Pioneer Era

“หยุดเดียวนี้น้าาาา! ”

เงาหนึ่งเคลื่อนตัวเข้ามาแทรกลางระหว่างกลุ่มผู้กล้าเผ่ามนุษย์สัตว์ กับเมดสาวสีดำทั้งสามคน

“ฮืม? ”

ตุ๊กตาสังหารต่างหยุดนิ่ง แล้วจ้องไปที่สตรีตรงหน้าเป็นสายตาเดียวกัน

เธอคนนั้นเป็นสตรีเผ่ามนุษย์นก มีร่างกายผอมบางตัวเล็กชวนให้รู้สึกอยากปกป้อง ใบหน้าอ่อนเยาว์ไร้เดียงสา ผมสั้นบานปลายสีแดง ดวงตาสีแดง และมีขนปีกตามตัวสีแดงสลับขาวที่เงางาม

เป็นสตรีที่น่ารักและดูซื่อบริสุทธิ์ดั่งเทพธิดาบนสรวงสวรรค์

เธอคนนี้มีนามว่า

“ (เปอร์ไซด์!?) ”

ผู้กล้าเผ่าแรคคูณ [ออโทเครส] เริ่มรู้สึกตื่นตระหนก

เพราะว่าเธอไม่อยากให้เพื่อนรักต้องมาตาย

ถ้าหากจะสืบสานหาสาเหตุต้นตอของสถานการณ์ในวันนี้ คงอาจจะกล่าวโทษได้ว่าเป็นฝีมือของเธอเสียครึ่งหนึ่ง

ผู้กล้าเผ่าแรคคูณ [ออโทเครส] คือสายลับของชนเผ่ามนุษย์สัตว์

ไม่มีใครรู้ว่าเธอคือสายข่าวของกองทัพชุดขาวที่กำลังก่อการร้ายในตอนนี้

ไม่มีใครรู้ แม้แต่กองทัพชุดขาว รวมไปถึงตัวหัวหน้าอย่างนิลหรือแบริลด้วย

เพราะเธอลงมือทำทุกอย่างด้วยตัวเองเพียงคนเดียวเท่านั้น

ทำภารกิจจากเบื้องหลังโดยไม่ให้ใครรู้ นั่นละคือหน้าที่ของผู้กล้าสายลับแห่งชนเผ่าแรคคูณ

มันคือหน้าที่ มันคือภารกิจ มันคือชะตากรรมของเธอตั้งแต่ที่ถูกรับคัดเลือกฝึกฝนให้มาเป็นตั้งแต่เด็กแล้ว

ใช้ความสวยงาม มารยาหญิง กับยาพิษที่เธอมี มอมเมาเหล่าชายผู้โง่เขลา แล้วล้วงความลับออกมาส่งต่อให้กับพวกนิลด้วยวิธีการต่าง ๆ ที่อีกฝ่ายไม่อาจเข้าถึงตัวเธอได้

ทั้งรายชื่อของคนที่จะเข้ามาร่วมงานในวันนี้

ทั้งรายชื่อของผู้มีอำนาจที่น่าจะใช้งานได้

รายชื่อของตัวประกันที่พวกเขาควรลงมือ

โครงสร้างของอาคารกับเมือง

ทุกอย่างล้วนแต่เป็นผลมาจากการสืบข้อมูลของเธอทั้งสิ้น

มีเพียงแค่ผู้อาวุโสของชนเผ่าแรคคูณเท่านั้น ที่รู้ว่าตัวตนที่แท้จริงของเธอคือใคร

แต่ทว่าตัวผู้อาวุโสเอง ก็ไม่ทราบว่าออโทเครสลงมือทำอะไรไปบ้าง

เพราะผู้อาวุโสของเธอ หรือผู้กล้าสายลับรุ่นก่อนนั้น แก่เกินกว่าที่จะมาให้ความสนใจในการกระทำของคนรุ่นหลังไปแล้ว

ฉากหน้าของเธอคือคนที่เข้าหาผู้รุกรานอย่างเป็นมิตร

แต่ฉากหลังนั้น คือกุหลาบที่เต็มไปด้วยหนามอันตรายคอยจะทิ่มแทงเผ่าผู้รุกราน

ไม่มีใครรู้ตัวเลย เพราะเธอไม่ได้ผูกมิตรกับใครเป็นพิเศษ

ผู้กล้าสายลับคือตัวตนเช่นนั้น

แต่กับเปอร์ไซด์นั้นต่างออก

สำหรับเธอแล้ว เปอร์ไซด์คือคนที่มีนิสัยซื่อตรงและบริสุทธิ์ราวกับเด็กแรกเกิด

นิสัยของพวกเธอเข้ากันได้ดีอย่างน่าประหลาด

ได้พูดคุยเรื่องดนตรีด้วยกัน

เล่นสนุกด้วยกัน

เต้นรำด้วยกัน

พอรู้ตัวอีกที เธอก็รู้สึกหลงไหลในนิสัยของเปอร์ไซด์ไปแล้ว

ดังนั้นเธอเลยไม่ให้ชื่อของเปอร์ไซด์กับพวกกลุ่มนักรบสีขาว ทั้งที่สืบมาได้ว่าเป็นคนสำคัญของเผ่าผู้รุกรานคนหนึ่งเช่นกัน

เธอไม่อยากจะให้เพื่อนรักของเธอต้องกลายเป็นเป้าหมายที่ถูกเพ็งเล็ง

แต่ทว่าเรื่องราวกลับไม่เป็นไปตามอย่างที่เธอคิดเอาไว้

ความเป็นจริงนั้น การลักพาตัวในครั้งนี้ เธอไม่ได้คิดว่าพวกกลุ่มผู้กอบกู้จะเพิ่มรายชื่อผู้กล้าอย่างพวกเธอเอง กับลักพาตัวประกันคนอื่นนอกจากเป้าหมายรวมเข้าไปด้วย

เพราะการทำแบบนั้นมันโง่เขล่าเกินไป รั้งแต่จะทำให้เกิดสงครามขึ้นมาอีกครั้ง

เธอประเมินสถานการณ์พลาดไป...

ไม่มีสิ่งใดเป็นไปตามที่เธอคิดเอาไว้เลยสักอย่าง

เกิดสายฟ้าฟาดลงมากลางสนามอย่างคาดไม่ถึง

เทพเจ้าที่คลุ้มคลั่ง

แล้วยังกลุ่มผู้กอบกู้ที่ลงมือก่อการเกินกว่าเหตุ

เลยกลายเป็นที่มาของสถานการณ์อันโกลาหล ณ ปัจจุบัน

เพราะแบบนั้นเธอจึงรู้สึกเสียใจ และพร้อมที่จะตายอันเนื่องจากข้อมูลที่เธอขายให้เพื่อนร่วมชาติ

แต่ไม่ใช่กับเพื่อนรักคนนี้

"อย่ามาแกล้งเพื่อนฉันนะ! "

เพื่อนรักของเธอพูดด้วยน้ำเสียงที่ไร้เดียงสา

เธอเพียงตัวคนเดียว ไร้ซึ่งอาวุธกับชุดเกราะนักรบ เธอคนนั้นกำลังยืนขวางสาวกของเทพเจ้าอย่างไร้ซึ่งความเกรงกลัว

ยืนขวางเอาไว้เพื่อปกป้องคนเลวอย่างเธอ

“ (หนีไป!) ”

เธอพยายามเปล่งเสียงออกมา

แต่เสียงนั้นไม่อาจลอดผ่านผ้าที่มัดอุดปากเอาไว้ได้

"... ฆ่าซะ"

โนอาร์กรีดเสียงเบา ๆ ลอดผ่านออกมาจากริมฝีปาก

ร่างของเมดสาวสีดำสามคนเลือนหายไปจากตรงหน้า

พื้นหินยุบตัวลงประดุจถูกหัตถ์แห่งเทพเจ้าลงประทับ

แล้วของเหลวสีแดงจำนวนมากก็ไหลทะลักออกมาจากเสื้อขนฟูของเปอร์ไซด์

" (ม่ายยยย!) "

เธอรีบปิดเปลือกตาคู่นั้นลง

เพื่อนรักของฉันตายแล้ว!

หัวใจของเธอแทบจะแตกสลาย ณ ตรงนั้น

ชีวิตที่เคยมืดมัวในฐานะผู้กล้าสายลับได้หวนกลับมาโจมตีจิตใจอีกครั้ง

เพราะแสงสว่างที่เคยส่องประกายให้กับเธอนั้น ได้ตายจากไปแล้ว…

"แง! น้ำมะเขือเทศแสนแพงแตกไปแล้ว! "

ใช่… น้ำมะเขือเทศแสนแพงได้ตายจากไปแล้ว---

"... "

เดียวก่อนนะ?

ผู้กล้าลืมตาตื่นอย่างรวดเร็วในทันที

" (... เหลือเชื่อ!) "

เธอแทบไม่อยากเชื่อสิ่งที่กำลังเห็นตรงหน้า

สิ่งที่เมดสังหารทั้งสามคนโจมตีโดนนั้น คือผิวนอกของเสื้อขนสัตว์ กับน้ำมะเขือเทศที่แม่นกน้อยซุกเอาไว้ เพียงสองอย่างนี้เท่านั้น

"เปอร์ไซด์~ คิก! "

แถมเธอยังสามารถกระโดดหมุนตัวแตะสามจังหวะ สวนกลับใส่พวกเมดสังหารไปพร้อมกันได้อีกด้วย

เธอกระโดด แล้วรัวขาใส่อากาศที่ว่างเปล่า ในตำแหน่งที่ดักเส้นทางการเคลื่อนไหวของทั้งสามคนล่วงหน้าอยู่หนึ่งก้าว

เป็นการแตะที่ราวกับว่าอ่านอนาคตได้

ผลลัพธ์จึงทำให้เมดสังหารทั้งสามคนหลบหลีกการโจมตีนี้ไม่ทัน

กรงเล็บแห่งพญาอินทรียื่นยาวประทับลงบนหน้าท้องของทั้งสามคนที่พุ่งเข้าใส่

พลังบาเรีย แกนโลหะที่แข็งแกร่ง รวมไปถึงผิวหนังที่สร้างมาอย่างยืดหยุ่นแข็งแรง

ทุกสิ่งล้วนไร้ค่าต่อหน้ากรงเล็บแห่งพญาอินทรีย์ของเธอ

ความรุนแรงจากการพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว รวมกับขาที่ทรงพลังผิดกับรูปร่างของเปอร์ไซด์ ได้ก่อเกิดเป็นพลังทำลายล้างอันน่ากลัว

ประหนึ่งดั่งคนที่วิ่งเข้าหารถสิบล้อด้วยตัวเองเช่นนั้น

*กร๊อบ! *

เสียงโลหะหักดังลั่นออกมาจากร่างกายของเมดสังหารทั้งสามคน

โครงสร้างภายในร่างหักครึ่งท่อน

ผิวหนังช่วงหน้าท้องหลุดลอกออก

สารเหลวสีขาวไหลทะลัก

กระแสประสาทถูกตัดขาด

เมดทั้งสามคนไม่สามารถสั่งการหรือเคลื่อนไหวร่างกายได้อีกต่อไป

พวกเธอ… พ่ายแพ้ในพริบตาเดียวเท่านั้น

“ฟูว~”

แม่สาวนกน้อยถอนหายใจยาว หันหน้ากลับไปหาเพื่อนรักต่างเผ่าของเธอ แล้วส่งรอยยิ้มที่เจิดจ้าให้

“บอกแล้วยังไงละคะ ว่าฉันนะแข็งแกร่งที่สุดในโลกนี้ค่ะ”

พร้อมกับกล่าวคำปิดท้ายอย่างโอ้อวดภูมิใจราวกับเป็นเด็กน้อยที่อยากให้แม่กล่าวคำชมให้เช่นนั้น

***

“!?! ”

แต่ทว่าการต่อสู้ยังไม่จบ

ศัตรูยังเหลืออยู่อีกคนหนึ่ง

สตรีชนเผ่าแมวสีเงินผู้สวมชุดเมดสีดำ [โนอาร์]

หุ่นยนต์โบราณที่มีสองจิตใจคนนั้น กำลังหันหน้ามาทางเปอร์ไซด์ด้วยจิตสังหารที่รุนแรง

ในสายตาของเปอร์ไซด์ มันก็แค่หุ่นยนต์กระป๋องตัวหนึ่งเท่านั้น

แต่ในสายตาของออโทเครส มันคือภาพของเทพเจ้าที่กำลังแผ่ออร่าที่น่ากลัวจนแทบจะหมดสติได้

“!!! ”

เธอพยายามเค้นเสียงสุดชีวิต เพื่อเตือนให้เพื่อนของเธอระวังโนอาร์ที่กำลังง้างหมัดชกเข้ามาจากทางด้านหลัง

แต่เสียงของเธอก็ยังคงไม่อาจลอดผ่านผ้าปิดปากออกไปได้อยู่ดี...

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ~ บอกแล้วไงว่าฉันนะ แข็งแกร่งที่สุดในโลกนี้ค่ะ~”

เธอแทบไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองอีกครั้ง

หลบได้ทั้งหมด

ใช่

เพื่อนผู้น่ารักและยังดูบอบบางราวกับเปลือกไข่คนนี้ สามารถหลบหมัดที่หวดเข้ามาจากข้างหลังได้ราวกับมีดวงติดเอาไว้ตรงใจกลางหลังเช่นนั้น

“หมัดช้าแบบนี้ ต่อยฉันไม่โดนหรอกค่ะ~”

“!?! ”

มันไม่ได้ช้าเลยสักนิดเดียว

ดวงตาของออโทเครสไม่สามารถจับภาพหมัดกับลูกแตะที่โนอาร์หวดใส่เปอร์ไซด์ได้

แต่เปอร์ไซด์กลับสามารถหลบการโจมตีทั้งหมดได้

แถมยังเป็นการเคลื่อนตัวหลบหลีกล่วงหน้าก่อนที่หมัดจะง้างขึ้นเสียอีก

อย่าว่าแต่หมัด ขนาดคมมีดพายุที่โนอาร์สร้างขึ้นมา เปอร์ไซด์ก็ยังหลบมันได้อยู่ดี

“ (หรือว่า… ที่เธอบอกว่าแข็งแกร่งที่สุดในโลก มันจะเป็นเรื่องจริง!?!) ”

ตอนนี้เธอเริ่มเชื่อแล้ว ว่าเพื่อนรักของเธอนั้นแข็งแกร่งที่สุดอย่างที่พูดออกมา

พวกเรารอดแล้ว!

เธอคิดเช่นนั้น

แต่เธอลืมไปอย่างหนึ่ง

“รบกวนฝากคุณหมาป่าตรงนั้นช่วยพาเพื่อนของฉันไปหลบในที่ปลอดภัยให้ทีค่ะ~”

“...อ๊ะ? เออ…? ได้สิ? ”

นั่นคือเปอร์ไซด์มีสมองเท่าเม็ดถั่ว…

เธอไม่สังเกตุเลยสักนิด ว่ากำลังมีการจับตัวประกันเกิดขึ้น

ไม่ได้สนใจสถานการณ์ปัจจุบัน ไม่ได้นึกสงสัยอะไรเลย นอกจากความคิดที่จะปกป้องเพื่อนจากโนอาร์ที่บ้าคลั่ง

เธอไม่ได้คิดหาเหตุผลเลย ว่าใครคือคนที่จับมัดเธอกับเพื่อนของเธอเอาไว้ในตอนที่สลบเพราะโดนไฟฟ้าช๊อตใส่เมื่อกี้นี้

ขนาด [นิล] หมาป่าดำที่ยืนเฝ้ารอดูสถานการณ์อย่างใจเย็น ยังถึงกับสงสัยว่านี่คือกับดักอะไรหรือเปล่า?

ทำไมคนที่ออกตัวมาเพื่อปกป้องเพื่อน ถึงได้ยอมฝากชีวิตให้กับเขาที่ดูยังไงก็คือศัตรูไม่ต่างกัน

“เร็วหน่อยจิ! ฉันรู้สึกว่าถ้ายังอยู่ตรงนี้ เดียวได้โดนลูกหลงกันพอดีนะ! ”

แต่ดูท่าว่าเปอร์ไซด์อยากจะฝาชีวิตของเพื่อนรักเอาไว้ที่เขาจริง ๆ

ดังนั้นนิลจึงรับหน้าที่นั้นเอาไว้ด้วยความปิติยินดี

“จะพาตัวออกไปเดียวนี้ครับ! ”

นิล บุรุษหมาป่าดำที่เตรียมใจตาย กำลังฮำเพลงเป็นจังหวะอย่างร่าเริง พร้อมกับเรียกลูกน้องของเขามาพาตัวประกันระดับ VIP ออกไปจากที่นี่

จะโชคดีเกินไปแล้วนะเรา~

เขาคิดเช่นนั้น

ในทางกลับกัน

“ (เดียวก่อนสิยะ! อีเปอร์ไซด์สมองถั่ว! มาช่วยฉันก่อน! เดียวก็กลายเป็นสงครามครั้งใหญ่หรอก! เดียวสิ ยัยเปอร์ไซด์! ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!) ”

ออโทเครสทำได้เพียงแต่กรีดร้องเท่านั้น…

***

“เอาละ ตอนนี้ไม่มีคนมาขวางแล้ว มาทุ่มพลังเต็มที่กันเลยดีกว่าค่ะ! ”

พริบตานั้นเองที่ร่างของเปอร์ไซด์หายไป

พื้นระเบิดแตกกระจายเป็นชิ้น ๆ ยิ่งกว่าเวลาที่โนอาร์หรือพรรคพวกของเธอกระทืบพื้นดินเพื่อใช้พุ่งตัวบุกโจมตี

“!! ”

ภาพตรงหน้าของโนอาร์กลายเป็นภาพของกรบเล็บพญาอินทรีย์ที่กำลังพุ่งตรงหน้าใส่ใบหน้า

โนอาร์รีบทิ้งพลังทุกส่วนของร่างกาย แล้วเร่งพลังบาเรียตรงบริเวณใบหน้าแทนในทันที

“อั๊ก!? ”

ร่างของโนอาร์กระเด็นออกไปไกลถึงหนึ่งร้อยเมตร

พุ่งทะลุบ้านเรือนและอาคารที่ขวางทางด้านหลัง ไถลไปตามพื้นถนนคอนกรีตจนแตกแยกออกเป็นสองส่วน

เกาะลอยฟ้า กระถางต้นไม้ลอยฟ้า เสาไฟลอยฟ้า สถาปัตยกรรมต่าง ๆ ถูกร่างของเธอกระแทกทำลายทิ้งไปเป็นจำนวนมาก

แขนกับขาของโนอาร์หักอย่างละข้าง อีกทั้งพลังงานที่สำรองในร่างยังถูกเอาไปใช้กับบาเรียจนแทบหมดสิ้น

โนอาร์หมดสภาพที่จะสู้ต่อไปได้ภายในการโจมตีเดียวของเปอร์ไซด์เท่านั้น

“ (มีสิ่งมีชีวิตแบบนี้อยู่บนโลกใบนี้ด้วยเช่นนั้นหรือ!?) ”

มันเป็นพลังที่ออกจะเหนือสามัญสำนึกเกินไปสำหรับเธอ

ตลอดระยะเวลาหลายร้อยปี หลายพันปี จากฐานข้อมูลทั้งหมดที่ได้บันทึกเอาไว้ของเธอนั้น ยังไม่เคยเจอสิ่งมีชีวิตที่แข็งแกร่งเกินสามัญสำนึกแบบนี้มาก่อนเลยสักครั้ง

เธอเริ่มรู้สึกสงสัย เลยเปลี่ยนดวงตาของตนเองเป็นระบบแสกน แล้วทำการตรวจสอบร่างกายของเปอร์ไซด์ที่กำลังบินเข้ามาใกล้

“ยังรอดได้อยู่อีกหรือคะ~”

“!! ”

โนอาร์รู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาในทันที

เพราะภาพที่เธอเห็นนั้น มันคือภาพของสัตว์ประหลาดดี ๆ นี่เอง

ภาพแสกนทำให้เธอรู้ว่าร่างกายของเปอร์ไซด์นั้นมีความผิดปกติ

มันมีอะไรบางอย่างในร่างกายของเธอกำลังทำงานอย่างหนัก วิ่งพล่านไปทั่วจนทำให้ [เซลล์] ภายในร่างกายเปลี่ยนแปลงไปอย่างน่ากลัว

มันไม่ใช่ของกระจอกอย่างอะดรีนาลีนหรือสารเสพติดกระตุ้น

แต่เป็น [สิ่งมีชีวิต] …

เปอร์ไซด์… เผ่ามนุษย์นกที่อ้างตัวเองว่า [แข็งแกร่งที่สุดในโลก] มีร่างกายที่ซุกซ่อน [สิ่งมีชีวิต] ขนาดเล็กคล้ายเชื้อโรคนับล้าน ๆ ตัวอยู่ภายในร่างกาย

โนอาร์จำได้ว่าเคยเห็นลักษณะเดียวกันนี้เกิดขึ้นกับร่างกายของโฮปกับของบานาในเหตุการณ์ [สงครามกวาดล้างอะบอม] ที่ผ่านมา

แต่ตอนนั้นมันเป็นเพียงแค่สัญญาณเล็ก ๆ ที่ไม่ได้รู้สึกแตะตาอะไรเท่าไหรนัก เลยทำให้ไม่ได้คิดอะไรมาก แล้วมองข้ามว่าคงเป็นแค่ปฏิกิริยากระตุ้นร่างกายบางอย่างของเผ่าผู้รุกราน

แต่สิ่งที่เปอร์ไซด์กำลังแสดงให้เห็นนั้น มันยิ่งกว่าที่เธอเคยเห็นมาก่อน

เจ้าสิ่งมีชีวิตตัวเล็กคล้ายเชื้อโรคนับล้านตัวพวกนั้น กำลังทำให้ [เซลล์] ร่างกายของเปอร์ไซด์ทำงานคล้ายกับหลักการของ [ชุดเกราะนาโน] ที่สามารถเพิ่มพลังของผู้สวมใส่ได้เช่นนั้น

หรือก็คือ ทั้งร่างกายของเธอกำลังกลายเป็น [เกราะนาโนแมชชีน] ไปแล้ว

ในตอนนั้นเองที่โนอาร์นึกถึงบันทึกของวัตถุลึกลับที่พบเจอเมื่อตอนปลายเดือนที่แล้วอยู่

ตอนต้นเดือนนั้น เธอจำได้ว่า ตัวเธอนั้นมีการโจมตีใส่วัตถุบินนอกทวีปอยู่ครั้งหนึ่ง

ตอนนั้นเธอไม่อาจยิงให้วัตถุบินลึกลับนั้นร่วงลงมหาสมุทรได้

และวัตถุบินนั้นดูเหมือนจะมีข้อมูลภาพที่ตรงกับเปอร์ไซด์เสียด้วย

ในความเป็นจริง มันคือช่วงเหตุการณ์ที่เปอร์ไซด์กำลังบินไปช่วยภูติน้อยลิลลี่ ที่กำลังจะถูกยิงทิ้งตอนมาเยือนทวีปนี้นั่นเอง

ว่าแล้วร่างกายของโนอาร์ก็สั่นเทิ้มไปด้วยความหวาดกลัวอีกครั้ง

นี่ไม่อาจกล่าวได้ว่าคือสิ่งมีชีวิต

แต่เป็น [จอมปีศาจ] ต่างหาก

ความหวาดกลัวทำให้โนอาร์กลับมาได้สติอีกครั้ง

เธอหายคลั่ง และรู้ตัวว่าไม่อาจจะเอาชนะคนตรงหน้าได้

ดังนั้น---

“หนีก่อนละ! ”

เธอจึงรีบบินหนีในทันที

“ไม่ให้หนีหรอก! ข้อหาที่บังอาจทำร้ายเพื่อนฉัน ฉันจะจับเธอแยกส่วน แล้วลงโปรแกรมให้เป็นคนดี--- เหวอ!? ”

เปอร์ไซด์พยายามที่จะบินไล่ตาม

แต่ตอนนั้นเองที่แสงสว่างสีแดงยิงพุ่งตรงมาจากใจกลางทวีป

หอคอยสีเทาสูงเสียดฟ้า หอคอย [โนอาร์] กำลังยิงกระหน่ำโจมตีใส่เธอเพื่อหยุดตัวเธอเอาไว้

หรือก็คือ… ยิงโจมตีใส่เขตเมืองของชนเผ่าผู้รุกรานโดยไม่สนใจอีกต่อไป ว่าจะเป็นการประกาศสงครามหรือไม่

โนอาร์ไม่สนใจเสียงหวูดเตือนภัยสงครามที่ดังขึ้นทั่วทั้งเมืองอันเนื่องจากการยิงโจมตีด้วยแสงเลเซอร์ของหอคอย

ไม่สนใจความเคลื่อนไหวของเรือรบนอกชายฝั่งที่กำลังหันปากกระบอกปืนอันน่ากลัวไปทางพื้นที่ใจกลางทวีป

ไม่สนใจว่ากำลังมีกองทัพขนาดใหญ่กำลังเคลื่อนทัพอยู่รอบนอกของเมือง

ไฟสงคราม… กำลังเริ่มแผ่ขยายวงกว้างมากยิ่งขึ้น

***

คงต้องขอบคุณความสยดสยองราวปีศาจของเปอร์ไซด์ เลยทำให้โนอาร์ในตอนนี้หายคลั่งได้สำเร็จ

เธอที่กลับมาได้สติ กำลังรีบบินตรงกลับไปหาไพไรต์ที่กำลังนอนหมดแรงอยู่ใจกลางสนามต่อสู้

แล้วเธอก็พบว่าไพไรต์คนนั้นกำลังถูกรายล้อมด้วยกลุ่มเพื่อนรักของเขา

ซุนไกท์ วานาดิไนต์ ลิลลี่ แล้วก็ดิวซ์

เนื่องจากความวุ่นวายที่เกิดขึ้น พวกเขาเลยต้องลงมือรักษาไพไรต์กันเอาเอง

คนอื่นในกลุ่มของลิลลี่ที่หายไป คือกำลังไปหยิบอุปกรณ์พยาบาลกันอยู่นี่ละ

แล้วก็ไปดูอาการของพรุนด้วย

แน่นอนว่าโนอาร์ไม่ได้สนใจเรื่องเหล่านั้นแม้แต่น้อย

เธอสนแต่การพาตัวเจ้านายคนสำคัญหนีไปจากที่นี่เท่านั้น

“โนอาร์! ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นกันเนี่ยดอง? ทำไมเธอถึงออกไปอาละวาดแบบนั้น!? เจ้าพวกที่เข้ามาพาตัวทุกคนออกไปคือใครกัน? ฉัน… ฉันสับสนไปหมดแล้วดอง! ”

"..."

โนอาร์ไม่สนใจคำถามของลิลลี่ แล้วบินลงมาอุ้มไพไรต์ด้วยแขนซ้าย

"ท่านโนอาร์ครับ? "

"..."

ไพไรต์ในตอนนี้เองก็หายเหน็บชาแล้วเช่นกัน

ในตอนนั้นเองที่โนอาร์คิดบางอย่างขึ้นมาได้

ไพไรต์ยังคงบาดเจ็บหนักอยู่

ส่วนข้างหลังก็มีศัตรูอันร้ายกาจกำลังบินไล่ตามมา

แถมพวกกลัทโทนีย์เองก็พังจนใช้งานไม่ได้อีก

ถ้าอย่างงั้นพาพวกนี้ไปด้วยจะดีกว่าหรือเปล่า?

อย่างน้อยก็จะได้มีโล่เนื้อคอยคุ้มครองเธอกับไพไรต์ ในระหว่างที่บินหนีออกไป

"ศัตรูกำลังตามหลังมา ต้องรีบหนีค่ะ"

"ศัตรู!? พวกชุดสีขาวพวกนั้นนะหรือดอง? "

เป็นโชคดีของโนอาร์ ที่พวกลิลลี่ยังไม่ค่อยเข้าใจสถานการณ์ปัจจุบันดีเท่าไหรนัก

โนอาร์ที่เข้าใจผิดว่าไพไรต์ถูกกลุ่มชุดสีขาวทำร้าย

กับพวกลิลลี่ที่กำลังสงสัยในตัวของกลุ่มคนในชุดขาวพอดี

ส่วนไพไรต์นั้น เขากำลังสับสนอยู่…

หุ่นยนต์… ศัตรูชุดขาว… กองทัพปลดปล่อย… แสงเลเซอร์ที่วิ่งตัดผ่านท้องฟ้า… โทแพซที่โดนจับตัวไป…

เรื่องราวมันเริ่มชักจะเยอะจนเขาอยากจะหยุดคิดเต็มทนแล้ว

ด้วยความเข้าใจผิดและเหตุผลเหล่านี้ จึงทำให้ทุกคนไม่ตั้งคำถามใส่กันมากไปกว่านี้

เลยทำให้งานของโนอาร์ง่ายขึ้นไปอีกขั้น

"งั้นรีบหนีกันเลยค่ะ"

โนอาร์กางม่านสนามพลังงานหุ้มบริเวณ แล้วพาทุกคนบินขึ้นฟ้าในทันที

"เดียวสิ พวกโฮปยังไม่--"

"ไม่มีเวลาแล้วค่ะ"

โนอาร์ตอบลิลลี่อย่างเยือกเย็น

ถ้ามัวแต่รอกัน อาจจะถูกจอมปีศาจเปอร์ไซด์ไล่ตามทันเอาได้

แต่ว่าในหัวของเธอตอนนี้ ยังไม่รู้ว่าควรจะหนีไปที่ไหน

จะใช้เครื่องเคลื่อนย้ายที่น่าจะตกอยู่ใต้การดูแลของศัตรูตอนนี้ก็คงไม่ใช่ความคิดที่ฉลาดนัก

หนีไปหอคอยโนอาร์ หรือเตาสุริยะที่เคยเปิดใช้งาน? ก็ไม่ได้เช่นกัน…

เพราะศัตรูเองก็อาจจะคิดเหมือนกับเธอ

มันจะต้องเป็นสถานที่ศัตรูคาดไม่ถึง และไม่รู้จักเท่านั้น

ด้วยเหตุนี้ เป้าหมายหลบหนีของเธอจึงเป็น---

" จะบินด้วยความเร็วสูงสุด กัดฟันให้แน่นด้วยค่ะ"

"จะ---จะพาพวกเราไปที่ไหนกันนะดอง! "

"ไปทิศใต้ สู่ดินแดนที่ถูกเรียกว่า [ป่าคลั่ง] กันเถอะ"

--- [ป่าคลั่ง] สถานที่ตั้งของเตาสุริยะเบอร์ 2 ที่ยังไม่ถูกใครค้นพบนั่นเอง