ROB YOUR HEART ปล้นใจพี่หมอมาดนิ่ง

————— ꧁༻・ॐ・༺꧂ —————

เ๹ื่๪๫นี้หยกเปิดให้ อ่านฟรี!จนจบเลยค่ะ ~

แต่จะเป็๲การอ่านฟรีในแบบที่กำหนดนะคะ

โดยแต่ละตอนที่ลงไปแล้วจะเริ่มติดเหรียญในเวลา 00.00 น. ของทุกวันค่ะ

เพราะงั้นอย่าลืม กดหัวใจ กับ กดเพิ่มเข้าชั้น เอาไว้ด้วยน้าจะได้ไม่พลาดตอนใหม่ ๆ กันนะคะ ^^'

—————— ༻・ॐ・༺ ——————

หลายชั่วโมงต่อมา

สนามบิน

จังหวัดตราด

ฉันเดินตามฝูงชนผู้โดยสารมากมายที่พึ่งเดินออกมาจากเครื่องบินพร้อมกันกับฉัน ซึ่งมีทั้งคนไทยทั่วไปและคนต่างชาติมากมายปะปนกันเต็มไปหมด ได้ยินทั้งภาษาที่คุ้นเคย และภาษาที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน ถือว่าเปิดโลกมากที่ได้เห็นว่าคนต่างชาติมาเที่ยวที่ประเทศของเราเยอะขนาดนี้

และที่ลืมไม่ได้เลยก็คงเป็๲ประสบการณ์การขึ้นเครื่องบินครั้งแรกที่ให้ความรู้สึกว่าไม่ได้แย่ หรือดีมากเท่าไร เพียงแต่รู้สึกอึดอัดนิดหน่อยจากจำนวนผู้โดยสารที่เยอะจนฉันเกือบเป็๲ลมหากไม่ได้ยาดมตราหงส์ษาช่วยชีวิตเอาไว้ป่านนี้หน้าฉันคงไปอยู่บนจอทีวีออกข่าวดังให้ครอบครัว๻๠ใ๽เล่นแล้ว

“อยู่ไหนนะ” พอเดินมาถึงทางออกหลังจากหยิบกระเป๋าเดินทางมาแล้ว ฉันก็เริ่มสอดส่องสายตามองหาป้ายชื่อตัวเองเพราะก่อนหน้านี้พี่ขุนบอกว่าเขาได้เตรียมให้คนมารับ ให้ฉันทำแค่มองหาชื่อตัวเองก็พอ

แต่นี่ฉันก็ยืนมองหามาหลายนาทีแล้วนะ ยังไม่เห็นแม้แต่เงาชื่อของตัวเองเลยไม่ว่าจะเป็๲ภาษาไทยหรือภาษาอังกฤษ

“...” ฉันเดินกลับเข้าไปด้านในอีกครั้งเพื่อหาที่นั่งพักและเริ่มพิมพ์ข้อความในมือถือหาพี่ขุนว่านี่มันอะไรกันแน่ เพราะไม่ว่าจะโทร. ไปตามเบอร์ที่ได้มาเท่าไร อีกฝ่ายก็ไม่ยอมรับสายสักทีแถมพอจะโทร. หาพี่ขุนก็โทร. ไม่ติดอีก สัญญาณที่นี่เป็๞อะไรเนี่ย เฮ้อ ~

“หรือว่ายัยโมนามันจะแกล้งฉัน”

RrrrRRrrr

“สวัสดีครับ คุณต้าใช่หรือเปล่าครับ!” นั่งคิดกับตัวเองได้ไม่นานเสียงมือถือก็ดังขึ้นพร้อมโชว์เบอร์ที่ฉันไม่รู้จักพอกดรับอีกฝ่ายก็พูดด้วยความรีบร้อน ฟังจากน้ำเสียงแล้วท่าทางจะดูเหนื่อยมาก เสียงหอบหายใจถึงได้แทรกเข้ามาชัดแบบนี้

“ใช่ค่ะ ว่าแต่...”

“ผมเป็๲คนที่ทางโรงแรมอินเตอร์เนสเตอร์ติดต่อให้มารับคุณต้าครับ ต้องขอโทษจริง ๆ นะครับ พอดีเมื่อกี้มือถือผมมีปัญหา ทำให้ติดต่อไม่ได้ แต่ตอนนี้ผมเปลี่ยนมาใช้อีกเครื่องแทนแล้วไม่ทราบว่าคุณต้าอยู่ตรงไหนครับ”

“ไม่เป็๞ไรค่ะ ต้าอยู่แถวทางออกที่แจ้งกันไว้แต่แรกเลยค่ะ พอดีเข้ามานั่งพัก ถ้าอย่างนั้นคุณรอต้าอยู่ข้างนอกก็ได้ค่ะต้าเดินออกไปใช้เวลาไม่นานค่ะ”

“ได้ครับผม”

ติ๊ด ~

หลังจากวางสายไปฉันก็จัดการลากกระเป๋าเดินทางของตัวเองต่อพร้อมกับก้ม ๆ เงย ๆ สลับระหว่างมองหน้าจอมือถือและมองทางเดินในสนามบิน โดยที่นิ้วมือยังคงพิมพ์หาพี่ขุน แม้อีกฝ่ายจะยังไม่อ่านข้อความที่เคยส่งไปก่อนหน้านี้ก็ตาม ดีจริงพี่คนนี้ -*-

“เอ๊ะ!” เพราะความไม่ระวังทำให้ฉันเดินชนใครบางคนเข้าอย่างแรง และรู้สึกเจ็บที่ใบหน้ามาก ไม่รู้ว่าชนคนหรือชนกำแพงถึงได้แข็งมากขนาดนี้

อิน Talk

“กุ๊ก ๆ” ผมยืนฟังเสียงร้องของไก่ในเล้าที่ตัวเองพึ่งสร้างเสร็จไปเมื่อไม่กี่วันก่อน โดยในมือกำลังกำข้าวสารไว้โปรยให้พวกไก่มันกินด้วยอาการหัวเสีย เพราะวันหยุดงานที่นาน ๆ จะมีสักทีกลับต้องตื่นไวกว่าปกติน่ะสิ

“ดูแลน้องด้วยนะ เอ็งก็รู้ว่าทำไมฉันถึงต้องพูดแบบนี้”

“แล้วทำไมพ่อไม่ห้ามเธอ ผมไม่มีเวลามาดูแลใครหรอกนะ พ่อก็รู้ว่ามันเป็๞เพราะอะไร”

“ต่อให้ฉันห้ามได้ เอ็งคิดว่าโชคชะตาจะไม่นำพาเ๱ื่๵๹อื่นมาแทนเหรอ ในเมื่อเ๱ื่๵๹มันเกิดขึ้นแล้ว ไม่ว่าเอ็งจะเปลี่ยนแปลงยังไงสุดท้ายมันก็ต้องเกิดขึ้นอยู่ดี”

“ผมไม่ว่างมาดูแลใครหรอกพ่อ”

“เอ็งเคยพูดอะไรเอาไว้กับพ่อจำได้ไหม...ลูกผู้ชายพูดแล้วก็ต้องรักษาคำพูด แต่ถ้าเอ็งบอกว่าไม่ว่าง ฉันก็จะไม่บังคับเอาตามที่เอ็งคิดว่าดีเถอะ”

“หนูไม่เข้าใจความคิดของพ่อ”

“เงียบไอ้ไม้ หรือเอ็งอยากให้ข้าทำให้เงียบแทน?” เหม่อคิดถึงเ๱ื่๵๹เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนที่พ่อมาหาในฝันได้ไม่นาน เสียงของเด็กผู้ชายร่างเล็ก ผิวสีเข้ม มัดผมจุกกลางกระหม่อม นุ่งเสื้อผ้าโบราณ ตามข้อไม้ข้อมือถูกสวมใส่ด้วยกำไลทองเหลืองกำลังส่งเสียงเล็กพูดอยู่ด้านข้าง ทำให้สติที่คิดฟุ้งซ่านเมื่อกี้กลับมา

‘ไม้’ เป็๞ชื่อที่ผมตั้งให้หลังรับมันมาอยู่ด้วย ทีแรกผมก็ไม่ได้อยากรับมา แต่เพราะหลวงปู่ที่ธุดงค์อยู่ในป่าท่านมอบให้หากปฏิเสธก็จะดูไม่ดี ผมจึงต้องรับมันมา ส่วนทำไมถึงต้องตั้งชื่อว่าไม้ก็คงไม่ต้องอธิบายให้มากความ ผมได้มันมาจากไหนก็ตั้งชื่อให้มันตามสถานที่นั่นแหละ

หลวงปู่บอกว่ามันถูกเ๽้าของเก่าทิ้งหลังบังคับให้ทำเ๱ื่๵๹ไม่ดี แล้วมันดันไม่ทำตามคำสั่ง ก็เลยถูกเขาทำร้าย สุดท้ายหมดประโยชน์ก็จบลงด้วยการทิ้ง

ไอ้ไม้จึงเป็๞เด็กกุมารคนแรกที่ผมรับปากจะดูแลทั้งที่เคยคิดเอาไว้ว่าจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับเ๹ื่๪๫พวกนี้

“ขอโทษจ้ะพ่อ หนูแค่จะมาบอกว่าแม่มาถึงแล้ว แต่ว่า...”

“แต่อะไร?” ผมหันไปขมวดคิ้วมองไอ้ไม้ที่กำลังยืนทำสีหน้าไม่สู้ดี แม้จะรู้สึกไม่ชอบใจที่มันเอาแต่เรียกเด็กคนนั้นว่าแม่แต่เพราะว่าสิ่งที่มันกำลังจะพูดออกมาค่อนข้างดึงความสนใจของผมได้มากกว่าเ๹ื่๪๫เล็กน้อยพวกนั้น ผมจึงปล่อยผ่านไปก่อนเอาไว้ค่อยจับมันมาปรับทัศนคติใหม่ก็ไม่สาย

“แม่เดินชนกับไอ้คนพวกนั้นจ้ะพ่อ”

“...” ผมครุ่นคิดเ๹ื่๪๫ที่ไอ้ไม้กำลังเล่า คนพวกนั้นที่ว่าคงไม่พ้นไอ้แผน ลูกนายอำเภอของจังหวัดที่เป็๞ตัวปัญหาสำหรับชาวบ้าน แต่ก็ไม่มีใครกล้าว่ามัน เพราะดันมีพ่อคุ้มกะลาหัว น่าเสียดายที่ต่อให้มันจะใหญ่โตมาจากไหน สุดท้ายยังไงคนที่มันและพ่อของมันควรเกรงใจก็คือผมอยู่ดี

————— ꧁༻・ॐ・༺꧂ —————

ฝากกดติดตามกันด้วยน้า : เพจ Sunisayok

(https://www.facebook.com/sunisayok310540/)

—————— ༻・ॐ・༺ ——————