิดเป็นม่านโลหิตคาวคลุ้งกลางอากาศ ยามเมื่อโลหิตสาดลงต่ำ ร่มวิเศษค่อยดึงดูดโลหิตสายนั้นเข้าหาจนด้านบนของใบร่มเปียกปอนโลหิตทุกหยาดหยดมิได้หลุดกระจาย แต่กลับถูกดึงดูดรวมรั้งกระบวนท่าสังหารที่จัดสร้างจากโลหิตสดใหม่ เต็มแน่นไปด้วยลมปราณแห่งชีวิตและความตาย

        มาดูกันว่าเจ้าจะรับมือ...บุปผาจำแลงมารของข้าได้อีกกี่ลมหายใจ !!!

        เหวินอู่เอ่ยด้วยน้ำเสียงมาดมั่นอักขระโลหิตพลันปรากฏค้างที่กลางหาว บ่อโลหิตก่อเกิดแดงฉานที่เบื้องหน้าดูดกลืนมวลลมปราณทุกชนิดโดยรอบเข้าไปจนสิ้นไม่เว้นแม้แต่มายาภาพของเด็กสาวที่ใช้ออกก่อนหน้า

         พริบตาที่บ่อโลหิตดูดกลืนสรรพสิ่งบรรลุถึงขีดสุดร่มในมือของเหวินอู่พลันหลุดพรวดเข้าสู่ใจกลาง เมื่อสองประสานหลอมรวมค่อยก่อแรงระเบิดลมปราณระลอกหนึ่งพัดสิ่งรอบข้างจนปลิวกระจายก่อนที่กลุ่มบ่อโลหิตแดงด้านหน้าซึ่งหลอมรวมเข้ากับร่มวิเศษจะกลายสภาพเป็นร่างจำแลงของบุปผากินคนสูงนับสิบจั้งปากมหึมาที่ใจกลางดอกบาน เต็มแน่นไปด้วยคมเขี้ยวซ้อนทับกันหลายชั้น ระยางรอบคล้ายเถาวัลย์นับร้อยทำหน้าที่ต่างมือเท้าเหวี่ยงกวัดไปมาทำเอาลมปราณรอบข้างสั่นสะเทือน

        แม้สถานการณ์พลิกผันความได้เปรียบกลับฝั่งแต่เด็กสาวกลับมิได้ตื่นตระหนก ใบหน้างามเย่อหยิ่งยังคงนิ่งเฉยไร้ความรู้สึกเพียงสูดหายใจลึกคาหนึ่ง ดวงตาสีฟ้ากระจ่างพลันเจิดจ้าความงดงามจากล้ำเลิศกลับกลายเป็นน่าพิศวงเมื่อศัตรูก่อเกิดร่างจำแลงเหนือล้ำเทียบเคียงผู้ฝึกตนลมปราณเที่ยงแท้ขั้นกลางเช่นนี้เด็กสาวย่อมไม่มีทางเลือก ไม่อาจเก็บงำฝีมือไพ่ตายที่ซุกซ่อนเอาไว้

        เพียงแค่ครานี้หล่อนกลับเดาความคิดของเวินอู่ผิดพลาดเพราะเป้าหมายครั้งนี้ของบุปผากินคน มิใช่ตัวของนาง แต่ระยางค์นับร้อยของมันกลับพุ่งตรงไปยังร่างที่ยังคงหลับใหลอยู่ของ...หลงจิวเมิ่งที่ด้านหลัง

        ต่ำช้า !!!

        ใบหน้างามนิ่งเฉยไร้ความรู้สึกให้จับต้องตลอดมา ยามนี้กลับไม่อาจสะกดกลั้นความรังเกียจแสดงออกบนใบหน้าอย่างเด่นชัด “เพราะแต่แรกข้ารู้ว่าเจ้าเป็นคนของผู้ใดจึงได้เอ่ยตักเตือนให้ล่าถอย มิได้คิดสังหารแต่ตอนนี้คงไม่จำเป็นต้องยั้งมืออีกแล้วเพราะเกรงเรื่องราวลุกลามบานปลายแต่เมื่อมาถึงขั้นนี้ก็คงมิต้องเก็บงำซุกซ่อนอีกต่อไปแล้ว”

        ลมปราณรอบข้างเด็กสาวสพลันชะงักค้างความเวิ้งว้างที่บิดเบี้ยว ซึ่งปรากฏเพียงม่านปกป้องก่อนหน้าตอนนี้กลายเป็นขยายออกปกคลุมไปทั่วรัศมีหนึ่งร้อยก้าวรอบกายเด็กสาวดวงตางดงามสีฟ้าน้ำทะเลแปรเปลี่ยนเป็นสีม่วงอ่อนจาง ก่อนจะทอประกายเข้มขึ้นใบหน้าอสูรจำแลงขนาดมหึมาพลันปรากฏเด่นขึ้นที่ด้านหลัง

        ใบหน้าของเหวินอู่ที่กำลังกระหยิ่มได้ใจบัดนี้กลายเป็นขาวซีด ปากที่พ่นคำอวดโอ่กลายเป็นนิ่งงันอ้าค้าง อยู่ในสภาวะตื่นตะลึงอย่างมิอาจควบคุม