ค้นหัวใจนายตัวร้าย

“ไนร่าชอบ”

            “ชอบเค้กช๊อกโกแลตค่ะ”ไนร่าพูดจบจึงตักเค้กที่อยู่ตรงหน้าใส่ปากอย่างเอร็ดอร่อยทำให้คนที่นั่งตั้งใจฟังคำตอบอยู่ข้างหน้าถึงกลับอึ้งไปทีเดียว

            “พี่ก็อุตส่าห์ตั้งใจฟัง”เขาแอบงอน

            “ก็มันอร่อยนี่คะ”เธอหัวเราะเมื่อแกล้งเขาสำเร็จ

            “แต่ไนร่าตอบคำถามไม่ตรงนะ”

            “ไม่รู้ไม่ชี้” เธอหยิบแก้วน้ำขึ้นมาดื่ม

            ไนร่ายกนาฬิกาที่ข้อมูลขึ้นมาเพื่อดูเวลา ตอนนี้เธอก็มานั่งที่คาเฟ่เกือบชั่วโมงแล้ว

            “กลับกันได้หรือยังคะไนร่ากลัวแม่ห่วง”

            “ครับ งั้นกลับกัน”

            ทั้งสองเดินมาหยุดที่หน้าร้านสกายจึงขออาสาไปส่งเธอที่บ้าน แต่เธอก็เลือกที่จะปฏิเสธเหมือนเดิม

            “นะครับ” เสียงอ้อนมาอีกครั้ง

            “ก็ได้ค่ะ” เด็กสาวถอนหายใจอีกรอบ

            บ้านไนร่า

            “บ้านเงียบจัง”

            “สงสัยพ่อกับแม่ออกไปซื้อของค่ะ”ไนร่าพูดในขณะที่กำลังใช้มือแกะหมวกกันน็อค ออก แต่มันก็ช่างแน่นเหลือเกิน

            “อยู่นิ่งๆ” สกายเอื้อมมือมาแกะหมวกกันน็อคให้เธออย่างช้าๆ ทำให้เด็กสาวตัวแข็งทื่อเมื่อเขาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ๆ

            “ขอบคุณที่มาส่งนะคะ”ไนร่ารีบพูดแก้เขิน

            “ที่จริงพี่ก็อยากมาทุกวันเลยนะ”เขายิ้มให้เธอ

            “ให้พี่อยู่เป็นเพื่อนหรือเปล่าอยู่คนเดียวอันตรายนะ” เขาพูดแล้วทำสายตาเจ้าเล่ห์

            “ไม่ต้องมามั่วเลย นี่บ้านไนร่านะคะจะเอาอะไรมาอันตราย คนที่อันตรายน่าจะเป็นพี่มากกว่า” เธอหลุดหัวเราะออกมา

            “งั้นพี่กลับก่อนนะ”

            “ค่ะ ขับรถกลับดีๆ นะคะ”

            เขาหันกลับมายิ้มให้เธอก่อนที่รถบิ๊กไบค์คันโตจะเคลื่อนตัวออกไป ขณะที่ไนร่ากำลังเดินหันหลังกลับเข้าบ้านเธอแวะชมสวนดอกไม้ของแม่อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะได้ยินเสียงเด็กๆ ประถมที่ปั่นจักรยานสามสี่คนผ่านหน้าบ้านเธอ

            “พี่เขาขับมาเร็วนะเสียงดังโครมเลย”

            “จริงหรอ?”

            “จริงสิเราเห็นกับตาเลย”

            “รถพี่เค้าสีอะไร

            “รถบิ๊กไบค์คันสีดำ”

            ไนร่าจึงเงียบฟังบทสนทนา

            “แต่เหมือนพี่เขาเพิ่งขับรถออกไปจากซอยนี้นะ”

            “นี่เด็กๆ มีอะไรกันหรอ?”

            “มีรถชนกันครับ”เสียงเด็กผู้ชายร่างผอมตอบ

            “เหมือนพี่ผู้ชายที่คุยกับพี่ไนร่าเมื่อกี้เลย”เด็กอีกคนที่อยู่ข้างบ้านไนร่าบอก

            “แล้วชนที่ไหนเป็นยังไงบ้าง” เธอทำท่าทีร้อนรน

            “พี่เค้านอนนิ่งเลยครับคนมุงเต็มเลย” หัวใจของไนร่าตกไปที่ตาตุ่มเธอรีบวิ่งออกจากบ้านไปบริเวณที่เกิดอุบัติเหตุ ภาวนาในใจว่าขออย่าให้เป็นสกายเลย

            เมื่อวิ่งมาจนถึงปากซอย ไนร่ารีบแทรกตัวฝ่าฝูงคนเข้าไปแล้วเธอก็พบว่า ตำรวจกำลังยกรถบิ๊กไบค์สีดำขึ้นไปจอดที่ข้างถนน และข้างๆก็มีรถกระบะ คู่กรณีจอดอยู่ ซึ่งตอนนี้คนขับก็มีอาการเหมือนเมาพูดไม่รู้เรื่อง

            “ป้าคะคนที่โดนชนเป็นยังไงบ้างคะ?”

            “รถโรงพยาบาลมารับไปเมื่อกี้นี่ลูกคนขับรถกระบะเหมือนจะดื่มมาด้วย พูดไม่รู้เรื่องเลย” ป้าพูดแล้วก็ส่ายหัว

            “แล้วคนเจ็บเป็นอะไรมากมั้ยคะ?”ไนร่าถามคุณป้าที่ยืนอยู่ข้างๆ ด้วยน้ำเสียงที่สั่นคลอน

            “เลือดออกเยอะอยู่นะลูกป้ามาเจอเขาก็นอนนิ่งแล้ว หนูรู้จักหรอ?”

            “ค่ะป้าแล้วเค้าไปโรงพยาบาลไหนหรอคะ?”

            เมื่อป้าบอกชื่อโรงพยาบาลเสร็จไนร่าจึงรีบวิ่งเพื่อที่จะโบกแท็กซี่ไปที่โรงพยาบาล จังหวะเดียวที่รถซีวิคสีขาวของคิมเข้ามาจอดข้างๆเธอ

            “ไนร่า จะไปไหนหรอ?”คิมเปิดกระจกรถแล้วตะโกนถามไนร่า ที่เหมือนกำลังเร่งรีบ

            “พี่คิมว่างมั้ยคะ?พาไนร่าไปโรงพยาบาลหน่อย”

            คิมทำสีหน้าตกใจเมื่อได้ยินชื่อสถานที่

            “ขึ้นมาสิเดี๋ยวพี่พาไป”

            “ใครเป็นอะไรหรอครับไนร่า?”คิมถามด้วยความสงสัย เมื่อเห็นสีหน้าที่ไม่ค่อยสู้ดีของเธอ

            “พี่สกายค่ะ” คิมเงียบไปเมื่อเขาได้ยินชื่อสกาย

            “รถชนที่หน้าหมู่บ้านเมื่อกี้”

            “แล้วเป็นอะไรมากหรือเปล่าครับ?”เขาถามด้วยความเป็นห่วง

            “ไม่แน่ใจเหมือนกันค่ะแต่ไนร่าจำรถของพี่สกายได้” คิมเงียบไปครั้งที่สองเมื่อได้ยินคำตอบ ตอนนี้สีหน้าและแววตาของเธอนั้นดูเป็นห่วงเขามาก

            เมื่อมาถึงโรงพยาบาลไนร่าและคิมก็ได้เจอกับแมนที่เดินมาอย่างลุกลี้ลุกลน

            “แมน” เสียงคิมทักขึ้น

            “อ้าว มาไงกัน” แมนก็ตกใจเมื่อเจอทั้งสองคน

            “พี่สกายเป็นยังไงบ้างคะพี่แมน?”ไนร่าถามแมน

            “ก็ไม่เป็นอะไรมาก มีแผลตามตัวอยู่บ้างแต่หมออยากให้นอนดูอาการหน่อยสักสองวัน”

            “ตกใจหมดเลยดีแล้วที่ไม่เป็นอะไรมาก” ไนร่าถอนหายใจเมื่อรู้สึกโล่งอก

            “ครับตอนนี้หมอให้ยานอนหลับไป คงเช้าเลยกว่าจะตื่น”

            “งั้นไนร่าขอไปดูพี่สกายหน่อยได้มั้ยคะ?”ไนร่าพูดด้วยเสียงกุกกัก ด้วยความเกรงใจ

            “ได้สิ ตามพี่มาเลย”

            เมื่อเข้ามาในห้องพักฟื้นไนร่ารีบเดินไปที่เตียงที่สกายนอนนิ่ง เธอยืนจ้องเขาอยู่สักพักจนคิมและแมนเดินเข้ามาใกล้ๆ

            “ไม่เป็นอะไรมากหรอกไอ้หมอนี่มันกระดูกเหล็ก” แมนหัวเราเบาๆเพื่อลดความตึงเครียด

            “ถ้าพี่สกายไม่มาส่งไนร่าเขาคงไม่เจ็บตัวแบบนี้”ไนร่ายกมือมาเช็ดน้ำตาที่กำลังจะไหล

            เมื่อแมนและคิมได้ยินประโยคที่ไนร่าพูดทำให้พวกเขาเกิดความสงสัย ว่าทำไมสองคนนี้ถึงได้ไปไหนมาไหนด้วยกันได้

            “อย่าโทษตัวเองเลย มันเป็นอุบัติเหตุ ฝั่งนั้นก็เมาด้วย ก็คงต้องดำเนินคดี”แมนรีบปลอบเมื่อสัมผัสได้ว่าไนร่านั้นน้ำเสียงเศร้าๆ

            “ไม่ต้องโทษตัวเองหรอกไนร่ามันเป็นอุบัติเหตุ ไม่มีใครอยากให้เกิดหรอกไนร่า”คิมพูดขึ้นมาอีกเสียง

            เสียงมือถือของไนร่าดังขึ้น

            “ค่ะแม่ กำลังจะกลับค่ะ”เธอพูดกับปลายสาย

            “ไนร่าต้องกลับแล้วค่ะแม่โทรตามแล้ว” เธอหันไปบอกแมน

            “ครับ เดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยมาเยี่ยมมันใหม่ก็ได้”

            “ค่ะ”

            บนรถของคิม

            “ไนร่าหิวมั้ยครับ”คิมพูดทำลายความเงียบเพราะตั้งแต่ออกจากโรงพยาบาลมาไนร่าก็เอาแต่นั่งเงียบ

            “ไม่ค่อยหิวค่ะ”

            “ขอบคุณพี่คิมมากๆ นะคะอยู่ดีๆ ก็โดนรบกวนเฉยเลย” เธอพูดด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิด

            “พี่เต็มใจอยู่แล้วครับ”เขายิ้มให้เธอ

            เมื่อมาส่งไนร่าถึงบ้านเขาลงจากรถไปสวัสดีพ่อกับแม่ของไนร่าและรีบขอตัวกลับทันที ตอนนี้เราเริ่มไม่แน่ใจแล้ว ว่าควรจะต่อสู้ในเกมนี้ต่อไปหรือเปล่า  ยิ่งเห็นท่าทีของไนร่าวันนี้มันก็เป็นเหมือนคำตอบให้กับเขาแล้ว