กลบสวรรค์ สะท้านสามโลก

     "ห๊ะเจ้าเด็กนี่ทำได้ยังไงกันเเม้เเต่อัจฉริยะที่ถือว่ามีพรสวรรค์เก่งๆ ยังไม่ได้ในหนึ่งส่วนของเจ้าเด็กนี่เลย

ดวงตาของเขาจ้องมองดูจางเฟิงราวกับว่าเขาเป็นสมบัติล้ำค่า เจ้าเด็กนี่มีพรสวรรค์ที่เเม้เเต่เทพ

ยังต้องอิจฉา ฮ่าๆนี่ข้าพบเจอตัวอะไรกัน..

   ฟิ้วววว ฉิวววว เสียงของกระบี่ที่บินไปตามอากาศ กระบี่บินไปมาราวกับลูกธนู โดยมีจางเฟิงเป็นผู้ควบคุมกระบี่ให้บินไปตามอากาศ เสียงกระบี่ตัดอากาศไปมา จางเฟิงนั่งมอง

 กระบี่ของตนเองที่ล่องลอยอยู่กลางอากาศ เขาใช้เพียงสองนิ้ว

ควบคุมให้กระบี่ไปตามความนึกคิดของตนเอง

  ฉิววว ฉิวว

"อ่าาจางเฟิง เจ้าทำได้ดีมากๆอาจารย์ภูมิใจในตัวลูกศิษย์เช่นเจ้าจริงๆ

พอเเล้ววันนี้ ถือว่าเจ้าทำได้ดีมาก 

  เมื่อเขาพูดจบจางเฟิงก็ทำให้กระบี่ ลอยมาอยู่ในมือตนเอง

 " อาจารย์ข้าทำได้ดีรึยัง

  "โอ้ยยเจ้าได้ดีมากๆเลยอาจารย์ภูมิใจในตัวเจ้าเขายิ้มด้วยใบหน้าเหี่่ยวย่น 

ยิ้มจนเห็นฟัน 

เเต่ทำไมศิษย์ว่าศิษย์ทำได้ไม่ดีพอเลย

  "เจ้าเด็กบ้านี่ทำได้ไม่ดีพออะไรของมัน นี่มันไม่ใช่มนุษย์เเล้ว.. **เขาคิดในใจ**

ฮ่าาา เจ้าาไปพักในกระท่อมเถอะไป เดี๋ยวอาจารจะ ไปหาอะไรให้เจ้ากินตอนเย็น

'เด็กตัวเล็กๆเช่นเจ้ายังต้อง กินอีกเยอะกว่าจจะไปหาพ่อเเม่ได้ 

 " ฮ่าๆอาจารย์จะเข้าไปในป่าลึกนะ เดี๋ยวจะรีบกลับมา เจ้าเข้าไปพักซะ 

"อาจารย์เเต่ข้าไม่รู้สึกเหนื่อยอะไรเลยละ ทำไมท่านว่าใช้พลังลิทธิเเล้ว พลังปราณจะลด

ลงชั่วคราวทำไมข้าไม่รู้สึกเหนื่อย เลยทำไมรุ้สึกเเข็งเเรงเหมือนเดิม หรือท่านโกหกศิษย์

ว่าพลังปราณจะลด

ในตัวของจางเฟิง ทักษะปราณเทวะกำลัง โคจรฟื้นพูร่างกาย อย่างบ้าคลั่งเเฉดดดๆ

เมื่อผู้เป็นอาจารย์ได้ยินคางเเทบตก เจ้าหนูบ้านี่มันพูดอะไรของมัน เขาคิดในใจ

เขาค่อยๆเอามือทั้ง สองข้างไปจับมือของจางเฟิง ห๊ะนี่มันอะไรกัน ทำไมปราณไม่ลดลงเลยสัตว์ประหลาด สัตว์ประหลาดเเท้ๆ เจ้าหนูนี่ทำได้ยังไงกัน

เเม้เเต่ข้าเวลาใช้พลังลิทธิ พลังยังลดลงไปเลย เจ้าเด็กนี่ทำได้ยังไงกัน

เขาตะลึงไปชั่วขณะ เเล้วค่อยๆปล่อยมืออกจาก มือของจางเฟิง

"จางเฟิงตอนนี้ค่ำเเล้วเจ้ารีบเข้าไปในกระท่อมซะ ไม่เช่นนั้นมันจะอันตรายอย่างมาก

เวลาอยู่ในป่าดำเเห่งนี้ มีทั้งสัตว์อสูรเเละปีศาจ ไปเร็วๆ

 "เเล้วท่านอาจารย์จะไม่เป็นอันตรายหรือขอรับ ศิษย์เป็นห่วงท่านอย่าไปเลย

"ศิษย์อดทนได้ นะๆท่านอาจารย์ เขาใช้มือทั้งสองข้างเขย่าไปที่เเขนของผู้เป็นอาจารย์

"อาจารย์ไม่เป็นอะไรหรอกน่า เจ้าหนูรีบเข้ากระท่อมเร็วๆเข้าอาจารย์จะได้รีบไป

 "กะ..ก็ได้ข้าเชื่อท่าน ท่านจะต้องไม่เป็นอะไรเเน่ ท่านรีบไปรีบมานะพูดจบจางเฟิงก็วิ่ง เข้ากระท่อม เเล้วปิดประตู

 เมื่ออาจารย์เห็นว่าจางเฟิงเข้ากระท่อมเเล้ว เขาก้กระโดด ขึ้นอากาศ เเล้วเหาะเข้าไปในป่า

 ตู้มเสียงสนั่นไปทั่วป่า กลางอากาศมาชายชราคนหนึ่งกำลังเหาะ เข้าไปในป่าลึก

ท่ามกลางเเมกไม้ที่หนาเเน่น มีชายชราคนหนึ่งสวมใส่ชุดสีขาว ลอยไปตามลมช้าๆ

ราวกับกำลังมองหาอะไรบ้างอย่า

เห้อข้าหามานานเเล้วนะทำไมวันนี้สัตว์อสูรถึงได้เเปลกๆ ไม่ออกมาหากินตามป่า

ปกติเเล้วจะมีเสียงร้องเสียงระงมเสียงฝ่าเท้าลั่นป่าเเล้วนี่นาา เเปลกเเท้

เมื่อมาเหาะมาถึงสักก็ได้ยินเสียงกึก กึก กึก เสียงฝีเท้าของสิ่งมีชีวิต สิ่งหนึ่ง

ตัวราวกับภูเขาลูกเล็กๆ ทั้งตัวของมันมีสีเเดงฉาน ราวกับมีโลหิตมาอาบ

รูปร่างหน้าตาคล้ายๆหมา หรือง่ายๆคือหมานั่นละครับท่านผู้อ่าน

อยู่หลังของมัน มีหนามสีดำ เพียงเเค่มองก็ได้หวาดกลัวด้วย เพราะมันเเหลม

อย่างมาก เล็บของมันยาวราวๆ2ศอก หางที่ตวัดไปมาโดยหาง มีคล้ายๆลูกตุ้มเหล็กที่ติดปลายหาง โฮกกกเมื่อมันเห็นมีคนเข้ามาไกล้มัน มันร้องคำรามใส่

โอ้วว อสูรหมาอเวจี ข้าก็ว่าเเล้วทำไม ไม่มีอสูรออกมาหากินเพราะไอ้เจ้าหมา

อเวจีนี่เอง

หมาอเวจีเมื่อเห็นตาเฒ่าเหมิงลอยมา มันเเยกเขี้ยวใส่ เขียวที่เต็มไปด้วยเลือดจนเเดงฉาน

โอ้ววหมานรกตัวนี้ไปกินอะไรมาน้า เขาพูดด้วยความสบายใจ เเทบไม่มีการตื่นตัวหรือ

ตนกตกใจเลย ทำตัวสบายๆราวกับว่าเเค่ดีดนิ้วมันก็ตายเเล้ว

โฮ่่ฮฮฮ เสียงครางเบาๆของหมานรกเพื่อจะไล่ให้ออกไปจากมันไกลๆ

เจ้าจะมาไล่ข้าหรือไอ้หมาน้อย เมื่อเขาพูดจบ

 ราวกับหมานรกจะฟังรู้เรื่อง ตาของมันเเดงฉาน โฮกกกกกกกก มันคำราม จนเสียง

รากยาว 

เข้ามาสิเจ้าหมาบ้า

หมานรก กระโดดขึ้นอากาศ ใช้เท้าอันที่มีหนามอันยาวของมัน ตบมาที่ตาเฒ่าเหมิง

จนเสียงฉีกขาดของอากาศ หวีดดดดด

เฒ่าเหมิงผู้ยืนอยุ่กลางอากาศ ราวกับไม่ได้สนใจสิ่งที่เกิดขึ้นเลย

เมื่อฝ่าเท้าของ หมานรกมาถึงตัวเขาใช้มือไปป้องกันเบาๆ

ฝ่าเท้าของหมานรกมาสัมผัส โดนมือของเฒ่าเหมิง

ก็ได้มีปราณพลังหนึ่งสะท้อนกลับไป

โฮกก เสียงของหมานรกร้องด้วยความเจ็บปวด เมื่อฝ่าเท้าของมันมาสัมผัส กับมือขง

เฒ่าเหมิง กลับมีปราณพลังหนึ่งสะท้อน จนตัวมันกระเด็นไปตั้ง1กิโลเมตร

"เห้อหมาน้อยช่างไม่รู้จักพลังตัวเองจริงๆ จุ๊ๆ เขาส่ายหัวไปมา 

เมื่อหมานรกรู้ว่าตนเองเสียทีเสียเเล้วมันร้องออกมาด้วยความคับเเค้นใจโฮกกก

"ข้าควรจบดีกว่าปล่อยไว้เดี่ยวมันจะเป็นการทรมาณเสียเปล่า

เจ้าไปดีเถอะนะเจ้าหมาาน้อย เขาพูดจบก็ฟันมือไปกลางอากาศตรงที่หมานรก

"นอนหายใจรวยริน คลื่นปราณที่ควบเเน่นจนหน้าหวาดหวั่น

 ตัดพื้นดินจนลึกถึง10เมตรร ฉากกกกกกเสียงของคลื่นปราณที่ควบเเน่น

ฉึก มันตัดทะลวงร่างของหมานรกจนขาดสองท่อน ไปดีเถอะนะ

อสูรระดับเทวะ ไม่นึกว่าป่าเเถวนี้จะมีด้วยเเฮะ ช่างเถอะ ข้าเอาเนื้อกลับไปเเล้วทำลาย

ซากทิ้งดีกว่า

....