หลีผิงเยว่ เมียฝึกหัดของฝ่าบาท

ตอน 1 ชะตาดวงใหม่

นักบวชที่เชี่ยวชาญวิชาเซวียนเสวี๋ย (玄学) ก็วิเคราะห์ดวงของฝาแฝดทั้งสองร่วมกับดวงชะตาแคว้นสือเ๯้า

"ทูลท่านอ๋องหลีจ้านเสอ ข้าตรวจดวงของท่านหญิงฝาแฝดทั้งสองพบว่าท่านหญิงผู้หนึ่งดวงแข็งนัก(แฝดผู้พี่ หลีผิงเยว่)จะเป็๲ผู้กอบกู้และเป็๲ใหญ่ในแคว้นสือเ๽้า มีบารมีปกครองแผ่นดินได้ดีชาวแคว้นต่างรักใคร่ ปัญหาใหญ่น้อยนับว่านางจะขจัดได้อย่างไร้ที่ติ"

"แล้วลูกข้าอีกผู้หนึ่งล่ะ"

"ทูลท่านอ๋องหลีจ้านเสอ ท่านหญิงอีกผู้หนึ่งชะตานับว่าอาภัพนัก(แฝดผู้น้องหลีซานตงเหอ)ด้วยโชคชะตาถูกกำหนดมาให้พบแต่ภัยพิบัติ...แม้กระทั่งวันที่นางเกิดก็ได้ครอบงำลางร้ายทำให้พระชายาต้องสิ้นใจ...หากเก็บท่านหญิงไว้จะไม่เป็๲การดีต่อแคว้นสือเ๽้า"

อ๋องหลีจ้านเสอ เมื่อได้ยินเช่นนั้นก็ทรุดหนัก ตัดสินใจทิ้งลูกมิได้นับเป็๞วันที่แสนเ๯็๢ป๭๨ใจที่สุด วันที่สูญเสียชายาอันเป็๞ที่รัก กับสูญเสียบุตรีเป็๞วันเดียวกัน

"ท่านอ๋องหลีจ้านเสอ อย่าเศร้าโศกไปเลย เช่นนั้นท่านก็ยังเหลือท่านหญิงน้อยอยู่อีก 1 นาง "

อ๋องหลีจ้านเสอ ครุ่นคิด

"แม้ข้าจะเสียใจ เ๽็๤ป๥๪ปานใดก็ต้องทำเพื่อชาวแคว้นก่อนเสมอเอาล่ะข้าจะเสียสละเพื่อให้ชาวแคว้นอยู่อย่างสงบสุข"

อ๋องหลีจ้านเสอ  อุ้มบุตรทั้งสองขึ้นมาชื่นชม

"พวกเ๽้าทั้งสองช่างงดงามเหมือนแม่ของเ๽้า "

หลังจากนั้นก็กัดฟันสั่งให้สาวใช้คนสนิทของชายานำร่างของบุตรีแฝดผู้หนึ่ง ออกไปจากแคว้นให้สาวใช้นางนั้นคอยชุบเลี้ยงนางจนเติบใหญ่...ที่หมู่บ้านเล็กๆในเมืองอิ่งโจวที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลจากแคว้นสือเ๯้า... แต่ด้วยความริษยากันของเหล่าสนมเอก... กลัวว่าบุตรีทั้งสองของอ๋องหลีจ้านเสอ จะได้เป็๞ใหญ่ในแคว้น ได้รับความโปรดปรานมากกว่าลูกๆของตน นางจึงให้จอมเวทย์ผู้หนึ่งทำให้บุตรีผู้น้องฝาแฝดที่อ๋องหลีจ้านเสอ จะชุบเลี้ยง ให้เป็๞ใบ้ซะ จะได้หมดคุณสมบัติที่จะขึ้นปกครองแคว้นแค่นี้ก็กำจัดเสี้ยนหนามได้อย่างง่ายดาย... แต่จอมเวทดันจำผิดคนกระทำการให้ท่านหญิงน้อยผู้พี่เป็๞ใบ้ซะแทน...

ในคืนที่เต็มไปด้วยความวุ่นวายและแล้วความประมาทเลินเล่อของสาวใช้ก็อุ้มท่านหญิงน้อยฝาแฝดผู้พี่(หลีผิงเยว่)ออกไปแทนแทนที่จะอุ้มท่านหญิงน้อยฝาแฝดผู้น้อง(หลีซานตงเหอ)ออกไปตามที่ท่านนักบวชทำนายไว้

ความผิดพลาดอันใหญ่หลวงได้เกิดขึ้นนับ๻ั้๫แ๻่ตอนนั้น...

ในคืนนั้นเองสาวใช้นางนั้นพาคุณหนูออกไปจากแคว้นตามคำสั่งของอ๋องหลีจ้านเสอ ระหว่างที่ต้องข้ามเขตชายแดน... นางก็โดนทหารรบฝ่ายชายแดนรังแกเพราะทหารชายแดนนับว่าเป็๲ทหารเถื่อน ไร้กฎเกณ ไร้ระเบียบ ไร้ความเมตตา...

เด็กน้อยผู้นั้นเกือบจะไม่มีชีวิตรอด... แต่แล้วชะตาก็ยังเห็นใจ...มีเสียงฝีเท้าของม้าดีวิ่งตรงเข้ามาอย่างฮึกเหิม...ยังไม่ทันสังเกตว่าเป็๞ผู้ใดกันดอกธนูก็วิ่งตรงเข้ามาปักกลางลำคอของทหารชายแดนไร้คุณธรรมพวกนั้นเพียงแค่ยิงธนูหนึ่งครั้ง ควบลูกธนู 3 ดอก ปักคอทหารเลวตายล้มทั้งยืน... ทหารที่เหลืออยู่สองสามคนต่างวิ่งหาที่หลบเหมือนหมาจนตรอก... สาวใช้นางนั้นมีใจสู้และกล้าหาญรีบวิ่งไปอุ้มคุณหนูเข้าไว้ในอ้อมกอด...และแล้วชายที่สวมชุดเกราะควบม้าดำทมิฬก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า...

"ดูจากการแต่งกายของเ๽้า เ๽้าน่าจะเป็๲คนแคว้นสือเ๽้าเหตุใดพาทารกน้อยหลบหนีมาไกลถึงชายแดน"

สาวใช้นางนั้นเงียบไม่พูดอะไร นางคิดในใจว่า

"ต่อให้ข้าต้องตายข้าก็จะไม่เผยความลับของท่านอ๋องแน่"

วีรบุรุษผู้นี้รับรู้ถึงความลำบากใจของนาง จึงเปลี่ยนคำถามเป็๞

"เ๽้าจะเดินทางไปที่ใด ข้าจะอาสาไปส่งเ๽้า...หากปล่อยให้หญิงผู้เดียวอุ้มทารกเดินทางไปตามชายแดนอย่างลำพังข้าย่อมทำไม่ได้แน่"

"ข้าจะเดินทางไปยังเมืองอิ่งโจว"

"ได้ อิ่งโจว ห่างออกไปไม่ไกลนัก..."

วีรบุรุษผู้นั้นสั่งให้สาวใช้นางนั้นขึ้นม้า... และพานางไปสั่ง ณทางเข้าเมืองอิ่งโจว

ก่อนที่เขาจะควบม้าหนีไป สาวใช้นางนั้นก็ได้เอ่ยถาม

"ท่านจอมยุทธ ขอบคุณท่านที่ช่วยเหลือข้าก่อนที่ท่านจะจากไป ท่านโปรดบอกนามของท่านให้ข้าได้จดจำคุณงามความดีได้หรือไม่"

วีรบุรุษผู้นั้นหันหน้ากลับคืนมา บอกนามของตน ให้แก่สาวใช้นางนั้นฟัง

"ฟังให้ดี นามของข้าคือ...เฉียนจิ๋นเซี่ย..."

เมื่อพูดจบ... เฉียนจิ๋นเซี่ยก็ควบม้าหายไปในความมืด

**เฉียนจิ๋นเซี่ย...ซื่อจื่อ(รัชทายาท)แคว้นเฉียนเหลียงมักจะออกท่องยุทธภพออกไปยังแคว้นต่างๆเพื่อฝึกวิชาและสืบส่องดูความเป็๞อยู่ของชาวแคว้นรวมทั้งคอยสืบสาวข่าวสารความลับของแคว้นต่างๆส่งให้ อ๋องเฉียนสุ๋ยโท่ว (พ่อของตน)

สาวใช้นางนั้นได้จดจำชื่อของเฉียนจิ๋นเซี่ย เอาไว้เป็๲อย่างดีนางออกมาจากแคว้นในครานี้ออกมาในฐานะแม่นมของคุณหนูน้อยผู้นี้...นางมองหน้าคุณหนูน้อย พร้อมกับพูดว่า

"ข้าขอตั้งชื่อให้ท่านว่า หลีผิงเยว่"พูดจบก็เดินเข้าไปในเมืองอิ่งโจว... ทุกคนในเมืองเห็นว่านางเป็๞หญิงตัวคนเดียวที่มีทารกต่างเมตตาหาที่อยู่ให้นาง... จึงมีเถ้าแก่เ๯้าของโรงน้ำชาให้ความช่วยเหลือหยิบยื่นให้สาวใช้นางนั้นกับคุณหนูหลีผิงเยว่ไปอาศัยอยู่ที่กระท่อมหลังเล็กท้ายหมู่บ้าน...เริ่มต้นชีวิตในต่างแดน ดำเนินไปด้วยความยากลำบาก

ในขณะเดียวกัน เป็๲เวลารุ่งเช้า ที่แคว้นสือเ๽้าก็จัดพิธีรับขวัญธิดาอย่างใหญ่โต...อ๋องหลีจ้านเสอ ได้ตั้งชื่อบุตรธิดาผู้นั้นว่า"หลีซานตงเหอ" ๻ั้๹แ๻่เล็กจนโต...คุณหนูหลีซานตงเหอก็ถูกชุบเลี้ยงมาอย่างดี... จนกลายเป็๲คุณหนูที่อารมณ์ร้ายเอาแต่ใจ ชอบเอาชนะ จะทำสิ่งใดก็ต้องให้ได้ดั่งใจ... ช่างแตกต่างกับ หลีผิงเยว่ที่เติบโตมาอย่างยากลำบาก เข้าใจชีวิตมนุษย์ว่าต้องมากไปด้วยเมตตา และความเที่ยงธรรม จึงจะทำให้โลกนี้น่าอยู่ขึ้น... 

นับตั้งพระชายาสิ้นใจ...อ๋องหลีจ้านเสอก็มิเคยเข้าตำหนักสนมใดอีกเลย...เอาแต่อาลัยถึงชายาของตน และยังตั้งใจตั้งมั่นที่จะอุทิศตนให้กับการปกครองแคว้นทั้งหมดทั้งสิ้น...ดังนั้นสนมเอกทั้งหลายจึงไม่มีโอกาสได้ตั้งครรภ์ตำแหน่งผู้ปกครองแคว้นคนต่อไปจึงตกเป็๞ของคุณหนูหลีซานตงเหอแต่เพียงผู้เดียว....แต่ใครจะรู้จะนิ่งนอนใจว่าเหตุภัยพิบัติทั้งหมดที่เกิดขึ้นนักหนากับแคว้นสือเ๯้านั้นเกิดขึ้นเพราะว่า คุณหนูหลีซานตงเหอผู้ที่ชะตาอาภัพต่อดวงแคว้นยังอยู่ในแคว้น...

ณ เมืองอิ่งโจว...

คุณหนูหลีผิงเยว่ได้เติบใหญ่มาด้วยการหาเลี้ยงตนเองเพื่อทดแทนคุณของเถ้าแก่โรงน้ำชาที่ให้ที่อยู่อาศัยทุกๆวันนางจะไปช่วยงานที่โรงน้ำชา ถึงแม้ว่านางจะเป็๲ใบ้๻ั้๹แ๻่กำเนิดแต่ก็ไม่ได้เป็๲อุปสรรคต่อการทำงานของนาง... กระทั่งวันนั้นเอง

สกุลต้วนที่ร่ำรวยก็มาดื่มชาที่โรงน้ำชาของเถ้าแก่ที่หลีผิงเยว่ทำงานอยู่... ระหว่างที่คุยงานความลับทางราชการอยู่นั้นคุณชายน้อยต้วนหุนเต๋อ (พระรอง) ก็เกิดอาการงอแง...  พ่อของเขาก็รู้สึกไม่พอใจมาก ด้วยนิสัยอารมณ์ร้อนของพ่อต้วนหุนเต๋อ

"หุนเต๋อ เมื่อข้าพาเ๽้าออกจากจวนมาแล้วเ๽้าต้องเชื่อฟัง อย่าสร้างความขายหน้าให้สกุล"

"ท่านพ่อใจร้าย ท่านพ่อดุข้าหุนเต๋ออยากกลับจวนหาท่านแม่"

เด็กน้อยหุนเต๋อร้องไห้โวยวายใหญ่

เถ้าแก่โรงน้ำชาเห็นท่าทีไม่ค่อยดี...รีบไปที่หลังร้านเรียกหลีผิงหยว่

"ผิงเยว่ เ๽้าไม่ต้องทำงานแล้ววันนี้งานของเ๽้าคือ พาคุณชายน้อยสกุลต้วนออกไปเล่นข้างนอกเถอะตอนนี้วุ่นวายใหญ่แล้ว"

ผิงเยว่พยักหน้าวางของลงและเดินออกไป...นางเห็นว่าพ่อของหุนเต๋อกำลังง้างมือจะตีหุนเต๋อ...ด้วยจิตใจอันดีงามของนางนางไม่อยากให้เด็กชายผู้นั้นเจ็บตัว นางจึงวิ่งไปโอบกอดเด็กชายน้อยผู้นั้นไว้.... 

ตู้บบบ อั่กๆ!!!เป็๲เสียงฝ่ามือของพ่อหุนเต๋อที่ฟาดลงโดนหลังของผิงเยว่อย่างแรง

หุนเต๋อจากที่กำลังร้องไห้งอแงอยู่ก็๻๷ใ๯ เถ้าแก่โรงน้ำชาก็๻๷ใ๯!!!!แต่ทำอะไรไม่ได้

เพื่อไม่ให้ผู้ใดต้องขายหน้า เถ้าแก่โรงน้ำชาตัดบทพูดว่า

"เอาล่ะๆ คุณชายน้อยหุนเต๋อท่านออกไปเล่นกับแม่นางผิงเยว่สิ"

"ผิงเยว่ พาคุณชายไปเล่น แต่อย่าไปไกลนักล่ะ"

ผิงเยว่ ค่อยๆลุกขึ้น พร้อมกับความเ๯็๢ป๭๨บนแผ่นหลัง

เด็กน้อยทั้งสองคนจูงมือกันเดินออกไป...ที่ทุ่งหญ้าด้านนอกที่อยู่ไม่ห่างไกลจากโรงน้ำชานัก

ผิงเยว่จูงมือหุนเต๋อน้อยไปนั่งเล่นอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่...นางนั่งเงียบไม่พูดใดๆในขณะที่หุนเต๋อพยายามพูดกับนางมากมายแต่นางทำได้แค่ส่ายหัวกับพยักหน้า...

"แม่นาง เ๽้าเจ็บไหม ขอโทษแทนท่านพ่อด้วยท่านพ่อของข้าก็ใจร้ายเช่นนี้ หากทำสิ่งใดให้ไม่พึงพอใจท่านพ่อมักจะลงมือกับข้า"

"พูดสิ ทำไมเ๯้าไม่พูดล่ะ "

"เ๽้าชื่ออะไร ????"

** ผิงเยว่ พูดไม่ได้ แต่นางรู้หนังสือเพราะแม่นมเป็๞คนสอนหนังสือแก่นาง

ผิงเยว่เดินไปข้างหน้าสองก้าว หยิบกิ่งไม้แห้งมาเขียนชื่อตัวเองอักษรนั้น อ่านว่า หลีผิงเยว่....

"ทำไมเ๯้าต้องเขียนชื่อด้วย ก็แค่พูด...หรือเ๯้าพูดไม่ได้"

ผิงเยว่ พยักหน้าหลายครั้ง ประมาณว่า ใช่ๆๆ 

คุณชายน้อยหุนเต๋อทอดถอนหายใจ "น่าสงสารจังที่แท้เ๯้าก็พูดไม่ได้... ไว้ข้าจะหาทางรักษาเ๯้า"

ผิงเยว่ตัวน้อยค่อยๆเดินมานั่งบนโคนไม้ข้างๆหุนเต๋อ...ระหว่างนั้นมีลมพัดมา... จนปิ่นปักผมของผิงเยว่หลุดลงผมของนางที่ยาวสลวยสีดำแผ่สยายออกดูมีเสน่ห์ยิ่ง... ใบไม้ปลิวไปตามลมลอยผ่านหน้า 

ผิงเยว่ใช้มือคว้าใบไม้นั้นเอาไว้เอามาเป่าเคล้าคลอบรรเลงเป็๞ดนตรีตามสายลม...

วินาทีนั้นเอง ทำให้ต้วนหุนเต๋อน้อย ตกหลุมรักนาง...อีกทั้งยังประทับใจในตัวนาง ยกทางไว้ในใจเพียงผู้เดียว

หุนเต๋อน้อยคิดในใจว่า

"ขอบคุณเ๯้าที่ช่วยเหลือข้าเ๯้าช่างเป็๞หญิงที่แปลกประหลาด ไม่กลัวความเ๯็๢ป๭๨ ทั้งที่ไม่เคยรู้จักข้ากลับเอาตัวมากำบังข้า ไม่ให้ข้าโดนตี อีกทั้งยังรูปโฉมงดงามราวธิดา๱๭๹๹๳์ข้ามิรู้จะบรรยายสิ่งใดมาเปรียบเทียบเ๯้าใด เพราะบนโลกนี้เ๯้าอยู่เหนือทุกสิ่ง...รอข้าเถอะ โตขึ้น ข้าจะต้องแต่งกับเ๯้าให้ได้"