ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

หริ่นหลัน รอยกระเด็ดออกไปไกล เสื้อผ้าอาภรณ์ของนางฉีกขาดไปหลายส่วน

นางโหดเหี้ยมจริง ๆ โจมตีไม่ออมแรงเลยแม้แต่สตรีด้วยกันแท้ ๆ ผู้คนต่างพากันพูดคุย

หลายคนเลิกดูแคลนในตัวแม่นางจางอี้หนาน นางทั้งสวยทั้งอันตราย เหมือนดอกไม้งามที่มีหนามแหลมคม

อี้เฉินระเบิดปราณพลังสายฟ้าสีแดง สายฟ้าแลบแปลบปลาบทั่วกายา พุ่งไปรีบตัว

หริ่นหลันไว้ไม่อย่างนั้น ร่างนางได้กระแทกพื้นบาดเจ็บหนักแน่ หนึ่งก้าวของอี้เฉินพุ่งดั่งสายฟ้าทะยานออกไปด้วยความเร็วสูง

ทำให้หลายคนตกใจ "เหตุใดชายหนุ่มผมขาวนั้นถึงได้เร็วขนาดนี้"

"นั้นมันวิชาอะไร ทำไมมันถึงรวดเร็วเช่นนี้" ผู้คนรอบด้านต่าง งงงวยกับสิ่งที่เห็น

อี้เฉินออกไปรับตัวหริ่นหลันไว้ในอ้อมแขน "เจ้าเป็นอะไรมากไหม"

อี้เฉินสำรวจตัวนางอย่างละเอียด แต่เสื้อผ้าที่ขาดทำให้เขาเห็นอะไรที่ไม่ควรเห็น

หริ่นหลันที่เห็นใบหน้าที่คุ้นเคย นางกลับจ้องมองไม่วางตา ก่อนจะพูดออกมา "ปล่อยข้าลงเดียวนี้ ข้าไม่เป็นไร"

ทันทีที่นางลงจากอ้อมแขนอี้เฉิน นางเห็นชุดของตัวเองที่ขาดลุ่ย เห็นเนื้อหนังส่วนที่ควรปกปิด กลับเผยออกมาบางส่วน

นางพุ่งดิ่งเข้าไปภายในสำนักเซียน ด้วยใบหน้าแดงก่ำ ด้วยความเขินอาย

หลายคนประหลาดใจ "ไอ้เด็กหนุ่มผมขาวนั้นมันเป็นใคร ข้าไม่เคยเห็นหน้ามันมาก่อน"

มีคนแบบนี้ในสำนักเราด้วยหรือ หรือเขาจะเป็นคนดินแดนเซียน หลายคนต่างพากันพูดคุย

เด็กหนุ่มคนหนึ่งเอ่ยพูดขึ้น "ข้าเคยเห็นเขามาก่อนที่ วิหารแห่งการหยั่งรู้"

"ข้าก็เคยเห็นเขา รู้สึกเขาจะเป็นศิษย์น้องของแม่นางเวินรั่วเจียง" พวกเขาต่างพากันพูดคุยอยากรู้อี้เฉินเป็นใคร

จางอี้หนาน ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ "เจ้ามาประลองกับข้าซะดีดี อย่าคิดหนีเด็ดขาด"

อี้เฉินได้ยินถึงกับหน้ามืดทะมึน ดวงตานับร้อยคู่จ้องมองมาที่เขาเป็นตาเดียว เหมือนกับบอกว่า ถ้าเขาหนีจะโดนพวกเขาฆ่าแทน

พวกเขาใช้สายตามบีบอี้เฉินให้ขึ้นประลอง

เยว่ฉานเห็นใบหน้าที่คุยเคย นางเริ่มหวั่นใจกลัวอี้เฉินจะโดนไล่ฆ่าอีกรอบ นางหันไปมองที่ตงหยาง คู่หมั้นของนาง

ตงหยาง กำหมัดแน่นจนเลือดไหลซึมที่มือ ตงหยาง คิดในใจ ไอ้ตัวตายยากเหตุใดเจ้ายังมีชีวิตอยู่ กินโอสถสลายปราณพลังกลับ

ยังมีปราณพลังอยู่ แถมมายังดินแดนร้อยแคว้นได้อีก นี่มันพึ่งผ่านมาเพียง5ปีกว่า ๆ เองมันกลับฝ่าป่าไร้สิ้นสุดมาได้ ยิ่งคิด ตงหยาง ยิ่งแค้น

อี้เฉินเดินขึ้นลานประลอง ไปอย่างว่าง่าย

จางอี้หนานเอ่ยประโยคหนึ่งขึ้นมา "ข้าชอบเจ้า เจ้าไปกับข้า ข้าจะพาเจ้าไปดินแดนศักดิ์สิทธิ์ จะดูแลเจ้าอย่างดี เจ้าว่าอย่างไร"

หลายคนที่อยู่ที่นั่นต่างตาเบิกกว้างอ้าปากค้าง ไม่เว้นแม้แต่คนดินแดนศักดิ์สิทธิ์ คนดินแดนเซียนยังตกใจ

"เมื่อกี้เหมือนข้าได้ยินคนสารภาพรักหรือเปล่า" มีบางคนหน้าแดงก่ำด้วยความอาย

"ข้าได้ยิน อะไรผิดไปหรือเปล่า พี่หญิงจางอี้หนาน ของข้าชอบไอ้หนุ่มผมขาวนั้นหรือ" เสี่ยวป้อไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได้ยิน

พี่สาวของเขาไม่เคยชอบใครมาก่อน แถมยังดุร้ายอย่างมาก แต่ตอนนี้กับหน้าแดงก่ำ เพราะไอ้หนุ่มผมขาว

จางอี้หนาน ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ก่อนจะถาม "คำตอบของเจ้าละไปกับข้าหรือไม่"

อี้เฉินเงียบไปพักหนึ่งก่อนจะตอบ "ไม่"

จางอี้หนาน เดือดดาลเป็นโทสะ เอ่ยถาม "เหตุผลที่ปฏิเสธข้าคืออะไร" นางอยากรู้เหตุผลข้อนี้มาก

ความสวยของนางไม่เป็นรองใครเหตุใดถึงโดนปฏิเสธ

อี้เฉินตอบอย่างจริงจัง"ข้าไม่ชอบให้ใครบังคับข้า เจ้าก็ถือว่าไม่เลวใคร ๆ ล้วนชอบเชยชมสาวงาม"

สาว ๆ หลายคนได้ยินถึงกับหน้ามืดทะมึน "ไอ้หมอนี้มันเจ้าชู้จริง ๆ"

จางอี้หนานกำหมัดแน่น นางอยากได้อะไรไม่เคยไม่ได้ของสิ่งนั้น "งั้นข้าจะลากเจ้ากลับไป กับข้าด้วยกำลังของข้า"

นางระเบิดปราณพลัง ปราณพลังขับเคลื่อน"วิชาก้าวย่างบุปผา" พุ่งตรงไปหาอี้เฉินดั่งสายแสงหมายโจมตีอี้เฉินให้ยอมแพ้

ปราณพลังก่อรูปเป็นขวานเล่มใหญ่ เข้าฟาดฟันอี้เฉิน

อี้เฉินหน้ามืดทะมึน "ข้าไม่อยากให้เจ้าบาดเจ็บ เหตุใดเจ้าถึงดึงดันเช่นนี้"

เขาระเบิดปราณพลังสายฟ้า บางส่วนความเร็วของเขาเพิ่มทวีถอยหนี การโจมตีอย่างง่ายดาย

"เจ้าอย่าหนีนะ" อี้เฉินหนีทุกการโจมตีของนาง ไปหลาย10กระบวนท่า นางก็ไม่อาจไล่ต้อนให้ อี้เฉินจนมุมได้ ตัวนางตามความเร็วอี้เฉินไม่ทัน ขนาดนางสำแดงวิชาเคลื่อนที่ วิชาก้าวย่างบุปผา ก็ยังช้ากว่าอี้เฉินอยู่ระดับหนึ่ง นางเม้มปากแน่นคิ้วขมวด ด้วยความโกรธ

หลายคนที่ชมการต่อสู้ต่างแปลกใจเหตุใดอี้เฉินถึงรวดเร็วได้ขนาดนี้ มีเพียงไม่กี่คนที่รู้อี้เฉินใช้ปราณพลังสายฟ้าได้

พวกเขาต่างขมวดคิ้วมุ่นพลังต่อสู้ชายคนนี้สูงส่งไม่ธรรมดา

จางอี้หนาน ไม่ออมแรงอีกต่อไปหมายมั่น พาอี้เฉินไปกับนางให้ได้
นางสำแดง "วิชาบทเพลงแห่งการทำลาย"ปราณพลังก่อรูปเป็นพิณสวรรค์ โปร่งใสราวแก้วหยก ลอยตรงหน้านาง
ทันทีที่นางดีดพิณสวรรค์ คลื่นทำลายพุ่งเข้าใส่อี้เฉินเป็นสาย ดั่งคลื่นทะเลมีพายุคลั่ง
ปราณพลังก่อเกิด คลื่นนับสิบเข้ากลืนกินอี้เฉิน

อี้เฉินไร้ทางเลือกเขาใช้"วิชามังกรทะยานนภา" หายไปอย่างฉับพลัน เข้าด้านหลังนางแล้วล็อกตัวนางไว้จากด้านหลัง "เจ้าเจ้าปล่อยข้านะ"

"เจ้ายอมแพ้ก่อนข้าถึงจะปล่อยเจ้า" อี้เฉินไม่อยากทำร้ายนาง

"เจ้าไม่กล้าทำอะไรข้าหรอก" นางเม้มปากด้วยความไม่พอใจ

"งั้นข้าจะจับเจ้าแก้ผ้าต่อหน้าคนอื่น ๆ เป็นไง" อี้เฉินข่มขู่นาง

"เจ้า เจ้า" นางครุ่นคิด อี้เฉินน่าจะไม่กล้าทำจริง ๆ หรอกเขาแค่ข่มขู่ข้าเท่านั้น อยู่ ๆ อี้เฉินขยับมือไปที่ชายเสื้อของนางทำท่าทางจะเปิดออก

"ข้ายอมแพ้ก็ได้"นางเม้มปากแน่นกัดฟันกรอด นางไม่มั่นใจนิสัยของชายตรงหน้าเขาเป็นคนแบบไหนกันแน่

นางจึงไม่อยากเสี่ยงวัดใจกับคนแบบนี้

แม้แต่คนอื่น ๆ ยังด่ากราดอี้เฉิน "ไอ้หมอนี่มันเลวจริง ๆ ข้าว่านางร้ายแล้วนะ แต่ข้าว่า ไอ้หนุ่มผมขาวนี่ ร้ายกว่า"

"ข้าก็คิดเหมือนกัน"

หนุ่ม ๆ ถอนหายใจ ช่างไม่รักหยกถนอมบุปผาเอาเสียเลย

ผู้หญิงหลายคนต่างสาปแช่งอี้เฉิน "ไอ้คนระยำไปตายซะ"

อี้เฉินถอนหายใจ เขาแค่ข่มขู่นางไม่มีเจตนาร้าย เหตุใด ถึงกลายเป็นแบบนี้