Rust....ปัดราคะ! NC++

บทที่ 31 วิกฤตสระเยือกแข็งปะทะตัณหาสยบกระบี่

ความเงียบสงัดและกลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวเข้าปกคลุมไปทั่วบริเวณบ่อออนเซ็นหินร้อนวีไอพีส่วนตัวอย่างรวดเร็วฉับพลัน พร้อมกับความอบอุ่นผ่อนคลายที่แปรเปลี่ยนเป็นความหนาวเหน็บยะเยือกจับขั้วหัวใจ ไอน้ำแร่อุ่นที่เคยลอยฟุ้งกระจายอบอวลบดบังทัศนียภาพกลับกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งใสร่วงหล่นลงมาทีละหยดดุจหิมะหลงฤดู 

ราวกับเวลาและธรรมชาติโดยรอบถูกแช่แข็งภายใต้พลังงานลึกลับที่ยากจะอธิบาย ผิวน้ำแร่สระออนเซ็นที่เปียกนองไปด้วยคราบเหงื่อและสายธารน้ำรักของคู่รักคู่ที่แปดบัดนี้จับตัวแข็งเป็นแผ่นน้ำแข็งหนาเตอะอย่างรวดเร็วเสียงดังกร๊อบ ๆ ๆ ลามเลียล้อมรอบสะโพกและขาแกร่งของเซียวเฉิน รวมถึงสะโพกกลมกลึงงามระหงของกู้เสวี่ยฉีที่กอดเกยกันอยู่

ทั้งสองร่างตกใจสุดขีดจนตัวสั่นระริก ผิวพรรณอันขาวเนียนและเนียนนุ่มของนางแบบสาวขนลุกด้วยความหนาวสั่นสะท้านอย่างฉับพลัน ริมฝีปากอวบอิ่มที่เคยครางหวานร้อนฉ่ากลับเขียวคล้ำและสั่นสะท้านจากความเย็นยะเยือกที่เจาะลึกเข้าไปในกระดูก อารมณ์เสน่หาแรงร้อนที่พลุ่งพล่านเมื่อครู่มอดดับลงไปในชั่วพริบตาราวกับกองไฟที่ถูกราดด้วยน้ำแข็งก้อนใหญ่จนควันกลายเป็นไอแข็งตัวจับตัวตามขอบบ่อหิน

เสียงฝีเท้าเบาหวิวแต่ทว่าแฝงน้ำหนักสม่ำเสมอและเด็ดเดี่ยวเหยียบย่ำลงบนพื้นแผ่นน้ำแข็งดังกร๊อบแกร๊บแว่วตรงมาจากเงามืดด้านข้าง ประตูห้องสปาที่ปิดสนิทเกิดเกล็ดน้ำค้างแข็งลามไปตามรอยต่อ เผยร่างสูงโปร่งของ เว่ยคงเสวียน ทายาทลึกลับของตระกูลเว่ยในชุดสูทสีดำเนี้ยบ ใบหน้าหล่อคมคายดุจรูปสลักน้ำแข็งประดับด้วยแววตาคมปลาบประดุจใบมีดโกนที่ไร้ความรู้สึกและปราศจากอารมณ์ใคร่ใดๆ มือเรียวยาวข้อกระดูกแข็งแรงกุมกระบี่ตราหยกโบราณที่แผ่รังสีน้ำเงินครามยะเยียบเฉียบพลัน ควันสีฟ้าครามแผ่กระจายออกมาจากปลายดาบส่งสัญญาณเตือนภัยอันตรายขั้นสูงสุดที่สามารถแช่แข็งวิญญาณมนุษย์ได้

คงเสวียนตวัดคมกระบี่ชี้ตรงไปที่ลำคอระหงของร่างจำลองจิตกึ่งกายหยาบของซีซีที่แอปฉายออกมาในระยะประชิด ไอเย็นเฉียบของปลายดาบปะทะผิวคอขาวนวลสะท้อนแสงจนเกิดละอองน้ำค้างเกาะตัวตามเส้นผมและเสื้อผ้าไหมบางเบาของเธอปานอัญมณีหยาดน้ำค้าง

"นางมารราคะ... ข้าจับตัวเจ้าได้แล้ว!" คงเสวียนคำรามเสียงต่ำเย็นยะเยือก จิตสังหารที่แผ่ออกมาสะกดอารมณ์กิเลสทุกอย่างรอบบริเวณจนหมดสิ้น

ในร่างจำแลงจิตที่งามสะกดอารมณ์ดุจเทพธิดาโบราณ ซีซีก้าวเท้าเรียวสวยที่เปลือยเปล่าลงบนแผ่นน้ำแข็งในสระช้า ๆ ร่างจิตของเธอมีสัมผัสที่เสมือนจริงร้อยเปอร์เซ็นต์ด้วยพลังแห่งเลเวลห้า นัยน์ตากลมหงส์ของเธอมองปลายกระบี่ที่จ่ออยู่ที่คอหอยอย่างไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด แม้ไอเย็นสังหารจะพยายามกัดกินวิญญาณและร่างเนื้อจำลองของเธอ แต่ด้วยพลังที่ปลดล็อกตื่นขึ้นสมบูรณ์ร้อยเปอร์เซ็นต์ บัดนี้ชีพจรปราณบุปผาราคะในตัวเธอฟื้นคืนสู่จุดสูงสุดแล้ว ความกลัวเกรงใดๆ ต่อคู่อริโบราณผู้นี้จึงสูญสิ้นไปจนหมดสิ้น

เธอยกยิ้มยั่วยวนพริ้มพราว ดวงตาเปล่งประกายแสงสีชมพูเข้มเจิดจ้าท้าทายแสงกระบี่สีฟ้าครามอันเย็นเหยียบของคงเสวียน ร่างกายอวบอิ่มเอวบางคอดกิ่วของเธอขยับก้าวเข้าหาดาบช้า ๆ ปล่อยให้ความเย็นสัมผัสผิวเนียนโดยไม่เกรงกลัว

"โอ้... คุณชายเว่ย... มาเจอกันในบรรยากาศเร่าร้อนและอุ่นซ่านแบบนี้ คุณชายช่างไม่มีความอ่อนโยนกับสตรีเอาเสียเลยนะคะ จะใช้ความเย็นแช่แข็งน้องสาวคนนี้จริงๆ หรือคะ?" ซีซีพูดเสียงหวานหยดเยิ้มกระซิบกระซาบ แววตาเต็มไปด้วยประกายยั่วเย้าดึงดูดใจลึกซึ้ง

ซีซียื่นปลายนิ้วเรียวสวยที่มีเล็บสีชมพูอ่อนระเรื่อ แตะลงบนคมกระบี่ตราหยกโบราณที่เย็นเฉียบพลันช้าๆ สัมผัสระหว่างความอุ่นร้อนของมารราคะและความเย็นยะเยือกของกระบี่เหมันต์ส่งเสียงดังเปรี๊ยะ ๆ ๆ ต่อเนื่องในบรรยากาศ รอยร้าวบนแผ่นน้ำแข็งใต้ฝ่าเท้าเริ่มลามกระจายตัวเป็นลายใยแมงมุมอันน่าสยดสยองทั่วทั้งบ่อออนเซ็น คงเสวียนขมวดคิ้วแน่นเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงต้านจากปราณมารที่เข้มแข็งขึ้นกว่าแต่ก่อนหลายเท่าตัว พลังงานความร้อนรุ่มและกลิ่นเสน่หาแล่นผ่านคมกระบี่เข้าสู่ฝ่ามือของเขาจนทำให้มือที่ถือดาบของเขารู้สึกอุ่นวาบและสั่นไหวอย่างควบคุมยาก

ซีซีโคจรพลังลมปราณบุปผาราคะระดับ 5.0 แผ่พลังงานสะกดอารมณ์กึ่งมายาขั้นสูงสุด ออร่าไอมารราคะสีชมพูอมแดงเข้มพวยพุ่งออกจากร่างของเธอคล้ายปีกผีเสื้อราตรีโบราณอันงดงาม ละล่องลอยเข้าห่อหุ้มรอบตัวของคงเสวียนในชั่วพริบตา กลิ่นฟีโรโมนหอมหวานยั่วยวนใจที่แฝงพลังจิตสังหารทางโลกีย์และภาพจำลองกามารมณ์พุ่งตรงเข้าสู่โสตประสาทและจมูกของชายหนุ่มดั่งเข็มพิษที่อาบด้วยน้ำผึ้งอันแสนหวาน

"อึก...!" คงเสวียนหน้าถอดสี จิตใจอันแข็งแกร่งดั่งหินผาและผ่านการฝึกฝนวิถีเต๋าเหมันต์มานับปีกลับสั่นไหวอย่างรุนแรง ภาพมายาวาบหวามจากกิเลสตัณหาในอดีตชาติรวมถึงภาพร่างเปลือยเปล่าของซีซีขยับกวัดแกว่งบนตักปรากฏขึ้นเต็มหัวสมองของเขา ความรู้สึกเสียวซ่านอุ่นร้อนแล่นพล่านไปตามแนวไขสันหลัง สะกิดต่อมราคะที่แฝงอยู่ในสัญชาตญาณดิบของเขาจนชีพจรหนาวเหน็บเริ่มเสียการควบคุม

ลมปราณเย็นครามในอกของคงเสวียนปั่นป่วนจากการปะทะกับไออุ่นราคะขั้นมหาจักรพรรดิ พลังที่ขัดแย้งกันสองขั้วปะทะเสียดสีในร่างจนเกิดลมปราณตีกลับย้อนเข้าทำลายอวัยวะภายใน ใบหน้าคมคายแดงระเรื่อสลับซีดเผือด เขาไอคอกแคกเบา ๆ พลางถอยหลังไปสามก้าวเพื่อกู้ชีพจรคืน มือที่ถือกระบี่ตราหยกสั่นระริกออร่าสีน้ำเงินคราวมอดดับวูบไปทันที

"เจ้า... นางมารร้าย... ใช้มนต์ดำต่ำช้า!" คงเสวียนกัดฟันกรอด พยายามสะกดกั้นความเสียวซ่านอุ่นร้อนที่คุกคามสติสัมปชัญญะของเขา

"ต่ำช้าตรงไหนกันคะคุณชายเว่ย? นี่เป็นเพียงความต้องการตามธรรมชาติที่คุณชายพยายามซ่อนไว้ต่างหากล่ะ" ซีซีหัวเราะเสียงใสเสนาะหูอย่างมีชัย ร่างมายาจิตกึ่งกายหยาบของเธอสลายตัวกลายเป็นละอองแสงสีชมพูระยิบระยับลอยหายไปในอากาศธาตุในทันที ปล่อยให้คงเสวียนยืนหอบหายใจหนักหน่วงอยู่ริมบ่อสปาเพียงลำพัง

เมื่อร่างมายาสลายไป ออร่าความหนาวเหน็บก็จางคลายลงทันที แผ่นน้ำแข็งที่ล็อกตรึงร่างของคู่รักละลายกลายเป็นน้ำอุ่นตามปกติอย่างรวดเร็ว กู้เสวี่ยฉีและเซียวเฉินที่สั่นเทาอยู่ฟื้นตัวกลับมามีอุณหภูมิร่างกายปกติ ทว่าก่อนที่พวกเขาจะร้องทักหรือสงสัยแอปในระบบคลาวด์ได้ปล่อยรหัสทำลายข้อมูลระบบชั่วคราวและลบเลือนความทรงจำในช่วงที่มีเว่ยคงเสวียนและร่างมายาของซีซีออกไปจนหมดสิ้นผ่านระบบสะกดจิตระยะไกลเลเวลห้า

กู้เสวี่ยฉีกระพริบตาถี่ๆ ขยี้ตาเบาๆ ก่อนจะสบตาเซียวเฉินด้วยความมึนงง "อ้าว... เซียวเฉินคะ เมื่อกี้เหมือนพราวจะเคลิ้มหลับไปแวบหนึ่งเลยค่ะ น้ำอุ่นสบายตัวจนเคลิ้มเลย..."

เซียวเฉินยิ้มกว้างกอดประคองบั้นท้ายงามของนางแบบสาวเข้ามาชิดอก "นั่นสิครับคุณฉี สงสัยความเสียวเมื่อกี้ทำให้เราล้าไปหน่อย มาครับ... ขยับมาแช่น้ำอุ่นต่ออีกนิดนะ" ทั้งสองกลับมาโอบกอดคลอเคลียกันอย่างมีความสุขโดยจำเรื่องราวพายุแช่แข็งไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

ขณะเดียวกันที่ห้องพักด้านบน ซีซีลืมตาขึ้นบนเตียงนอนหนานุ่ม ร่างกายของเธอสั่นสะท้านพ่นลมหายใจร้อนผ่าวเหงื่อซึมตามแผ่นหลังและหน้าอก ทว่าแววตาหงส์กลับเต็มไปด้วยพลังอำนาจที่ตื่นขึ้นเต็มเปี่ยม หน้าจอแอปแสดงสถานะความสำเร็จยอดเยี่ยม:

[ระบบตรวจสอบ: ล้างการคุกคามปราณเย็นเสร็จสิ้นร้อยเปอร์เซ็นต์]

[ระดับแต้มสะสมพลังงาน: +500 LP สะสมรวม 11,500 LP]

เสียงฝีเท้าหนักแน่นและแรงสั่นสะเทือนจากภายนอกดังเข้ามาใกล้ประตูห้องพักของซีซีอย่างรวดเร็ว เว่ยคงเสวียนที่ใช้ลมปราณกดข่มความต้องการได้สำเร็จและแกะรอยตามไอพลังเสน่หาขึ้นมา ถลันก้าวเดินประชิดหน้าห้องแล้วถีบประตูไม้บานใหญ่พังทลายเข้ามาเสียงดังลั่นปัง!

ฝุ่นและเศษไม้ฟุ้งกระจายไปทั่วห้องพักสุดหรู คงเสวียนก้าวเข้ามาพิกัดเตียงนอนพร้อมตวัดปลายกระบี่ตราหยกเตรียมเข้าขัดขวางเต็มที่ ทว่าเตียงนอนหนานุ่มกลับว่างเปล่า มีเพียงความเงียบงันและกลิ่นหอมดอกท้อบางเบาอบอวลจางๆ ที่เป็นสัญลักษณ์ของสำนักบุปผาราคะลอยฟุ้งท้าทายจมูกของเขา คงเสวียนกำด้ามกระบี่แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด นัยน์ตามืดครึ้มด้วยความโกรธาชิงชังอย่างหาที่สุดมิได้

คงเสวียนสำรวจไปทั่วห้องนอนที่ว่างเปล่า รอยหยักบนผ้าปูที่นอนและรอยยับย่นของผ้าห่มยังหลงเหลือไอความร้อนอุ่นๆ จากผิวของซีซี แสดงให้เห็นว่าเธอเพิ่งหนีออกจากห้องนี้ไปไม่เกินสองนาทีที่ผ่านมา เขาก้มลงมองที่พื้นไม้และพบกับกลีบดอกไม้สีชมพูอ่อนกลีบหนึ่งร่วงหล่นอยู่ เขาเอื้อมมือหยิบกลีบดอกท้อนั้นขึ้นมา เพ่งมองออร่าพลังเสน่หาที่ยังเคลือบอยู่จาง ๆ ปลายนิ้วสะบัดปล่อยรังสีเย็นแช่แข็งกลีบดอกไม้จนกลายเป็นน้ำแข็งแห้งกรอบแตกละเอียดคามือ แววตาจอมกระบี่ฉายคลื่นความแค้นพยาบาทอันลึกล้ำ

"เหยาซีเซียน... ไม่ว่าเจ้าจะหนีไปที่ไหนในปักกิ่ง ข้าจะลากคอเจ้ากลับมารับทัณฑ์เหมันต์ให้ได้!" คงเสวียนประกาศเสียงกร้าว ทิ้งความแค้นที่สลักลึกเข้าสู่กระดูกพร้อมสงครามชิงไหวชิงพริบระดับมิติที่จะทวีความตื่นเต้นดุเดือดขึ้นในตอนต่อไป

---