ถึงแล้วครับ ปะลงรถกัน"
ฉันสะพายกระเป๋าลูกน้อยลงจากรถโดยมีการ์ดบ้านพี่หมอวิ่งมาเปิดประตูให้ ส่วนพี่หมอก็ลงไปอุ้มลูกน้อยที่นั่งอยู่คาร์ซีทหลังรถลงมาด้วย
"ปะเข้าบ้านกันครับ"
ฉันยืนนิ่ง มองคฤหาสน์หลังโตตรงหน้าแล้วก้มมองดูชุดของตัวเองที่ใส่ ดีนะที่วันนี้ใส่แบรนด์ทั้งตัวไม่งั้นคงอายและรู้สึกไม่กล้าเดินเข้าไปแน่ๆ เพราะ มันคงจะเป็ภาพขัดตาของใครหลายคน ถ้าเห็นฉันเดินเข้าคฤหาสน์หลังโตนี้โดยการที่ใส่เสื้อผ้า เฉยๆ จืดๆ แบบปกติของทุกวัน
พึ่งเห็นข้อดีของการที่พี่หมอซื้อเสื้อผ้าแบรนด์ให้ก็วันนี้แหละ
"ปะเข้าบ้านกัน "
พี่หมอเห็นฉันยืนอยู่กับที่ไม่เดินตามเข้าไปจึงเดินมาจับมือ แล้วสกิดให้เดินตามเข้าไป
[ จะกลัวทำไม ป๊ากับม๊าก็ใจดีอย่าคิดมาก เมจิกา] พอให้กำลังใจตัวเองเสร็จสองขาทั้งสองข้างจึงขยับทำงานโดยการเดินตามสามีพฤตินัยเข้าไปในคฤหาสน์หลังโตทันที
"คุณญู "
เดินเข้ามาถึงโถงรับแขกก็เจอกับผู้หญิงมีอายุหน้าตาใจดียืนอยู่
"ป้านวลคุณนายละครับ"
"คุณนายอยู่ข้างบนค่ะ ให้ป้าตามให้มั้ยค่ะ"
"ไม่เป็ไรครับ อ่อเมครับ นี่ป้านวลหัวหน้าแม่บ้านแล้วก็เป็คนที่เลี้ยงพี่มาั้แ่เด็กด้วย"
"สวัสดีค่ะ"
"ไม่ต้องไหว้หรอกค่ะ คุณเป็แฟนคุณญู ก็เหมือนกับเป็นายของที่นี่เหมือนกัน"
"เรียกหนูว่าเมก็ได้ค่ะ อีกอย่างถึงคุณป้าจะเป็แม่บ้านแต่ก็อวุโสกว่า หนูไหว้ละเคารพก็สมควรแล้วค่ะ"
"ค่ะ คุณญูนี่ตาถึงนะค่ะ ป้าชอบ"
ชมกันซึ่งๆหน้าเลย เขิลเหมือนกันนะ พี่หมอก็ยิ้มจนปากจะฉีก คงดีใจที่ป้านวลชม ขนาดวีนัสยังยิ้มแล้วตบมือเลย แต่ว่าตัวแค่นี้รู้เื่ด้วยรึ ว่าเค้าชมแม่ตัวเอง
"ระดับผมละ ไม่พลาดเนาะลูกเนาะ"
"เอิ๊กๆๆ /จี้ๆ นัสจี้"
555ฉันกับป้านวลมองภาพนั้นแล้วยิ้มและหัวเราะ สองพ่อลูกที่ยอกกัน
"ป้าไม่เคยคิดเลยว่าคุณญูจะมีภาพแบบนี้ให้เห็น ตื้นตันแทนคุณท่านทั้งสองเลยค่ะ เมื่อก่อนะค่ะคุณเม ไม่แข่งรถก็ มีเื่ชกต่อยแทบทุกวัน อ่อแล้วก็เื่ผู้หญิงด้วยแต่ไม่เคยพาใครมาบ้านนะค่ะ คุณเมคนแรก"
"ขนาดนั้นเลยเหรอค่ะ เมพึ่งรู้นะเนี้ย"
"อย่ามองพี่แบบนั้นครับ เมื่อก่อนอาจจะทำตัวแบบนั้นแต่ต่อไปนี้ไม่ทำแล้วครับบ มีลูกมีเมียแล้ว"
"ลองทำดูสิค่ะ เจอฤทธิ์เมแน่"
"ไม่แล้วครับบ ญูพาเมไปหาคุณนายก่อนนะครับ ก่อนที่งานจะเข้าญู"
"ค่ะ ๆป้าไม่แกล้งละ เดี๋ยวป้าเอาของว่างขึ้นไปให้นะค่ะ"
"ครับ"
"อย่าคิดมาก ป้าชอบแกล้งแบบนี้แหละ เมื่อก่อนพี่ก็เกเรนิดๆตามประสาวัยรุ่นอยากรู้อยากลอง ดีนะป้าแกไม่เล่าว่าพี่เคยเจอยิงด้วย"
เจอยิง! ฉันสตั้นไปเลย ภาพที่พี่หมอเจอเล็งปืนใส่เมื่อกี้เข้ามาในหัว แค่คิดว่าจะเสียพี่หมอไปน้ำตาก็ไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว
"พี่ขอโทษ เงียบๆไม่ร้อง"
น้ำเสียงอ่อนโยนและมืออุ่นที่มาซับน้ำตาให้มันทำให้ฉันรู้สึกตัว แล้วเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมาทิ้ง และได้แต่เตื่อนตัวไว้ว่าไม่เป็ไรมันผ่านไปแล้วเม มันจบแล้ว
"ไปครับ ขึ้นไปหาคุณนายกัน"
พี่หมอจูงแขนฉันให้ขึ้นบนไดมาชั้นสองของบ้าน แล้วพาฉันเดินมาหยุดยืนอยู่หน้าประตูใหญ่บานหนึ่ง ก่อนที่จะเคาะประตู ให้คนข้างในรับรู้ว่า ้าพบ
"อ่าวไหนว่าจะมาพรุ่งนี้กันลูก"
"สวัสดีค่ะ"
"จ๊ะ มาๆเข้ามาก่อน"
พอเดินเข้ามาข้างในม๊าพี่หมอก็พามานั่งที่โซฟาหรู โดยมีกล่องเครื่องเพชรเครื่องพลอยเต็มโต๊ะเลย
"ทำไมหนูเมตาแดงๆลูก ตาญูทำอะไรน้อง"
"ผมป่าว!!"
พี่หมอร้องขึ้นเสียงหลง ที่ม๊าโยนข้อหาร้ายแรงนี้ให้
"ไหนเล่าให้ม๊าฟังสิ ใครทำอะไรลูก"
"เื่มันยาวครับคุณนาย โทรให้เด็กเอาเมมโมรี่การ์ดในกล้องหน้ารถมาเปิดดูดีกว่า"
"เค ระหว่างที่รอ ญูพาน้องไปล้างหน้าล้างตาก่อนปะ"
"ครับ งั้นผมฝากวีนัสแปปนะครับ"
"จ๊ะ มาน้องวีนัสมาอยู่กับอาม่าก่อนนะลูก"
ลูกน้อยรู้หน้าที่ดี ด้วยการยื่นแขนไปหาย่า ให้ย่าอุ้ม ใครหลายคนคงสงสัยว่าทำไมน้องวีนัสถึงเข้ากับคนง่าย คงเป็เพราะแกััได้ว่าใครเอ็นดูหรือใครใจร้าย อีกอย่างเมื่อก่อนยายศรีพาไปเลี้ยงอยู่กับที่ตลาดแทบทุกวันที่ไปขายขนม เจอผู้คนมากน่าหลายตา นางคงชิน ไม่ได้ละต่อไปนี้ต้องสอนว่าห้ามไปกับคนแปลกหน้ามันอันตราย
"เราจะไปไหนกันค่ะ"
"ไปห้องพี่ครับ"
ฉันขึงตัวเองไว้ไม่ให้เดินตามพี่หมอที่จะจูงแขนเข้าห้อง
"กลัวอะไรค่ะ พี่ไม่ทำไรหรอก สัญญา"
"ก็พี่หมอชอบหื่น"
ฉันพูดลอยๆแล้วเดินตามพี่หมอเข้าไป พอเข้ามาก็หันไปมองรอบๆห้อง มีครบเลยทั้งเกม ทั้งเครื่องเสียง กีต้า ครบสไตส์ลูกคนรวยนั้นแหละ
"มานั่งนี่มา" พี่หมอตบมือลงที่ขาตัวเองเพื่อให้ฉันรู้ว่าเขาอยากให้ไปนั่งตรงนั้น ฉันก็ไม่รอช้าเดินไปนั่งลงตามที่พี่หมอ้าทันที พอก้นถึงจุดหมายปลายทาง สองแขนของพี่หมอก็โอบกอดฉันไว้จากทางด้านหลัง ดีจังฉันชอบการกอดแบบนี้ มันทำให้รู้สึกอุ่นใจ และปลอดภัย
"ใมั้ยครับ กับเื่นั้น"
ใ? อ่อ คงเป็เื่ลูกนักการเมืองดัง
"ค่ะ เมไม่อยากจะคิดเลย ถ้าเฮียวินของพี่หมอมาไม่ทันเราจะเป็ยังไง"
"พี่ก็กะจะยิงมันก่อนแล้ว ถ้าตอนนั้นยิงแลกยิง เจ็บทั้งสองคน พี่ก็กลัวลูกน้องมันจะมาทำร้ายหนู เลยยังไม่ยิงประวิงเวลาไว้เพื่อใครผ่านไปผ่านมาจะเข้ามาช่วย "
"เมผิดเองค่ะที่ลงไปไม่ยอมเชื่อฝังพี่หมอ ขอโทษนะค่ะ"
"เื่มันผ่านไปแล้ว พี่สัญญานะ ว่าพี่ จะเอาคืนให้สาสมกับที่เมียพี่ต้องเสียน้ำตาไปเลย."
"ช่างมันค่ะ อย่างน้อยมันก็เจอยิงแล้ว"
"ถ้าเป็เื่อื่น พี่ยอมเมียทุกอย่าง แต่เื่นี้พี่ขอนะค่ะ"
ฟอดดดด/ พูดจบก็หอมแก้มอ้อน อ้อนสะขนาดนี้ จะให้ทำไงละ ใจก็ไม่อยากให้จองเวรกันไปจองเวรกันมาไม่จบไม่สิ้น แต่อีกใจก็อยากให้พี่หมอเอาคืน ฉันก็ไม่ใช่คนที่จิตใจดีอะไรขนาดนั้นด้วยสิ เอาวะ! ยอมหลับหูหลับตา ให้พี่หมอจัดการไปละกัน คงไม่ถึงตายหรอกมั้ง
เอ๊...แต่ก็ไม่แน่นะ ผู้ชายตระกลูนี้สายโหดกันทุกคน ดูอย่างเฮียวินสิ ถ้าไม่โหดจริง คงไม่มีอิธพลขนาดนี้หรอก ขนาดร้านเหล้าที่แกเปิดยังไม่มีใครกล้ามีเื่กันในร้าน นอกจากพี่หมอญูที่ชกต่อยในนั้นประจำ