จอมยุทธ์ซุปตาร์

        วันนี้ผม "จี๋หลินเฟิงเทียน" ไปเรียนตามปกติ  เส้าเทียนแกล้งผมที่โรงเรียนอีกแล้ว  แต่มันไม่ได้หนักหนาอะไรมาก

        หลังกลับมาผมพบว่าแม่ของผมดูแข็งแรงขึ้นมาก  อาจจะเพราะพิษถูกขับออกไปเยอะแล้ว  ในช่วงเย็นท่านพ่อมาร่วมโต๊ะกับพวกเรา  ผมจึงถือโอกาสบอกท่านว่าสาเหตุที่การฝึกของผมไม่ก้าวหน้าตลอดหลายปีเพราะมีคนวางยาพิษในอาหารที่ผมกินทุกวัน

        “ลูกว่ามีพิษในอาหารงั้นเหรอ” ท่านพ่อถาม  เขาดูเหมือนจะไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่

        “ครับ ในกระดาษนี้มีวิธีทดสอบพิษอยู่  ผมกับแม่ไม่อยากปรักปรำใคร  ดังนั้นจึงยังไม่ได้บอกให้บ่าวยกสำรับมาให้  รอจนท่านพ่อมาก่อน” ผมพูดพร้อมกับสังเกตผู้เป็นพ่อ  เขาครุ่นคิดบางอย่าง

        “ไปยกเข้ามา  หากตรวจสอบว่ามีพิษเจือปน  พ่อจะสั่งลงโทษมัน” ท่านพ่อดูโมโหมาก

        “ลงโทษยังไงครับ  เท่าที่ผมรู้พ่อครัวที่ปรุงอาหารเป็นคนของแม่ใหญ่  ท่านพ่อจะยอมผิดใจกับแม่ใหญ่ที่เป็นแม่ของเส้าเทียนเหรอครับ  ตระกูลของแม่ใหญ่ก็เป็นตระกูลใหญ่อันดับต้น ๆ ในปกครองของตำหนักเทพกิเลนเลยนะครับ” ผมถาม

        “กฎของตระกูล  วางยาคนในตระกูลหรือทายาทเจ้าตำหนัก  โทษคือตายสถานเดียว” สีหน้าของท่านพ่อดูมืดครึ้ม  หากเป็นอย่างที่ผมพูดจริง ๆ งานนี้ไม่จบแค่คนครัวที่ปรุงอาหารแน่

        หลังจากอาหารถูกยกเข้ามา  ผมทำการใช้สมุนไพรตามที่ท่านอวี้กงเขียนไว้  มาบดเอาน้ำและทำการหยดทดสอบกับอาหารที่เพิ่งยกมา  หากในอาหารมีพิษชนิดนี้  สีของอาหารที่มีพิษชนิดนี้ปนเปื้อนอยู่จะกลายเป็นสีดำทันที  ซึ่งผลที่ได้เป็นไปตามที่ท่านอวี้กงบอก  ผมมองดูสีหน้าของท่านพ่อ  ไม่นานท่านก็ทุบโต๊ะอย่างแรง

        “บัดซบ  มันกล้าวางยาลูกชายของพ่อ  ทำให้ลูกต้องถูกตราหน้าว่าเป็นขยะของตระกูล  ไม่ได้  พ่อจะไปเอาเรื่องให้ถึงที่สุด” ท่านพ่อเดินออกจากห้องไปทันที  ไม่นานเสียงระฆังที่ใช้เรียกรวมคนในตระกูลก็ดังขึ้นทั่วเขตของตำหนักเทพกิเลน

        ในห้องโถงของตำหนักเทพกิเลน

        ท่านพ่อนั่งบนบัลลังก์ของประมุข  ด้านซ้ายมือคือจี๋หลินเส้าเทียน  ด้านขวาคือแม่ใหญ่  ส่วนแม่รองนั่งอยู่ฝั่งซ้ายของเส้าเทียนอีกที  แม่สามนั่งอยู่ฝั่งขวาของแม่ใหญ่  ที่เหลือเหล่าอนุภรรยาทั้ง 4 คนซึ่งนับรวมแม่ของผมด้วย  ก็แบ่งไปอยู่ซ้ายกับขวาข้างละ 2 คน  โดยพวกลูก ๆ ของอนุภรรยาจะยืนอยู่ด้านหลังอีกที  ถัดไปก็เป็นเหล่าผู้อาวุโสตำหนักเทพกิเลน

        “ท่านประมุข  ไม่ทราบว่ามีอะไรเร่งด่วนถึงได้เรียกประชุมด่วนขนาดนี้” ผู้อาวุโสลำดับที่ 1 ออกมายืนตรงหน้าเจ้าตำหนัก  ก่อนจะสอบถามสาเหตุ

        “วันนี้ตอนเย็น  หลังจากเราทานข้าวที่เรือนใหญ่แล้ว  เราไปยังเรือนของอนุ 4 ซึ่งเราตรวจพบว่ามีการวางยาพิษลงในอาหาร” ท่านพ่อเริ่มอธิบายถึงชื่อ  ลักษณะ และวิธีตรวจสอบพิษ  ทำให้ทุกคนถึงกับตื่นตระหนก  ทำไมน่ะเหรอ  ไม่ว่าใครก็ตามที่ต้องการสังหาร 1 ในภรรยาของประมุข  รวมถึงทายาทของประมุข  มันผู้นั้นมีโทษตายสถานเดียว  ผมเห็นสีหน้าของแม่ใหญ่เริ่มซีดลงอย่างเห็นได้ชัด

        “นั่นคือสาเหตุที่นายน้อยเฟิงเทียนไม่สามารถทะลวงสู่ปราณแท้จริงได้งั้นรึ” ผู้อาวุโสลำดับที่ 2 ถาม

        “ถูกแล้ว และเราได้ส่งคนไปตรวจสอบที่โรงครัว  เราพบขวดที่ใส่พิษชนิดนี้จำนวนมาก  เนื่องจากพิษไม่แรง  แต่จะค่อย ๆ ซึมเข้าสู่อวัยวะภายในไปเรื่อย ๆ ด้วยเหตุนี้จึงต้องใส่ในอาหารทุก ๆ วัน  ที่พบเยอะเพราะคนที่นำยาพิษนี้ไปให้พ่อครัวหลักของเราก็คือเจ้า” ท่านพ่อชี้ไปที่แม่ใหญ่  ทำให้ทุกคนต่างตกอยู่ในความโกลาหลทันที

        “ท่านพ่อ  ไม่เห็นเป็นไรเลย  ต่อให้เจ้าขยะกับแม่ของมันตายไปก็ไม่ทำให้ตระกูลของเราตกต่ำลงหร.....” เส้าเทียนยังเปิดปากพูดไม่ทันจบ  ท่านพ่อก็ซัดมันกระเด็นปลิวจากเก้าอี้ไปติดกำแพงจนสำรอกเลือดคำโตออกมา

        “ท่านพี่จะมากไปแล้วนะ  ไปทำลูกทำไม” แม่ใหญ่ดุท่านพ่อ  แต่สิ่งที่ได้กลับไปคือสายตาเย็นชา

        “เจ้าจะต้องได้รับโทษ  แม้ตระกูลเจ้าจะเป็นตระกูลใหญ่ในปกครองของเรา  แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเราจะปล่อยเจ้าไป  หากปล่อยเจ้าไป  อีกหน่อยตระกูลอื่นจะเอาเป็นเยี่ยงอย่าง  ผู้อาวุโสลำดับที่ 1” ท่านพ่อเรียกหาผู้อาวุโสลำดับที่ 1

        “ครับ  ท่านประมุข” ผู้อาวุโสก้มตัวลงทำความเคารพเพื่อเตรียมรับคำสั่ง

        “สังหารนางจิ้งจอกเลี้ยงไม่เชื่องนี้ซะ  เราไม่อยากลงมือเอง” พูดจบท่านพ่อก็กลับมานั่งที่บัลลังก์

        “ทะ.....” ยังไม่ทันที่แม่ใหญ่จะกล่าวอะไร  เสียงเหมือนมีดตัดผ่านเนื้อก็ดังขึ้น  เพียงพริบตาหัวของแม่ใหญ่ก็ตกลงมาแล้วกลิ้งไปอยู่ที่เท้าของแม่รอง

        “กรี๊ด” แม่รองกรีดร้องขึ้น

        “เงียบ” ท่านพ่อใช้ปราณแฝงในเสียง  ทำให้เสียงมีอำนาจมาก  จนแม่รองได้สติและหยุดกรีดร้องทันที

        “ลากศพออกไป  นำกลับไปที่ตระกูลของนาง  พร้อมกับบอกถึงการกระทำผิดที่ไม่น่าให้อภัยของนางด้วย” ผู้อาวุโสลำดับที่ 1 สั่งบ่าวแถวนั้นให้มาจัดการกับศพ

        “ท่านฆ่าท่านแม่ทำไม” จี๋หลินเส้าเทียนแม้จะบาดเจ็บแต่ก็ร้องถามท่านพ่อ

        “แม่ของเจ้าวางยาพิษหมายสังหารคนในตระกูล  โทษคือตายสถานเดียว และเพราะเจ้าไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง  พ่อถึงละเว้นชีวิตเจ้า” ท่านพ่อตอบกลับไปแบบนั้น

        “ฮูหยินใหญ่ตายแล้ว  เช่นนั้นฮูหยินรองก็ควรได้ขึ้นเป็นฮูหยินใหญ่แทนสิ” ผู้อาวุโสลำดับ 3 พูดโดยไม่ดูบรรยากาศ

        “ตามนั้น  ให้เลื่อนฮูหยินรองขึ้นเป็นฮูหยินใหญ่  ส่วนอนุคนแรกให้ขึ้นเป็นฮูหยิน 3” ท่านพ่อพูดแบบไม่ได้ใส่ใจอะไร

        “แล้วนายน้อยเส้าเทียนล่ะครับ” ผู้อาวุโสลำดับที่ 1 ถาม

        “เขายังเป็นลูกชายเรา และแข็งแกร่งกว่าเฟิงเทียน  เราจะยังคงตำแหน่งผู้สืบทอดไว้ให้เขา  แต่หากวันใดที่เฟิงเทียนแสดงให้เห็นว่ามีความสามารถมากกว่า  เราจะตั้งเขาขึ้นมาแทน  ไม่ว่าจะลูกภรรยาหรืออนุภรรยา  หากสามารถทำให้ตำหนักเทพกิเลนเจริญรุ่งเรืองได้  ไม่ควรถือเรื่องศักดิ์ของคนเป็นแม่  แต่ควรดูที่ความฉลาดและความสามารถมากกว่า” ท่านพ่อกล่าว  ขณะที่มองมาที่ผม

        “ผมไม่ยอม  ท่านทำแบบนี้ไม่ได้  ผมไม่ย่อม” จี๋หลินเส้าเทียนพยายามจะวิ่งเข้ามาหาท่านพ่อ

        “ไม่ต้องมาร้องขอ  พ่อคนนี้ยอมเจ้ามามากพอแล้ว  หากไม่แข็งแกร่ง  ก็จงมองดูอำนาจตกไปอยู่ในมือผู้อื่นเถอะ  เลิกประชุมได้” ท่านพ่อตัดบทแล้วเดินจากไปอย่างรวดเร็ว  ท่านคิดว่าคงตามใจเส้าเทียนมามากเกินพอแล้ว

        “แก  เฟิงเทียน  ในศึกการประลองภายใน  ฉันจะฆ่าแกล้างแค้นให้แม่” เส้าเทียนชี้หน้าผมก่อนจะรีบเดินตามบ่าวที่นำศพแม่ของตนออกไปอย่างรวดเร็ว  

        หลังท่านพ่อจากไปทุกคนต่างพูดคุยกัน  พวกเขาได้เปลี่ยนทัศนคติที่มีต่อผมใหม่  หากผมไม่ถูกวางยาพิษ  ไม่แน่ว่าผมที่ขยันมากกว่าเส้าเทียน  อาจจะได้กลายเป็นผู้สืบทอดตำแหน่งประมุขคนต่อไปก็ได้  ตอนนี้เริ่มมีบางคนเข้ามาพูดคุยกับผมและแสดงความเห็นใจ  แต่คุยกันได้ไม่นาน  ผมก็ขอตัวออกมา  โดยอ้างว่าร่างกายของท่านแม่ไม่ค่อยแข็งแรง  จึงจะพาท่านกลับไปพักผ่อน

        “กลับกันเถอะครับแม่” ผม (เฟิงเทียน) เดินพาแม่กลับมาที่ห้อง  ซึ่งตอนนี้ก็เป็นเวลา 2 ทุ่มแล้ว

        “เรียบร้อยดีสินะ” ท่านอวี้กงเดินออกมาจากเงามืดข้างตู้เสื้อผ้า

        “ท่านอาจารย์  ผมทำตามที่ท่านบอก  แม่ใหญ่กับพ่อครัวถูกประหารไปแล้วครับ” ผมรายงานเหตุการณ์ให้อาจารย์ฟังทันที

        “ทั้ง 2 คนมานั่งก่อน  วันนี้เราจะช่วยขับพิษออกให้จนหมด  แล้วจะเริ่มสอนวิธีบ่มเพาะพลังปราณให้กับเจ้าสักที” ท่านอวี้กงกล่าว

        “ครับ” ผมรับคำแล้วพาแม่ไปนั่งที่เก้าอี้ตัวเดิมเหมือนเมื่อวาน  ท่านอาจารย์ยังคงลงมือฝังเข็มได้อย่างรวดเร็วเหมือนเคย

        ตัวผมกับแม่นำยาแก้พิษที่ท่านอาจารย์ให้มากินคนละเม็ด  จากนั้นก็เริ่มโคจรลมปราณเพื่อขับพิษ  ขณะเดียวกันท่านอาจารย์ก็ใช้พลังปราณช่วยเร่งการขับพิษด้วย  เพียงแค่ 2 ชั่วโมงก็ไม่มีพิษเหลืออยู่ในร่างกายอีกต่อไป

        “เสร็จเรียบร้อยแล้ว  ลองโคจรลมปราณอีกรอบดูสิ” ท่านอาจารย์อวี้ถอนเข็มออก  ก่อนจะบอกให้ผมกับแม่ลองโคจรลมปราณดู

        “นี่มันสุดยอดไปเลย  ผมไม่เคยโคจรลมปราณได้ราบรื่นแบบนี้มาก่อน” ผมหันไปหาท่านอาจารย์  แม้ท่านจะทำหน้านิ่งเฉยก็ตาม

        “เจ้ายังสามารถทำได้ดีกว่านี้อีก  เอาล่ะ  ถอดเสื้อออกแล้วหันมาทางนี้” ท่านอาจารย์กวักมือให้ผมหันไปหา  มันออกจะน่าอายที่ต้องให้ผู้ชายด้วยกันมาสัมผัสร่างกายของตัวเอง  แต่ดูแล้วท่านอาจารย์คงไม่ใช่พวกตัดแขนเสื้อหรอกใช่ไหม

        “เราไม่ใช่พวกนิยมตัดแขนเสื้อ  เจ้าควรระวังเหลาเหล่ามากกว่า” ท่านอาจารย์เป็นเทพเซียนหรือยังไงกัน  ทำไมถึงรู้ความคิดของเราได้เนี่ย

        ผมถอดเสื้อออก  จากนั้นท่านอาจารย์ก็ใช้นิ้วชี้ที่มีพลังปราณสถิตอยู่  ค่อย ๆ จี้ไปยังจุดชีพจรลมปราณของผมทีละจุด  ผมรู้สึกได้ว่าจุดชีพจรลมปราณที่เคยตีบตัน ตอนนี้กลับถูกกรุยจนโล่ง  นี่มันน่ามหัศจรรย์มาก  เท่าที่ผมเคยพูดคุยกับอาจารย์ที่ท่านพ่อส่งมาสอนผม  ท่านบอกว่าการจะทะลวงจุดชีพจรลมปราณได้จุดหนึ่งนั้นยากมาก  ขนาดท่านพ่อที่เป็นเจ้าตำหนักยังไม่สามารถเปิดจุดชีพจรได้ครบเลย  แต่นี่เพียงแค่ 2 ชั่วโมง  ท่านอาจารย์กลับสามารถช่วยผมทะลวงจุดชีพจรได้จนครบทั้งหมด

        “ที่ต้องทำแบบนี้เพราะตันเถียนที่มีถึง 2 ที่ในตัวของเจ้า  หากดูดซับพลังปราณได้ไม่สะดวก  อัตราการบ่มเพาะของเจ้าจะช้ามาก” ขณะที่อาจารย์พูดไป  เขาก็หยิบขวดหยกใบหนึ่งออกมา  เมื่อเปิดออก  กลิ่นหอมก็กระจายไปทั่วห้องทันที

        “ท่านอาจารย์  นี่คือ.....” ผมถาม

        “มันคือยาเสริมลมปราณ  ความบริสุทธิ์เต็ม 10 ส่วน  เจ้าจำเป็นต้องใช้มัน  นี่เป็นเพียงยาระดับปราณขั้นต้นเท่านั้น” ท่านอาจารย์นำยาออกมา 1 เม็ด  ก่อนที่จะยื่นมาให้ผม

        “กินมันซะ  จากนี้จะเริ่มการทะลวงด่านลมปราณแบบเร็วด่วนนรกเลยล่ะ หึหึ” จากที่ผมฟังท่านอาจารย์กล่าว  ผมรู้สึกว่ากำลังจะเจอกับความยากลำบากในไม่ช้า  แต่คิดไปก็ปวดหัว  ผมทำการกลืนโอสถเสริมลมปราณเข้าไป

        “จงบ่มเพาะด้วยเคล็ดบ่มเพาะกิเลนสวรรค์  มันจะทำให้เจ้าสามารถใช้ปราณได้ถึง 2 ธาตุ” ท่านอาจารย์เอานิ้วชี้มาแตะที่หน้าผากผม  ก่อนที่ผมจะรับรู้ถึงวิธีการบ่มเพาะทั้งหมดผ่านนิ้วชี้ของท่านอาจารย์  เคล็ดวิชานี้ช่างเหมาะกับผมอย่างมาก  มันเป็นการบ่มเพาะที่เปิดการดูดซับปราณโดยรอบของตันเถียนทั้ง 2 ที่พร้อมกัน

        “ท่านทำแบบนี้ได้ด้วยเหรอ” ผมถาม

        “มากกว่านี้  เราก็ทำได้  เจ้ารีบโคจรลมปราณซะ  เราไม่ได้มีเวลามาอยู่กับเจ้าทั้งคืนนะ” ท่านอาจารย์สั่งผมทันที

        “ได้ครับ” ผมเริ่มการบ่มเพาะพลังทันที  วิธีการนี้ผมเพิ่งเคยเห็น  การดูดซับปราณโดยรอบพร้อมกันถึง 2 จุด เข้าไปยังตันเถียนทั้ง 2 ที่  เมื่อรู้สึกว่าโอสถเสริมปราณหมดผลแล้ว  ท่านอาจารย์ก็ป้อนโอสถเม็ดใหม่เข้าไปให้โดยที่ผมไม่ต้องบอกเลย

        ในตอนที่ผมกำลังจะถึงจุดสูงสุดของปราณขั้นต้น  ท่านอาจารย์ก็จี้สกัดจุดชีพจรลมปราณบางจุด  ทำให้ตอนนี้กระแสลมปราณเกิดการสะสมและรุนแรงมากขึ้น  เหงื่อของผมเริ่มไหลออกมาพร้อมกับขับเอาของเสียที่ตกค้างอีกเล็กน้อยออกมา  ก่อนที่ท่านอาจารย์จะคลายจุดและปล่อยให้ปราณที่รุนแรงวิ่งไปทั่วร่างของผม

        “อ๊า” ผมร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด  แต่หลังจากนั้นผมก็ดีใจอย่างมาก  ผมติดอยู่ที่ปราณขั้นต้นมาหลายปีจนคิดว่าตนเองจะไม่สามารถทะลวงมาถึงชั้นปราณแท้จริงได้แล้ว

        “ดีมาก” ท่านอาจารย์โบกมือเพียงครั้งเดียวสิ่งสกปรกตามร่างกายของผมก็ถูกทำความสะอาดจนหมด

        “ต่อไปเราจะพาเจ้าไปยังสถานที่ฝึกเฉพาะ  เจ้าต้องไปกับเรา  ให้แม่เจ้าตามไปด้วยได้  แต่นางก็ต้องฝึกเช่นกัน  เพียงแต่ต้องเป็นวันพรุ่งนี้  ให้เจ้าบอกพ่อของเจ้าก่อนว่าเจ้ากับแม่จะออกไปฝึกวิชาสักสัปดาห์หนึ่ง  ไม่ต้องให้ใครตามไป” ท่านอาจารย์กล่าวเสร็จก็สอนวิธีบ่มเพาะให้กับแม่ของผม  ก่อนที่ท่านเก็บของเตรียมตัวจะกลับ  ได้มอบโอสถเสริมลมปราณขั้นแท้จริงไว้จำนวนหนึ่ง

        “ท่านอาจารย์” ผมเรียกท่านอาจารย์  เพราะเห็นว่าท่านกำลังจะจากไป

        “เจ้ามีอะไรจะถาม” ท่านอาจารย์หันมาหาผม

        “บุญคุณที่ช่วยเหลือศิษย์  ศิษย์ไม่รู้จะตอบแทนยังไง  จากนี้หากศิษย์ได้เป็นใหญ่ในตำหนักเทพกิเลน  ท่านจะร้องขออะไรก็ได้  ขอเพียงไม่ทำให้ศิษย์เป็นคนอกตัญญูต่อตระกูลหรือต่อพ่อแม่ก็พอ” ผมกล่าว

        “เรามีเรื่องให้เจ้าช่วยแน่  ตอนนี้เราขอตัวก่อน” กล่าวจบร่างของท่านอาจารย์ก็เลือนหายไป  ส่วนผมกับแม่ก็ฝึกกันต่อเพราะติดลมกัน